Odszedł mój mały dinozaur

 Nasza Seniorka podreptała za tęczowy most. Ostatnie dni spędziła z nami w salonie, gdzie towarzyszyła jej córeczka Rikotka. Jeszcze tydzień przed śmiercią trzepnęła swoją córcię dziobem w ogon, gdy ta podbierala jej smakołyki, mimo że ledwo stała na nogach i ogólnie była bardzo osłabiona. 

Najstarsza i najważniejsza kura w stadzie. Mały, straszny, bardzo głośny kurozaur. SUNNY ;-(

mój mały dinozaur

Sunny, zwana później często Szansą albo Szansitą, czasem w skrócie Szitą, była jedna z trzech pierwszych naszych kur, które zamówiliśmy w pobliskim sklepie ogrodniczym w czasie pandemii. Mieli wtedy do wyboru niby białe i czarne, a ja powiedziałam że chcę różne i jakież było nasze zdziwienie, gdy okazało się, że w pudełku pod sklepem (dziwne covidowe zasady) znaleźliśmy trzy kury każda w innym kolorze. Chip była biała, Bożenka ruda z ciemnobrązowym afro, no i Sunny. Chwilę później pojawił się nasz Heniek. Chłopak uratowany przez nas od śmierci pod toporem. Sunny nie uznawała na początku zwierzchnictwa koguta. Ba. nawet próbowała go zdominować stawiając co chwilę stopę na jego plecach. Sunny była kogutem i należała do swojego jednokurowego stada aż do czasu śmierci swoich koleżanek. Bożenka i Chip zachorowały na jakiś wirus i odeszły dawno temu. Gdy Sunny została sama z Heńkiem, zaczęła powoli go uznawać łaskawie (może z litości?) za koguta i trochę się go słuchać. Często mu jednak pyskowała i chodziła mimo jego błagań własnymi drogami. Starali się o dzieci, ale im coś nie szło. W końcu kupiliśmy jajka od innych kur i dzięki temu wreszcie udało im się zostać rodzicami. 

Sunny wysiedziała i wychowała fajne kurze dzieci. Była dla nich bardzo troskliwą mamą. Gęsia niestety była słaba, choc przepiękna i bardzo młodo umarła. Nagle w nocy nie wykazując wcześniej żadnych objawów choroby, choć od jajka wyraźnie miała jakąś wadę, bo często musiała odpoczywać (może coś z serduszkiem). Pozostała trójka łobuzuje u nas do dziś...

Sunny odeszła po cichu nocą. Ostatni dzień już nie przyjmowała wody ani pokarmu. Nie pozwalała sie karmić. Wyrywała się i bardzo mnie zdziobała przy próbach karmienia. Znalazła dość sił by mi porządnie przywalic dziobem i boleśnie poszczypać po dłoniach, czego nigdy wcześniej nie robiła. Nie karmiłam więc jej więcej, bo zrozumiałam, że nie życzy sobie tego. Głaskaliśmy ją i czasem do niej mówiliśmy. Słyszała też ciągle koguty i kury z podwórka, a Riko przychodziła ją odwiedzać... nnnno dobra, bardziej to po to, by posprzątać smakołyki z miski, niż w celach towarzystkich, bo to jednak kury, ale coś czasem mówiła do mamy tym swoim cichutkim głosikiem...

Wiecie, że ona - Riko znaczy - nie cierpi, by sie jej pokrzywiać? Wczoraj zaczęłam robić cienkim głosem naśladujacym ton Riko "kokokokokokoko" gdy ona drzemała pod stołem w kuchni. Jak się uniosła, jak na mnie na krzyczała ze złością TO TO TO TO ! Jak nie ona. Myślę, że chyba ją niechcący po kurzemu obraziłam albo może powiedziałam coś głupiego?

Wandzia

Dobrze, że mamy sporo zdjęć naszych podopiecznych. 

Co jakiś czas sobie je oglądamy i wspominamy.

 Sunny pochowaam za domem koło Krystyny. Tym razem łatwiej było wykopać głęboki grób, bo jednak popadało trochę, więc ziemia była dość miękka. 

Ledwie zakończyłam zakopywanie, przyszła Wanda i pomyślała, że spróbuje ekshumować zwłoki swojej koleżanki. Na szczęście tylko pogrzebała parę razy,  zjadła parę robaków i wróciła ze mną do domu. Z takimi kurzymi Wandami nigdy nic nie wiadomo...

