BELGIA NASZ DOM: szkoła średnia

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą szkoła średnia. Pokaż wszystkie posty

17 października 2026

Kto mieszka w Belgii, w cyrku się nie śmieje

Tydzień zaczął się od strajku kolei i autobusiarzy. Nie żeby to było coś nowego, ale każdy strajk w transporcie publicznym jest tak samo wkurzający i uciążliwy. Oczywiście tylko dla zwykłych ludzi, w tym dzieciaków, bo przecież nie dla tych tam z rządu...

Młody wyguglował pociągi dzień wcześniej i okazało sie, że jeśli wyjdzie ze szkoły normalnie o 16, to najwcześniejszy pociąg do domu ma po 18... Wcześniej może jechać naookoło z przesiadką w mieście, gdzie nie ma ani windy, ani prowadnic do rowerów, czyli kicha.

Uzgodniliśmy, że zapyta coacha, czy może wyjść o 15, a jak nie, miał mi napisać, że pojedzie do sąsiedniej gminy, a ja tam po niego popedełuję, bo on nie zna drogi do domu stamtąd, ale stamtąd do nas tylko ok 8 km, więc lepiej pokręcić kawałek dalej ale być w domu niewiele po 17 a nie dwie godziny później. Na szczęście jego coacha nie było i poranny krąg mieli z dyrektorką, więc od razu u samej góry zapytał. Ta mu wydała zgodę, ale zaleciła napisać oficjalny mejl, w którym uzasadnia powód wcześniejszego wyjścia do domu. Pewnie, żeby była podkładka w razie wu. Uf. Dobrze, że chodzi do alternatywnej szkoły, bo w systemowej mógłby taki numer nie przejść. Wtedy oczywiście też dałby rady, ale czasem bardziej opłaca się pójść na skróty.

Ja zapomniałam, że Najstarsza też używa transportu publicznego, bo moja pamięć dziurawa jest jak sito.

Na szczęście im ze mną gorzej, tym z nią lepiej i sama pomyślała rano, żeby sprawdzić apkę od autobusów. Okazało się, że najwcześniejszy autobus ma dopiero wpół do dziewiątej, gdy normalnie wyjeżdża dwie godziny wcześniej. Napisała zatem tylko do kierowniczki, że będzie później i poszła się jeszcze porelaksować na kanapie.

Pisząc te słowa przypominam sobie, że nie zadzwoniłam PONOWNIE do biura pracy, by przypomnieć DEBILOM (bo jak inaczej można nazywać takich ludzi?!), że Najstarsza nie ma od dawna biletów i płaci ze swojej kieszeni, kiedy przejazdy na ten DARMOWY staż mają byż pokrywane z biura pracy. Po pierwsze to te osły same o tym powinny myśleć, skoro zgłaszają się do pomocy osobom z trudnościami i chyba kurwa do stu potrafią liczyć, a to jest prosta matemetyka: każdy dzien stażu trzeba pomnożyć przez dwa, bo na staż trzeba dojechać i ze stażu wrócić, czyli dwa bilety dziennie. Wielka mi filozofia, doprawdy, by dać człowiekowi od razu tyle biletów, ile będzie potrzebował. Widać jednak, że dla niektórych to za trudne obliczenia. Poza tym to ja już dwa razy im przypominałam i uświadamiałam że córka nie ma już biletów - bo to ja matka mam to wszystko wiedzieć, pamiętać, ogarniać i przypominać łosiom kilkukrotnie o ich obowiązkach, za które te łosie biorą pieniądze ładnie co miesiąc. Chłop powiedział, że to załatwi... Aaaaaa!

KURWA MAĆ!

Czemu Córka ma wydawać pieniądze na rzeczy, na które wydawać nie powinna, bo według belgisjkiego prawa należą jej się za darmo. Nie ja to prawo ustalałam. Tak, przeklinam, tak wkurwiam się i wyzywam wszystkich od debili, bo ileż można?! Ja mam już dość! Nie dam rady sama wszytskiego dopilnować. I nie mówię tu o mich obowiązkach czy moim własnym życiu, tylko o robieniu roboty za bandę pierdolonych urzędasów. Na każdym kroku, w wielu miejscach napotykam to samo niefrasobliwe, totalnie nieodpowiedzialne olewatorskie podejście. Każdy ma wszystko w chuju, byle jemu hajs się zgadzał. Jakby to się raz w jednym miejscu zdarzyło, to pal licho. Wiadomo, że każdy popełnia czasem błędy, każdy czasem czegoś zapomni i coć odjebie głupiego, ale bajer w tym, że dziś to czasem się zdzarza, że ktoś coś dobrze raz zrobi. Gdzie człowiek nie pójdzie, wszędzie jakiś cyrk, wszędzie burdel, bałagan, pracownicy zdają się nie mieć pojęcia na czym polega ich praca, a przy tym zdają sie nie ponosić za nic odpowiedzialności. Pozamykali się w pierdilonych fortecach, ogrodzili się internetem i botami i udają, że pracują. Dziś zwykły szary człowiek musi się sam na wszystkim znać i sam wszystkiego dopilnować, z tym że jednocześniej sam niczego nie może załatwić, bo wszystko, każde nawet najmniejsze gówno musi przejść i zostać zatwierdzone przez jakiegoś urzędasa z bożej łaski, a najlepiej przez kilkunastu z różnych miast i róznych instytucji.

Jestem wkurwiona, bo za mną kolejny tydzień z kategorii trudne, który potwierdza, co przed chwilą napisałam...

Młoda miała wizytę u orzecznika od niepełnosprawności.

Bruksela o świcie

W piśmnie stała godzina 8.15 i zalecenie by być pół godziny wcześniej. Zerwałyśmy się zatem przed piatą, by dotrzeć do Brukselki na czas. Autobus jechał i był o dziwo na czas, a nawet 5 minut wcześniej i wdzięczni jesteśmy, że ludzie wsiadali u nas na wsi, bo guzdrałyśmy się trochę z przypinaniem rowerów i ledwo dobiegłyśmy do tego autobusu. W Brukseli zatem miałyśmy zapas czasu i poszłyśmy na dworcu na gorącą czekoladę do Panosa, a dopiero potem potuptałyśmy do FOD-u. Na miejscu w Finance Tower w dziale od handicapu zastałyśmy zamkniętą na cztery spusty bramę a na niej info, że otwierają o ósmej trzydzieści. AHA. Spoko. Tylko jak to się ma do naszej wizyty o 8.15 i zalecanego półgodzinnego wcześniejszego stawiennictwa w urzędzie...? Coś tu jakby nie pykło. No ale to jakby Belgia i to jest tu jakby normalne...?

Wkurwione i zestresowane coraz bardziej podreptałyśmy po wielu schodach do wejścia głównego, zastanawiając sie jak tam niepełnosprawni na wózkach się przemieszczają... bo w ogóle cały ten gmach to on na sporej górce jest i wkoło niego też są górki, sporo schodów i rozdupcony chodnik...

Budynek jeszcze zdawał się drzemać i nie widać było w nim jeszcze żadnego urzędasa... No bo kktóren zaczyna pracę przed ósmą...? Znalazłyśmy jednak ochroniarza i zapytałayśmy, jak się dostać na tę kontrolę, a ten mówi, że FOD handicap otwiera sie o 8.30.

Jak kurwa o ósmej trzydzieści, jak na zaproszeniu stoi ósma piętnaście?!!! Chłop nie wierzy...

Podetknęłam mu zatem papier pod nos.

Popatrzył i powiedział, że to niet normaal. Z czym absolutnie się zgodziłyśmy. Zawołał kolegę, który też zrobił wielkie oczy. Po czym powiedzieli, że to musi być błąd, bo tam otwierają dopiero za pół godziny i wskazał nam poczekalnię, dodając, że koło 8.25 możemy pójść spokojnie spowrotem pod bramę. Ffffff! Oj tam oj tam jakiś tam błąd, każdemu się zdarza co nie...?

Taa, to spróbuj ty się machnąć o 15, a w zasadzie to o 45 minut w takim urzędzie. Ciekawe, czy kogokolwiek zobchodzi twoje wytłumaczenie. Taaa. Na pewno.

Poczekałysmy, ale stres mega. Doszłyśmy 25 po ósmej na miejsce - to w ogóle kawał drogi i wiele schodów, bo to budowla zacna jest. Brama była już wtenczas otwarta, ale drzwi wciąż zamknięte. Wiadomo, trza plebsowi wyraźnie pokazać, kto tu jest panem, a kto nic nie znaczącym gównem. Czekasz pod drzwiami w deszczu i chłodzie, aż jaśnie państwo łaskawie udzieli ci audiencji.

patrząc na tę fortecę, czujesz się bardzo malutki

No chyba was głowa boli - powiedziała Młoda zobaczywszy innych ludzi czekających pod drzwiami.

Co za pojebane czasy nastały! Komputery srery, sztuczna inteligencja i inne cuda , a tu coraz większy burdel wszędzie i człowiek jako człowiek coraz mniejszą ma wartość.

