Młoda rozpętała znowu fazę puzzlowania. Niedawno dokonała wiekopomnego odkrycia, że używanych puzzli można szukać także na stronie https://www.2dehands.be/, gdzie już po 2 euro za paczkę można je nabyć, a żeby było fajniej puzzlomaniacy mają do sprzedania częstokroć wiele różnych układanek i u jednego można się nieźle obłowić. No i ona teraz jeździ po całej Flandrii i zwozi te puzzle do domu, a przy okazji zwiedza nowe miejsca, poznaje ludzi... No a potem trzeba szybko układać i sklejać obrazki, żeby mogła szukać kolejnych do składania. Co łatwiejsze tysięczniki ogarniamy w dwa dni, ale niektóre dłużej zajmują i czasem trzeba czekać na słoneczną pogodę, by odróżnić te wszystkie odcienie nieba, wody, czy jakichś krzaków. Właśnie skończyłyśmy papugę z pluszowymi czerwonymi elementami.
W tym tygodniu nabyliśmy też używane kury.
Pisałam poprzednim razem, że Młoda wysłała zapytanie do azylu w sprawie kur. Okazało się, że nie dawno znowu odebrali wiele kur jakimś patusom i że były to najróżniejsze gatunki od najmniejszych kurek seram po giganty brahmy. Pani odpisała Młodej, by przyjechała sobie obejrzeć i wybrać. Wzięłyśmy zatem transporter i pojechałyśmy zobaczyć, czy będzie coś dla naszego Heńka. Było sporo takich średnich kurek wielkości silkowej. Wypatrzyłyśmy nawet stworzonko bardzo podobne do Sunny. Ma identyczną fryzurkę, ale jest w brązowe ciapki. Prawdopodobnie to mieszkana silki z inną kurą. Charakterna jest. Ponoć uciekła im z wybiegu i ścigali ją tam po całym azylu. Pani przestrzegała, że kurka jest bardzo szybka i miała chyba nadzieję, że nie będziemy jej chcieli. Jednakże ostatecznie musiała iść po siatkę do łapania, bo inaczej nie miała by szans tego diabełka pochwycić.
Nie musiałyśmy się długo zastanawiać nad imieniem: Dżesika pasuje jak ulał. Jako drugą wybrałyśmy kurkę o podobnym upierzeniu, ale bez czuprynki. Spokojną, jak nam się wydawło, istotkę. Gdy opiekunka ją złapała i kurka wydała dźwięk, okazało się, że to chyba dzidzia kurka, kurzy podlotek, bo robi pi-pi. No i faktycznie wydawało nam się... To ci jest diablica dopiero! Od razu wyszła z kurnika rano jak u siebie. Obejrzała wszystko wokół. Chwilę chyba się zastanawiala, czy może wskoczyć na stojącą w szopie drabinę, ale się rozmyśliła i wróciła do kurnika po koleżankę. Coś jej powiedziała po kurzemu i poszły obie do ogrodu. Chwilę później wskoczyla na kurnik dużych, ale zeszła. Dwie chwilę później zobaczyłąm ją wyjadającą żarcie u dużych. Wtedy Wanda się zorientowała, że intruz wtargnął na jej teren i pogoniła ją. Pobiegłam przepuścić ją z powrotem do silek, bo biegała wzdłuż płotku w te i nazad, ale chwilę później Młody zauważył, że ta już włazi do kurnika dużych. Znowu Wanda przybiegła ją pogonić...
Będzie wesoło z nimi. Już jest. Chwilę obie rano gumisiowały - podskakiwały wkoło machając skrzydełkami. Pamietam, że jak nasz Chica i reszta byli młodsi to też tak się bawili. Fajne są.
