W zeszłą sobotę w koncu wybrałyśmy się z Najstarszą na zaplanowany marsz po polderze Kruibeke-Bazel. W aplikacji Komoot zaplanowałam sobie trasę na 12 km od i do dworca w Hemiksem z opcją, że w razie jakby nogi nie chciały nogować, to możemy dojść tylko do zamku Wissekerke, w którym jest jakieś muzeum i po zdecydowaniu się na zwiedzanie muzeum zwyczajnie wrócić tą sama drogą i nie robić już długiej pętli po polderze. No ale wybrałyśmy opcję i zwiedzanie muzeum, i pętla, a w międzyczasie jeszcze wysokoczenie do centrum wsi na szamę. Nie wiem, ile łącznie kilometrów zrobiłyśmy. Sam marsz wyszedł wg Komoota na 13 km, ale w tym nie ma łażenia po muzeum ani pałętania się po wsi, bo Komoot był wtedy zapauzowany, a potem i tak się zbiesił i od nowa zaczął liczenie.
Do Hemiksem pojechałyśmy pociągami, co zajęło półtorej godziny i trzeba było dwa razy się przesiadać, mimo że rowerem by szybciej zajechał, bo to tylko w sumie kilkanaście kilometrów. Dostanie się z zadupia na zadupie nigdy nie jest proste, ale czasem warto. W tym wypadku na pewno warto, ale cieszę się, że nie jest to jakieś popularne miejsce i że mało tam ludzi chodzi. Dzięki temu można naprawdę odpoczywać podczas marszu, gdy co 5 minut nie popycha cię ani drogi nie zachodzi jakiś plebs. Człowiek może cieszyć się i napawać przyrodą: łabędzie, setki kaczek, gęsi, mew, czaple srebrne i siwe, zimorodki... no raj, Panie, raj... I te widoki dech zapierające. Cudne miejsce. Wrócimy tam na pewno, no i dalszą część polderu od strony Hoboken musimy jeszcze obejrzeć, bo to tylko mały skrawek polderu przeszłyśmy.
Z Hemiksem do Bazel przeprawiłyśmy się przez Skaldę za pomocą darmowego promu. Tam, panie, to już konkretna łajba pływa, że nie tylko rower weźmie, ale nawet ze skuterem przepłyniesz. No i miejsce na dziesiątki ludu jest na pokładzie. A i rzeka tam już szerokaśna, bo to już blisko Antwerpii i ujścia do morza. Z Hemiksem pływa też autobus wodny do Antwerpii, ale ten już jest płatny i apkę trzeba zainstalować, by bilety kupić. Zamierzamy się kiedyś przewieźć takim autobusem do Antwerpii a stamtąd to już sobie pociągiem wrócimy na spokojnie. Prom pływa co pół godziny z jednej strony na drugą i nazad.
 |
| prom pomiędzy Hemiksem a Bazel |
 |
| siodełka jak na kosiarce konnej |
 |
| prom |
Trasa do zamku była prosta, w sensie że prosta. Były jakieś ze dwa skrzyżowania ścieżek, ale należało iść prosto, a szło się kocimi łbami, które po niderlandzku nazywają tutaj "głowami dzieci" (kinderkoppen) hehe, a inaczej kasseien.
Zaraz na początku ścieżki znajduje się drzewko z małą kapliczką, a pod nim ławka i "drzewko zakochanych" De Liefkesboom, które ma koronę w kształcie dwóch połączonych noskami łebków sarny i jelonka, a wykonali je w 2016 uczniowie okolicznej szkoły średniej. Na drzewku zakochani mogą przypinać kłódeczki.
 |
| De Liefkesboom - drzewko zakochanych |
 |
| drzewo z kapliczusią |
 |
| prosta droga po kocich łbach |
Tą prostą ścieżką doszłyśmy do Arcade, owego interesującego dzieła sztuki, które widziałam w necie i które chciałam na własne patrzały zobaczyć. Ta artystyczna brama wkomponowana jest w wał przeciwpowodziowy i symbolizuje wielowiekową relację wioski Bazel z polderami. Ma też podkreślać piękno otoczenia. Zaprojektowali ją i wykonali Pieterjan Gijs i Arnout Van Vaerenberg. Użyli do tego celu 19 ton stali Corten, która kiedyś używana była do budowy statków, co też ma symboliczne znaczenie. Arcade ma 27,5 metra długości i 10 metrów wysokości. Widać ją z daleka.
 |
| Arcade |
Kawałek dalej znalazłyśmy ów piekny bajkowy zamek nad wodą Kasteel Wissekerke. Nawet Najstarsza cykała fotki jak szalona, co rzadko jej się zdarza.