W końcu otwarli łaskawie te cholerne drzwi.

Laska w okienku ani be ani me po niderlandzku.

Po angielsku też nie.

Noż kurwa, a tymczasem u nas we Flandrii, żeby pracę na kasie w głupim Lidlu, czy innym tam Actionie dostać, musisz znać dobrze oba języki (niderlandzki i francuski). A tu w OFICJALNIE D W U J Ę Z Y C Z N E J Brukseli w ważnym urzędzie może pracować typiara mówiąca tylko i wyłącznie po francusku i to jest niby wporząsiu...? Jasne! Bo najwidoczniej są równi i równiejsi.

Dałam dziuni zatem list-zaproszenie. Paniusia popatrzyła uważnie, udając że rozumie, na co patrzy i kiwnęła na nas reką pokazując gestem "cho no tu" i poszła gdzieś, a my obeszłyśmy ścianę i zobaczyłyśmy jak paniusia stuka w żółty pasek na ścianie (bo tam kilka pasków było w różnych kolorach, jako oznaczenie tras) a nawiązawszy z nami kontakt wzrokowy, wskazała na korytarz rozciągający się przed nami, co - jak się szybko domyśliłyśmy - znaczyło, że mamy iść żółtą ścieżką niczym Dorotka w Krainie Oz.

Potem pokazała 1 palec (na szczęście nie środkowy) mówiąć één, i potem 4 palce mówiąc jak do głuchego vier. No, mówię wam, wymawiała to tak rozciągle, jakbyśmy to my miały problem z językiem i rozumieniem a nie ona... z czego wynikało jednak, że przynajmniej kilka liczebników zna po niderlandzku. ŁAŁ! Ale tylko jeden i cztery, bo jak przerabiali w szkole czternaście, to już pewnie spała na lekcji. Dobrze, że choć na migi potrafi się porozumiewać. Tak, Młoda rozumie po francusku, ale my jestemy z Flandrii, gdzie językiem urzędowym jest niderlandzki, a Bruksela jest oficjalnie dwujęzyczna i takie paniusie w urzędach mają pierdolony obowiązek znać język niderlandzki (jak za głupia na języki, niech idzie ulice zamiatać, a nie...). To nie jest żadna łaska ani nasze widzimisie. My nie oczekujemy, że typiara będzie mówić po polsku, rosyjsku czy chińsku, tylko w języku urzędowym tego kraju, w którym pracuje. Poza tym Młoda nienawidzi francuskiego, To trigeruje jej PTSD.

Znalazłyśmy pokój "jeden-cztery" a tam jakiś typo powiedział już po naszemu, znaczy po niderlandzku, byśmy poczekały w korytarzu. W końcu nas zawołał i podzielił się z nami wesołą informacją, że mają awarię systemu i że w związku z tym on nie ma wglądu w dossier Młodej.

BRAK SŁÓW. Kto w Belgii mieszka, w cyrku się nie śmieje.

Jednak - dodał - nie chcą odsyłać petentów z kwitkiem, bo i bez tego mają roboty po uszy, ale rzekomo też dla naszego dobra, żebyśmy nie musiały drugi raz się fatygować... Troska... srały muchy bedzie wiosna...

Powiedział, że napisze sobie na kartce, co powiemy, a potem uzupełni dossier w komputerze, jak odzyskają dostęp.

~~Śmiechom nie było końca~~. Zbiło nas to totalnie z pantałyku i wyprowadziło z równowagi. Wcześniejsze suprajzy też nie pomogły. Cholera jasna przygotowałyśmy się na rozmowę wg punktów, które Młoda wypełniała pół roku wcześniej, czyli że będziemy odpowiadać na konkretne zadawane pytania, a nie że nagle mamy opowiedzieć wszystko samodzielnie...

Nie wiemy, co z tego wyniknie, ale raczej należy się spodziewać, że szanse na przedłużenie uznania niepełnosprwności nie są jakieś wielkie, bo jak doktor powiedział "ból jest np niezmierzalny", więc choć on rozumie, że komuś ból uniemożliwia lub ogranicza codzienne funkcjonowanie, tak bólu nie można udowodnić, czyli się nie liczy absolutnie. To samo poniekąd dotyczy PTSD, depresji czy problemów wynikających z autyzmu, czyli że innymi słowy to wszystko jest dla komisji pic na wodę fotomontaż, czyli jak to na komisji...

Poza tym gościu jeszcze co chwilę stukał w grubą teczkę z przepisami (przynajmniej tak powiedział) z lat osiemdziesiątcyh podkreślając, że wszystko według TEGO prawa musi sie odbyć i że nie da się tego ominąć... Cokolwiek to nie znaczy. Ważne by zbudować stosowne napięcie i zapewnić sobie ewentualne usprawedliwienie wszystkiego, co zdarzy się później. Bo ja się wczoraj urodziłam i nie wiem, jak działa świat i tego typu komisje.

Tak czy owak teraz trzeba czekać na zebranie sie owej K O M I S J I i werdykt ostateczny, co nie wiadomo ile potrwa ani co przyniesie, a przez ten czas trzeba żyć w niepewności i stresie.

Jakby ktoś chciał odprawić jakieś czary czy inną tam ofiarę złożyć swoim bogom za powodzenie, to w tym momencie jest dobry moment ;-)

Zanim przejdę do opisu kolejnej powalającej niespodzianki tego tygodnia, pozwolę sobie na małe heheszki, które mnie ubawiły zdrowo.

Młody zadzwonił kiedyś ze szkoły zaraz po lekcjach z pytaniem, czy nie dam mu wirtualnie dyszki na pizzunię. Gdy tak sobie gadaliśmy w tle w otoczeniu Młodego słyszałam śmiechy i hałasy innych nastolatków, potem głośne:

"BOBER KURWA!"

"TAM JEST BOBER KURWA!"

co samo w sobie już było oczywiście śmieszne, ale bardziej zastanawiające, wszak Młody chodzi, z tego co mi wiadomo, do niderlandzkojęzyczej szkoły a nie do polskiej. Wiem, że jest tam paru Polaków, ale po pierwsze nie należą oni do grupy ani do paczki Młodego, a po wtóre oni ze sobą i tak po niderlandzku gadają.

Pytam zatem kto to to krzyczał, a ten że P. jego najlepszy kumpel. Uśmiałam się znowu i zapytałam czy on w ogóle rozumie, co woła i skąd cholera zna ten tekst. Oczywiście że rozumie, to popularny tutaj mem - pouczył mnie Młody. I oczywiście że rozumie, bo mu powiedziałem, co to znaczy.

To było bardzo śmieszne dla mnie i brechtałam się w głos prze dobrych parę minut. Bober kurwa.

List polecony, który w tym tygodniu otrzymaliśmy od właścicieli chałupy, już był zdecydowanie mniej zabawny. Uczciwie mówiąc, był to spory szok i długą chwilę dochodziłam do siebie.

Powiadomili nas o podwyżce czynszu, co samo w sobie nie było by niczym zaskakującym, gdyby nie chodziło o TAKĄ kwotę, no i że moment jakby na to dosyć ujowy!

Dotąd płaciliśmy 860€, a od teraz mamy płacić 1.320€ na miesiąc.

Ponad 50% podwyżka z dnia na dzień to nie jest śmieszne. To nawet nie jest za bardzo - w moim mniemaniu - normalne. A dopiero co pisałam, że dobrze, że w obecnej sytyacji choć stosunkowo mało płacimy za czynsz, jak na dzisiejsze ceny, no to mówisz - masz. TADAM, mamy cenę adekwatną do dzisiejszych czasów.

Chyba kogoś tu zdrowo pojebało!

Ale dla mnie nie sama nieoczekiwana podwyżka jest tu największym skurwysyństwem. Wiecie, że parę dni temu właścicielka była u nas w domu w sprawie planowanych prac w związku z wilgocią i ani słówkiem się nie zająknęła na ten temat. Nie, chichy-śmichy, jakby nigdy nic, a tu trzy dni później dostajesz taki list.

Niektórzy mają tutaj dosyć chujowe poczucie humoru.

W międzyczasie sobie też wyguglowałam o tych ewentualnych śmierdzących produktach do walki z wilgocią i komputer mi podpowiada, że w większości śmierdzące produkty to są przestarzałe metody, których normalny nikt nie używa, tylko skąpcy, którzy chcą za wszelką cenę zaosczędzić na koniecznych remontach. Dotąd by się zgadzało. Dalej - podając stosowne linki - AI mnie ostrzega, że użycie tego typu niebezpiecznego produktu podczas obecności lokatorów i ich zwierząt może być przede wszystkim śmiertelne (praktycznie stuprocentowo) dla naszych ptaków oraz fatalne w skutkach dla świnek morskich a i nasze zdrowie jest zagrożone. Teoretycznie, bo oczywiście to można potwierdzić dopiero mając nazwę produktów. Ponoć są dostępne bezpieczne bezwonne produkty ekologiczne... Teoretycznie.