Sunny i Heniek jako młodzi rodzice

Sunny

Na zdjęciu poniżej Mama Sunny odpoczywająca przy grobie świnki Niko, a na mamie rezolutny kogucik Chica, obok nasza księżniczka Riko, a na dole diabliczka Bożenka, która dostała imię po cioci, ale z charakteru o wiele bardziej przypomina mamę Sunny. Bardzo charakterna kobietka.

Teraz rozważamy zamówienie ze dwóch silek na wiosnę dla Heńka, bo została mu tylko Bożenka w stadzie, a to za mało kur dla koguta. Sytuacja mieszkaniowa jednak jest bardzo niepewna na razie i nie wiemy jeszcze, co się wydarzy do wiosny, a z doświadczenia wiemy, że wszystko może sie zdarzyć. Młoda wysłała też zapytanie do azylu, czy nie mają przypadkiem małych ras do adopcji, po czasem mają... Zobaczymy, czy odpowiedzą.

Heniek jest ciapciuś i bojuch. On dużych kur się boi, więc nie ma mowy o żadnych przerażających wielkich nioskach jak Wanda i Balbina. Raz się zakręcił koło Balbiny i go kopnęła. TAK, ZASADZIŁA MU KOPA Z WYSKOKU. Potem długo się jej bał, ale ostatnio, jak Bożka siedziała i czuł sie samotny, znowu próbował się kręcić koło Balbinki. Teraz ona go po prostu totalnie lekceważy. Do Wandy nawet nie podchodzi, bo to jest czart nie kura. Ona wszytskich bije oprócz Chiki. Jego o dziwo toleruje a nawet CZASEM słucha, ale to czasem, wyjątkowo. Ona też jest kogutem. Ale też jej nie da się nie lubić. 

Wanda i Bożena to ten sam typ - łobuziary ale kochane. Koguty to ciaptusie, ale biją się non stop ze sobą choćby przez płot. Gdyby ich zostawić bez ogrodzenia samopas, to raczej jeden by nie przeżył, bo to nie jest taka tam tylko przepychanka tylko walka na śmierć i życie. Co ciekawe są takie dni, że mogą stać koło siebie, chodzić sobie wzajemnie po swoich królestwwach i nic się nie dzieje, ale potem przychodzą takie dni, że nawet przez płot próbują się zatłuc dziobami i stopami i obaj szukają wyraźnie zaczepki z tym drugim. Np gdy jeden próbuje sobie w spokoju zjeśź ziarno ze swojego karmnika, drugi podchodzi do płota i zabiera spod płotu jakieś trociny czy stare liście, a wiadomo, że nie wolno niczego zabierać z terenu wroga. Od razu zatem trzeba wtłuc wrogowi i zaczyna sie bitka przez płot. Nic sobie wtedy nie robią za bardzo, ale Chica się raz zapłątał w sznurkową część płotu i mało se nóg nie z dupy nie powyrywał. Jakby go wtedy ten drugi dopadł to już by nie było Chiki. 

A jak sie człowiek wmiesza w bitkę to i człowiekowi się oberwie z dzioba albo z laczka. Zdarza się, że i Bożenie się dostanie niechcący, bo ona jest tak samo ruda i takie same ma pióra jak oba koguty, a ci zaślepieni walką skaczą z dziobem i butami na wszystko co rude i puchate. Z nimi nie można się nudzic w ogóle. 

Chica

Heniek

Przejdźmy jednak znowu do świata ludzi.

Na początku tygodnia mieliśmy pierwszy w tym roku driehoekgesprek [czyt: drihukgesprek], czyli rozmowę w trójkącie, czyli odpowiednik wywiadówki. Dla tych co nie czytali dawnych wpisów albo czytali i zapomnieli, przypomnę że ów trójkąt driehoek to spotkanie uczeń-nauczyciel-rodzic i że to spotkanie prowadzi sam uczeń uprzednio się przygotowawszy według ogólnego schematu. Schemat ów opiera się na trzech głównych filarach szkoły: met goesting, met elkaar, met doel czyli z ochotą razem do celu i tak uczeń opowiada rodzicowi i coachowi, ale przede wszystkim sobie na pytania:

1. Czy chętnie chodzi do tej szkoły? Jeśli tak, to co podoba mu się w tej szkole, dlaczego itd. Jeśli nie, to co jest tego powodem. I dalej co można (jeszcze) poprawić i co on jako uczeń może zrobić w tej sprawie oraz co lub kto mógłby mu pomóc. Dalej oczywiście mogą pojawić się  różne niuanse dotyczące np konkretnych przedmiotów, kolegów, otoczenia szkoły, dojazdu do niej itd itp

