Nie dość że kiepsko jest, to jeszcze się auto popsuło

 Większość tego tygodnia chyba na kanapie spędziłam. Było ciężko, a nawet bardzo ciężko mentalnie. Ze dwa razy udało mi się siebie zmusić do wieczornej półgodzinnej gimnastyki i jak już zacznę to idzie gładko, a jednak w tym tygodniu niechęć do życia była wielkim dla mnie ciężarem. Z tych półgodzinnych ćwiczeń jednak jestem dumna. Dopóki coś robię, nie jest jeszcze całkiem źle, jeszcze walczę i jeszcze całkiem się nie poddaję…

Niedziela

W niedzielę poszłam z Małżonkiem na spacer po lesie, a ja wracaliśmy zaczął padać śnieg. Wieczorem się zorientowałam, że nasz biedny Henioczek 🐔 siedzi uwięziony ze swoimi kurami w werandzie. On się panicznie boi śniegu i nie przejdzie przez to. Czym prędzej odmiotłam ścieżkę i od razu zaprowadził kury do szopy, gdzie szybciutko schowali się w swoim kurniku. Kurozaurom śnieg nie straszny. Riko też się nie boi, ale jak pada cokolwiek, zabieram ją do domu, bo głuptas inaczej stoi i moknie, a ona w przeciwieństwie do kurozaurów nie jest wodoodporna. Ona może być w domu nawet cały dzień sama, bo to spokojna ptaszyna. A i kupy robi maleńkie, więc i to nie problem. Tych wielkich dzikusek to nawet se w domu wyobrazić nie potrafię. 

Chica i Riko chowają się przed śniegiem 

Riko w domu 💖

Jednego dnia musiałam pokręcić z Najstarszą do biura pracy i było to nie lada wyzwanie dla nas obydwu. Na szczęście śnieg stopniał i nic nie padało, a tylko diabelnie zimno było. Obie czułyśmy się niebogato, przygnębienie, depresyjnie, z minimalną chęcią do życia... Pani z biura pracy też jednak narzekała na przedłużającą się ponurość i zimnotę zimową. Zresztą inni nawet przypadkowo gdzieś spotkani ludzie mają już dość zimy i czekają z utęsknieniem na wiosnę. Nie tylko ja kijowo się czuję zatem. Jednakowoż tak kiepsko psychicznie to na prawdę dawno ze mną nie było. Zmuszam się do wstania rano (gdyby nie budzenie Młodego do szkoły i wypuszczanie kur, chyba bym miała z tym poważne problemy, ale to mnie motywuje). Potem zmuszam się do jedzenia... Jestem ciągle głodna, ale na nic nie mam smaku, więc wpycham siebie cokolwiek, zwykle byle co, jak choćby paczka chipsów czy po prostu chleb z masłem po raz piąty pod rząd. Owoce na szczęście też jem, a czasem uda mi się coś ugotować, ale to już jest wyzwanie nie lada, bo bardzo, ale to bardzo mi się nie chce gotować ani w ogóle robić czegokolwiek. Jeśli jeszcze uda mi się wszystkie potrzebne składniki znaleźć to pal licho, ale jeśli potrzebuję czegoś ze sklepu, zwyczajnie odpuszczam gotowanie... Znaczy nie zwyczajnie, bo najpierw jestem strasznie wściekła na cały świat, smutna i spanikowana jednocześnie, a potem przychodzi totalna apatia, pustka wewnętrzna i niemoc całkowita. Dwa dni czytałam całe dnie. Książkę, internet, aż mnie głowa rozbolała, oczy spuchły i zaczęły piec a i nerwa zaczęła brać coraz większa. 

Innego dnia otwieralam książkę, by odłożyć i wziąć telefon, by odłożyć i otworzyć laptop, by zamknąć i wziąć znowu książkę, by odłożyć i pójść do kuchni coś ugotować, by się rozmyśleć i wziąż telefon, by odłożyć i znowu pójść do kuchni i tak cały dzien. Zdarzyło mi się nawet wziąć kurtkę z zamiarem pójścia w końcu do apteki po leki, ale też się rozmyśliłam. Jeszcze na tydzień mi starczy, ale już ze 2 tygodnie się do tej apteki zbieram i nie daję rady wyjść z domu, choć to tylko 500 metrów...

W piątek  zaplanowałam sobie wyjazd z Młodym do muzeum fotografii, ale ten gnojek nie wstał ani na dziesiątą, ani na jedenastą, jak było umówione. Wkurzyłam się okropnie, bo ja nie lubię, jak ktoś lub coś mi rozpiedala plany. Wkurzenie przeszło w apatię i niemoc. Czułam się tak strasznie, strasznie zmęczona, zniechęcona, senna, wyczerpana, a przecież nie robiłam od kilku dni nic. Nie licząc tej dwudziestokilkukilometrowej przejażdżki do biura pracy…

Młody jednak też nie ma motywacji i nie chce wychodzić z domu. On też ma dość zimy i tego codziennego dojeżdżania, marznięcia i moknięcia w drodze. Rozumiem go. On też czeka na wiosnę i jemu też się nie chce chcieć. Choć takiemu szczylowi to akurat się powinno chcieć mimo wszystko, bo jak nie nastolatkom to komu ma się chcieć robić cokolwiek, szaleć wychodzic z domu...? 

Obawiam się, że mój kiepski nastrój, moja deprecha ma niestety zły wpływ na pozostałych z Piątki, bo skoro moja motywacja, optymizm, pozytywna energia zawsze wszystkim wyraźnie się udziela to dziwne by było jakby te te negatywne emocje i uczucia im się nie udzielały. Ja ich wszystkich ciągnę na dno za sobą, albo raczej wszyscy jedno drugie siebie ciągniemy. No ale cóż, mnie nie ma kto motywować ani wspierać. Taki już mój los. To ja jestem od motywowania, wysłuchiwania, dodawania otuchy i wspierania. 

Dobrze, że Młoda na tydzień do Wrocka się wyrwała to choć miała okazję się oderwać od tej cieżkiej, depresyjnej demotywującej atmosfery naszego ponurego domu. 

No, jednego dnia Młody pogonił radośnie do lasu z chłopakami, bo napisali do niego, że idą sie tłuc po lesie. Wrócił upaprany w błocie jak dzika świnia, zmarznięty, ale też zadowolony, bo dobrze się bawili, jak za starych czasów. To koledzy z podstawówki, z którymi się bardzo lubi, ale on sam nie zagai do nikogo, nie pójdzie ani nie zaprosi. Nie umie. Więc tylko może czekać na gest z ich strony.

W tym tygodniu Małżonek miał urodziny. Nie miałam sił, by cokolwiek przygotowywać specjalnego, jak to zawsze z radością byłam czyniłam poprzednimi laty. Nawet prezentu nie chciało mi się pakować. Dobrze, że kupiłam go jeszcze jak miałam siły i chęci, no i jak promocje były... 

Nie miałam najgłupszego pomysłu na tort. Już nawet postanowiłam, że sram na to wszystko. Nie będzie świętowania. Powiem, żeby se wyjął pudło z prezentem spod stołu, bo tam stało kilka tygodni od czasu zamówinia udając moje zwykłe pudło z przydasiami. Jednakże w sam dzień urodzin nadeszło jakieś lekkie przejaśnienie. Wstałam z jakąś tam dozą siły i minimalną motywacją, na tyle dużą, by zobaczyć co mamy w szafie i lodówce. znalazałam jakąś gorzką czekoladę (raczej nieprzeterminowaną, bo tego się u nas często używa do robienia gorącej czekolady), więc postanowiłam upiec ciasto czekoladowe. Takie zwyczajne, najprostrze bez fajerwerków. Wyszło ładne i dobre (choć to nie mój gust). Nawet świeczki właściwe znalazłam. Chyba na moje 45 urodziny były kupione, ale nie użyte i teraz idealnie nadały się na 54 haha. Nigdy nie wiesz, co może się kiedy przydać.