Tam w azylu też polskie czubatki mieli i bardzo miałyśmy na nie ochotę, ale z nimi jest taki problem, że nie da się odróznić koguta od kury na pierwszy rzut oka, jeśli kury są młode. Dopiero jak zaczną piać albo nieść jajka można powiedzieć, kto kogut jest, a kto kura. Seramy też były. Jakież to maleństwa są! Wielkości toto jest gołębia. Fajne by były do domu, jako towarzystwo dla Riko, ale szaleństwo ma jakieś granice...
Pani niestety na dzień dobry podzieliła się złą nowiną, że kury złapały jakiegoś bakcyla, jakis kurzy katar, który normalnie nie jest co prawda jakoś strasznie niebezpieczmą chorobą, ale osłabione osobniki może powalić... Radziła, by na początku trzymać kury osobno...
No ale my nie mamy warunków na osobne trzymanie, a poza tym skoro powiedziała, że im się to po całym azylu rozniosło (mają tam kury w różnych miejscach) to chyba osobne trzymanie nie pomaga za bardzo... Zleciła podawanie witamin, by poprawić odporność, co też uczynimy, ale myślę, że nasze otrzymują wystarczająco witami w pożywieniu, wszak nie samym ziarnem żyją, tylko dostają robaczki, owocki, warzywka...
Tak czy owak nakurzyło się nowych kur w ogrodzie. To jest hasło, którego używamy, jak ktoś drzwi od ogrodu zostawi otwarte i kury wejdą do kuchni - Oj, nakurzyło się trochę - mówimy.
Tu pokażę jeszcze kilka zdjęć z azylu. To jest w zasadzie wielkie gospodarstwo i tak się też nazywa zorgboerderij - farma opiekuńcza. Wokół jest chyba parę hekatrów. Na terenie tego gospodarstwa znaleźć można różne zwierzęta od papużek, poprzez kury, kawie i króliki po kozy, osły czy nawet krowy. Nie wszystkie zwierzęta są tam do adopcji. Spacerując po tym azylu widzisz, że zwierzęta mają tu dobrą opiekę. Zawsze widzisz tam mnóstwo ludzi przy pracy. W dużej mierze są to oczywiście wolontariusze w wieku każdym.
Poza opieką nad zwierzętami, prowadzą tam różne zajęcia dla człowieków. Organizują różne zajęcia i półkolonie dla dzieci, wycieczki, workshopy, sprzedają różne rzeczy, no i prowadzą hipoterapię czy inne tego typu aktywności. W pierwsze soboty miesiąca zwykle jest dzień otwarty i wtedy często coś się tam dzieje dla gawiedzi. Współpracują oczywiście z innymi schroniskami, bo tutaj to jest dosyć wszystko fajnie zorganizowane. W ogóle jest strona rządowa, na której można znaleźć zwierzęta do adopcji z całej Flandrii: https://www.adopteereendier.be/. Każde schronisko oczywiście specjalizuje się w innych zwierzakach.
Kiedyś już o tym pisałam, ale przypomnę dla porządku, że tutaj azyle pobierają opłaty za przyjęcie zwierząt. Tzn jeśli ktoś nie chce lub nie może dłuzej opiekować się swoich zwierzęciem, może je spokojne oddać, ale musi zapłacić za przyjęcie. Ceny są różne, ale orientacyjnie mogę napisać wg podpowiedzi komputera, że za psa płaci się od 50 do nawet ponad 150 €, za kota 15-45€, oddanie królika to 10-40€, a za zwierzęta gospodarskie 70, 100, czy 150€. Ceny mogą być większe, gdy zwierzak nie był wysterylizowany czy zaszczepiony, no i koszty transportu, gdy ten jest konieczny, też są doliczane.
Dlaczego płaci się za oddanie zwierząt? Po pierwsze dlatego, że utrzymanie azylu, opieka weterynaryjna, pokarm dla zwierząt kosztuje. Po drugie żeby ludziom do pustych łbów nie przychodziło, że mogą se kupić zwierzątko, a po miesiącu je łatwo oddać, gdy im się znudzi.