2. Jak układają sie stosunki koleżeńskie i kontakt z nauczycielami? Czy ma kolegów?  Jak spędzają razem czas w czasie zajęć i na przerwach? Jak wygląda współpraca (np wpólne przygotowywnie projektów)? Jak można poznać (lepiej) nowych ludzi, zawrzeć nowe przyjaźnie. Tu przypomnę, że w szkole Młodego nie ma podziału na klasy, tylko są grupy coachowskie składające się z mniej lub bardziej przypadkowych uczniów z danego stopnia (dwa roczniki) ale z różnych kierunków, gdzie każdy może chodzić na inne zajęcia itd.

3. Jakie cele edukacyjne i ogólnie szkolne udało/nie udało się osiągnąć w ostatnim czasie i jak się to ma do poprzedmiego roku oraz procentu wykonanych na dany stopień celów. Dalczego? Co można z tym zrobić? Kto lub co może ci pomóc? 

Uczeń, w tym wypadku Młody, opowiada wszystko, co uważa za słuszne, ale też przyznając sie do niedociągnięć i błędów, bo w tej szkole nie trzeba się bać błędów. Wprost przeciwnie, trzeba nauczyć się je zauważać, nazywać i samodzielnie szukać rozwiązań problemu. Nie szuka się głupich usprawiedliwień. Mówi sie jak jest i dlaczego, ale trzeba wymyśleć wspólnie realny sposób na poprawę tego stanu rzeczy. Kołcz nie zjedzie ucznia, że zbyt długo siedzi w necie przy grach, ale zleci mu zastanowić się, ja to się ma i jak będzie sie miało do celów edukacyjnych na ten rok i jakie bedą tego konsekwencje dla tego ucznia, gdy nie zmieni swojego podejcia do pracy. Tu powtarzanie rocznika jest czymś zwyczajnym, więc każdy wie, że jak nie zaliczysz celów, bedziesz chodził do szkoły rok dłużej. Nikt nie chce chodzic do szkoły rok dłużej bez potrzeby. 

U Młodego problemem jest robienie wszystkiego na ostatnią chwilę, a jak chwila okazuje się krótsza, niż mu się zdawało, to jest często za późno. Coach mu powiedział z uśmiecham, że last minute jest okej, ale za późno już nie jest okej i zalecił pochylenie się nad kwestią, co mogło by mu pomóc motywować się do nauki i wykonywania zadań na czas.

Rowerując do szkoły z pociągu rowerostradą, po raz pierwszy miałam okazję przejechać się nowym mosteczkiem, dzięki któremu omija się ogromne skomplikowane skrzyżowanie i który jest bardzo fotogeniczny.

Byłam przed czasem w szkole, więc usiadłam na ławce pod drzewem na szkolnym podworku i obserwowałam sobie wychodzącą ze szkoły młodzież. Młodemu udało się bowiem tym razem umówić na driehoekgesprek zaraz po lekcjach, bo szybko zareagował. 

Tak, to uczeń ustala (po rozmowie z rodzicem) termin i godzinę spotkania. Młody miał zielone światło na ustalenie rozmowy o dowolnej godzinie, więc jak tylko udostępnili formularz w internecie, od razu kliknął i zabukował pierwszą godzinę, zaraz po lekcjach.

 Dla niego to jest jedyna sensowna opcja, bo inaczej musi kiblowac bez potrzeby w mieście do wieczora, gdyż nie opyla sie wracać do domu przy takiej odległości i skomplikowanej trasie. Przypomnę dla niewtajemniczonych, że do szkoły jest ponad 30 km i najpierw trzeba przejechać ok pięciu kilosów rowerem na pobliski dworzec, potem wsadzić rower do pociągu, którym jedzie się ok 30 km, by następnie wytarabanić rower z pociągu, zjechać nim windą lub co gorsza znieść po ponad 20 schodach z peronu i pedałować kolejne 4 km pod szkołę. 