Młodemu zaproponowałam, by udekorował pokój, co z checią zrobił dmuchając kolorowe balony i robiąc na nich różne urodzinowe napisy mazakami. Resztki moich sił zapakowały prezent w jakiś papier pozostały po gwiazdce, a nawet jeszcze odrobina mocy została na pozytywny humor i w miarę dobry nastrój. 

Tylko Kidubula nie było, a urodziny bez kidibula to co to za urodziny... haha.

No ale Młodej też nie było, więc nie miał kto pomyśleć o jakimś dobrym szampanie dla dzieci. Nic to, na urodziny Młodego już kupiłam dwie flaszki - zwykły jakbłkowy i jabłkowo-truskawkowy. 

Ale dla Młodego za to tortu nie upiekłam, bo nie czułam się na siłach . 

Po raz pierwszy przerosło mnie pieczenie tortu urodzinowego. Serio. Taka jestem teraz do niczego.

Miał być Carl z FNAFa, to jest taka zła, agresywna i niebezpieczna, ale śmieszna babeczka, w sensie mufinka, ciasteczko z oczami i paszczą. Moja ulubiona postać. Nawet kupiłam już foremkę do babki bez komina, by upiec czekoladową babkę, a góra miała byc z czekoladowego ciasta upieczonego w wysokiej formie tortowej i obłożona masą cukrową. Masę też mam i barwniki. Nawet świeczkę specjalną kupiłam, bo Carl ma jedną świeczkę. Wszystko mam, opócz chęci i motywacji. Pierwszy raz tak bardzo nie chce mi się świętować urodzin najbliższych. Po raz pierwszy tak badzo mam wszystkiego dość, że nie dam rady sie zmusić do działania, no chyba że już tak na prawdę muszę, czyli że jakaś umówiona wizyta gdzieś czy inne takie....

Zamówiłam czekoladowy tort w cukierni i też piknie. W końcu udało mi się w koncu zapakować mój WIELKI prezent. Trzy rolki papieru do pakowania zużyłam ale fakt, jakieś krótkie były. I śmierdzące. Nigdy więcej papieru a Actionu. Toksyczna śmierdząca rzecz. Mniejsze drobiazgi wsadziłam do jakiejś starej torebki urodzinowej. I też będzie git. Małżonek też swój wsadził do torebki, bo też mu się nie chciało owijać w papier. Prezenty w papierze są zawsze bardziej prezentowe, jakby ktoś nie rozumiał o co chodzi z tymi torebkami i papierem. Zwykli ludzie pewnie i tak nie zrozumieją... ale mniejsza z tym.

Na środę zapowiadają nawet 17 stopni. Może idzie w końcu ona, Wiosna...? Może przyjdzie w końcu słońce i rozjaśni mi drogę, i pomoże wydostać się z ciemności, i ogrzeje mi ducha, i doda mi sił...

Ja wiosna nie pomoże to ja już nie wiem co i czy w ogóle...

No ale, Panie, sobota i tak przebiła wszystko, co powyżej napisałam... Na ten dzień zaplanowane były uroczyste obchody czternastych urodzin Młodego. Rano Małżonek poejchał do cukierni odebrać zamówiony tort, a potem na lotnisko do Walonii po Młodą. Ich powrót i rozpoczęcie urodzin zaplanowaliśmy na około siedemnastą godzinę. Nasze urodziny to odpalenie i zgaszenie świeczek, żeżrenie tortu, wypicie Kidibula, kawy i rozpakowanie prezentów, a potem rodzinne pogaduszki i heheszki w naszym pięcioosobowym gronie.

Młody sobie spał do południa, bo w nocy grał w sieci (w koncu są ferie), a ja zrobiłam jeszcze dekoracje ze starych gazet, bo akurat mnie taka myśl i chęć natchnęła. Przygotowałam nawet na szybko w canvie (z lekką pomca AI, która wyszukała dla mnie ważniejsze informacje i ułożyła w całość) stronę tytułową specjalnego wydania zmyślonej gazety z dnia urodzin Młodego. Gdybym wcześniej się natchnęła i znalała chęci, to zrobiłabym całą gazetę, bo z pomocą internet zrobienie czegoś takiego to bajka. Użyłam realnych wiadomości (muzyka, kultura, pogoda, odkrycia) z dnia i miesiąca urodzin Młodego. A jako główne zdarzenia zapisałam oczywiście jego narodziny ;). Spodobało mu się to.

Jednak jak zwykle okazuje się, że plany planami, a życie życiem...

Gdy zadzwonił telefon i zobaczyłam imię Małżonka na ekranie, od razu pomyślałam, że dzwoni by powiedzieć, iż dotarł na miejsce i tak rzeczywiście było... Tyle tylko, że on był już cały w nerwach... bo auto się zablokowało na parkingu i nie da się odpalić ani w ogóle nic. Nie znam się na autach, ale chodziło o automatyczną skrzynię biegów, która stała na parkowaniu ale twierdziła, że jest na wstecznym i nie dała się przekonać, że jest inaczej, a co za tym idzie, korzystanie z auta stało się niemożliwe... 

Małżonek powiedział, że będzie dwonił na assistance i się rozłączył... Ja zaczęłam guglować o co to chodzi i czy można z tym coś zrobić... Potem zadzwoniłam, by mu powiedzieć o znalezieniu i przetestowaniu shift locka, który teoretycznie ma umożliwić awaryjne zmienienie biegów... 

W międzyczasie zadzwonila do mnie Młoda i wkurzona się zapytała, czy Stary po nią przyjechał w ogóle i gdzie ewentulanie jest, bo kurde już cały parking obeszła i nigdzie nie znalazła ani Starego, ani naszego auta, a ten na wiadomości nie odpowiada, bo może ma wracać autobusem i w ogóle WTF?! Odpowiedziałam jej, że auto się zesrało i że "Stary" pewnie dzwoni z ubezpieczycielem albo lawetą... 

Udało jej się go w końcu znaleźć i telefonicznie,  i fizycznie. Dalej już razem czekali i się wkurzali. Przetestowali też lifehacki znalezione przeze mnie i przez nich oboje w necie, ale nic nie działało. ZNaleźli nawet owego magicznego shift locka ukrytego głęboko, ale i on nic ni epomógł w tej kwestii.

 Dodzwonić się do ubezpieczyciela Małżonkowi sie nie udało. Zamówił jednak przez internet lawetę. Pokazało mu, że za godzinę będą. Gdy godzina minęła Młoda napisała do mnie wkurzona, że nikogo nie ma i nie wiadomo kiedy będą, narzekając jednocześnie że ona ostatnio jadła drożdżówkę o 10 rano i że jest wchuj głodna, a już dochodziła 18 i że zaczyna jej być zimno coraz bardziej... Zapytałam o link do trackingu lawety, ale nie mieli takowego z jakiegoś powodu, a kontakt z laweciarzem był tylko przez whatsapp, ale to był kontakt żadne bo człowiek nie odpowiadał ani na dzwonienie ani na tekst.

W końcu zadzwonił... a wtedy się okazało, że nie mówi ani po angielsku, ani po niderlandzku, ani po polsku, ani po hiszpańsku (Młoda zapytała o wszystkie jezyki jakie zna), a tylko po francusku. Ona po francusku dogada się w hotelu, na targu, czy knajpie, ale o popsutym samochodzie to już nie bardzo. Jaja jak berety! Po dłużej nieudanej próbie porozumienia się, tamten znalazł jakąś babę, która mówiła po niderlandzku i jej wytłumaczyli, w którym miejscu na parkingu stoją, a ona przekazała dalej. 