Wg belgijskiego prawa wszystkie psy i koty muszą być zarejestrowane i zachipowane. Koty poza tym muszą być wysterylizowane/wykastrowane zanim zmienią właściciela.
Porzucenie zwierzaka jest we Flandrii karalne. Nie wolno też wystawiać psów czy kotów w internecie ani gratis, ani na sprzedaż.
Czy ludzie nie porzucają tu zatem zwierząt? Niestety porzucają, bo ludzie to sk... i znajdą sposób i miejsce, by nikt nie widział. Każdy przestępca liczy też oczywiście na to, że nie zostanie złapany. Na szczęście wielu da się wytropić i ukarać. Dotyczy ten proceder jednak chyba głównie mniejszych zwierzaków typu świnki, króliki, ptaki ozdobne. Kotów też jest tu jeszcze sporo bezdomnych, ale i tu jest sprytna akcja prowadzona, która w przyszłości, myślę, zaowocuje mniejszą liczbą dzikich kotów. Koty bezdomne się łapie i sterylizuje/kastruje a potem wypuszcza. Psów bezdomnych ja tu nie widuję. Każdy wałęsający się pies u nas na wsi od razu jest łapany, jeśli się da i odwożony na policję, a jak sie nie da, to ludzie fotografują i wrzucają jego zdjęcia na fb, by umożliwić właścicielowi znalezienie zguby i zgłaszane jest to na policję. Sprawa zwykle rozwiązana jest w kilka godzin. Na wsiach co bardziej niefrasobliwi właściciele puszcają jeszcze swoje psy samopas, ale nie jest to dobrze widziane i ludzie zgłaszają, szczególnie jak pies szczeka na ludzi i gania za innymi psami prowadzonymi na smyczach. Poza tym są to raczej jednostki.
Adopcja zwierzaka też oczywiście nie jest darmowa. Adopcja nioski to kilka do kilkunastu euro, a za nasze ozdobne kurki zapłaciłyśmy po 20€ za sztukę. Za królika pewnie ze 40€ już trzeba zapłacić albo i więcej.
To gospodarstwo nie prowadzi opieki nad psami i kotami, ale ogólnie adocja któregoś z tych zwierząt to już kwoty rzędu kilkuset nawet euro. Oczywiście zaleznie od rasy i wieku stworzenia.
Można też adoptować symboliczie zwierzaka, o czym też już chyba kiedyś pisałam. Możesz se np adoptować kury, ale nie brać ich domu, tylko płacić (donacja) 50€ miesięcznie, a w nagrodę możesz odbierać w tym gospodarstwie jajka.
| azyl |
| wejście do azylu |
| kury do adopcji |
| więcej kur do adopcji |
| adoptowane kury w podróży |
Króliki i świnki podziwiałyśmy przez ogrodzenie, ale jakoś nie zrobiłam zdjęć. Dalej po ogrodzie się nie szwendałyśmy, bo pani, z którą Młoda się umówiła, zaraz przyszła i poszłyśmy do kur.
A oto one, nasze nowe dziewczyny:
| Kim wy do diaska jesteście i co robicie w moim ogrodzie?! |
| hopla! i jestem na dachu |
W tym tygodniu odwiedziliśmy też polską ambasadę, by złożyć wniosek o paszport dla Młodego. Nie wiem, jak to się stało, ale kompletnie zapomnielismy, że on nie ma polskiego paszportu. Gdy wyrabialiśmy sobie i dziewczynom, on był mały i dostałby paszport tylko na 5 lat, a że nie jeździł wtedy nigdzie, to postanowiliśmy poczekać, a potem oczywiście odeszło to w zapomnienie. Kurde, jeździł do Polski bez dokumentów i w ogóle ani razu nikomu we łbie ten fakt nie zaświtał. Człowiek to czasem zamroczony jakiś żyje. Dopiero teraz, jak Małżonek pojechal do PL i zaczęliśmy gadać, że Młody samolotem będzie latal, mi się uzmysłowiło nagle, że przecież on kurde nie ma żadnego dokumentu poza belgijskim dowodem, a dokładnie to zezwoleniem na pobyt w tym kraju, bo nie mamy tutejszego obywatelstwa i ten dokument jest ważny tylko na terenie Belgii.