Ale dobra. WKURWIŁAM SIĘ W CHUJ.

Moja pierwsza myśl była, że teraz to jesteśmy w dupie totalnie, no bo w sumie jesteśmy i ciężko z tym akurat handlować. Mój zasiłek inwalidzki to właśnie akuratnie kwota nowego czynszu, więc jest zajebiście. Przy dochtyczasowej kwocie starczało jeszcze praktycznie na wszystkie pozostałe faktury i tylko na jedzenie i inne potencjalne wydatki mi brakowało, za co miały płacić dziewczyny ze swoich zasiłków, dopóki je będą otrzymywać, a do tego czasu miałyśmy się rozglądać za lepszym rozwiązaniem. Nowy czynsz wyjebuje cały nasz chytry plan w kosmos.

Nic to, wujek Google podpowiada, by nie płacić nowego czynszu na razie, bo tym samym ukręcimy se ostateczny sznur na szyję. Przeto umówiłam nas na początek w Urzędzie Gminy z jakimś oświeconym w sprawie mieszkań i najmu.

Przy okazji przekonałam się, że jakby ktoś pilnie potrzebował pomocy z urzędu gminy, to musi być wyjątkowo ogarnięty w piśmie, języku niderlandzim i nowych technologiach oraz mieć dużo czasu i morze cierpliwości.

Pomoc Społeczna w naszej gminie zaczyna mi się jawić jako niezdobyta twierdza, do której byle kto się nie dostanie. Tak jak napisałam na początku.

Najsampierw zadzwoniłam na ogólny numer Pomocy Społecnej, by się tam dalej dopytać ewentualnie o właściwy kontakt. Nikt nie odbierał tego telefonu w podanych w necie godzinach otwarcia. Nie była to też pora przerwy, bo te są tu wszędzie o tym samym mniej więćej czasie i wtedy normalne, że nigdzie się nie dodzwonisz ani niczego nie załatwisz. Cały kraj stoi wtedy.

Zadzwoniłam przeto na inny numer, rzekomo od socjalu, to połączyło mnie z głównym numerem Urzędu Gminy i nagrany głos powiedział mi, że większość informacji znajdę na stronie, a jak nie umiem szukać, to mogę się umówić przez internet na wizytę....

Dobra, rozłączyłam się, zaktualizowałm apkę naszej gminy, bo nie działała. Potem zrestartowałam telefon, bo nie mogłam się zalogować przez itsme (apka do logowania do urzędowych portali i mojego profilu)... zawieszało się na tym samym kroku i kręciło, kręcilo, kręciło... i nic z tego nie wynikało... Po resecie nadal nie działało. Otwarłam zatem laptopa i w końcu tam udało mi się zalogować, ale znalezienie znowu swojej gminy nie z poziomu apki to też wyższy poziom wtajemniczenia...

Ja tam se jeszcze jakoś radzę w internetach, ale klikając i przeklinając na przemian pomyślałam sobie o tych wszystkich mniej ogarnietych komputerowo ludziach, którzy do internetu mają przez krzaki, przepaście i góry... albo zwyczajnie są już w takim wieku, że nawet klawiatury nie widzą i nie wiedzą co to znaczy zaloguj, kliknij, czy e-mail.

To jest jakieś nieporozumienie. To jest chore, do jakiego etapu to wszystko doszło w krótkim czasie.

Cycki by mi opadły, gdybym je miała...

Jak już udało mi się dojść do etapu wybierania tematu wizyty, okazało się, że tam są tylko sprawy obywatelskie, typu dowód, śmierć, małżeństwo, prawo jazdy, ale nie ma ani socjalu ani mieszkań.

NOŻ KURWA JEBANA MAĆ!

To po chuj ja czas marnuję wgl!?

Zadzwoniłam ponownie na ten pierdolony numer i poczekałam aż typiarz skończy pierdolić o szukaniu odpowiedzi na stronie i logowaniu się z apki, po czym wcisnęłam cyferkę mającą połączyć mnie z ludziem...

...piiip

...piip

...I chuj. Od nowa włączyło się nagranie, a po trzecim razie trafił mnie prawie szlag.

Wielokrotnie ponawiane próby przyniosły zero sukcesu.

Nikt nie odbiera.

Pomyślałam, że pewnie wielu do tego etapu nawet nie dotarło i że w rezultacie nikt tam ostatnio nie dzwonił, więc teraz nikt nawet nie pilnuje telefonu...

Odszczekuję wszystko pozytywne, co kiedykolwiek śmiałam napisac o załatwianiu wszystkiego przez internet. To było dobre na początku, jak jeszcze było tylko jedną z możliwości i gdy jeszcze działało i miało sens. Niestety w ostanim czasie przekroczyło to już poziomu absurdu. Przynajmniej w Belgii, bo gdzie indziej to nie wiem, ale możecie sie pochwalić swoimi doświadczeniami w komentarzu poniżej.

Już zaczęłam zakładać dres w trzy paski , szukać bejsbola i drzeć się Z BUTA WJEŻDŻAM z myślą załatwienia tej wizyty w jakiś prostrzy sposób, ale mi się przypomniało, że gdzieś mam wizytówkę, bo raz tam przecież byliśmy kiedyś... Uf. Ten numer zadziałał i od razu ktoś odebrał. Wyłuszczyłam zatem, z czym dzwonię i pani powiedziała, że mogę wbić do nich w piątek rano. Nawet bez bejsbola i dresu.

Odetchnęłam z ulgą, że choć ten krok udało mi się postawić w końcu.

W miedzyczasie robiłam sobie po trochu dekoracje na halloween, żeby sobie i dzieciom, a przy okazji sąsiadom i przypadkowym przechodniom nastrój poprawić. Ilekroć bazgram coś na oknach, przypadkowi przychodnie zawsze się uśmiechają, a czasem nawet wesoło komentrują. Pająk na pajęczynie też, jak zauważyłam, cieszy się sporym powodzeniem.

W tym tygodniu odkryłam, że gdzieś w domu mamy prawdopodbnie czarne dziury, które wsysaja kawałki czasu, moją pamięć i niektóre przedmioty. Coraz częściej bowiem orientuję się, że brakuje mi kawałek pamięci i nie mogę znaleźć kilku przedmiotów codziennego użytku. Weźmy choćby pędzelki i nożyczki. Kiedyś robiłam lampiony ze słoików malując je po prostu farbami akrylowymi. Po skończonej robocie, poszłam do kuchni, by po raz ostatni umyć pędzelki i gąbeczkę, którymi malowałam. Pamiętam, że umyłam je pod kranem dokładnie, a potem osuszyłam ręcznikiem papierowym. Ostatnią rzecz, jaką pamiętam, to wrzucanie papieru do kosza. Potem jest czarna dziura. Szukałam już tych pędzelków dosłownie wszędzie. Młody nawet zasugerował, bym w lodówce sprawdziła, co też i uczyniłam, ale i w lodówce ich nie było. W łazience też nie, w szafach z garami też ich nie znalazłam. Nie ma ich też w skrzynce z farbami, ani tym bardziej tam, gdzie powinny być, czyli w doniczcze z pędzelkami. No wsysnęło ich do czarnej dziury, bo nigdzie ich nie ma.

Nożyczek też nie ma ani tam, ani nigdzie indziej, gdzie szukaliśmy, a fantazja nasza jest raczej duża... Chodzi o stare nożyczki, których używałam do cięcia trawy dla świnek. Każdego wieczora, wypuszczamy kury za ogród, by sobie podziobały trawy i poszukały robali na kolację, a w tym czasie ja sprzątam oba kurniki. Kurniki sprząta się tak, jak kocie kuwety, że codziennie tylko kupy łopatką zbierasz, a tylko raz na jakiś czas robisz genelaniejsze porządki wymieniając też trociny. Po pozbieraniu kurzej kupy, wynoszę to za dom na kompost, a przy okazji przynoszę z łączki trawy dla świń. No i jednego dnia wyniosłam kupy, przyniosłam trawy i zgubiłam nożyczki. Przeszukałyśmy z Młodą całą łąkę a nawet kompost, ale nożyczki się nie znalazły. Amba fatima wcięło i ni ma.

To tylko przykłady moich zaników pamięci. Ja wiem, że to wynik stresu i zbyt wielu rzeczy, które muszę teraz na raz ogarnąć i że to się naprawi, gdy wszystko się ustatkuje i życie wróci na swój tor. Nie zmienia to jednak faktu, iż jest to bradzo frustrujące zjawisko, bo człowiek marnuje kupę czasu na szukanie przedmiotów i próby przypomnienia sobie cyklu zdarzeń sprzed kilku godzin lub nawet minut.

