niedzielny spacer z kotem w butach

Dziś mieliśmy okazję obejrzeć oryginalną bajkę muzyczną przygotowaną wspólnie przez tutejszą orkiestrę Muzictime i szkołę podstawową.
Już wczesną wiosną dzieci przyniosły informacje, że poszukiwani są ludzie chętni do udziału w tym przedsięwzięciu. Każde dziecko mogło się zgłosić do zagrania w sztuce, grający na różnych instrumentach mogli dołączyć do orkiestry, zaś rodzice, dziadkowie mogli pomóc w przygotowaniach dekoracji, kostiumów i całej reszty. Zachęcałam Młodą do zgłoszenia się, ale się nie odważyła. Dziś jednak, po obejrzeniu występu, mówi, że jak za rok będzie kolejne, to na pewno się zgłosi. Tak więc gdzieś od marca trwały przygotowania do tej imprezy. A roboty było co niemiara. Pomysł bowiem był to dość oryginalny i nie łatwy.
Już czytając owe zaproszenia do udziału w przedsięwzięciu zaczęłam się zastanawiać, co też to oni wymyślili i jak to zamierzają zrealizować? W tym liście stało bowiem wyraźnie, że każdy kto się zgłosi, będzie mógł wystąpić... Hm, każdy, kto kiedykolwiek organizował przedstawienie teatralne wie, że liczba aktorów których scena pomieści, zwykle jest ograniczona. No cóż tym razem to nie było zwykłe przedstawienie. Wzięło w nim udział ponad 70  dzieci i około 40 muzyków. Z tym, że dzieci podzielone zostały na dwie grupy i występowały po dwa razy. Bowiem dziś odbyło się 4 przedstawienia. My byliśmy na pierwszym, które rozpoczynało się o godzinie 11.00.

Ilość miejsc dla publiczności jednak była ograniczona. Trzeba było wcześniej zrobić rezerwację.  Kilka dni temu pisano w gazecie, że przewidują jakieś 800-900 ludzi i pewnie tyle było dziś ogółem.

Nie bez kozery użyłam w tytule słowa "spacer". Kot w butach bowiem nie dał publiczności posiedzieć, tylko prowadził nas z miejsca na miejsce...

 Każdy pewnie zna bajkę o Kocie w butach, więc zapewne wie, że akcja zaczyna się w młynie...

Młyn mieścił się zaraz przy bramie szkoły, gdzie przywitała nas dyrektorka szkoły i zaczęła się opowieść...

Dzieci tym razem nie musiały się uczyć tekstów, bowiem bajka czytana była przez jedną z nauczycielek, a młodzi aktorzy "tylko" grali gestami.

 Takie rozwiązanie wydaje się jak najbardziej oczywiste. Wszak przedstawienie dzieje się na terenie całej szkoły i byłby na pewno problem z nagłośnieniem.

Po krótkim wstępie ubarwionym piękną muzyką Młynarz ze swoim kotem wyrusza w drogę, a my podążamy krok w krok za nimi, by dowiedzieć się, co będzie dalej...

idziemy, idziemy...

idziemy, idziemy...

 Nas kocur prowadzi okrężną drogą wokół szkoły, wlekąc się noga za nogą, a tymczasem orkiestranty, smyrk, bezczelnie  na skróty przez podwórze. Gdy my docieramy na miejsce zmęczeni, zdrożeni, oni już sobie siedzą w najlepsze pod drzewami, jakby się wcale z miejsca nie ruszali... A może mieli jakąś czarodziejską różdżke? Kto wie...

Młynarz zdołowany i zmęczony siedzi smutny pod drzewem, a kot tymczasem wskakuje w gustowne ubranka i we łbie jakieś fortele obmyśla. Po czym wiedzie nas dalej wprost do zamkowej sali... Dekoracja i oświetlenie robią wspaniały klimat...
Nikt by pewnie nawet nie pomyślał, że w dniu powszednim to najzwyklejsza sala gimnastyczna.

Po odwiedzinach w zamku kocisko ciągnie nas gdzieś na wieś, gdzie jacyś mali wieśniacy zajmują się żwawo przewracaniem siana za pomocą grabek do piasku... A potem oglądamy mrożącą krew w żyłach próbę utopienia się w foliowym strumyku... Czego się nie robi, by wyrwać księżniczkę.

Na koniec idziemy jeszcze oglądać strasznego czarnoksiężnika, który mieszka w szkole... znaczy się w zamku...

 Nie udało mi się uwiecznić fajnej chwili, gdy kot zjada czarnoksiężnika zamienionego w mysz, bo mi się baterie w aparacie nie zdążyły zregenerować po poprzednim pstryknięciu...

Potem jeszcze  była uczta i weselisko, ale aparat znowu był zbyt zmęczony...
Po przedstawieniu można było posiedzieć sobie pod szkołą, pogadać i wszamać lub wypić coś. Rada Rodziców przygotowała stoiska, na których można było zamówić sobie m.in. lody, colę, wino, piwo, jakieś drobne przekąski etc. Z czego większość osób skorzystała dyskutując żywo i chwaląc przedsięwzięcie oraz gratulując kolejno pomysłodawcom i wykonawcom. Uczniowie klas starszych, którzy nie brali udziału w przedstawieniu robili za kelnerów - zbierali zamówienia przy stolikach i donosili potem na tacach.