Po spotkaniu NMBS (odpowiednik PKP) oczywiście nas wkurzył, bo jak dotarliśmy na dworzec, było akurat 5 minut do pociągu, ale pokazywało że odjazd z jednego ze starych peronow (dworzec jest w przebudowie i są tam zarówno nowe perony z ruchomymi schodami i windami, jak i stare ze zwykłymi wysokimi schodami). Wypchaliśmi z mozołem nasze oba ciężkie elektryczne rowery po schodach, a gdy odetchnęliśmy z ulgą dotarłszy na szczyt, z głośników nadano nasz ulubiony komunikat pt spoor verandering!, czyli zmiana toru, który oczywiście dotyczył naszego pociągu. Aaaaaaa! 

Musieliśmy znieść nasze ponad dwudziestokilogramowe rowery z ponad dwudziestu schodów z powrotem na dół, biec kilka peronów dalej, gdzie na szczęście już można było na górę pojechać z rowerem windą i zgadywać, gdzie też zatrzyma się wagon rowerowy. Nigdy nie zatrzyma się tam, gdzie ci się wydaje, że powinien się zatrzymać, tylko przepychasz się potem z rowerem pomiędzy ludźmi pod prąd, a przecież nikt ci z drogi nie zejdzie widząc, że idziesz z rowerem. I jeszcze ci barany powsiadają do wagonu rowerowego i pozajmują miejsca, tak byś z rowerem nie miał nawet gdzie stanąć wygodnie. 

Czasem mam ochotę zwyzywać tych baranów, ale to też nie ich wina, że jełopy zamontowali ciulwiepoco siedzenia w wagonach rowerowych. Ja rozumiem, jakby rower jechał za darmo, ale bilet na rower kosztuje więcej jak dla ludzia, więc mnie wkurwia, że muszę stać z tym rowerem czasem na środku trzymając się powietrza a gównażeria ci się porozsiada po całym rowerowym, bo mało się w szkole osiedzieli jeszcze.

 Ale co zrobisz jak nic nie zrobisz.

W szkole i pod szkołą ciagle trwa remont. Dużo już widać porobione, ale wciąż nie ma wind, niektóre piętra wciąż niepomalowane a na podłodze w piwnicy wciąż łysy cement. 

Podwórko też jeszcze w dużej mierze jest placem budowy. Na szczęście młodzież ma i tak dużo miejsca tam. I te drzewa ogromne mi się podobają. Zwykle pod szkołami jest po prostu łyse pole betonozy, a tu taka zieleń. Mam nadzieję, że nie przyjdzie nikomu do łba, by pozbyć sie tych starych drzew, bo to była by wielka strata.

szkolne podwórko jako plac budowy

szkolne podwórko

Młody zaczął stosować przepisane leki i już po kilku dniach dało się zauważyć poprawę sytuacji skórnej.

Cena faktycznie okazała się przystępna. 

Antybiotyk coś koło 3€ a mazidło kilkanaście. 

Mazidło mimo niewielkiego rozmiaru tuby okazuje się przy tym dosyć wydajne. Mazia nim dwa razy dziennie facjatę, klatę i połowę pleców, no i jeszcze sporo tego w tubie siedzi. Lekarz przrepisał tego oczywiście większą ilość, bo wymaga długotrwałego stosowania, ale już teraz musimy rzec, że to faktycznie coś robi. Syfki blakną i rzadziej pojawiają się nowe. Jak badzo okazę się to skuteczne na dłuższą metę, czas pokaże. Jesteśmy dobrej myśli. 

Trądzik to skurczysyństwo jest!

Ja w tym tygodniu jadłam same dobre rzeczy. Jednego dnia Młoda przyszykowała nachosy. Znaczy nachosy to ze sklepu, ale Dziecię uwarzyło dwa sosy: jeden z wegańskiego creme fraiche i czosnku, drugi gotowany wg przepisu na vegańskie tacosy con carne, które ja wcześniej robiłam. W składzie jest m.in. wegańskie niemieso mielone, marchew, czerwona fasola, pomidory z puszki... no same dobro. Do tego miałyśmy jeszcze salsę ze sklepu w miarę łagodną "żeby Stara też mogła zjeść" - powiedziała Młoda, bo dziopy wolą ostrzejsze wydania.   Innego dnia ugotowałam sobie z kolei wegański gulasz flamandzki, którego smak chodził za mnną od wielu dni. Uwielbiałam jego mięsną wersję i w koncu pokusiłam się o wyguglanie  wegańskich odpowiedników, a głównie opinii na ich temat. Ugotowałam i tak byłam zachwycona smakiem, że mało mi potem brzucha nie rozsadziło. Niestety nikt poza mną tego nie jadł. Młoda nie lubi gulaszy ogólnie, a Najstarsza posmakowała i uznała, że wegański nie-kurczak w tej potrawie smakuje jak wieprzowina i to jest obrzydliwe. 