W koncu nadszedł piątek i poszłyśmy z Młodą do gminy. Babka obliczyła kilkukrotnie na różne sposoby ową indeksację naszego czynszu i nijak nie udało jej się osiągnąć kwoty 1300€. Bez nowego atestu EPC (energożerność budynku), bo takiego nie otrzymaliśmy jak dotąd, a stary jest już nie ważny, babie wyszło mniej niż tysiąc euro, z ewentualnym nowym EPC (ma sprawdzic w dokumentach gminy, czy właściciele im takowy dostarczyli) wyszło jej niewiele ponad tysiąc. Obie kwoty są dla nas normalne i akceptowalne. Kobieta nie potrafiła wymyśleć, skąd oni wzięli te 300 euro więcej.

Zaleciła to samo co komputer, czyli by zapłacić teraz tylko starą kwotę, a w międzyczasie do firmy która przysłała podwyżkę w imieniu właścicieli, wysłać poleconym zapytanie skąd wzięli taką kwotę podając obliczenia wykonane przez urzędniczkę. Ma mi to wszystko mejlem przysłać. No bo komputer jej nie działał hahaha. Bo tu powoli wszystko przestaje działać...Powiedziałam, że to nasza wina, bo wszędzie, gdzie się ostatnio zjawiamy, sprzęty i internety nagle przestają działać... Pewnie noszę te czarną dziurę ze sobą haha. Baba się uchachała.

Dalej zasugerowała też wysłanie od nich kontroli stanu mieszkania. Tym razem myślę, że pójdziemy na to. Przynajmniej będziemy dla siebie wiedzieć, na ile prawnie wszystko tutaj jest okej a na ile nie okej. Ale to jeszcze potrwa na pewno więc mamy czas na refleksję, czy aby na pewno warto wrzucać gówno w wentylator, które i nas może opryskać a nawet całkiem pochłonąć...

Pamiętam jeszcze, że właścicielce raz niechcący się wymsknęło, że po kontroli zleconej przez ex-sąsiadkę dostali bardzo dużą karę.... Chyba jednak najwyraźniej za niską albo zwyczajnie nie są zbyt dobrzy w uczeniu się na błędach.

Przez ten cały cyrk zmarnowałam wizytę u psycholog na pozbywanie się emocji tego tygodnia, bo nie potrafiłam o niczym innym myśleć. Ale nic to, nie płacę dużo za te wizyty, więc i nie szkoda.

Dobra wiadomość tego tygodnia jest taka, że ortodontka powiedziała Młodemu, że jeszcze jedna, max dwie wizyty i ściąga aparat. Złe w tym jest to, że aparat retencyjny kosztuje jeszcze czapkę pieniędzy, ale to będziemy się o to martwić, jak przyślą mejl z kwotą do zapłacenia... Ważne, że Młody będzie miał piękny uśmiech. I znowu muszę pamiętać, by po niedzieli napisać mejl do gabinetu, by usprawiedliwienie przysłali, bo choć wizyta była o 16, to Młody musiał wyjść ze szkoły o 14, gdyż to ponad 40 km od szkoły. Cieszę się, że on sam te wizyty i podróże pomiedzy miastami doskonale ogarnia i choc o ty nie muszę za dużo myśleć.

W piątek z kolei organizowali w szkole wieczor filmowy w ramach akcji Het Warmste Week. W tym roku tej popularnej akcji przyświeca temat "Een warme thuis voor iedereen", czyli ciepły dom dla wszystkich.

Uczniowie ze szkoły młodego organizują różne aktywności, by zebrać pieniądze, które zostaną przekazane na tę akcję. Młody zgłosił się do grupy organizującej wieczór filmowy, co nie było najlepszym pomysłem, zwłaszcza gdy okazało się potem, że będzie dwie sesje filmowe i ta druga skończy się o 22. Może i fajnie dla miejscowych, ale nie dla ziomala, który dojeżdża do szkoły ponad 30km. Gdyby został do końca, dopiero po 23 byłby w domu. Na szczęście koledzy się zgodzili, by wyszedł wcześniej, więc dotarł do domu już przed dwudziestą. Uf. Lało wtedy jak z cebra, ale wrócił zadowolony, bo wieczór był bardzo fajny a do tego odkrył, że miasto nocą wygląda cudnie i że fajnie się rowerowało po ciemku. Wariat!

wieczorny spacer po lesie

dekoracje halloweenowe po mojemu

Bruksela Północ - dworzec kolejowy (amba zjadła też zegarowi wskażowki, bo często tam wysiadamy)

Bruksela Północna o świcie

wieś wieczorem

17 lipca 2026

Szkoła alternatywna, czyli jak ustawić życie dziecku. Wywiad z Młodym.

Nasz Młody w wieku 11 lat poszedł do szkoły średniej. Przez pierwsze dwa lata chodził do szkoły technicznej w naszej gminie, ale uznaliśmy, że to nie jest kierunek dla niego i zaczęliśmy się rozglądać za inną szkołą. W internecie trafiliśmy przypadkiem na szkołę nowatorską, alternatywną, która niestety dosyć daleko od nas się znajduje. Młody jednak z wielką uwagą obejrzał wideo informacyjne, po czym wykrzyknął

CHCĘ CHODZIĆ DO TEJ SZKOŁY!
JAK MNIE PRZYJMĄ, TO JUŻ MAM USTAWIONE ŻYCIE!

Wysłaliśmy zgłoszenie i okazało się, że były wolne miejsca i go przyjęli. Właśnie zakończył rok nauki w tej placówce, a ja postanowiłam wypytać się go, czy faktycznie czuje się ustawiony i ogólnie, jak to jest uczyć się w szkole alternatywnej.

więcej/meer

3 maja 2026

Pierwszomajowa kąpiel w morzu

Nie wiem, gdzie podział się ten tydzień, bo wydaje się, jakby dopiero się zaczynał, a tu już piątek i to pierwszy maja, co jest jeszcze bardziej szokujące. Że jak maj?! Skąd? Kiedy?

Spróbuję pozbierać jednak cały tydzień do kupy... albo do siku.

W poniedziałki dotąd Młody miał hybrydę, ale nie dawno rozchorował się jeden z nauczycieli, a na jego miejsce znaleziono zastępstwo. Wymagało to zmian w rozkładach zajęć, no i pech chciał, że nauki przyrodnicze teraz są w poniedziałki, a to jeden z ważniejszych przedmiotów, na który Młody musi chodzić normalnie na wykład stacjonarnie, a zatem hybrydę trzeba było przenieść na inny dzień. Szkopuł w tym, że na ten poniedziałek była wizyta u lekarza zaplanowana w sprawie omówienia prześwietlenia kręgosłupa i zdiagnozowania skoliozy. Gdyby miał hybrydę to tyle, że nie był by na porannym spotkaniu swojej grupy, a potem po prostu zaczął by naukę samodzielną godzine póżniej. Z domu do przychodni jest 5 kilometrów, to 10-15 minut jazdy rowerem. Dworzec, na którym Młody wsiasda do pociągu znajduje się jednak w innej gminie, w drugą stronę. Koło przychodni też jest dworzec, ale innej linii i wtedy trzeba by się przesiąść w miasteczku, gdzie jest po 20 schodów z peronów i na perony i gdzie nie ma prowadnic przy schodach, a lepiej by Młody nie nosił tego swojego roweru po takich schodach. Waga roweru to bowiem połowa wagi Młodego albo nawet więcej niż połowa, czyli jakby trochę ciężko. Na pewno nie wskazane dla jego pleców. No i bilet dodatkowy trzeba kupować... No i w sumie pewnie wcale szybciej i tak się nie przyjedzie, bo ostatecznie i tak trzeba jechać tym samym pociagiem... Tak więc Młody najpierw wrócił do domu po tornister i dopiero pokręcił na dworzec i tak dotarł do szkoły dopiero na południe, choć w domu byliśmy po wizycie przed dziesiątą. Na nauki przyrodnicze i tak zatem nie zdążył. Życie.

Lekarka powiedziała, że skrzywienie nie jest na tyle duże, by nosić gorset, ale bez wątpienia będzie mu dokuczać przez całe życie. Skrzywiony jest trochę w bok i trochę do tyłu, a na górze z kolei jest prosty, tam gdzie powinna być lekka krzywizna... I tak oto, co Młody sam wydedukował, a lekarka tylko potwierdziła, wyjaśniają się różne, jak dotąd nam się wydawało, DZIWNE problemy Młodego.

O bólu pleców podczas jazdy rowerem już wspominałam, ale Młody przypomniał jeszcze o tym, że nie może np układać puzzli na podłodze, czy nawet na stole, bo okropnie boli go szyja gdy patrzy się w dół. To samo było z próbą czytania książki w pozycji na brzuchu...

Wspomniał też, że gdy był jeszcze w przedszkolu, na świetlicy czasem włączali im jakąś bajkę na dużym telewizorze zawieszonym na ścianie, on nie mógł oglądać, bo strasznie bolał go od tego kark i się dziwił, jak inne dzieciaki mogą oglądać. Teraz szybko se dodał dwa do dwóch i lekarak to wszystko potwierdza. Po raz kolejny przekonujemy się, ile problemów może wyjaśnić właściwa diagnoza i jakie to ważne by wiedzieć, co człowiekowi dolega albo w czym różni się od pozostałych, by nie porównywać się do innych i nie próbować za wszelką cenę do reszty się dostosowywać, nie robić sobie wyrzutów i nie zastanawiać się non stop, co do cholery jest ze mną nie tak, co robię źle...