Jest piękny!
Znajduje się tam też kilka uroczych mostków. W tym dwustuletni (z 1824) żeliwny most wiszący zaprojektowany przez inżyniera Jean-Baptiste Vifquaina, który inspirował się mostem Union Chain Bridge zbudowanym kilkalat wcześniej jako połączenie Angli i Szkocji. Z tym że to jest zaledwie namiastka tamtego 137 metrowego mostu, bo ma zaledwie 20 metrów długości i 2 metry szerokości.
 |
| dwustuletni most nad fosą zamkową |
 |
| śćieżka do zamku |
 |
| Kasteel Wissekerke |
Wewnątrz znajduje się muzeum o którym nigdy wcześniej nie słyszałam. Dowiedziałam się o nim, gdy szukałam informacji o zamku. A muzeum jest fajne. Poczułam się tam jak mała dziewczynka, która zawsze marzyła, by zobaczyć prawdziwy zamek i te wszystkie ukryte przejścia przejścia, schody na wieżę, te łóżka z baldachimem oraz pokoje służby. To wszystklo tam można zobaczyć na żywo. Najstarszej nie podobało się to muzeum jakoś specjlanie, bo - jak powiedziała - za mało było rzetelnych, ciekawych informacji na temat życia z tamtej epoki, sprzętów, no w ogóle mało faktów, a tylko taka fantastycznam choć oparta na faktach, bajkowa opowieść. Nagranie w elektronicznym przewodniku opowiadane jest przez kobietę w pierszej osobie, jakby właścicielka zamku opowiadała ci jakiś dzień z życia. Dla mnie bomba, dla córki kicha, bo każdy lubi co innego. Zdjęcia z zamku-muzeum dodały się na końcu i nie chciało mi się ich przepychać przez post do góry. Niech tam zatem zostaną. Może nawet i lepiej, bo sporo tego jest.
 |
| duiventoren - wieża gołębi (gołębnik) |
 |
| ruiny stajni |
 |
| główna brama do zamku |
 |
| "dziewczynka na rowerze" |
Jak skończyłyśmy zwiedzać, kiszki nam już głośnego marsza grały, bo od lekkiego śniadania rano nic w pysku nie miałyśmy poza kromką peperkoeka (tutejszego piernika). Chciałyśmy coś kupić w Panosie w Mechelen, gdzie się przesiadałyśmy, ale jakaś gromada bab nie mogła się zdecydować, co będą jadły i odpuściłyśmy, by zdążyć na nasz pociąg. Miałyśmy tylko wodę, a już południe dawno minęło.
W centrum Bazel pełno jest knajpek, ale większość dopiero od 18 czynne. Wlazłyśmy do otwartej i nawet żarcie dobre było, ale kończąc swoją sałatkę zauważyłam, że mi jakieś gąsienice po talerzu maszerują hahaha. Lepsze gąsienice niż jakieś muchy, bo much nienawidzę, a gąsienice mi nie specjalnie przeszkadzają. Jednak pytałam kelnerki czy ta sałtka bez mięsa, a ona powiedziała, że bez. KŁAMAŁA! Wzięłam talerz i poszłam jej to powiedzieć... Dziewczyny zdawały się być zszokowane i od razu zaproponowały mi nową porcję przepraszając przy tym wielokrotnie, ale podziękowałam, bo już byłam najedzona. Wróciłam do stolika dokończyć lemoniadę i poczekać aż Najstarsza skończy swoją sałatkę. Chwilę później podeszła szefowa knajpy z przeprosinami. Powiedziała, że sprawdziły wszystko i nigdzie nie znalazły innych gąsienic. Zaleciłam im dokładne sprawdzenie orzechow, bo jestem pewna, że te stworzenia były w orzechach...
Ktoś inny pewnie by się oburzył i robił dramę, ale mnie to zwyczajnie śmieszyło. Poza tym sama czasem coś gotuję i ogólnie różne rzeczy w życiu robię stąd wiem, że wszystko może się zdarzyć i że każdy może popełnić jakis błąd, czegoś niedopilnować, coś przegapić... Nie takie rzeczy zdarzało mi się odpierdzielić w swojej kuchni. Gdy wychodziłyśmy kierowniczka jeszcze raz nas przepraszała i jeszcze raz.