Dobrze, dla mnie więcej haha.

A w sobotnie popołudnie wybrałyśmy się we trzy do parku w Mechelen, a po wyspacerowaniu się zaszłyśmy do wegańskiej restauracji Funky Jungle. Niestety po zajrzeniu do środka, zauważyłyśmy że na każdym stoliku stoi tabliczka "zarezerwowane". Zapytałam, czy nie ma miejsc i pan odparł, że niestety.

 Wyszłyśmy zatem i Młoda zaczęła guglować za innym miejscem, a wtedy pan wyszedł za nami i powiedział, że jak wyrobimy się z jedzeniem w godzinę, to możemy wbijać. 

Dziewczyny miały wątpliwości i zaczęły kręcić przecząco głowami, ale ja jeszcze zapytałam, ile trwa przygotowanie posiłku, a pan na to że ok 10 minut. Wtedy Młode powiedziały, no to dobra, idziemy...

Miejsce fajne, ale jedzenie okazało się w naszym mniemaniu średnio warte ceny. 

Nie że złe, bo dało się zjeść i nawet dosyć smakowało, ale - jak to mówią - dupy nie urywa. W porównaniu z innymi wegańskimi knajpkami, które dotąd w Belgii odwiedziliśmy, to jednak szału nie ma. Tyle, że w Mechelen nie ma jakiegoś wielkiego wyboru, jeśli idzie o wegańskie jadłodajnie. Gdy jadłyśmy, wiele osób przychodziło zapytać, czy nie ma wolnych miejsc. Jedną parę wpuścili na takich samych zasadach jak nas, czyli dając im godzinę na jedzenie. W międzyczasie poprzychodzili ci wszyscy ludzie, co mieli rezerwację i zrobiło sie tłoczno. Miejsce miłe i ładne. Obsługa sympatyczna. Jedzenie dobre. Ceny może nie najgorsze, ale taniej da się zjeść wegańsko w tym kraju ;-)

burger

Na więcej uwagi na pewno zasługuje nasz ulubiony mechelski park Vrijbroekpark, o którym już nie raz i nie dwa było, żeby wspomnieć choćby park różany, o którym nawet wideo robiłam na YT.

Jesienią ten park też jest piękny. Ludziów w nim było tym razem od groma i trochę. W tym sporo dziecków, bo tam jest ogromny plac zabaw, a i dwie knajpeczki też są na terenie parku, Koło jednej bosko pachniało naleśnikami i gdyby nie te dzieci, to na pewno poszłybyśmy na naleśniki, bo trzeba wam wiedziec, że belgijskie naleśniki to przeważnie niebo w gębie. Flamandowie umieją w gofry i naleśniki bez dwóch zdań. Jedzene wśród zgrai rozwrzeszczanych dzieci to jednak nie jest coś, co chcesz robić w sobotnie jesienne popołudnie ze swoimi DOROSŁYMI córkami.

Obeszłyśmy cały park najwięcej uwagi poświęcając oczywiście na stawy i strymyczki, które - jak wiadomo - zawsze należa do najbadziej fotogenicznych miejsc, a już jesienią szczególnie. Do tego do parku przyszłyśmy akurat na golden hour, gdy światło jest iście magiczne. Napawałyśmy się.

No ale dobra, zapraszam na cały spacer wirtualnie :-)

Do parku szłyśmy od dworca z buta, bo nie jest to jakoś daleko. Wyszłyśmy z drugiej strony dworca, by przejść koło byłej szkoły Młodej, gdzie uczyła się fotografii i skąd właśnie oni co tydzień maszerowali na zajęciach z fotografii do tego parku. 

Na pierwszej fotce widać wiadukt kolejowy, a po lewej znajduje się dworzec, którego jednak na tym obrazku nie widać. Ta woda to kanał wiodący łączący Mechelen z Leuven.

Na jednym z domów wypatrzyłam słodkiego aniołka, no to cykłam mu fotkę.

Maszerując wzdłuż wody ciężko się powstrzymać od wyciągania co 5 minut telefonu i robienia zdjęć, bo co chwilę coś ładnego. 

Na tym budynku jest ciekawe graffiti, które lepiej widać z drugiej strony kanału i które za każdym razem podziwiam. To pełno małych ludzików wspinajacych się po ścianie do wielkiego kontaktu. Pewnie powiedzieli, że będą w kontakcie haha.