Lekarka powiedziała, że dobrze będzie pracować nad postawą, nad wzmocnieniem mięśni,. Jak dodałam, że wiele wskazuje na to, że Młody ma też lekką hipermobilność, dodała, że w takim razie jeszcze więcej będzie musiał pracować nad korekcją postawy, siłą mięśni itd. Kazała szukać DOBREGO fizjoterapeuty. My nie zamierzamy jednak zmieniać, bo na miejscu jest najłatwiej chodzić na ćwiczenia i zabiegi. Lekarka dała nam dokument dla naszej kine. Ta poczytała sobie i dowiedziawszy się od Młodego, że już go plecy za bardzo nie bolą, obiecała, że następnym razem spróbują ćwiczeń. Mówi jednak, że w okresie dorastania ćwiczenia mogą nie przynieść większej poprawy, bo dużo rzeczy się zmienia, ale może próbować. Lekarka mówiła, że to niekończąca się robota na całe życie, że to nie wystarczy raz pochodzić sobie do fizjoterapeuty, tylko non stop trzeba nad ciałem pracować. Powiedziała mu jednak, że to on sam najlepiej będzie wiedział co i jak, bo to jego ciało. "Jesteś mądry, na pewno zrozumiesz" - powiedziała. Teraz zna diagnozę, musi lepiej poznać swoje ciało, zasady jego działania, techniki i dalej przede wszystkim sam nad sobą pracować, bo tylko on bedzie wiedział i czuł, co jest dla niego dobre, a co nie. Sam musi znaleźć swoją drogę w tym bałaganie. Mamy wrażenie, że ona "też jest mądra", znaczy bardzo inteligentna. Powiecie, że każdy lekarz jest, bo byle sik medycznych studiów nie skończy, ale jednak wyraźnie daje się odczuć, jeśli ktoś nadaje na tych samych falach i jest na prawdę naturalnie mądry... Młody zwrócił uwagę na jej szybkość mówienia i łapania w lot nawet nie do konca wypowiedzianych myśli (większości ludzi trzeba wszystko jak krowie na rowie... tak, także niektórym lekarzom) oraz specyficzne poczucie humoru i to w jaki sposób ona sobie z nim żartuje. Podejrzewam, że nie mówi tak do przeciętnego czternastolatka, bo mogła by być opacznie zrozumiana albo w ogóle... Ta jej ironia... Młody śmiał się, że wielu by pewnie nawet nie zrozumiała żartu, że ona "ma nadzieję nas szybko nie zobaczyć, a najlepiej wcale",ale ona ogólnie non stop jakieś heheszki sobie robi, czy to podczas badania, czy odpowiadając na pytania i w pięć minut załatwia wszystko, ale wychodzisz z gabinetu usatysfakcjonowany i dobrze poinformowany, bo nie marnujesz czasu na mozolne wyjaśniania czy też słuchanie wyjaśnień na poziomie przedszkola. Rewelacja taki lekarz rodzinny. Szkoda tylko, że nie zawsze można się do niej dostać albo że miesiącami trzeba czekać. Nasza poprzednia lekarka była podobnym typem.

Udało mi się w końcu zamówić "kilka zdjęć" z focusa fotograficznego Młodego. W planach było zamówienie około 10 - 20 dużych wydruków co ładniejszych portretów zwierząt zrobionych przez Młodego w ostatnich miesiącach i z 50 małych zwykłych odbitek pozostałych ładnych zdjęć do albumu z drugiej ręki.

Młody zebrał dobre zdjęcia w osobnym folderze na swoim kompie. Któregoś dnia rano siadłam i zaczęłam wybierać duże zdjęcia na duże wydruki, gdy zobaczyłam że w folderze mam już 70 a cena dobija już 200€, a ja jeszcze nie skończyłam wybierać uznałam, że trzeba zmienić taktykę i to drastycznie haha.

Zaczęłąm od nowa. Wybrałam 20 najciekawszych i zmiejszyłam format o jeden stopień (tak by za zdjęcie niewiele ponad euto wychodziło). W końcu to tylko prezentacja w szkole a nie wystawa w domu kultury czy coś. Mały format, który wstępnie miał być 13x18 też zmiejszyłam o stopień i ograniczyłam się do 100 zdjęć haha. Łącznie zapłaciłam i tak około 7 dych, a potem se i tak uświadomiłam, że nie widziałam tam zdjęć łabędzi, które robił Młody koło pobliskiego zamku oraz paru innych, które pamiętałam, że miały być obowiązkowo wydrukowane, a to oznacza, że jakiejś grupy zdjęć nie było w tym folderze... W każdym razie muszę rzec, że Młody narobił kupę fajnych zdjęć najróżniejszym zwierzakom. Oglądając te wszystkie zdjęcia obydwoje zauważyliśmy jaka ogromna różnica jest pomiędzy tymi zdjęciami z początku jego przygody z aparatem, a ostatnimi fotkami. Na początku fotografowane obiekty trafiały w przypadkowe miejsca kadru, czasem brakowało im nóg lub połowy głowy. Zdjęcia były rozmazane, krzywe. Obiekty znajdowały się daleko... To jest niesamowicie pozytywne uczucie tak sobie porównać swoje prace na przestrzeni czasu. Widać jak wiele się człowiek nauczył, jak poprawił swoje postrzeganie świata, jak udoskonalił technikę. To bardzo budujące. Dodać tutaj trzeba, że Młody ciągle nie wyszedł poza ustawienia automatyczne. Na początku próbowałam go trochę ścigać "we właściwym" kierunku, ale poszłam po rozum do głowy i pozwoliłam mu odkrywać fotografię przyrodniczą po swojemu.

Fotografia to JEGO FOKUS, jego hobby. Przecież w tym wypadku wcale nie chodzi o to, by zostać profesjonalnym fotografem, tylko by dobrze się bawić i czerpać przyjemność z tego, co się robi. Fokus polega na fokusowaniu się na czymś przez cały rok szkolny i nauczeniu się czegoś nowego, poświęcenie się jakiemuś jednemu tematowi.

Młody SFOKUSOWAŁ się na samych zwierzętach. Zaczął je tropić po lesie i polach. Poznał okolicę i zwyczaje tutejszych zwierząt. Dziś wie, gdzie i októrej godzinie spotka sarny, gdzie gęsi, gdzie czaple, a gdzie upolować można obiektywem bażanta lub królika. Nauczył się cierpliwie czekać w jednym miejscu, poruszać powoli z rozmysłem bez robienia wielkiego halasu. Przede wszystkim nauczył się patrzeć, by widzieć. Z daleka dostrzega małe ptaszki czy wiewiórki w koronach drzew, czy krzakach koło drogi, zauważa malutkie owady przy minimalnym ich ruchu a nawet nieruchome kamuflujące się z otoczeniem, bo wie, jak należy patrzeć. Jego mózg nauczył się patrzeć na świat w zupełnie inny sposób. I o to właśnie na pewno chodzi w FOCUSIE, by zobaczyć, jakie efekty przynosi systematyczna praca, że wszystkiego można się nauczyć, jeśli poświęci się temu wystarczająco czasu i motywacji. I odkryć można, jaka frajda z tego wszystkiego płynie i satysfakcja.

Może kiedyś zrobię jakiś wpis ze zdjęciami wykonanymi przez Młodego, ale póki co nie dodaję tutaj jego zdjęć, no bo to JEGO zdjęcia :-)

Tu przerwałam pisanie, bo przyszła Młoda i zapytała, czy jedziemy do tej Ostendy, jak było planowane. Odparłam, że ja jadę, jeśli ona jedzie również. Popytaliśmy reszty i nikt więcej się nie zgłosił. Ich strata.

Zabrałyśmy manatki i pokręciłyśmy rowerami na dworzec. Według rozkładu podróż miała zająć ponad 2 godziny, bo przewidywano 50 minut oczekiwania na przesiadkę w Gandawie, ale jak wysiadłyśmy tam, zapowiedziano, że na jakiś peron właśnie podjechał opóźniony o pół godziny pociąg do Ostendy, no to dawaj, pobiegłyśmy tam i udało się wsiąść. Zatem dotarłyśmy nad morze wcześniej. Ludziów tam jak mrówków.

Najpierw poszłyśmy na lody do lodziarni z oferującej oryginalne smaki. Ja wzięłam sernikowy, a Młoda lawendę i mangocośtam. Wyśmienite!