Więcej tej knajpki nie odwiedzimy raczej, ale nie ze względu na wpadkę gąsienicową, ale na hałas. Akustyka tej małej salki była tragiczna. Oprócz nas była tam tylko spokojna rodzinka obchodząca jakieś urodziny czy coś, ale choć oni tylko cicho rozmawiali, to hałas był tam okrutny dla naszych wrażliwych uszu. Córka włożyła sobie filtry do uszu, które my zawsze ze sobą nosimy, ale i to nie pomogło...
 |
| sałatka z kozim serem i owocami i GĄSIENICAMI xD |
Najedzone i napite postanowiłyśmy, że robimy jeszcze pętlę przez polder, czyli półdzikie bagna i chaszcze. Było warto.
Widoki przezacne i to wszystko ptactwo wodne... Poza tym były tam też ruiny dawnego basenu, który napełniany był wodą ze Skaldy, ale też bardzo często zalewany. Teraz jest już tylko pozostałość z wieżyczki.
 |
| znowu ścieżka brukowa |
 |
| zimorodek, którego dziób można otworzyć i tam znajdują się informacje |
 |
| Karperhuisje - domek karpia |
 |
| tą oto drogą kopytkowałyśmy do promu |
 |
| elektrownia |
 |
| ruina basenu |
 |
| basen |
 |
| jakaś górka |
 |
| stawy, fosy, strumyki, łaki, bagna składają się zachwycające widoki |
 |
| Skalda (Schelde) |
W miejscu, skąd odpływa prom są wygodne drewniane leżaki z widokiem na wodę. O, przyjemnie się tam było rozłożyć i wyciągnąć kopyta po takim marszu.
W pociągach też było masę hecy. W Mechelen na stacji zauważyłyśmy pociąg wysprayowany w świnie :-) Głupie, ale śmieszne. Szkoda tylko, że ktoś to potem musi czyścić i od nowa malować. Jakie to koszty!
W jednym z pociagów siedział wielki krzyżak za siedzeniem.
Z okna zobaczyłam na stacji, że "nasi" byli w Willebroek.
Stacja w Puurs była jakaś pechowa haha. W tamtą stronę jadąc pociąg zatrzymał się przed stacją w polach i stał... nie wiadomo po co. W rezultacie zamiast 7 minut na przesiadkę miałyśmy jedną. Dobrze, że to mała stacyjka a nie ogromny dworzec.
 |
| nasi tu byli :-) |
 |
| pasażer na gapę |
W drodze powrotnej z kolei pociąg zatrzymał się w Puurs i wszyscy rzucili się do drzwi, bo to stacja końcowa, a tu zamknięte. Światełko na przycisku do otwierania się nie paliło, ale i tak każdy dusił i dusił ten guzik, a tu nic. Chwilę staliśmy wszyscy i się kręciliśmy spoglądając jeden na drugiego przez cały wagon i zastanawiając się, o co chodzi. Byłyśmy akurat w pierszym wagonie, więc widziałyśmy jak kierownik pociagu po chwili wyszedł raźno z kabiny uśmiechnięty z plecakiem na plecach i spojrzał zdziwiony na tych wszystkich ludzi i zawołał ze śmiechem "A, pewnie chcielibyście wysiąść?!", po czym wrócił do kabiny i zapowiedział ze śmiechem, że drzwi zaraz się otworzą, no i je otworzył w końcu. Bo każdemu zdarza się przypalić głupa.
 |
| mural na przejściu pod torami w Puurs |
 |
| mural pod torami w Puurs |
W poprzedni weekend dużo dumaliśmy i dyskutowaliśmy z Małżonkiem i w końcu ten ostateczie zdecydował, że w piątek już definitywnie pożegna Belgię i pojedzie zacząć nowy życiowy rozdział na polskiej ziemii.
To była szybka decyzja. Czy dobra, czas pokaże... Na pewno cholernie trudna. Jednakowoż brak aktualnie lepszych rozwiązań.
W poniedziałek zatem od rana zabraliśmy się za mejlowanie i dzwonienie do różnych miejsc, by dozałatwić, dopytać i by w miarę możliwości wszystko było już jak należy i nie musiał za chwilę nagle przyjeżdżać znowu po jakąś bzdurę. Podejrzewam, że mogą jeszcze być rzeczy, które nie przyszły nam do głowy i dopiero za jakis czas się o nie potkniemy.