Przy zgłoszeniu bowiem google automatycznie wysłało po prostu koordynaty, ale to parking piętrowy i to się na nic tamtemu nie zdało. Chłopu to tłumaczenie jednak nie do końca pomogło, bo znowu dzwonił i coś gadał po francusku, a Młoda nie zrozumiała, o co on w ogóle pyta... 

W końcu znalazł ich i, jak relacjonowała Młoda, sprawdził to samo, co oni już sprawdzali z takim samym efektem. Potem, śmiała się dalej wiadomościami do mnie, chłop oglądał na yt polski tutorial i jeszcze coś tam testował. W koncu powiedział, że nie da się naprawić na miejscu i że jedzie po małą lawetę, bo tą dużą, którą przyjechał, nie wjedzie na ten parking...

Znowu czekali, stres i zmęczenie rosło, a czas mijał...

Tymczsem w domu Młody czekał niecierpliwie z coraz większą rezygnacją na swoje urodziny...

Gdzieś koło dziewiętnastej zamówiliśmy w końcu pizzę tylko dla naszej trójki, bo tamci napisali, że wnet do domu nie dotrą. Młoda pisała, byśmy kroili tort i rozpakowywali prezenty, ale postanowiliśmhy jednak czekać aż wszyscy będą w domu, bo co to za zabawa, jak nie ma całej rodziny.

W koncu Młoda zupdateowała, że auto jest na holowniku i że oni też już siedzą w środku i jadą do pobliskiego garażu po auto zastępcze. 

Dłuższą chwilę później napisała, że koło 22.30 powinni dotrzeć do domu. Tak zaiste było.  Każdy z naszej pozostałej w domu Trójki zupelnie bez umówienia sie wstępnego zapytał ich po kolei z ironią, jak było na lotnisku haha...? Ja powiedziałam Młodej, że dobrze, że Stary po nią pojechał na lotnisko, to mogła do domu szybko przyjechać i nie musiała tłuc się autobusami haha. Ubawiło ją to.

Gdy się oboje wykąpali, postanowiliśmy, że świętujemy w końcu te urodziny. Świeczki zdmuchnął Młody o 23, a północy poszedł jeszcze korzystać ze swojego wielkieg prezentu (dla wszystkich), czyli składanej plastikowej wielkiej wanny. Teraz śpi, więc nie wiem, jak tam test wanny wyszedł, bo ja poszłam spać nie czekajac aż się ten nasiedzi w wannie. Młoda czekała i nawet posprzątała potem łazienkę... Zastanawiam się, czy też testowała wannę... ale ona też jeszcze śpi po tych przygodach

tym razem Kidibul był ;)

A  Małżonek teraz siedzi cały w nerwach, ile ta przygoda będzie go kosztowała i skąd na to pieniądze weźmie...? Już samo holowanie pewnie kilkaset euro, a gdzie tu jeszcze naprawa samochodu... Kazał go przywieść do pobliskiej firmy, w której kiedyś pracował (choć w innym oddziale), ale dopiero po niedzieli oczywiście go tam dostarczą. Tu się przynajmniej bowiem dogada po ludzku z mechanikiem i będzie mógł zdecydować, czy opłaca się to w ogóle naprawiać, czy lepiej będzie sprzedać od razu takie jakie jest. Póko co nie wiadmo, co tak na prawdę jest problemem i jakie koszty ewentualnie wchodzą w grę.

Jak nie urok to sraczka...

Prasówka luty 2026

 Jakiś czas temu pomyślałam, by publikować tutaj w skrócie co ciekawsze (dla mnie, czyli niekoniecznie najważniejsze) wiadomości bieżące wyczytane w gazecie internetowej... Spóbuję zacząć (choć nie wiem, czy będzie kontyunuacja, ale dajcie ewentualnie znać, co myślicie o tym pomyśle). 

Co ciekawego wyczytałam ostatnimi dniami? 

W 2025 roku zanotowano najniższą liczbę nowych nieruchomości do wynajęcia. Najdroższe jest (od dawna) Leuven. Na drugim miejscu uplasowało się w 2025 roku Mechelen wyprzedzając Antwerpię.

👀

Flamandowie kupują coraz mniej piwa. Trend pojawił się po pandemii. Wynika to ponoć z rosnącej świadomości na temat wpływu alkoholu na zdrowie, ale - jak twierdzi ziomek z Belgijskiej Federacji Piwowarów - nie wynika z tego, że ogólnie mniej się alhokolu pije.

👀

Brukselczycy w niektórych dzielniach zaczęli się bulwersować i skarżyć na samoloty, które nagle zaczęły im latać tuż nad głowami, co wynika ze zmiany procedur lądowania i częstych wiatrów wschodnich.

👀

We Francji rząd zamierza wysłać najbliższego lata list do 29-latków z ostrzeżeniem na temat bezpłodności i sugestią zbadania się pod tym kontem i zastanowienia się nad swoją chęcią posiadania dzieci. W ten sposób chcą zachęcić ludzi do maicerzyństwa.

👀

Rośnie korupcja w Belgii. Choć ten kraj jest uważany za jeden z mniej skorumpowanych, to zauważa się właśnie niekorzystne zmiany w tej kwestii.

👀

W Zele oraz w Gent od środy 18 lutego przez miesiąc będą się świecić specjalne światełka na wzór bożonarodzeniowych dekoracji katolików z okazji muzułmańskiego ramadanu. Muzułmanom udało się uzyskać na to zgodę władz miasta, o co starali się już od kilku lat. To pierwsze takie dekoracje w Belgii.

👀

Ponad 7% autobusów De Lijn jeździ za wcześnie. W okolicach Brukseli już ponad 12% przyjeżdża za wcześnie, a 23% za późno (za zapóźno uważa się tutaj spóźnienia powyżej 5 minut, a za wcześno powyżej 2 minut). Wielu kierowców wychodzi z założenia, że rozkład jazdy to tylko taka niezobowiązująca sugestia co do godziny koło której autobus ma być na danym przystanku. 

👀

W zeszłym 2025 roku we Flandrii zarejestrowano o 2 miliony czeków usługowych (dienstecheques) mniej niż rok wcześniej. Czekami usługowymi płaci się pomocom domowym, za prasowanie, za robienie zakupów... Zmniejszyła się też liczba użytkowników z 780.000 w 2024 na 757.000 w 2025 roku. Prawdopodobnie wiąże się to z ostatnią podwyżką cen czeków w 2025 (z 9 euro za czek na 10 €) i zniesieniem możliwości odliczenia sobie tego od podatku. Jeśli ktoś bierze pomoc domową raz w tygodniu na 4 godziny, to kosztuje go to rocznie o 600 euro więcej . Dla wielu to dziś już zbyt duży wydatek.

Dwa kroki w przód, by tkwić w miejscu

 Tym razem nie czekam do piątku, tylko zaczynam spisywanie myśli od początku tygodnia, bo w sumie nie mam nic do roboty (czytaj: nie chce mi się nic robić).

Na początek historyjka z niedzieli. 

Oglądałam z Małżonkiem jakiś film na Netfixie, gdy zapipkał mi telefon. Najpierw to olałałam myśląc, że to któreś z Dzieci jakiś śmieszny obrazek mi przysłało, czy coś. Któż inny by do mnie pisał w niedzielę. 

Za drugim razem jednak sprawdziłam i miałam przez chwilę zawiechę mózgu, który skupiony na akcji oglądanego filmu tylko w jakiejś małej części poświęcił się analizowaniu wiadomości.

Nadawca: koleżanka ze świetlicy, gdzie miałam staż. Ok. 