Potem poszłyśmy na plażę, gdzie znalazłszy kawałek miejsca, rozłożyłyśmy nasz koc piknikowy i wyskoczyłyśmy z okryć wierzchnich. Jadąc na plażę zawsze zakładamy stroje kąpielowe pod spód. Zawsze też bierzemy kiecki, by potem łatwo się móc przebrać w suche majty ;-) Przebiernie podubraniowe mamy już opracowane do perfekcji. Czasem korzystamy też z ręczników do przebierania.

Zostawiwszy bambetle na kocu, poszłyśmy obadać wodę. Była zimna jak lód i brudna. Do tego pływało w niej mnóstwo meduz. Nie powstrzymało mnie to jednak przed zamoczeniem dupska. Pływania między meduzami jednak nie zaryzykowałam.

Fale co jakiś czas wywalały te galaretki na brzeg, a wtedy zbierałyśmy je i wrzucałyśmy je z powrotem do wody. Szkoda nam bowiem tych stworzeń. Może to i mózgu nie ma, ale niech se tam żyje swoim galaretkowatym życiem. Pierwszy raz dotykałam meduzy. Niektóre były wielkie i ciężkie. Uczucie jakbyś trzymał mokry woreczek śniadaniowy albo balon wypełniony wodą. Oczywiście ich dotykać można tylko od góry, bo pod spodem mają parzydełka i raczej nie miałyśmy ochoty sprawdzać jak bardzo boli poparzenie ani tym bardziej, czy mamy na to alergię. Normalnie nie są one niebezpieczne dla ludzi, w sensie że nas poparzenie nie zabije.

Pierwszy raz w moim życiu opalałam się na plaży i kąpałam się w morzu pierwszego maja. Termometry pokazywały nawet ponad 25 stopni i tak ciepło było przez kilka dni, więc się nagrzało. Pogoda wręcz idealna na plażowanie, bo ani nie za zimno, ani też nie za gorąco. Piach w stopy nie ani w zad nie parzył. Mecyje!

dworzec

kolejka przy lodziarni

Dalej kilka obrazków ze wsi... Czasem nie wiem, czy już dawałam wcześniej dane zjęcie, czy nie... Może już były te obrazki w innym poście. Niby wybieram tylko ostatnie, ale nie zawsze pamiętam daty publikacji poprzednich postów. Prawie nigdy nie pamiętam.

jastrząb

krowy pod lasem

kaczka górska

jaskółki u sąsiada

kuropatwa

Któregoś dnia siedząc na kanapie zobaczyłam na ścianie obok fascynujący cień... Domyśliłąm się, że promienie słońca odbijają się pewnie od lustreka skuera zaparkowanego przed oknem i potem przelatując przez dracenę lądują w końcu na ścianie tworząc jajowatą ciekawą ramkę. Wstałam zatem i wetknęłam swój łeb w drogę promieniom a potem zrobiłam zajączka... Bo po to się ma fantazję ;-)

W tym tygodniu tylko raz byłam w azylu. Tym razem poszłam po południu, ale więcej raczej nie wybiorę popołudniowej zmiany. Nie ma za bardzo co robić wtedy. Karmiliśmy ptaki dwa razy i zamiataliśmy a potem myliśmy wodą podłogę, ale dużo było nicnierobienia i nudy, a do tego towarzystwo samych młodych ludzi, głównie stażystów, więc nie czułam się tam komfortowo z nimi. Poranne zmiany były na razie o wiele lepsze.

Zrobiłam zdjęcie wiewióreczki, bo akurat wyszła z rury, gdzie większość czasu siedzą sobie schowane.

wiewióreczka z azylu

Polecę wam jeszcze świetną książkę, którą kiedyś znalazłam w Kringwinkel nie dawno przeczytałam. ja czytałam po niderlandzku, ale ona ma polską wersję. Jeannette Walls: Szklany zamek. Autorka opowiada o swoim dzieciństwie, o tym jak sama od maleńkości musiała sobie radzić, bo ojciec jak nie prawcował to pił a matka uważająca się za artystkę zajęta była malowaniem. O tym jak żyli w ogromnym ubóstwie, nie myli się tygodniami i tygodniami nie jedli, choć matka pochodziła z zamożnej rodziny i posiadała bogactwa, za które mogli by dostatnio żyć, ale rodzice dobrowolnie wybrali życie włóczęgów.

Książka pokazuje alternatywne podejście do życia, do wychowania dzieci i zmusza do myślenia. Czytając tę książkę człowiek zgadza się bowiem z bardzo wieloma poglądami tych, wydawać by sie mogło na pierwszy rzut oka, patologicznych rodziców. Nie są to bowiem typowi głupi prości pijacy czy coś. Wprost przeciwnie. Autorka pokazuje ich jako bardzo intelignetnych ludzi z ogromną wiedzą na temat świata i ludzi. I to jest właśnie niesamowite w tej historii. Do końca nie wiesz, co o tym wszystkim myśleć i jak ich ocenić. Nie da się ich zaszufladkować i to jest właśnie niesamowite. Dalej zastanawia się człowiek nad sobą samy w kontekście tego, co przeczytał... Polecam ludziom lubiącym myśleć/

Któregoś dnia upiekłam kapuśniaczki, ktore chodziły za mna od kilku tygodni, czy nawet miesięcy. Smakowały wyśmienicie. Idealnie sprawdziły się jako posiłek do zabrania na plażę. W pociągu też dobrze smakowały.

Korzystając z letniej pogody, czytam czasem w ogródku. Kiedyś postanowiłam zjeść sobie przy tym loda. Moja najlepsza koleżanka Balbinka też uznała, że to świetny pomysł i wskoczywszy na leżak, probowała obdziobać mi mój deser. Czym prędzej zatem objadłam czekoladę i urwałam dla niej kawałek lodzika. Posmakowało jej i to bardzo. Za bardzo. Heniek też chciał, ale on jest trochę nieśmiały, więc tylko podszedł do leżaka i zaczął wydawać dziwne dźwięki. Gdy podałam mu na ręce kawałek loda, Balbina udziobała sobie w tym czasie kawał prosto z patyka pozostawiając brudny opiaszczony ślad dzioba w moim lodzie.

Podzieliłam zatem resztę pomiędzy pozostałe kury, które stały z wyciągniętymi szyjami po drugiej stronie siatki. I tak zakończyło się raczenie lodami na podwórku. Wszyscy się dobrze bawiliśmy.

Lubię moje kury. I koguty.

14 marca 2026

Niemcy dosłali właściwą ładowarkę, a w żonkilach pojawiły się psy

No i poszliśmy na to niedzielne wielkie sprzątanie do szkoły...

To co tam zobaczyłam, przeszło moje nadziksze oczekiwania haha. Panie, galopujący szok, na jakim etapie jest w ogóle ten remont.

Jak pisali o dokańczaniu to ja oczami wyobraźni widziałam jakieś ostatnie szpachlowania przed malowaniem, ostatnie machnięcia pędzlem, jakieś tam przyklejanie listw podłogowych, żyrandoli, ewentualnie wykończenie jakiegoś strychu czy piwnicy, a tu, człowieku, nawet kuźwa schody główne nie zrobione, drzwi do klas nie ma, w ścianach dziury na wylot , znaczy na zewnątrz, na pole zaklejone po kawałku jakąś dyktą albo folią, podłogi wyłożone kawałkami płytą pilśniową. Tu i ówdzie jakiś gruz zalega, gdzie indziej stoją wiadra i sprzęty. Pod szkołą jakieś stare sedesy stoją. Piwnica, gdzie normalnie sale lekcyjne są, praktycznie nie otynkowana, na podłodze czysty cement, kible działają tylko na parterze, a szkoła ma poza tym 2 piętra i piwnicę. Winda oczywiście, że nie działa... Kopara opada.

sala do samodzielnej pracy indywidualnej

lepsza klatka schodowa

z zewnątrz zacnie

I pomyśleć, że remont miał zostać skończony w 2024 roku, DWA LATA TEMU!!!... ale pewnie jak zwykle nima komu robić.

Pojechałam z Młodym gdzieś koło południa, że zobaczymy czy jeszcze jest coś do roboty... HA HA.

Tam to wygląda, jakby ze 4 lata jeszcze było co do roboty.

Ale mniejsza o to.

Zapytałam, w czym mogę pomóc i dostałam wiadro, szmatę i ściągaczkę na kiju. Poszłam z jakimiś kilkoma nauczycielkami sprzątać dużą salę, przeznaczoną do samodzelnej cichej pracy. Umyłyśmy (najwyraźniej już po raz któryś) podłogę, a potem krzesełka i stoliki... Potem pomagałam jeszcze w innych salach, umyłam jeden długi korytarz, który zdawał się nie mieć końca... Przyklejałam też naklejki z imionami na szafkach. Młody załapał się z innymi chłopakami do noszenia jakichś stołów, krzeseł, a potem ganiali po podwórku, wspinali się na drzewa, bo tam ogromne drzewska rosną...