Ja się wkurwiłam znowu na instytucję wypłacającą dodatek rodzinny. Już wiele miesięcy temu wysłałam bowiem pismo o zmianę numeru rachunku, by te parę centów na Młodego wpływało na moje konto, jak należy, a nie na Małżonka konto, które kiedyś było naszym wspólnym rachunkiem, ale się wymeldowałam z niego po założeniu własnego... W Belgii dodatek rodzinny w normalnych okolicznościach zawsze wypłacany jest matce.
Potem o tym zapomniałam, bo jak ja coś załatwiłam, to uznałam że jest załatwione i skreśliłam z listy zadań. Teraz mi się przypomniało, bo teraz to ważniejsze niż dotąd, gdyż Małżonek opuszcza kraj i pewnie z czasem zamknie w końcu ten rachunek... Zalogowałam się zatem jeszcze w poprzednim tygodniu na swój profil, a tam, proszę ja was, widnieje właściwy numer rachunku. Dlaczego zatem płacą rodzinne na zły? Bo to mogą...?
Była tam opcja, że mogą do mnie zadzwonić, no to wybrałam poniedziałek o ósmej rano, by jak najszybciej tę kwestię mieć z głowy. Dostałam mejl potwierdzający callback. Git.
W poniedziałek o ósmej czekałam na kanapie z telefonem w ręku. Minęła ósma pięć, ósma piętnaście, ósma trzydzieści, czterdzieści pięć... I nic. Zaczęłąm się zastanawiać, czy ja jestem głupia i źle zrozumiałam ten callback czy o chuj chodzi...?!
Wyguglowałam stronę ponownie i wybrałam opcję whatsapp. Po 5 minutach coś napisało, że mam podać rijkregistretnummer (tutejszy PESEL). Nie wiedziałam czy to ludź czy bot, bo sposób formułowania odpowiedzi wskazywał na to drugie, aż się w koncu zapytałam czy z człowiekiem rozmawiać czy z robotem.... Napisało, że z człowiekiem, ale nie byłam co do tego przekonanan, bo od początku rozmowy ani imienia, ani dzień dobry ani i wyjeb się... Te dzisiejsze urzędasy z bożej łaski, ech.
Pewnie to coś korzystało z AI, stąd takie idiotyczne odpowiedzi były i ciężko sie było porozumieć. No żadego tam "sorry" oczywiście też nie przeczytałam tam, a raczej nie można mieć było wątpliwości, co myślę o tym, że nikt nie zadzwonił do mnie, choć otrzymałam potwierdzenie spotkania telefonicznego.
I jeszcze to coś wprowadziło mnie w błąd co do godzin otwarcia stacjonarnych biur.
Dobrze, że jak napisało, że tak, mogę to załatwić w stacjonarnym biurze ("choć lepiej i szybciej przez mejl" TAAAAA), to se dla pewności wyguglowałam, bo ja nikomu nie ufam i nikomu nie wierzę...
Ono mówiło, że bez omówienie jest codziennie w każdym biurze do południa, a środy i popołudnia na omówienie. Okazało się, że w biurze, pod które my należymy, bez omówienia jest cały poniedziałek i cały czwartek, a nie jak to coś mówiło. Nie ma to jak taka robota - chuja robisz, gówno wiesz, za nic nie odpowiadasz, a wypłata systematycznie wpływa na konto. Zastanawiam się czasem skąd urzędy biorą tych ludzi do pracy...? Czasem to przecież takie oszołomy są, że głowa mała.
Postanowiłam pojechać do tego wątpliwego urzędu rowerem jak tylko załatwię swój ulubiony zastrzyk.
Pod przychodnią zastałam chyba co najmniej pół gminy. Jeszczem nigdy tam tyla samochodów nie widziała! Nawet na ulicy stali mimo dużego parkingu. Od razu przypomniało mi się, że Młoda kiedyś coś tam bąkała, iż na stronie przychodni pojawiło się info, że zrobili w końcu dzień recept, kiedy to można przyjść na określoną godzinę bez umawiania tylko po receptę...
Pielęgniarka już na mnie czekała, bo 2 minuty się spóźniłam i miała otwarte drzwi w gabinecie, a mnie zobaczywszy zaraz uśmiechnęta zamachała i kazała wchodzić. Potwierdziła moje podejrzenia, informując od razu, że dziś dużo ludu w ptzychodni, bo teraz można tylko po receptę bez umawiania przyjść i że na górze jeden lekarz siedzi i przyjmuje ludzi po kolei i wypisuje im recepty.