Gołe baby często spotkacie we Flandrii w róznych miejscach, w Mechelen również. Koło tej laski jest bardzo pokręcone skrzyżowanie, gdzie oczopląsu i zawrotu głowy można dostać obserwując te wszystkie samochody, rowery, pieszych mijających się, przecinających sobie drogę.

Tak, są tam światła. Na szczęście, inaczej to chyba by sie tam ludzie wybili, ale i ze światłami jest co dobrego. A wodą jeszcze kajaki albo łodzie czy nawet barki przemykają. Wtedy mosty się podnoszą blokując cały ruch przez kanał.

Do parku jest kilka wejść. Przy tym, którym my przeważnie wchodzimy, zobaczyć można "wille burżujskie" - jak nam się wydaje.

Wracając wieczorem przekonaliśmy się, że Młoda miała rację, że "pewnie tam same stare bogate dziadki mieszkają". Nie wiemy, czy dziadki są bogate, ale wątpię, by biednego było stać na utrzymanie takich zameczków z ogrodami. Niektóre z tych domów co prawda popadły już w ruinę. Farba się łuszczy, drewno pod dachmi zgniło, okna na piętrach pozaciagane drewnianymi roletami na głucho... 

Ale tak, wieczorem w domach paliło sie światło, a rolety jeszcze nie były pozaciągane, wiec obserowałyśmy bezczelnie życie w domach. I tak w większość tych willi widać było dziadzia majstrującego przy kuchence, dziadzia w fotelu czytającego książkę w świetle wielkiej zabytkowej lampy stojącej w kącie, babcię i dziadzia siedzących orzy stole z parującymi kubeczkami...

Przy jednym spotkałiśmy młodzienca w wieku dziewczyn zamiatającego energicznie liście na podjeździe. Pech taki, że akurat temu domowi chciałam zrobić zdjęcie, bo miał fascynujące drzwi... Ech. 

Rzadko fotografuję domu w ogóle, a jeszcze rzadziej owe zdjęcia publikuję, bo nie wolno tego robić bez zgody właścicieli. Można nawet zostać za to pozwanym do sądu. Więc to trochę ryzyko... Fotografuję jednak często różne detale, które przykują moją uwagę. 

Bezpieczniej jest jednak opowiadać, co się widziało, choc to zdecydowanie nie jest to samo...

No ale zostawmy mieszkańców willi w spokoju i chodźmy juz do tego parku. 

mój pysk na dowód, że tam faktycznie byłam 

"czapula" jak mówi Młoda

kormoran się kąpie

Kiedy postanowiłam cyknąć se samojebkę, Młoda wetknęła mi dla hecy kubek z parującą herbatą z termosu pod nos:

- Herbatki, Stara...?

Zwykle zabieramy jakieś picie i przekąski ze sobą w razie nagłego głodu. Młoda zabrała ze sobą humus, krakersy i termos z herbatą, ale więszkość żarcia wrąbały obie jeszcze w pociągu...

Lubię spędzać czas z tymi wariatkami. Sporo się ośmiałyśmy tego popołudnia. Za hehszki dnia uznane zostały "łyżelce". Najstarsza chciała powiedzieć coś o szcztućcach, ale jej mózg stworzył słowo "łyżelec" na określenie łyżki, no bo chciała powiedzieć, że przydała by się łyżka, ale patrzyła wtedy na widelec. Dalej oczywiście kombinowane było, że łyżelec to takie dwa w jednym i w sumie to by było najlepsze w tym wypadku...

Herbatki, Stara?

jeden ze wspomnianych domków "starych bogatych dziadów" ;)

Po zrobieniu ok 10 tys kroków poszłyśmy do centrum, by poszukać jedzenia, bo kiszki nam marsza zaczęły grać i tak dotarłyśmy do wspomnianej Funky Jungle, knajpki mieszczącej się tuż pod słynną wieżą Sint-Romboutstoren w samym sercu Mechelen.

Po drodze mijałyśmy zabytkową bramę miasta, przez którą drzewiej wyjeżdżało się z Mechelen w stronę Brukseli. 