W wiadomości zdjęcie świeżego tatuażu z polskim podpisem "serduszko narysowane odręcznie przez córkę", a w drugiej żartobliwe pytanie po niderlandzku "zgadnij gdzie jestem?"

Przez dłuższą chwilę mój mózg mielił te sprzeczne informacje. Że w sensie o co chodzi, że dlaczego Belgijka nie mówiąca po polsku przysyła mi zdjęcie swojego tatuażu z polskim podpisem. I dlaczego nagle każe mi się interesować miejscem swojego pobytu. Znamy się niby i raczej lubimy, ale nie aż tak, by chwalić się spontanicznie tatuażami przez whatsappa. Ja ogólnie nie mam tego typu znajomych. Jak się czymś chwalę to tu albo na insta. 

Gapiłam się przez chwilę na telefon, a mózg powoli rozłączał kontakt z filmem i przełączał się na myślenie nad tym intrygującym problemem, aż w końcu te z mozołem kręcące się trybiki połączyły punkty i wyszło im, że ta pewnie gdzieś w Polsce jest...

Tak zaiste było. Laska była właśnie z rodziną w Krakowie, gdzie se tatuaż zrobiła na pamiatkę, i chciała się zapytać, czy znamy jakieś miejsca do zobaczenia, bo został im jeden dzień, w którym mieli iść na Wawel, ale jeszcze by coś poza tym mogli zobaczyć... Taka sytuacja;-)

W niedzielę wyciągnęłam też Młodego na przejażdżkę pod pobliski zamek w celu fotografowania ptaków w stawach… Przy okazji znalazłam pod zamkiem kupę przebisniegów.

Kolejnego dnia też dostałam niespodziewaną wiadomość, ale już od bardziej zaprzyjaźnionej Belgijki, która częściej zagaja, nawet nie koniecznie z interesem. Tym razem też napisała, że widziała w lesie Małżonka maszerującego i przypomiało jej to o naszym istnieniu, więc zapytała co tam u mnie i td.

No i dobrze, że napisała, bo wymiana wiadomości doprowadziła do tego, że zaproponowała, by Najstarsza, jeśli chce, przyszła do niej spróbowac, czy poradzi sobie ze sprzątaniem domów.  Jakby ona se poradziła z posprzątaniem TEGO domu, to - moim zdaniem - już spokojnie może lecieć do biura i podpisywać umowę.

Lubiłam tam sprzątać, ale ...nie lubiłam tam sprzątać. 

Lubiłam, bo fajni ludzie, którzy nigdy do niczego się nie przyczepiali, a zawsze można było pogadać. Lubiłam, bo często nie było nikogo w domu i miałam spokój. Lubiłam, bo to nasi dobrzy znajomi. 

Nie lubiłam, bo nigdy nie udało mi się tego domu porządnie posprzątać - dużo pomieszczeń, duża przestrzeń, dużo rupieci wszędzie, do tego dzieci i zwierzęta, czasem remonty.

Ale myślę, że to dobre miejsce na próbę sił. 

mural w Dendermonde

Następnego dnia wybrałam się z dziewczynami na te "zitdagen" FOD-u* do pobliskiego miasteczka. To jeden dzień w miesiącu albo i na kilka miesięcy, gdy przedstawiciel FOD pojawia się w danej gminie i można za darmo poprosić o poradę w związku z przyznawaniem niepełnopsprawności, zasiłku z tym związanego etc.

Młoda parę dni wcześniej otrzymała list z FOD-u z informacją, że zbliża się czas ponownego rozpatrzenia jej niepełnosprawności i prawa do zasiłku. Przysłano też stosowne formularze do wypełnienia, w związku z którymi Młoda miała kilka pytań. Pani odpowiedziała na wszystko zwięźle, przeto Młoda mogła sobie potem w domu wszystko wypełnić. Okazało się, że pani mogła też przełożyć termin wysłania dokumentów do FODu o miesiąc. Potrzebne jest tam bowiem wypełnienie dokumnetów przez rodzinnego, a najbliższa "niepilna" wizyta możliwa jest dopiero za miesiąc. Absurd goni absurd. Do miesiąca musisz odesłać dokumenty, gdy tymczasem ponad miesiąc trzeba czekać na wizyte u lekarza. Nie śmieszne. No ale dobrze, że udało się termin przesunąć. 

W sprawie Najstarszej to, jak pisałam wcześniej, wysłało nas tam biuro pracy. Zadałam parę pytań, na które w sumie znałam odpowiedzi, ale się chciałam upewnić i się upewniłam. 

Liczyłam jednak na to, że ta osoba pomoże w wypełnieniu dokumnetów albo przynajmniej powie, co i jak, ale ona odesłała nas z tym do pracownika socjalnego w naszej gminie albo w naszym Funduszu Zdrowia. Dokładnie to oznajmiła, że ona nas z jednym z nich skontaktuje i że oni nas wezwią. JPRDL. No na prawdę trzeba tu mieć końskie zdrowie, w cholerę czasu,  anielską cieprpliwość i być w miarę inteligentnym oraz posiadać sporą wiedzę, by zostać uznanym za niepełnosprawnego albo przynajmniej doczekać się jakiejś realnej pomocy z urzędu. Dobrze by też było mieć samochód i prawo jazdy albo przynajmiej kierowcę i pieniądze, by odwiedzać tych wszystkich doradców od siedmiu boleści w dziesięciu różnych miejscach. No ale dobra. Wizyta odptaszkowana, żeby nikt nie mówił, że nic nie robimy...

Dendermonde

Gdy wracałyśmy na przystanek, zadzwoniła zgodnie z umową baba z VDAB, która nas tam wysłała i która w zawoalowany sposób kazała nam spadać na drzewo, bo że biuro pracy nic nie może dla Najstarszej już nic zrobić... o czym pisałam. No ale proszę ja was, okazuje się nagle, że jednak BĘDĄ Najtarszą dalej "prowadzić", cokolwiek to kuzwa znaczy. Coś tam namymlotała, z czego ani ćwierci nie zapamiętałam, bo stałam na ulicy, gdzie auta mnie rozpraszały, z czego jednak wynika, że ona se tam coś posprawdzała, popytała i jej wyszło, że muszą Najstarszej jednak dalej pomagać w drodze na rynek pracy...

Normalnie jestem pod wrażeniem że ktoś może być tak niekompetentny i niepoważny że tak się troszczą o młodych ludzi i entuzjastycznie pomagają znaleźć pracę ludziom z lekką niepełnosprawnością i nigdy nie dają nikomu odczuć, że jest zbędny i do niczego się nie nadaje... pff. Mój pierwszy odruch było powiedzieć "goń się" i się rozłączyć, ale ograniczyłam się do przewrócenia oczami i wymiany znaczących min z dziewczynami, które się temu przysłuchiwały na głośnomówiącym. Stanęło na tym, że znowu mamy się z nią spotkać za parę dni  w tym biurze, do którego trzeba pedałować 12 kilosów po górkach (ale wmnie wkurwiła), a potem znowu nas umówi w tym mieście, z którego nas do niej odesłali i z którego z nią rozmawiałyśmy przez ten telefon (jeszcze bardziej mnie wkurwiła).

Ja już wymiękkam. Mam już dość tego chodzenia od Kajfasza do Annasza. Ciągle, kurwa ta sama melodia, ten sam burdel, ta sama tona pieprzonej administracji, pierdolenia o szopenie i kręcenia się jak gówno w przeręblu. Wszystko jest wszędzie i nigdzie nic nic. 

Ten dzień po raz kolejny w ostatnim czasie pokazał mi, że mój stan psychiczny jest bardziej niż kiepski. Za każdym razem sobie jednak to bardziej i bardziej uświadamiam, bo z pierwa myślałam, że to tylko zbieg okoliczności, że przypadek, że jedno z drugim nic wspólnego nie ma, ale po którymś razie zaczęłam łapać, że ma...