Armagedon hahaha.
Ale ogólnie, uważam, dobre rozwiązanie, bo na kij marnować cenne 15 minut przeznaczone na normalną wizytę, jak tylko głupiej recepty potrzebujesz. W tym czasie lekarz może komuś pomóc faktycznie a nie pieprzyć się z receptami. Dawniej można było po prostu do lekarza zadzwonić i wystawił receptę elektroniczną, gdy ktoś brał jakieś leki długotrwale, ale potem nagle tego zakazali i trzeba za każdym razem osobiście oglądać doktora, ale recepty są i tak elektroniczne. Głupi sysytem.
Potem wetknęłam telefon do trzymadła na kierownicy i pokręciłam do tego biura. Nigdy wcześniej nie byłam w tej miejscowości, bo tam nic innego nie ma. Nie wiem dlaczego te tutejsze urzędy często są w jakichś idiotycznych miejscach, gdzie diabeł mówi dobranoc i dlaczego każde w innej miejscowości...
W PL to, jak pamiętam, urzędy były zwykle w jakichś centrach miast, dokąd dało się spokojnie jakimś autobusem czy czymś takim dostać, a nie w dziurach zabitych dechami, gdzie nawet koniem ciężko dojechać.
Ten urząd jest w takim miejscu, że w życiu bym się nie spodziewała go tam znaleźć. I jeszcze organizacja tego. Jeżu Najkolczaściejszy! Nie mają roweradła pod budynkiem, co jest już żenadą do entej potęgi. Konia tym bardziej nie było by gdzie uwiązać, choć mijałam po drodze kilka jebitnych stajni i pastwisk końckich...
Weszłam do budynku, który miał ze dwa piętra i w którym różne instytucje, urzędy się mieszczą, i gdzie w holu na dole znajduje się rozpiska i drogowskazy. Super, tyle że nie było tam nigdzie widać tego, do czego przyjechałam. Była zatem chwila konsternacji...
Szła na szczęście jakaś kobita, to się zapytałam, a ta - UWAGA - mówi, że muszę wyjść na zewnątrz i tam nadusić dzwonek, wtedy ktoś wyjdzie. CO KURWA?! HAHAHA. Jebłam!
No ale wyszłam, nadusiłam jakiś dzwonek, a wtedy dostrzegłam inny dzwonek, przy którym była nazwa tego biura. JACIERPIĘDOLĘ! Co to ma być, jakiś escape room czy może jakiś wątpliwy test na intelignecję i orientację w terenie?!
Wtedy wyszła baba od tego pierwszego dzwonka oburzona, że jej w zabraniu przeszkadzam. No to może zróbcie se tu jakiś kurwa porządek, zatrudnijcie recepcjonistę czy coś...?
Jest poniedziałek rano i już jestes wkurwiony na cały tydzień przez cholernych urzędasów, którzy nawet jednej najprostrzej rzeczy nie potarfią raz dobrze zrobić.
W końcu udało mi się dostać to tego tajnego urzędu. Baba mnie przeprosiła za kolegę/koleżankę (po niderlandzku to zawsze collega i nie wiesz jaka płeć), ale nie miała na to żadnego sensownego wytłumaczenia tylko jakieś ten tego ten no wiesz jak jest czasem sie zdarza... że się umówią, a nie zadzwonią. No jasne, całkiem normalna to sprawa. Ciekawy, czy jak ja bym nie przyszła na jakieś spotkanie czy nie zapłaciła jakiejść faktury, to by sorry wystarczyło... Tak, na pewno. Pfff.
No i że "naprawdę nie musiałam jechać 20 km rowerem tylko wydrukować i podpisać a potem wysłać pocztą lub mejlem..." ALE JA JUŻ TO KURWA ZROBIŁAM Z PÓŁ ROKU TEMU I CHUJ TO DAŁO GŁUPIA PINDO - pomyślałam sobie ze złością. A poza tym skąd wiesz, że mam drukarkę i skaner, bo może nie mam...?