Małżonek jest teraz w Be to omówiłam wizytę i pojechalismy we troje do Brukseli. Bardzo się stresowałam tą wizytę, bo ja teraz tak mam, że niektóre z pozoru proste rzeczy, wyprowadzoają mnie całkowicie z równowagi, a czasem wręcz w panikę wpadam z byle powodu. Ciężko się z tym żyje, ale jakoś trzeba...
Pojechaliśmy autobusem ze wsi, a dalej jedną stację pociągiem. Młody bardzo źle się czuł w autobusie. Ledwo z biedą dojechał do ostatniej stacji. Choroba lokomocyjna, o której zapomniałam, bo tak daleko nie jeździł dawno autobusem, no i ona nie zawsze się objawia mocno. Mam tak samo, choć ostatnimi laty jakby lżej jest niż za młodego miałam...
W tej dzielni europejskiej (ona tak się nazywa, bo tam cały ten europejski pierdolnik się znajduje, w sensie, że ta cała aśmieszna unia ma tam siedzibę) jest burdel na kółkach. Znaczy jakiś remont tam jest i płotków naustawiane i labirynty na chodnikach i ulicach porobione, ale żodyn nie pomyśloł, żeby drogę do dworca jakoś oznaczyć czy coś. Łony tam wszystkie limuzynami przyjeżdajo, to co się będą plebsem ze wsi przejmować...
Przeklinałam ten wypizdów i wszystkich tam obecnych od najgorszych. Zużyłam po wielokroć cały repertuar wulgaryzmów we wszystkich znanych mi językach i wszystkich możliwych kombinacjach. Bo tak, do ambasady trafiiśmy jakoś, ale nie baczyłam na drogę i z powrotem mieliśmy problem ze znalezieniem wejścia do dworca. Tak, oczywiście, że mieliśmy nawigację, ale każdemu z nas trzech pokazywała co innego i żadnemu dobrze. Bo to takie zadupie, że psy dupami szczekają, wrony nawracają i nawet internet nie chodzi.
Dobrze, że bryle miałam (bo czasem zapominam) i udało mi się z oddali wypatrzyć tę małą literkę B oznaczającą tutejszą kolej, a i tak źle tym labiryntem poszliśmy i trzabyło zawracać. Bruksela to stan umysłu niekompatybilny z naszymi wieśniackimi mózgami.
Moje samopoczucie tego dnia było fatalne, co oczywiście spowodowane było samą wizytą w ambasadzie i drogą do niej, gdyż - jako się rzekło - to dziś dla mnie trudne sprawy. Do tego padał deszcz. Zatem nawet nie miałam ochoty, by robić zdjęcia. Ba, nawet nie widziałam niczego, bo mój mózg nie miał ochoty na nic patrzeć. Dopiero w powrotnej drodze zrobiłam kilka zdjęć parku, ale też tak bardziej z przyzwyczajenia niż ochoty.
Młody zgłodniał, więc na Dworcu Północnym weszliśmy do Maka. Małżonek postanowił jednak od razu jechać do domu autobusem. Ja i Młody uznaliśmy, że wracamy pociągiem, a dopiero na ostatnie kilometry weźmiemy autobus. Jedząc frytki, zaczęłam sprawdzać o której odjeżdża pociąg i powiedziałam z chytrym uśmieszkiem do Młodego, że niewykluczone, że dogonimy tatę, bo pociąg zapitala szybciej niż autobus, a że do nas autobusy jeżdżą co godzinę, to duża jest szansa, że trafimy na ten, którym tata pojechał...