Mimo kiepskich warunków i tu i ówedzie rzuconej uwagi nt stanu remontu i ogromu pracy, humory i pozytywna energia wszystkim tam dopisywała. Nauczyciele razem z rodzicami, uczniami z uśmiechem na pyskach zasuwali w pocie czoła, by przygotować jak najlepiej szkołę do poniedziałkowych pierwszych zajęć. Pan z sekretariatu z innym panem przykręcali tablice i ekrany. Dyrektorka rozdzielała zadania, ale i sama też śmigała na mopie albo ze ścierą, czy targała meble. Poznałam kilku nauczycieli Młodego i obejrzałam sobie całą szkołę na spokojnie. Dużo tam jeszcze jest do zrobienia, ale jak to w końccu ukończą, to będzie to na prawdę zacna szkoła. Gdy po jakichś trzech godzinach uznałam, że jak na mnie wystarczy i zaczęłam się żeganać, wszyscy mi serdecznie dziękowali za przyjście, bo każda para rąk się liczy w takim przedsięwzięciu.

Jednak zmęczyłam się okrutnie, a jeszcze nie chciało mi się użerać z moim rowerem w pociągu, więc korzystałam z normalnego blue-bike, co wymagało porządnego kręcenia te 4 w tamtą i cztery w powrotną stronę. Przy czym oczywiście droga powrotna była jakby cięższa i ledwo z biedą do tej stacji dojechałam. Sie człowiek rozpanoszył na tym elektrycznym rowerze, że się teraz kręcić lekko by chciało zawsze i wszędzie, ale to tak nie działa, panie...

Potem poszliśmy na hamburgery, ale Araby nie miały bułek, więc zjedliśmy tylko frytki. Gdy doszliśmy na dworzec, zobaczyliśmy że nasz pociąg ma blisko 20 minut opuźnienia. Niech żyje NMBS! Do domu dotarliśmy gdzieś koło 20tej. Następne dni byłam zmęczona jak fiks.

Młody zaraz w poniedziałek skonstatował, że "chyba Polacy" tam robią przy tym remoncie, bo raz głośne "KURWA!" słyszał haha.

W poniedziałek zaraz z rana zadzwoniłam do Lidla.

Panie, nawet szybko się dodzwoniłam na biuro obsługi i bardzo miły pan odebrał. Tyle tylko, że jak poszedł na chwilę coś tam robić (uzupełniać dossier czy kogoś się pytać??) to włączył muzyczkę... Znaczy MUZYCZKA to była by okej, ale na poczekajce w Lidlu mają reklamy produktów z Lidla. Jessssu! To najgorszym przestępcom powinni puszczać w więzieniach, a nie normalnym ludziom. Myślałam, że mnie do czubków trzeba będzie odwieźć, zanim chłop ponownie się odezwie...

Jak już w koncu się odezwał, rzekł iż wysłał moje zgłoszenie problemu do dostawcy rowerów i że do dwóch tygodni powinni się skontaktować. No zajbiście, pomyślałam, teraz bedziemy czekać 2 tygodnie na następną miłą rozmowę... Ale nie, już na drugi dzień, przyszedł mejl z Niemiec, że przepraszają bla bla bla i z pytaniami dodatkowymi na temat szczegółów zamówienia i problemu. Gdy odesłałam dane, które chcieli, po dłuższej chwili pojawił się w skrzynce kolejny mejl, tym razem po niemiecku. Niech żyje tłumacz google! Znowu przeprosiny i oświadczenie, że czym prędzej wyślą mi właściwą ładowarkę, a tą mogę wyrzucić i nie muszę jej odsyłać... Młode od razu jednogłośnie oświadczyły, że sprzedadzą na vinted, bo na pewno ktoś szuka haha. Nowa, właściwa tym razem, ładowarka dotarła zgodnie z prognozą w piątek. Naładowaliśmy rower i Młody zrobił już próbną jazdę oświadczając potem, że jest git.

Rower jawi się bardzo solidny, nic się nie kolebocze jak w tym starym, a tak nawiasem mówiąc, to stary już do jazdy w ogóle się nie nadaje. Przerzutki rozpindoliły się w drobny mak podczas ostatniej jazdy. Spróbujemy kupić jakieś nowe i założyć, bo szkoda wyrzucać po pół roku roweru za 800 ojro, ale warty to on tyle na pewno nie był. Gówno jakich dziś wiele...

Zatem NIE POLECAM rowerów FLEBI z Decathlonu w żadnym wypadku. Skurwysyństwo Wirus. W ogóle żadnych rowerów z Decathlonu nie polecam.

Czy składak FoldX 530 z Lidla się sprawdzi, napiszę zapewne za jakiś czas, bo wygląd swoją drogą, a życie swoją...

Jego dużą wadą jest waga i gabaryty. Waży skubany ponad 20 kilo i po złożeniu jest ciagle dosyć wielki. No ale coś za coś. Na stronie kolei NMBS nie ma wytycznych dotyczących gabarytów roweru składanego, który można zabrać gratis do pociągu. Podają tylko, że ma być całkowicie złożony przed wsiadnięciem do pociągu. Holendrzy mają w swojej kolei dokładniejsze wytyczne, ale ten rower jak ten mieści się w normach. Na styk, bo na styk, ale ważne, że takiej wielkości rower nadal jeździ za darmo, gdy jest złożony.

Młody jest w stanie go podnieść, bo ostatnio dosyć intensywnie ćwiczy z hantlami, robi pompki, brzuszki itd, to siły nabrał i mięśnie już ładnie przypakował, ale czy poradzi sobie z wkładaniem tego roweru do pociągu, gdy przyjedzie wysoki pociąg, to się okaże w praniu. Najczęściej jeździ pociągami, które mają podłogę na równi z (wysokim) peronem, ale czasem puszczają niestety to badziewie ze schodami...

Po niedzieli się przekonamy, jak mu pójdzie dojeżdżanie do szkoły w nowej konfiguracji rowerowej.

* * *

W tym tygodnu byłam też dwa razy w biurze pracy VDAB. Raz z Najstarszą, raz ze sobą...

Najstarszej tym razem jakiś gadatliwy entuzjastyczny chłop się trafił. Jego gadanie i mrowie informacji, skądinąd pozytywne, spowodowało u Najstarszej ogromne przebodćowanie i shutdown. Zaczęła wyglądać jak chora, czuć się ogromnie zmęczona, nieobecna i czym prędzej chciała wyjść stamtąd... A tu na zewnątrz jeszcze lało jak z cebra i ogromnie sie ochłodziło. Postanowiłyśmy pójść do kawiarni, by napić się coś ciepłego na rozgrzewkę. Nie daleko było, ale i tak zaczęłyśmy obie strzelać zębami z zimna. Zmęczenie oczywiście tego stanu nie poprawiało... Słodka latte i kawałek ciasta trochę pomogły. Potem jeszcze wstąpiłyśmy do sklepu po parę spożywczych artykułów i tak udało nam się doczekać do przyjazdu naszego autobusu, który - jak wam już wiadomo zapewne z poprzednich wpisów - odjeżdża raz na godzinę.

Jednak chłop podał też sporo ważnych i konkretnych informacji. Najstarsza jest bardzo zadowlona, że wreszcie ktoś coś ciekawego i przydatnego powiedział... Po raz pierwszy jasno i wyraźnie ktoś powiedział otwarcie "My ci pracy nie znajdziemy. Ty sama se musisz pracę dla siebie znaleźć. My podpowiemy ci jak i pomożemy z formalnościami". Dla Córki było to bardzo ważne. Konkretne informacje. Gość podał nam też, gdzie najwięcej możliwości jest jeśli idzie o zakłady pracy chronionej i że np w Dendermonde jest raptem jedna firma, ale np w Sint-Niklaas jest sporo...

Powiedział też (wbrew temu, co zdawali się sugerować inni) że córka nie jest bynajmniej uwiązana do regionu, tylko może szukać zakładu pracy w dowolnym miejscu dla niej wygodnym.

Dowiedzieliśmy się też, że nic nie stoi na przeszkodzie, by spróbowała w międzyczasie - jeśli takie ma życzenie i możliwość - zacząć pracę na sprzątaniu. Gdyby jej się to nadało i dobrze szło, po kilku miesięcach po prostu zamkną jej dossier, a jak się nie powiedzie, to będzie mieć zakłady pracy chronionej jako plan B. Do następnego spotkania ma sobie znaleźć zawody, które by ją interesowały z tych w pracy chronionej i których by chciała spróbować. A po niedzieli zamierzamy razem pójść do pobliskiego biura sprzątającego i wypytać się o możliwości zatrudnienia dla niej i warunki.

Jedno, co mnie osobiście lekko zirytowało, to jedna wypowiedź pana w związku z naszym pytaniem o tę pracę na sprzątaniu (zapytałyśmy, czy można w trakcie tego trajektu) że "pieniążki faktycznie mogą zdawać się ważne... ". Nie wiem, czy dokładnie takie były słowa, ale dość że wydźwięk ich był w każdym razie taki, że oto moja corka dla fanaberii postanawia, że chciałby zarobić kilka centów, gdy jako alternatywę może odbyć kolejny zajebisty DARMOWY, NIEPŁATNY, ZA FRIKO staż, czy jakieś dni próbne.