No dobra, przyznaję, nienawidzę tej instytucji od samego początku, bo z nimi tylko same problemy zawsze ze wszystkim. Nigdy nie wypłacili nam zaległych 3 tysięcy euro rodzinnego, ale upierali się że owszem... Teraz to już przeterminowana sprawa, a wtedy nie znałam języka, by samemu się z nimi żreć, a proszenie innych o pomoc to nigdy nie jest dobra rzecz. No i oczywiście wtedy to najbardziej ten pierdolony polski MOPS namieszał, ale - jak już powoedziałam wcześniej - chuj im wszystkim grób...
Kilka lat temu znowu upierali się, że nie należą nam się szkolne pieniądze na młodego. Na córki tak, na syna nie. A dlaczego? Bo tak! Czego nie rozumiesz. Dopiero po roku użerania łaskawie wypłacili. Teraz też się nie należą, ale teraz chyba faktycznie ze względu na zbyt wysokie (śmiech) zarobki Małżonka. Bazowe rodzinne, te sto coś tam euro jednak się należy jeszcze na razie a teraz każda stówka się przyda i lepiej jakby wypłacili w końcu tam gdzie powinni, a nie gdzie im się trafi.
Przekręciłam z 50 km na rowerze po górkach, co samo w sobie jest nie jest jakąś straszną odległością, ale najgorsza to byla droga z pieca na łeb wyłożona kocimi łbami. Po złych doświadzeniach i o mało się nie wyjebaniu na tych pierdolonocyh kamurach, choć bardzo ostrożnie w żółwim tempie jechałam trzymajac oba hamulce aż mi dłonie cierpły i bolały, potem wybrałam inną drogę powrotną...
A tam też bruk.
Zaiste w chuj śmieszne.
 |
| na górce był czarny młyn wiatrowy |
Mamy rok 2026 a tu po wsiach drogi brukowe zamiast normalnego wygodnego asfaltu. Czy choćby betonowych płyt.
A przy tej brukowej drodze pod wyczesanymi willami stoją Tesle, Mercedesy.... Że też ludziom nie szkoda drogich aut na takie drogi, kurde. Tyle, że pewnie te drogie auta to auta robocze, firmowe, które można mieć totalnie w dupie, kiedy firma płaci za naprawy... No a może ludzie są po prostu zwyczajnie bogaci i nie liczą się z kosztami albo zwyczajnie głupi...?
Chodnik czy ścieżkę rowerową mogli by jednak zrobić normalną przy tej ekologicznej jezdni, bo wiodą tamtędy też szlaki rowerowe... No bo i okolica jest ładna, nie powiem, taka pagórkowata, lesista tu i ówdzie. Fajnie się tam rowerowałao, ale kurde niebezpiecznie i mecząco przez ten bruk.
Miało też nie padać za dnia, a dopadła mnie jakaś nagła ulewa. Super się jednak złożyło, bo tuż zaraz był moj ulubiony kringwinkel no to się tam ukryłam przed deszczem hahaha. Wyszłam biedniejsza o prawie 30 €, ale z dwoma parami prawie nowych markowych butów dla Młodego, dwoma książkami, figurką-kurką i małą słodką maskotką-kotkiem. Z czarnych butów i maskotki Młody wielce się ucieszył.
 |
| buty Tamaris z drugiej ręki |
Męczący to był dzień, ale w ostatecznym rachunku pozytywny, bo duże rzeczy udało się załatwić.
We wtorek byłam jednak bardzo zmęczona. Poszłam tylko do psycholog, a potem pokręciłam na zakupy do Lidla. Wreszcie przyjrzałam się bliżej zaporom na drodze w lesie i uśmiawszy się postanowiłam je olać i przeleźć z rowerem pod wstążką. Zapory już ktoś wcześniej równie odważny porozstawiał na boki, by dało się przejść z rowerem. Normalni oczywiście idą na około. Na znakach napisali markerem "szerszenie europejskie". Faktycznie są tam. Latają koło ściętego drzewa. Pomyślałam sobie, że ścinanie tego drzewa musiało dosyć efektownie i ciekawie wyglądać. Chciałabym to wiedzieć bo ja złą kobietą jestem. Wywalanie drzewa z gniazdem szerszeni to nie jest najlepszy pomysł, ale też jakoś nie chce mi się wierzyć, że jak robotnicy zaczęli ciąć to drzewo, to że te owady ich nie ostrzegały... To jednak czyste spekulacje, jak zresztą wszystkie inne moje przemyślenia na tym blogu.
 |
| "szerszeń europejski" (w tym drzewie leżącym) |
Ja tam się jednak szerszeni nie boję, więc se przeszłam tamtędy w te i wewte z rowerem. Po kij mam na około przez pół lasu kręcić na darmo z rowerem wyłądowanym towarem niczym wielbłąd, jak mogę normalnie prostą drogą przejść.