Ta wizyta w urzędzie była potencjalnie kompletnie neutralna. Nie było się czym za bardzo przejmować, do czego przygotowywać. Była to wizyta dowolna i nie umówiona. Osoba z FOD ma dyżur od 9 do 10 godziny, przychodzi się, rejestruje i czeka w poczekalni na wywołanie swojego imienia. Proste, nie?

No niekoniecznie. Dla porakowej mnie  nawet takie wizyty okazują się  ogromnie stresogenne, no bo...

Nie wiedziałam, gdzie to, choć znam okolicę, to w tym budynku nigdy nie byłam. Niepokój.

Nie wiedziałam, czy zostaniemy przyjęte, bo nie byłyśmy umówione (no bo się nie umawia). Większy niepokój.

Nie wiedziałam, jak zostaniemy przyjęte, na kogo trafimy, czy będzie to baba, czy chłop, młody, stary, miły, niemiły... Nagle się okazuje, ile rzeczy ma dla mnie znaczenie.

Nie wiedziałam, czy potrzebuję jakichś dokumentów, coś wypełnić... Wyskanowałam w domu wszystko, co mi się wydawało potencjalnie przydatne w tej sprawie. Duże nerwy.

Martwiłam się, czy autobus przyjedzie na czas..

 i w ogóle wszytko zdawało się  jakieś takie trudne i nieprzystępne. 

Rano wstałam z takimi emocjami, iż myślałam, że nie dam sobie z tym rady, że oszaleję za minutę... a tu Małżonek jeszcze - jak to on - jakieś codzienne pytania randomowe zadaje, przeszkadza, gdy ja nawet nie wiem, jak się nazywam... 

Ostatnio dla mnie każdy poranek jest trudny, gdy mam coś do załatwienia, bo tu trzeba jeszcze codzienną rutynę ogarnąć, czyli obudzić Młodego, po pół godziny przypomnieć mu obudzenie, gdy nie wstanie, przypomnieć mu o zabraniu jedzenia i picia zaproponowaszy kilka możliwości, dodać mu otuchy na trudny dzień emanujac optymizmem i uśmiechniętym pyskiem (nawiasem mówiąc, mu nie przypomniałam i nie zabrał do szkoły niczego do jedzenia). Do raka takie rzeczy były dla mnie naturalne. Ostatnio muszę o tym w dużej mierze świadomie myśleć i być na tym bardzo skupionym, bo inaczej zwyczajnie zapomnę. Zapomnę go obudzić, pogonić do wybrania prowiantu na dzień. Multitasking w ogóle mi teraz nie działa, więc jak coś lub ktoś stanie mi w drodze, to całkowicie zbija mnie z pantałyku i zapomnę, co miałam robić, wszystko poplączę, zawieszę się w półkroku i reszta pójdzie w zapomnienie, zacznę 7 rzeczy na raz i żadnej nie skończę. Teraz jestem badziej autystyczna niż kiedywkolwiek wcześniej. Jest cholernie trudno z prostymi dotąd rzeczami.... 

Widziałam gdzieś już kilka razy w sieci, że wiele babek w menopauzie ma podobne problemy... No ale nie ważne jaki powód jest tego stanu, ważne, że cholernie utrudnia on mi codzienne funkcjonowanie.

Tego ranka miałam uczucie, że się za moment rozpadnę na kawałeczki, że nie udźwignę tego nadmiaru emocji najróżniejszych, które jakby znikąd się pojawiły, ale opanowały moje ciało całkowiecie i przejęły nad nim kontrolę. Mózg nie działał. Wszystko, co nietypowe dla mojej standardowej rutyny mi przeszkadzało i wytrącało mnie z równowagi. Chciałam krzyczeć z całych sił, rzucać wszystkim, niszczyć... I może trzeba było tak zrobić, tak sobie teraz myślę. Czasem żałuję, że tego nie potrafię. Niestety (choć dla innych to pewnie stety) lata treningu nauczyły mnie kontroli i noszenia maski i zwyczajnie nie umiem krzyczeć, nie umiem płakać i mam wokół siebie mur i zasieki, ale tylko w jedną stronę, bo do środka wszytko wpływa i to intensywniej niż zwykle i to mnie zżera od środka zabierając mnóstwo energii i siły.

Przez to wieczorem byłam całkiem wyczerpana, wycieńczona emocjonalnie i taka baaardzo, baaaaardzo zmęczona. Istne zombie. 

Marzyłam, by gdzieś się ukryć przed światem w ciemnej norze na kilka dni i tam w samotności, ciszy i ciemności wracać do sił. Poszłam wcześno spać. Wręcz padlam jak nieżywa. 

Rano było nadal kiepsko, nadal bez sił, bez ducha, emocjonalna pustka, okropne zmęczenie, samotność, zimno... nadal chciałam móc się schować w norze i nie musieć wychodzić do ludzi, nie musieć żyć, nie musieć być, nie musieć rozmawiać, słuchać, udawać człowieka... 

Nie mam swojej nory do schowania, więc próbowałam izolowac się emocjonalnie - unikać rozmów, unikac patrzenia na innych i czyjegoś wzroku, schodzić z drogi, próbować stać się niewidzialnym, grałam beznamiętnie ale w intensywnym skupieniu w pasjansa na telefonie, bo tego typu gierki dają mi poczucie, że mam nad czymś kontrolę, że coś potrafię zrobić, że coś mogę uporządkować i znaleźć właściwe rozwiązanie, a jednocześnie mogę się izolować, mogę nie nawiązywać z nikim kontaktu wzrokowego, mogę udawać bardzo zajętą... Internet to moja nora. Czasem jest to książka, ale z książką jest trudniej, więc przy takim wyczerpaniu jest za trudno na książce się zkupić i książkę w rękach utrzymać.

Na trzeci dzień już odzyskałam normalność, ale niestety ostanio dość często mam takie zjazdowe dni, w których czuję więcej niż jestem w stanie znieść, w których czuję więcej, niż chcę i niż potrzebuje czuć, a dni od których chcę uciec, ale nie mogę, nie potrafię... Jakże to cholernie męczy! Zwłaszcza, że w tym samym czasie czuję się winna, iż nie jestem sobą, nie zachowuję się normalnie, nie robię tego, co powinnam robic, co sobie zaplanowałam, czego inni ode mnie oczekują. Dodatkowo boję się, że jeśli mój stan się nie poprawi to żadna praca nie bedzie dla mnie możliwa, bo jeśli każda bzdura bedzie tak na mnie wpływać i do takiego stanu mnie doprowadzać systematycznie, to zwyczajnie nie będę w stanie chodzić do pracy... Aczkolwiek może być też tak, że praca mogła by się okazać norą, ową potrzebną mi ucieczką od codziennych domowych problemów, odskocznią... I w sumie to ja na to liczę właśnie. Dlatego chcę isc do jakiejkolwiek pracy. Żeby choć na chwilę uciec z domu, porobić coś innego, pobyć wśród ludzi.

No ale dość tego biadolenia... A nie, jeszcze o pogodzie poględzę, bo właśnie się ferie zaczęły u nas krokusowe. Krokusy zaiste już kwitną, a nawet żonkile i ptaki śpiewają wiosennie, ale na weekend zapowiadają wyskok zimy, że śnieg ma padać w Ardenach i może nawet u nas w centrum. Na pewno zimno będzie, niemiło. 

Dziś też leje, a ja z Młodym mam do dietetyczki jechać... brrr. Niech ta wiosna szybciej idzie!