W Mechelen zamocowano już światełka świąteczne, ale jeszcze się nie palą. Skoczymy tam w grudniu, by się pozachwycać, to wtedy wam pokażę. Mechelen w okresie bożonarodzeniowym wygląda bowiem zawsze  zjawiskowo i magicznie.

brama Brusselsepoort

rzeczka w centrum Mechelen

Sint-Romboutstoren

Nie wiem, czy wy też tak macie, ale ja podczas wieczornych spacerów po mieście zauważam o wiele więcej detali niż za dnia. Może dlatego, że nie rozpraszają mnie ci wszyscy hałasujący i ruchliwi ludzie, a może zwyczajnie o zmierzchu wszystko wyraźniej widać, bo się świeci.

 Lubię zatem przypatrywać się miastu nocą i nagle zauważam rzeczy, których nie widziałam za dnia. Czasem są to dobre, pozytywne rzeczy, a czasem te badziej kitowe. 

Podczas tego spaceru głównymi ulicami zebrało mi się na refleksje na temat niezbyt fajnych zmian na mieście. Tego typu zmiany widać niestety wszędzie zarówno w wielkich miastach, jak i małych wioseczkach. Także u nas na zadupiu, ale w miastach chyba bardziej. 

Ciekawa jestem, czy i u was też widzicie podobne lub inne wielkie zmiany zachodzące w ostatnich latach...? Dajcie znać w komentarzach.

O czym mowa? W sumie to jest dwie rzeczy. Jedna to masowe szybkie zanikanie zwykłych sklepów. Zauważam to wszędzie, ale na takich ulicach hadlowych w wielkich miastach o wiele bardziej, bo dużo tego kiedyś było w jednym miejscu.

Jeszcze kilka lat temu, jak wspominam, jeździłyśmy z córkami do tego miasta na wyprzedaże noworoczne i ganiałyśmy tam od sklepu do sklepu szukając ubrań i innego dobra dla nas za niską cenę. Teraz wędrujemy tą samą ulicą widzimy, że z tych wszystkich sklepów spora część już zniknęła, a na ich miejsce pojawiły się jakieś kawiarenki albo co gorsza jakieś podłe fastfoody oraz - to już ta druga rzecz - barberzy, nocne sklepy, czy inne sklepiki z tanim badziewiem. 

Co do tej drugiej obserwacji to fakt, że za ladami tych wszystkich przybytków coraz rzadziej uświadczysz jakiegoś Europejczyka, a szczególnie już rodowitego Belga. Do tego (a może raczej w związku z tym) jakość produktów, jedzenia i usług często też jest coraz gorsza. Lokale są często brudne, obskurne, żarcie śmierdzące, tłuste i niezdrowe, produkty kiepskiej jakości.

 U mnie raczej nie zobaczycie zdjęć z takich przybytków, bo omijamy je szerokim łukiem. Problem tylko taki, że coarz trudniej jest je omijać, bo już często nie ma którędy, by nie trafić na jeszcze gorsze. Lokale owe są tworzone i w dalszej konsekwecji przyciągają też specyficzną społeczność, z którą człowiek nie bardzo chce mieć cokolwiek wspólnego: hałaśliwe toto często, agresywne, bezczelne, a bywa że nawet chamskie i brutalne. W jednym miejscu jest to tzw dzisiejsza młodzież, w dużej mierze obcego pochodzenia (z krajów różnych, ale często afrykańskich), w drugiem stare obleśne dziady też obcego pochodzenia. Nie będę tu jednak palcem wytykać, bo nie mam zwyczaju sprawdzać przypadkowym ludziom paszportów. Mogę się tylko domyślać...

Nie twierdzę tu bynajmniej, że wszystko co obce jest złe. Daleka jestem od tego. Belgia to kraj wielokulturowy i spotyka się tu ludzi z całego świata,  co w mim mniemaniu jest badzo pozytywne, bo każdy naród wnosi coś ciekawego, fajnego, dobrego. Jak to mówią - ubogaca dany kraj. 

Niestety każdy przynosi też ze sobą i swoje ciemne strony, swoje patologie, a przy tym im więcej tego wszystkiego, tym trudniej nad tym jakoś sensownie zapanować i ogon zaczyna kręcić psem.

 Gdy granice zostaną przekroczone i wszystko zacznie wymykać się spod kontroli, katastrofa gotowa. W Belgii, moim nader skromnym zdaniem, wszelakie granice normalności już dawno zostały przekroczone i już od dłuższego czasu nie ma kontroli nad wieloma aspektami tutejszego zycia i czasem ma się wrażenie, że tu już nikt nad niczym nie panuje i każdy robi co chce.