No ale pociąg przyjechał 5 minut spóźniony. Potem zatrzymał się daleeeeeeko poza stacją, a apka od autobusów groziła, że ten autobus, którym chcemy jechać do domu, będzie kilka minut wcześniej... O JAK MNIE TO WPIENIA!
Od dworca do przystanku jest około kilometra. Młody powiedział, że nie będzie biegł, bo jego skolioza nie lubi biegania. Szlismy długimi krokami. Jak już blisko było, Młody wskazujac na pojazd wyłaniajacy się zza zakrętu, zawołał - TO NASZ BUS! - i puścił się pędem. Kurde, on jak nie biega to bie biega, ale jak biega to jak Struś Pędziwiatr.... Ja jestem stara! Ledwo dałam rady pokonać te kilkadziesiąt czy tam set metrów babciowym sprintem.
Ważne, że zdążyliśmy. I oczywiście, że Małżonek jechał w tym autobusie i patrzył na nasze się pojawienie z niedowierzaniem. Ha ha ha. On jechał godzinę, a my zdążyliśmy w tym czasie zamówić, zjeść, skorzystać z wuceta, pójść nieśpiesznie na peron, przyjechać pociągiem i pokonać trasę pomiędzy dworcem a przystankiem. Bo takich trzech jak nas dwóch to oni jednego nie ma.
Ale potem byłam zmęczona okrutnie głównie psychicznie. W ambasadzie udało się wszystko sprawnie załatwić i musze nawet rzec, że poprawiło się od naszej poprzedniej tam wizyty. Jakby trochę nowoczesnością powiało, bo poprzednio to raczej głęboką komuną trąciło jeśli idzie o obsługę i podejście do petentów. Do końca zycia chyba będziemy wspominać owo "mejl to mejl, a tutaj to co innego", którym pani urzędniczka skomentowała nasze uwagi, że przecież wcześciej pytaliśmy drogą mejlową i takie a nie inne informacje otrzymaliśmy...
No ale nie chwalmy dnia przed zachodem słońca. Dopiero wniosek złożyliśmy. Jak Młody odbierze paszport i wszystko będzie jak należy, wtedy można zacząć się piać peany pod adresem ambasady.
Niestety urzędniczka powiedziała, że wyrabianie paszportu może potrwać nawet półtora miesiąca, bo Młody nie ma paszportu i długo nie miał polskiego dokumentu, więc muszą sprawdzić, czy jeszcze jest Polakiem czy coś tam w ten deseń. Nie znam się na tym, a nie bardzo pamiętam, co ona powiedziała. Tak czy siak plany Młodego, by polecieć samolotem w czasie najbliższych ferii świątecznych raczej się nie zrealizują.
Młoda w tym czasie skraftowała wegańskie tiramisu. Nie bardzo chciało mi się wierzyć, że coś takiego będzie w ogóle jadalne, nie mówiąc o tym, by było smaczne, ale kopara mi opadła już jak spróbowałam okrawków upieczonego przez Młodą ciasta a la biszkopt bez jajek. Na samo tiramisu trzeba było czekać do drugiego dnia, ale panie, jakie to było pysznościowe! Mascarpone zrobiła ci ona z orzechów nerkowca i było to pyszna masa. Następnym razem obiecała przygotować według tego pomysłu tiramisu z kremem pistacjowym i malinami. Dobrze, że teraz jest ten internet, ileż tu można ciekawych pomysłów znaleźć.
Coś jeszcze chciałam mniej lub bardziej inteligentego napisać, ale zapomiałam, co, bo na raty pisałam ten post z doskoku, bo zawsze coś lub ktoś coś. A teraz z jakiegoś powodu czuję się okrutnie zmęczona i już mi myślenie w ogole nie działa, zatem puszczę to tak jak jest, a ewentualne inne myśli spiszę w kolejnym tekście.
Na koniec fotka ze swojskiej naszej okolicy.