Kupiłam nam nowy aparat fotograficzny. Miał być dla Młodego na urodziny, ale pomyślałam, że skoro ferie są, to niech korzysta, niech testuje. No ale my do tego potrzebujemy WIOSNY, ciepła, słońca... przede wszystkim, żeby nie padało i łapy nie przymarzały do aparatu i nie puchły... Po niedzieli ma niby być już cieplej i liczymy na to, że choć trochę bezdeszczowych dni będzie, by pojechać gdzieś nad jaką wodę postalkować ptaki wodne robiące gniazda...

Aparat nie jakaś rewelacja, bo porządny sprzęt do fotografowania natury zaczyna się od kilku tysięcy euro, a ja wydałam zaledwie 300. Tymczasem dla Młodego i mnie to bardziej zabawa niż prawdziwa fotografia. Młodemu póki co bardziej chodzi o upolowanie co ciekawszych gatunków zwierząt i ich obserwacje, niż faktyczną jakość zdjęć.  Kupiłam mu (mało) używany Panasonic Lumix, który ma duży zoom, czyli z dość daleka da się zobaczyć i sfotografować zwierza. Fotografowie polecali go jako tani a w miarę dobry aparat typu bridge, czyli coś pomiędzy lustrzanką a kompaktem. Jakość zdjęć przy dużym zbliżeniu, jak należy się spodziewać, z butów pewnie nie wyrwie, ale my nie mamy póki co aspiracji do zostania najlepszymi fotografami przyrodniczymi. 

Wczoraj stałam godzinę w sklepie komputerowym, by kupić durną kartę pamięci, gdyż chyba emeryci z całej wsi postanowili se nowe komputery i ipady kupić akurat tego poranka i te chłopaki ze sklepu im wszystko instalowali, tłumaczyli jak to dziadkowi i babci tłumaczyć trzeba, a tymczasem naszego aparatu nie dało się przetestować bez karty, a nie znaleźliśmy żadnej niepotrzebnej w domu. 

Młody nie mógł się doczekać i jak tylko założyłam kartę, zaczął wypychać rowerek przed dom (trzyma rower w salonie), ale zanim przez dzrzwi przeszedł, zaczęło padać. Nawet na chwilę tęcza wyszła, ale licha  więc nie nadawała sie na obiekt fotograficzny... Poczekał chwilę i zakręcili deszcz, a wtedy od razu pojechał pod las. Kwadrans później lało znowu, więc nie narobił zdjęć. Udało mu się co prawda upolować czaplę i parę egipskich gęsi pod lasem, ale przez krzaki z bardzo daleka i w pośpiechu zdjęcia nie wyszły za dobrze. Niemniej jednak już widać po tym i paru pierwszych fotkach cyknietych kosowi i pokrzywnicy przez okno, że i tak aparat robi lepszej jakości zdjęcia niż ten kompakt, którego dotąd używał. Tak czy owak strasznie wkurzajace jest, jak masz nowy aparat i nie możesz go porządnie przetestować bo leje non stop akurat wtedy.

Na szczęście idzie ku wiośnie. Zatem spodziewać sie należy, że mimo wszystko dni będą dłuższe, temperatury wyższe, pojawi się więcej ptaków, kwiatków, robaków i innych ciekawych obiektów. No i nie długo, mamy nadzieje,  będzie można cały dzień w lesie siedzieć i dupy nie odmrozić. Będzie można pójść do zoo, nad jezioro, staw, plażę, do parku... 

Dendermonde już kwitnie

Młodą tymczasem wywiało do Polski. Tym razem inne miejsce postanowiła pozwiedzać z przyjaciółmi. Małżonek podwiózł ją przed wyjściem do pracy na pobliski dworzec, skąd już dalej tłukła się pociągami i autobusami na lotnisko. Grubo ponad 3 godziny w drodze, by pokonać 80 kilometrów. Transport publiczny w tym kraju to żenada do kwadratu, żeby nie powiedzieć absurd. 

Kiedyś był jeden słoneczny dzień, więc wypuściwszy kury usiadłam na desce przy łączce za domem. Jedna z moich nowych koleżanek natychmiast do mnie przyszła, pogrzebała chwilę i rozłożyła się tuż obok, bo razem w stadzie przecież raźniej się wygrzewać na słońcu. Miło mi, że należę do ich stada.

Wanda się opala

oznajmiam, że jestem na posterunku 

pilnuję tyłów

pilnuję frontu

nudne to pilnowanie

spozieram na człowieka jednym okiem

patrzę, czy od lasu nic się nie skrada

jestem piękny, dostojny i ważny

…a ten człowiek wciąż tu jest?!

Idź do domu! Ja tu  mam pod kontrolą.

*) FOD Federale Overheidsdienst, czyli Federalna Służba Publiczna, odpowiednik ministerstwa czy centralnego urzędu administracji państwowej. FOD Financiën to Urząd Skarbowy, FOD gezondheids to zdrowie publiczne i tu też FOD GD handicap (niepełnosprawność), część odpowiedzialna za orzecenia niepełnosprawności, przyznawanie zasiłków...

Zgubione dni

 Zaparkowałam zad na kanapie i otwarłam chromebooka, by spisać miniony tydzień, ale nie mogę sobie przypomnieć, co ja w ogóle robiłam i czy w ogóle cokolwiek... Mój mózg myśli, że jest poniedziałek, a nie piątek, jakby nie zarejsetrował wcale mijającyh dni... Zwykle w takich sytyacjach pomaga mi instagram, ale w tym tygodniu zamieszczałam tam tylko jakieś przypadkowe obrazki nie mówiące nic na temat mojego codziennego życia. W niedzielę opublikowałam zdjęcie zapiekanki z informacją, że tylko na taki obiad starczyło mi sił, z czego wnioskuję, że był to pewnie jeden z gównodni... Spróbuję jednak przypomnieć sobie krok po kroku... ale zaprawdę powiadam wam, że dziwne to uczucie nie wiedzieć, co robiło się przez ostatnie 7 dni. Dobrze, że choć wczoraj pamiętam haha.

Poszłam do kuchni zobaczyć, czy zapisałam coś w agendzie na ścianie. Pod poniedziałkiem stoi zapisany Decapeptyl, co już wiele wyjaśnia. Ten zastrzyk to paskudztwo piekielne. Przypominam sobie właśnie, że pielęgniarka po raz kolejny na niego też narzekała, że strasznie upierdliwy jest do przygotowania, bo w ogóle nie chce się rozpuścić proszek w płynie. Poprzednia lekarka też na to klęła. Przypomina mi się, że w poczekalni spotkałam sąsiadkę, która czekała na wizytę u lekarza, by omówić wyniki badań... Ona też wcześniej chodziła do tej fajnej lekarki, która postanowiła zrezygnować z pracy lekarza rodzinnego i trafiła do tej samej przychodni, co my. Wieczorem byłam zmęczona, co wydaje się oczywiste, ale co robiłam całą pozostałą część dnia, nie mam najbledszego pojęcia. Może czytałam książkę? Może nie czytałam...