Kolejnego dnia ugotowałam wreszcie coś do jedzenia. Dzień wcześniej zamówiliśmy bowiem pizze i makarony z pobliskiej pizzeri tak w ramach ostatniego wspólnego posiłku na wynos zanim Małżonek wyjedzie. Znowu zrobiłam curry, bo to każdy poza Młodym lubi. Jak się najadłyśmy poszłyśmy z Młodą sprawdzić, czy damy rady trzy transportery flaszek a potem napojów we flaszkch przewieźć rowerem... No bo co jak co, ale to akurat zawsze Małżonek wymieniał w hurtowni i autem przewoził, a odtąd będą tylko rowery dostępne.
Do hurtowni napojów mamy około kilometra, więc nie jest to jakoś daleko. Spokojnie się dało. Do skrzynki drewnianej na kierownicy zmieściła się jedna skrzynka na sześć litrowych butelek, a obok jeszcze wtyknęłyśmy parę małych butelek po coli. Resztę butelek po coli zmieściło się do sakwy z tyłu. Na bagażniku postawiłyśmy pusty transporter na małe butelki (które jechały w skrzynce i sakwie), a do tego transportera wsadziłyśmy drugi z dużymi butelkami.
Z hurtowni tą samą metodą przywiozłyśmy zatem 6 litrowych szklanych butelek (2 transportery) plus 24 małe szklane butelki wiśniowej Loozy i transporter od nich, a do tego jeszcze jedną litrową szklaną butelkę Sprite'a, jedną puszkę piwa bezalkoholowego i 2 flaszki piwa owocowego do spróbowania oraz rolkę gminnych worków na odpady kompostowe. Wszystko zmieściło się na jeden rower. No dobra, rower pchałyśmy, bo droga do naszego domu to obraz nędzy i rozpaczy, więc czasem to samemu strach tam rowerem jechać, a co dopiero z takim tłukącym i ciężkim ładunkiem. Istotne, że "Krowa Rower" przeszła test pomyślnie. Yuppi! Możemy wozić napoje z hurtowni spokojniutko, bo nie ma to jak szklane butelki, które można wymieniać na pełne, a i napoje o niebo lepiej smakują ze szkła niźli z plastiku.
My to jednak już jesteśmy Belgusy - najdziwniejsze rzeczy przewieziemy rowerem haha. Wszystko kwestia pomyślunku i współpracy. Ubaw też zawsze przy tym przedni mamy.
Młody miał w środę hybrydę ale tą taką ogólnoszkolną. Swojej prywatnej jeszcze nie miał, bo ma nowego coacha i dopiero wszystko trzeba od nowa załatwić. No i jak w tygodniu już jest hybryda, to i tak nie może mieć drugiej. Ale powiem raz jeszcze, że super to sprawa, gdy uczeń raz w tygodniu może się uczyć z domu w spokoju bez wychodzenia z domu i marnowania czasu na dojazd do szkoły.
Najstarsza ciągle chodzi na staż w kuchni. Niby już miała zaczynać przy zieleni, ale szefowa jeszcze nie uzgodniła tego z typem od zieloności. Robi teraz dwa całe dni i dobrze z tym się czuje. Ciekawe jesteśmy, jak będzie jej ciało się odnajdywało przy czterech całych dniach pracy, ale musimy jeszcze poczekać na to. Wszystko tak się ciągnie, przedłuża... jak ja nie lubię takiego certolenia! Jak mam coś robić to od razu chcę się za to zabrać, a nie czekać tygodniami na wszystko.
W piątek Małżonek wsiadł do Sindbada i pojechał do Polszy. To wezwanie na kontrolę i awaria samochodu popieprzyły cały plan. On miał pobyć dłużej w PL i więcej rzeczy tam wstępnie ogarnąć, a potem na spokojnie przyjechać autem do BE, by zabrać rzeczy i dopozałatwiać sprawy, no ale los jak zwykle zrobił nieśmieszny żart. Kontrola była wcześniej, niż się spodziewaliśmy, a auto się popsuło. Zatem mógł zabrać tylko tyle, ile da się wziąć do autobusu. Dobrze, że Młoda miała zapas worków do pakowania próżniowego ubran, to nawet kołdrę, poduszkę i koc udało się łatwo spakować do walizki. Trochę rzeczy poszło kurierem, ale pewnych rzeczy nie da się zwyczajnie nadać, bo się zwyczajnie nie opłaca skórka za wyprawę.