Dla mnie zabrzmiało to w każdym razie jak tekst rozpieszczonego dzieciaka z bogatej rodziny, który skończył studia za pieniądze rodziców, na starcie w dorosłość dostał od starych w pełni umeblowany dom, porządny samochód i kilka tysicy na kącie na drobne wydatki, a do pracy poszedł z nudów...

Nie znaczy, że tak jest, że mam rację, bo może po prostu tak to tylko zabrzmiało albo ja to opacznie zrozumiałam, a jednak nie po raz pierwszy mam wrażenie, iż dla belgijskich urzędników i nie tylko urzędników jest oczywiste, iż wszyscy rodzice mogą z palcem w dupie zapewnić utrzymanie swoim dorosłym dzieciom, kupić im dom, samochód i w ogóle, bo każdy zarabiał przez całe życie po 5 tysięcy euro, nigdy na nic nie chorował, nie miał problemów i ma naodkładane milionów w skarpecie...

Jeśli takie właśnie podejście było tutaj przez ostatnie pół wieku, to chyba nie dziw, że ludzie po 20 lat pobierali zasiłki dla "szukających pracy", a dziś, gdy rząd zabrał im pieniążki to robią awantury w urzędach pracy i w pomocy społecznej, chcą bić urzędników i demolują urzędy. Tak, w Antwerpii np zainstalowanao specjalne szerokie lady, przez które petent nie może dosięgnąć pracownika urzędu, a urzędnicy mają z tyłu wyjście ewakuacyjne i przyciski alarmowe - jak widziałam w wiadomościach - bo leniom śmierdzącym sie nie podoba, że ktoś każe im nagle iść do pracy... No ale z drugiej strony widzę jak to wszystko działa, jak sięmiesiącami mieli, jak cię odsyłają od kajfasza do annasza, jak ci proponują jakies staże (zakładając oczywiście, że będziesz żył przez ten czas z zasiłku), ile to wszystko trwa... no to też i nie dziw, że jest jak jest.

Jeszcze innej ciekawej obserwacji i wniosków się dorobiłam dzięki tym wszystkim wizytom w VDAB. Już kilka razy usłyszeliśµy od urzędników i czytam to też wszędzie na swoim koncie internetowym, mejlach etc, że "ważne jest by stawiać się na spotkania w urzędach" "ważne jst by przychodzić punktualnie" no i ci urzędnicy to też notują i podkreślają we wszelakich ewaluacjach, a nawet jakby ze zdziwieniem komentują, że Najstarsza zawsze przychodziła na wszystkie spotkania i do tego punktualnie... A czy to kurwa nie jest oczywiste?! Logiczne? Rozumiane samo przez się?! Dla mnie to jest wielki szok, że dla tzw normalnych ludzi nie jest to czymś oczywistym. I jeszcze mówią, że trzecie... TRZECIE!!!! nie stawienie się na spotkanie dopiero może wiązać się z zabraniem zasiłku (gdy ktoś owy pobiera).

Moim zdaniem, jeśli ludzie tak traktują to wszystko, to prawo winno być do tego dostosowane, czyli porządnie przykręcona śruba, tak by tylko ludzie, którzy na prawdę pomocy potrzebują, pomoc dostawali, a na resztę to solidnhy bat i zagnać skurwysyństwo do roboty. Dzięki temu pośrednictwo pomiędzy szukającymi pracowników i szukającymi pracy też by sie uprościło. No ale to moje zdanie, a ja jestem dziwna...

* * *

Ja też na konkretną babkę trafiłam. Po nazwisku i kolorze skóry konstatuje, że to nie jest rodowita Belgijka i to może mieć znaczenie. Inni obcokrajowcy częstokroć o wiele lepsze rozeznanie mają w możliwościach niż tubylcy, bo albo sami zwykle trudną drogę przeszli, dzięki czemu wiele się nauczyli, albo pomagają rodzinie czy swoim rodakom... Często też lepiej rozumieją problemy drugiego człowieka niż ci, którzy od zawsze w tym tutejszym skostniałym schemacie funkcjonują i nie potrafią spojrzeć z innej perspektywy.

Dość, że szybko znalazłyśmy razem kilka pomysłów na potencjalną pracę dla mnie, które można rozpatrzeć...

No i znowu okazuje się, że wiele zawodów można po prostu zwyczajnie pójść spróbować. Są różne dni informacyjno-próbne, że idziesz na kilka godzin porobić interesującą cię robotę, dzięki czemu możesz organoleptycznie się przekonać, czy robota ci leży czy nie... Oczywiście liczba miejsc jest często ograniczona, ale póki co pani udało się mnie zapisać na dzień próbno-informacyjny sprzątania szpitali, biur (coś w ten deseń). Babka stwierdziła, że to raczej dla mnie za ciężkie, a ja jej na to, że też tak uważam, ale mimo wszystko chcę to zobaczyć i się bliżej zapoznać z tym zawodem może na przyszłość lub jako plan B, C, K... (także pod kątem córki). Pójdę gdzieś pod koniec marca zobaczyć, z czym to się je i jak taki moment w ogóle wygląda, bo już samo to jest ciekawe, a ja przecież muszę wszystko wiedzieć, jak działa... tak samo jak Młody.

O wiele bardziej interesującym dla mnie jest logistisch assistent, czyli asystent logistyczny w służbie zdrowia, czyli osoba wspierająca pielęgniarki i opiekunów w szpitalach i domach opieki. Zajmuje się przygotowywaniem posiłków dla pacjentów, serwowaniem napojów, ścieleniem łóżek, przewożeniem pacjentów na zabiegi, przewożeniem materiałów medycznych, próbek krwi do labu, pościeli etc, wykonuje też niektóre prace biurowe i administracyjne... Brzmi to dość ciekawie. Nawet nie wiedziała, że taki zawód istnieje. Nie wiem natutalnie, czy to też nie jest na dzień dzisiejszy za ciężkie dla mnie, ale właśnie zamierzam się tego dowiedzieć.

Babka zapisała mnie na listę oczekujących na jeden dzień próbny w Gandawie, bo wszystkie miejsca były zajęte. Ale ja potem znalazłam inny dzień próbny z innej organizacji w Mechelen i się zapisałam dodatkowo na koniec kwietnia, gdyby w tym pierwszym sie miejsce nie zwolniło. Kursy i tak zaczynają się albo od lutego, albo od wrzesnia, więc czasu jest w pieron.

Taaaak, oczywiście, że z chęcią pójdę na kolejny kurs. Nauka to zawsze super przygoda. I tak, nawet jak człowiek ledwo przeżyje to i tak zawsze warto, bo zawsze czegoś nowego się można nauczyć, ciekawych ludzi poznać, nowe miejsca zobaczyć... Dla mnie najgorsze, co może mi się przytrafić, to taka sytuacja jak teraz, czyli długotrwałe siedzenie w domu każdego dnia bez sensu, bez celu, bez perspektyw. Nienawidzę siedzieć w domu przymusowo. To jest dobre przez miesiąc czy dwa, ale dłużej to męczarnia. Nienawidzę domowych obowiązków. Nie jestem kurą domową. Nienawidzę swojej niepełnosprawności.

W międzyczasie może zapiszę się na ten wolontariat do biblioteki, żeby coś robić (o ile mnie przyjmią oczywiście), by mieć powody, by wyjść regularnie z domu, spotkać jakichś ludzi i zobaczyć jak to jest pracować w bibliotece. Ja bowiem tej drogi nie skreślam. Jakby dziś był wakat w dostępnym dla mnie miejscu i francuski ani prawo jazdy nie były obowiązkowe (czasem są), to bym przekonywaujący list motywacyjny napisała i wysłała, bo każda robota, którą jestem w stanie wykonywać jest okej. Wakatów jednak póki co nie ma, a poza tym z chęcią spróbowałabym jeszcze czegoś nowego, skoro są jeszcze takie możliwości i nic mi na przeszkodzie nie stoi, bo czemu niby się trzymać się kurczowo tego, co już się zna na tyle, że jawi się to nudne i obmierzłe...? Zawód powinno sie zmieniać systematycznie, zanim popadnie się w smutną rutynę, wtedy by się nie nudziło, bardziej by się było zmotywowanym i bardziej by człowiekowi zależało...

Park De Dries w Opdorp (Oost-Vlaanderen)

We wtorek zaplanowałam sobie wizytę w parku De Dries, bo znowu pojawiły się tam ozdobione figurki, czyli wystawa Lente op Den Dries, która pojawia się co dwa lata, a czasem pomiędzy jeszcze coś innego wystawiają.

Tym razem są pieski Chihuaha.

Miało być słonecznie, ale padało. Postanowiłam jednak nic sobie z deszczu nie robić. Przynajmniej spokój był w parku i mi nikt nie przeszkadzał haha.