Wiem, że któregoś dnia telefonowałam do biura pracy... Najprawdopodobniej we wtorek, bo wiem, że we wtorek i czwartek  rano jest w biurze zawsze darmowe spotkanie i miałam pojechać do miasta, ale przecież brałam Decapeptyl, to raczej na drugi dzień nie byłam zdatna do dobrowolnego dwudziestokilometrowego rowerowania, zwłaszcza jeśli pogoda była kiepska, a jest duża szansa, że była, bo ostatnio raczej pochmurno i często paprze deszcz. Dlatego postanowiłam jednak zebrać się w sobie i zadzwonić.  Trafiłam na bardzo miłego pana, który po potwierdzeniu wszystkich danych zapisanych na moim profilu biura pracy w końcu mnie zapisał jako szukającą pracy na listę wymagającą specjalnego wsparcia. Potem zabukował dla mnie pierwsze spotkanie z asystentką... na połowę marca. Na koniec otrzymałam jeszcze zadanie domowe: zrobienie dwóch testów ze strony internetowej biura pracy, których rezultaty mam zabrać na spotkanie wraz z pozwoleniem na pracę od lekarza orzecznika z funduszu zdrowia. Jeden z testów miał zasugerować mi zawody zgodne z moimi zainteresowaniami, a drugi na podstawie doświadczenia zawodowego. Oba testy analizuje AI i oba są o kant dupy... Przynajmniej w moim przypadku. Dziś je robiłam. Gdyby zawody wykonywane przeze mnie w przyszłości były dla mnie wykonywalne, to nie potrzebowałabym asystenta, tylko wysłałabym swoje CV i listy motywacyjne do wybranych firm i wszędzie przyjęto by mnie z otwartymi ramionami, bo to zawody w których brakuje dziesiątek tysięcy ludzi... To co mi pokazało w związku z zainteresowaniami to bardzo chętnie bym robiła, ale nie mam wykształcenia odpowiedniego a jakby zdziebko za stara jestem, by teraz zaczynać studia... Jedyny skutek tych testów jest taki, że moja motywacja i chęci spadły o kilka stopni...

Wiem co robiłam w środę, bo to było tyle samo irytujace, co śmieszne.

Młody oznajmił kilka dni wcześniej, że w czwartek ma pierwsze zajęcia w domu opieki i że muszą tam być przed dziewiątą, a on nie wie, gdzie to jest, ale to coś z 5 km od dworca... No to niewiele myśląc postanowiłyśmy se z Młodą zrobić wycieczkę do miasat i wytyczyć trasę do domu opieki od stacji, a potem zrobić atak na sklepy, kawiarnie i takie tam.... Młody miał w środę wolne, bo jakaś rada pedagogiczna czy coś w tych rzeczy, zatem Młoda miała wziąć jego mały rowerek na bateryjkę a ja miałam zabrać swoją elektryczną Ciri do pociągu.

Rano w środę okazało się że apka pokazuje błąd i nie można kupić biletów. Aaaa! 🙀 

Nic to, wyszłyśmy wcześniej, by kupić bilety w automacie, o ile i tam nie będzie błędu wyświetlać, bo czasem jak padnie cały system to nic nie działa, ale wtedy albo jedzie się za friko, albo kupuje bilet u konduktora po normalnych cenach (inaczej jest duuuużo drożej kupować w pociągu). 

Młoda wsiadła na rowerek Młodego i zaczęła się rechotać, że czuje się jakby na rowerku przedszkolaka jechała. Ten rowerek ma kółka 20', a że siodełko było ustawione pod Młodego to i nie dziwota, że tak właśnie się czuła. Chciała podwyżyć siodełko, ale na szybko jej się to nie udało, bo siedziało mocno, ale nie było czasu, by się dłużej tym bawić. Pyltała więc prawie se brodę kolanami obijając, bo ona ma metr siedemdziesiąt z hakiem, z czego większość to giry, co tak komicznie wyglądało, że całą drogę jechałam za nią z bananem uśmiechu na pysku haha, a ona jeszcze wołała co chwilę "JEDŹ,  LOWELKU, JEDŹ!".

U automatu na dworcu stał jakiś ziomek i próbował biedaczyna rozkminić jak to ustrojstwo działa, a nawet poprosił kogoś o pomoc. Przejechał pociąg w drugą stronę, a potem zapowiedzieli, że "przez incydent na torach" 2 stacje dalej nasz pociąg nie pojedzie. Aaaa!🙀 

Młoda przewróciła oczami i powiedziała, że pewnie znowu ktoś skoczył pod pociąg i wyjęła telefon z kieszeni, by parę sekund później wykszyknąć "NO, WIEDZIAŁAM! na fb wioski piszą, że zginął człowiek i policja zamknęła stację, a ruch pociągów wstrzymany będzie co najmniej do południa". Na tamtej stacji nikt raczej przypadkiem na tory nie wpadł, bo tory idą górą i na stację po schodach się wychodzi, a drogi i ścieżki na drugą stronę biegną pod torami. Potem sprawdziłam w wiadomościach i też pisali, że ktoś zginął na torach, a pod artykułem wyświetlało numery telefonów zaufania i sugestię, by w razie myśli samobójczych poprosić o pomoc. Dwa i dwa to siedem, wiadomo.  Ze dwa dni wcześniej był to samo na innej stacji i też tego typu artykuły, bo chyba nie wolno pisać wprost na temat samobójstw, żeby innych nie zachęcać... To bez wątpienia spektakularne zakończenie życia, a ile ludzi można przy tym wkurwić, ilu utrudnić życie i ilu nabawić traumy do końca życia...

Ludzie, kurde, bądźcie czujni, zauważajcie drugiego człowieka także, gdy potrzebuje pomocy, także gdy jest mu źle, także gdy nie prosi o pomoc, także gdy udaje że wszystko wporządku, a nie tylko wtedy, gdy wy czegoś potrzebujecie. 

Ludzie, zamiast non stop się przypierdalać do wszystkich o to, że są za grubi, za chudzi, nie farbują włosów, farbują włosy, nie mają dzieci, mają dzieci, nieładnie się ubierają, zbyt ładnie się ubierają zacznijcie zauważać w nich po prostu ludzi. Zapytajcie jak im dzień mija, zainteresujcie się jakie mają hobby, co lubią, zauważcie ich talenty, starania, problemy. Przestańcie krytykować i oceniać. Zacznijcie słuchać i patrzeć tak by widzieć człowieka, a nie jego maski. 

Może ktoś wokół ciebie właśnie cierpi w głębi duszy, może zbyt wiele dźdwiga na swoich barkach, może nie ma z kim pogadać nawet o pogodzie, może to właśnie ty jesteś tym, który może zapobiec kolejnej tragedii... Każdego dnia ktoś nie dostaje na czas pomocy, ktoś się poddaje, kogoś życie przerasta, do kogoś nie zapuka nikt na czas. Jutro to może być twój bliski, twój sąsiad, twoje dziecko... Bądź czujny! Bądź Człowiekiem dla drugiego Człowieka.

Nie wiem, kim był tamten człowiek, wiem że wróciłyśmy do domu gadając o samobojcach i artykułach na ten temat...

I że każda taka sytuacja przypomina mi, że jeszcze całkiem nie dawno każdego dnia, gdy Młoda wychodziła do szkoły, bałam się że może nie wrócić, że policja może w każdej chwili zadzwonić, a w prasie może pojawić się taki właśnie artykuł na jej temat. Za każdym razem przypominają się mi te wszystkie noce, w których bałam się zasnąć, by nie przegapić gorszego momentu, kiedy ona wyjdzie cichcem z domu by nie wrócić, a ja nie zdążę jej powstrzymać... 

Dziś mówimy o samobójstwach jakby to było zdarzenie najzwyklejsze w świecie, jak jedzenie, spanie, grypa, czy owsiki. Czasem nawet się dziko śmiejemy, wręcz szydzimy, bo czarny humor i w najtrudniejszych chwilach ratował sytuację, a może nawet życie. Na pewno pomagał. Ludzie, którzy nie przeszli tej drogi, pewnie bardzo niewłaściwie odebrali by nasze żarty i uznali je za wielce niestosowne, ale co oni wiedzą na ten tamat...?

 Kto był w piekle i powrócił, nie boi się już imienia diabła wymawiać głośno.

Skoro tory były nieczynne to cieszyłyśmy się, że apka się zbiesiła i nie mogłyśmy biletów kupić. Tyle że przewiozłyśmy się na darmo na rowerach do stacji i z powrotem. W drodze powrotnej Młoda już siodełko pod swoje długie nogi ustawiła, więc już nie było się z czego śmiać, ale droga minęła szybko, bo w końcu to elektryki i mkną jak strzały...