Jeśli nie sprzeda auta po odebraniu go z warsztatu, to może przyjedzie za jakiś czas i pozabiera jeszcze to i owo, ale jeśli sprzeda, a taki jest właśnie plan, to trzeba znaleźć inną opcję... No ale to wszystko to tylko drobny szczegół w tym całym karkołomnym i trudnym przedsięwzięciu.
Jeszcze pięć lat temu taki obród spraw nie przyszedł by mi do głowy, ale że życie bywa zaskakujące i nieprzewidywalne, to akurat wiem od bardzo dawna...
Tak czy owak faktem jest, że rozstania nadszedł czas. Dalej pójdziemy już różnymi drogami. Czy one się kiedyś jeszcze zejdą, czas pokaże. Dziś jest taka sytuacja, że trudno przewidzieć, co jutro nas czeka, a co dopiero gdybać o dalszej przyszłości. Wszystko może się zdarzyć.
Pojechałam z Małżonkiem do Brukseli, by pomóc trochę z bagażem. Oczywiście autobus ten, który najbardziej nam pasował, nie jechał. Na szczęście sprawdziłam rano i zobaczyłam, że skreślony, więc pojechaliśmy jeszcze godzinę wcześniej, bo nie ma co ryzykować dojazdu w ostatniej chwili. Mieliśmy zatem czas, by pójść na kawę i dobre ciastko na Dworcu Północnym.
Potem dojechała Młoda i jak Małżonek wsiadł do autobusu, my poszłyśmy pozwiedzać muzeum, które znajduje się nieopodal przystanku Sindbadów, a które jest darmowe. Muzeum Banku Narodowego okazało się bardzo interesujące. Na tyle, że nie wyrobiłyśmy się z oglądaniem wszystkiego przed zamknięciem. Chłop przyszed i powiedział, że za 10 minut zamykają, no to tylko szybko obiegłyśmy resztę sali i poszłyśmy po nasze plecaki do lokersów.
Najciekawsze były najwyższe piętro, gdzie przedstawiona jest historia pieniądza. Dużo tam ciekawostek i eksponatów. Wszystko uważnie oglądałyśmy, słuchałyśmy i czytałyśmy... Ludzie nas zwykle mijają i idą dalej, gdy my oglądamy wszystko dokladnie, dyskutujemy, myślimy... Tutaj też tak było, a jakoś wydawało mi się, że muzeum banku nie może być dla mnie interesujące, bo pieniądz to w ogóle nie moja bajka. Pierwszy raz zobaczyłyśmy 500€ banknot na żywo... No dobra, był w gablocie i nie można było nawet macać. Przed wejściem do muzeum trzeba przejść przez bramkę i podać torby do kontroli, ale przynajmniej nie trzeba nic płacić za zwiedzanie. Czynne jest tylko w tygodniu, weekendy zamknięte.
 |
| kalkulator |
A wczoraj upiekłam wreszcie pierwszy raz FLAMMKUCHEN, na które to danie przepis kiedyś przypadkiem w odmętach internetu znalazłam. Ciasto chlebowe posmarowane śmietanką kwaśną, a na tym kawałki gruszki i sera rochefort oraz świeża rukola (dodana po upieczeniu). Tak mi smakowało, że od razu cztery kawały wciągnęłam. PYCHOTA! Najstarszej też smakowało, a Młoda i Młody powiedzieli bleee!
Dalej już zdjęcia z polderu i muzeum w zamku:
 |
| czapla z polderu |
 |
| sójka |
 |
| gęsi |
 |
| więcej gęsi |
 |
| łabądki widziane z górki koło domku karpia |
 |
| łyska |
 |
| odlatująca czapla i jacyś ludzie |
 |
| kormoran naśladujący rzeźbę |
 |
| upiększanie |
 |
| właściciele kolegowali się z Napoleonem |
 |
| kolekcja nocników |
 |
| pomieszczenia dla służby |
 |
| pokoik służącej |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
✍️ Skomentuj, jeśli masz ochotę, ale pamiętaj, że ten blog to moje miejsce w siec i że ja tu ustalam zasady.