I tak maszerując znaną nam choć rzadko odwiedzaną ulicą, gdzie kiedyś był m.in. dobry malutki polski sklep i wiele innych fajnych sklepików, knajpek, człowiek przeciera oczy ze zdumienia i zatyka nos od smrodu. Nie podoba mnie się to. A idź pan z tymi wszystkimi afrykańskimi barberami, z tymi śmierdzącymi kebabami i nocnymi sklepami. FUJ! FUJ! FUJ!

U nas na wsi nie lepiej! 10 lat temu na wsi były najróżniejsze sklepy: i odzieżowe, i obuwnicze, i AGD, a teraz u nas już buta czy łacha praktycznie stacjonarnie nie kupisz. Po AGD trzeba jechać kilkanaście kilometrów, ale i tam w sklepach mało co jest na półkach, bo większość towaru tylko online na zamówienie.

 Co zastąpiło owe sklepy u nas? To samo co wyżej: pizza, kebab, sushi, poke bowl, barber, no i biura nieruchomości, posrednictwa pracy oraz firmy ubezpieczeniowe. Na jednej WIEJSKIEJ ulicy znajdzicie spokojnie kilka biur nieruchomości i parę ubezpieczycieli. Zatem w pierwszej lepszej dziurze możesz kupić se dom, ale nie masz szans by kupić papucie po domu czy kurtkę dla dziecka. 

Tyle że najeść się można. To samo w mieście. Ino żarcie i żarcie przez całą ulicę: fryciarnia sąsiaduje z kawiarnią, dalej pizzeria, kebab, bar sushi, Panos, Pizza Hut, kawiarnia, McDonald, winiarnia, kebab, kawiarnia, kawiarnia, gofry, lody, kebab, kebab, pizzeria... Między tym żarciem jakaś apteka, mini market, Hugo Boss, Rituals, Hunkemoller, czy C&A lub inna sieciówka, ale i te już powoli chyba zamykają swe podwoje, bo przecież wszystko możesz kupić dzis w necie.

Nic to. Na wsi jeszcze na razie póki co pozostało trochę wsi. Nie wiem jak długo wieś jeszcze wsią będzie, bo dni wsi też raczej już są policzone, ale póki co korzystam, że jeszcze wieś trochę wiejska jest i cieszę się że właśnie na wsi pod lasem sobie mieszkamy.

Co jakis czas idę wieczorem na spacer, by popatrzeć na tę wieś z innej perspektywy i pocieszyć się spokojem. Wieczorem jest ciszej i bezludniej, choc ostatnio coś ludzi wyjątkowo bardzo opętało. Na polnej drodze, którą lubię chodzić po ciemku koło 20-tej czy nawet 21-ej wieczorem, bo wtedy prawie nikt tamtędy nie jeździ a nie ma tam świateł ulicznych i można nacieszyć się nocą, widokiem gwiazd, latającymi wkoło głowy nietoperzemi czy huczącymi lub latajacymi sowami, jednego wieczoru przejechało 7 (słownie: siedem) samochodów zanim przeszłam te 300 metrów. Za każdym razem trzeba złazić w trawę, żeby pajac jeden z drugim mógł tą swoją cholerną puszkę przetoczyć. 

Tutejsi kierowcy to mają coś z banią nie tak. Nie wiem, jak tam teraz macie w Polsce, ale ja pamiętam, że tam jak szedłeś po nocy i kierowca cię zauważył, zmieniał od razu światła na krótkie, by cię nie oślepiać. Każdy się pieklił, jak ktoś na długich go mijał. Tubylcy natomiast zobaczywszy pieszego, przypierdalają od razu długie, tak że nic nie widzisz i możesz się wpierdzielić do rowu lub pod to auto właśnie. Najlepiej w ogóle, jak rowerem jedziesz i ci debil przywali z długich. 

No ale o tutejszych kierowcach to książkę można napisać... Wiem, że polscy są nie lepsi, a może nawet gorsi, tylko z innego powodu,  i o nich to nawet książkę niedawno czytałam, aż mnie obrzydziła i tak bardzo zdenerwowała, że w połowie odłożyłam niedoczytaną. "Wszyscy tak jeżdżą" - jakby ktoś se ciśnienie chciał podnieść, to polecam. Nie zawiedziecie się, gwarantuję. 

Na koniec dodam jeszcze parę zdjęć ze wsi. Parę dni temu przez 5 minut objawiła nam się przepiękna intensywnie kolorowa tęcza za domem. 

nocny spacer po wsi