Dla mnie  jednak takie sytuacje, takie nagłe zmiany planów, czy raczej niemożności ich zrealizowania są teraz okropne. Kompletnie mnie to zbija z pantałyku i nie potrafię wtedy robić nic innego w to miejsce, na które miałam jakiś plan. Błąkam się zatem po domu i na niczym nie mogę się skupić, niczym sensownym ani bezsensownym zająć, nawet jak góra roboty na mnie czeka. Jeśli nie było jej w planie na dany moment to niech se czeka na swój. Nie ma tak, że ja nagle mogę robić coś innego, gdy zaplanowałam że cały dzień będę w mieście, gdzie miałam ważną misję do spełnienia. 

Kilka razy sprawdzałyśmy apkę, ale pociągi nie jeździły. 

W końcu gdzieś koło pierwszej po południu pojawił się komunikat, że "problem rozwiązany", choć jeszcze mogą występować utrudnienia i anulacje pociągów i żeby sprawdzać w apce, czy dany pociąg będzie jechał. 

Młoda zapytała, czy jedziemy. 

Nie chciało mi się, bo plan był na rano, a nie na popołudniu. Mój mózg tego nie chciał zaakceptować, ale dobra, idziemy... 

Sprawdziłyśmy ze trzy razy, czy na pewno pociąg pojedzie i apka mówiła, że pojedzie. No to dawaj popedałowałyśmy znowu na dworzec, kupiłyśmy bilety z apki bo i to już działało. Byłyśmy z 15 minut przed odjazdem więc se gadałyśmy o dupie Maryny. Przejechał pociąg w drugą stronę i z megafonów zapowiedziano, że.. 

TAK! ZGADLIŚCIE! 

że nasz pociąg nie pojedzie 

Buachachacha! 

Dopiero ten za godzinę miał jechać, ale to już w cholerę za późno, by jechać do miasta. 

Tylko bilety niepotrzebnie kupiłyśmy. Niefart!

Nic to, w czwartek wyszliśmy z Młodym na wcześniejszy pociąg, by mieć wystarczająco czasu na znalezienie adresu. Tym razem pociąg jechał normalnie, tylko rzekome 2 wagony rowerowe wcale nie były wagonami rowerowymi, tylko w korytarzyku trzeba było stać z rowerem blokując przejście z 1 do 2 klasy wszystkim ludziom. No cóż. 

Po wytoczeniu roweru z dworca wsadziłam telefon do uchwytu na kierownicy, nakazałam wytyczenie trasy do żądanego miejsce i pokręciliśmy... 

mechelen

Mechelen rano rowerem aaaaaa! A tu trzeba całe miasto przeciąć w poprzek.

Jeżu najkolczaściejszy, wcześniejsza godzina to ten moment dnia, w którym tysiące rowerów i hulajnóg mknie w szalonym chaotycznym pędzie  we wszystkich kierunkach po całym mieście. Trzeba mieć oczy dookoła głowy, po bokach a nawet  w dupie a refleks zdecydowanie lepszy niż niż szachista czy pięćdziesięcioletnia baba ze wsi. Młody to zapitala tą swoją małą czerwoną rakietką pomiedzy tymi wszystkimi ludźmi jakby u siebie w domu był. On się tam w tym chaosie najwyraźnej czuje jak ryba w wodzie i przemyka ludziom slalomem tuż przed kółkami,  jak mały samochodzik, a mnie skóra cierpnie jak na to patrzę... Stara zramolała staruszka.

Niby to ja jechałam pierwsza, bo to ja miałam otwartą mapę na kierownicy, ale ja za wolno jechałam... no bo ja wolno reaguję, mój mózg zbyt późno rejestruje ruch, obecność ludzi, świateł, samochodów, chodników, skrzyżowań... Młody co chwila mnie wyprzedzał przy każdej nadarzającej się okazji tym swoim małym celwonym lowelkiem, a potem dawał się dogoniać na każdym rozstaju dróg czy czerwonym świetle...

Droga okazał się prosta, a jednak po dotarciu na miejsce Młody zapytał, czy jak wyjdzie o szesnastej to ja tam będę, bo nie jest pewny, czy trafi łatwo z powrotem na dworzec... Nie taki był co prawda plan, ale z drugiej strony to co mi szkodzi zabawić cały dzień w tym pięknym mieście, które tak bardzo przecież lubię... 

Najsampierw poszłam obejrzeć z bliższa pobliski park, w którym nigdy wcześniej nie byłam i okazało się, że w parku jest ścieżka rowerowa, na której stroją drogowskazy do centrum. Zatem postanowiłam pojechać trasą, którą pokazują i się okazało, że ścieżka rowerowa pięknie jest oznaczona praktycznie do samego centrum. Oznaczona jest też i w tą drugą stronę, do tego parku właśnie, tylko trzeba było wiedzieć, gdzie na nią wjechać. Teraz już wiem. Droga jest o wiele bezpieczniejsza dla rowerów i  ładniejsza niż za główną ulicą. 

Sklepy były rano jeszcze zamknięte, zatem poszłam do innego parku, gdzie akurat na bawiące się w berka wiewiórki natrafiłam. Szkoda, że aparatu nie wzięłam... Potem połaziłam po sklepach, poszłam na kawę, znowu sklepy, potem poszłam na francuskie tacosy i tak mi cały dzień minął jak z bicza strzelił.

 Gdy wybiła 15, popedałowałam po Młodego na kraniec miasta. Wyszli nawet rochę przed szesnastą i razem pojechaliśmy na dworzec po drodze wstępując jeszcze na pizzę. bo chłopak głodny był po całym dniu zabawy ze staruszkami...

Młody się stresował tym pierwszym dniem w domu opieki. To taki rodzaj praktyki, bo teraz wszak uczy się w technikum. Nie wiedział, czego się spodziewać. Wieczorem jednak wyszedł uradowany i mówił, że świetnie było. Rano najpierw po prostu robili swoje szkolne rzeczy (każdy wszak miał swój laptop ze sobą), ale potem mieli różne zajęcia z tymi starszymi ludźmi. Grali w jakieś gry planszowe i takie tam. Na przerwie mogli sobie jakieś żarcie zamówić i wziął hamburgera, bo mógł wziąć  "bez niczego" tzn bułka i kotlet, bo tylko takie hamburhery jada Młody - nic innego tam być nie może, żadnych dodatków, żadnych sosów, żadnych serów. W południe mieli normalnie długą przerwę i bawili się na pobliskim placu zabaw. Kopali w piłkę, bo jakąś udało im się w stawie znaleźć i wydobyć z wody haha. Nastolatki.

Młody jest tak bardzo pozytywnie do życia nastawiony, taki wesoły, wszędzie się szybko odnajduje, lubi ludzi i ludzie go lubią, ale tak ma czasem ciężko przez ten swój skomplikowany mózg. Wieczorem bolała go głowa i wziął proszek. Za dużo wrażeń, za dużo stresu. Dziś też obudził się z bólem i zmęczeniem, ale na szczęście to już PIATEK, a do tego do ferii krokusowych już tylko trzy dni zostało, bo czwartek i piątek już mają wolne, choć oficjalnie ferie dopiero w sobotę się zaczynają. 

No i patrzcie, znalazł się cały tydzień. Nadal nie wiem, czym zajmowałam się w poniedziałek i wtorek poza zastrzykiem i telefonem, ale przynajmniej przypomniałam sobie, że takie dni jednak były w moim kalendarzu i nie przespałam niczego.

Mechelen

kołatka

Kruidtuin Mechelen

selfie 🤳 

zameczek w parku Tivoli

Na koniec trochę zdjęć rupieci. No i Wanda Kura.

Wanda