Z wielką przyjemnością uczestniczę w takich imprezach szkolnych. Pomysł świetny. Mam nadzieję, że będą następne takie akcje.

2 lata temu...

6 czerwca Roku Pańskiego 2013 w godzinach wczesno-porannych przyjechaliśmy byli do Brukseli...

do Atomium mieliśmy 15 minut na piechotę...

To było istne wariactwo ta cała przeprowadzka. Dziś sobie wspominamy dla radochy, ale wówczas to tak raczej mało śmieszne to wszystko było...

W styczniu wspomnianego wyżej roku mąż dostał telefon od znajomego, że jest dla niego praca w be i  że zaczyna ZA TYDZIEŃ... Cholera nie mieliśmy nawet jednej większej torby na spakowanie rzeczy, więc piorunem trzeba było szukać po znajomych do wypożyczenia. Trzeba było też grosza wysepić na paliwo i żeby za coś przeżyć mógł mąż do pierwszej wypłaty... Czad, po prostu czad...

nasza polska kuchnia gigant

Do tego - pamiętam doskonale - między nami niecukierkowo się układało, bo kłopoty różne zaczęły nas zwyczajnie przerastać ...zła i pogarszająca się z dnia na dzień sytuacja finansowa, ciasnota w mieszkaniu - 5 osób w tym niemowlę na 35 metrach kwadratowych i do tego na 4 piętrze w bloku... a nasza sypialnia z oknem na trasę Rzeszów-Lublin, gdzie dzień-noc jechały non stop tiry, karetki na sygnale etc etc pff no i dzidziuś, który nie chciał spać w swoim łóżku za jasną cholerę i do tego wstawał w nocy na jedzenie 3-15 razy... zmęczenie, frustracja, stres i 1000 innych niefajnych rzeczy...

Ów nagły wyjazd to była rzecz najlepsza, jaka mogła się w tych okolicznościach nam zdarzyć... Wreszcie mogliśmy wzajemnie od siebie odpocząć i wszystko przemyśleć na spokojnie i na nowo poukładać...

Tak czy owak mąż wyjechał z myślą, że jedzie na 2-3 lata by zarobić trochę grosza, nauczyć się troche języka, poznać ludzi i znaleźć mieszkanie dla nas, a wtedy my dołączymy...

To był pewnie dobry i rozsądny plan, ale się, kurde, nie powiódł. Bowiem nasze problemy małżeńsko rodzinne wyjaśniliśmy sobie dosyć szybko i dokładnie  za pomocą wielu długich listów elektronicznych (tzw e-maili) a wtedy było ciężko znosić życie rodzinne na  odległość i to taaaaaaką odległość... 1500 kilometrów.  Mąż bardzo tęsknił za synkiem, nie mógł być nawet na jego pierwszych urodzinach, co bardzo przeżywał. Brakowało mu wygłupów dziewczyn i całej tej wrzawy.... Mi też było smutno w pojedynkę siedzieć z dzieciakami...

Mając takie doświadczenia za sobą, nie raz się zastanawiam, jak ludzie mogą żyć całymi latami jedno tu, reszta tam? Rodzina, która spotyka się tylko na wakacje i na święta przez 10 - 15 - 20 lat... Zupełnie sobie nie wyobrażam życia w ten sposób... Jaki to ma sens? Tu mój mąż miał rację - albo jesteśmy razem na dobre i na złe albo każde idzie w swoją stronę, bo inaczej instytucje pt "rodzina", "małżeństwo" nie ma najmniejszego sensu... Jak znam siebie ( a raczej znam dobrze) i jak znam męża (też raczej dobrze) w naszym przypadku po góra  dwóch latach życia na odległość już bylibyśmy dla siebie zupełnie obcymi osobami... Już dziś widzę, jak wyglądają po dwóch latach stosunki między mną i moją najbliższą rodziną, która została w Polsce, czy też między mężem a jego rodziną... niby cały czas jest człowiek w kontakcie, ale to już nie to samo, jak gdy mieszkało się blisko... już nie ma tej specyficznej więzi... Niby swoi a już obcy... Przy okazji urodzin siostrzeńców zauważam, że nie wiem, co kupić na prezent... Kiedyś to wiedziałam, czy potrzebują jakiegoś ubranka, o jakiej zabawce marzą, co lubią itd, a dziś już nie jestem tak na bieżąco ze wszystkim...

Jestem pewna, że naszą najbliższą rodzinką było by teraz tak  tak samo, gdybym ja z młodzieżą została w kraju... dziś tata nie wiedział by nic o problemach, radościach i smutkach dzieci a one nie wiedziały by dziś, co go wkurzy, co go rozbawi... Bo tego wszystkiego trzeba doświadczać na żywo, być przy tym i aktywnie we wszystkim uczestniczyć. Opowieści przez skype czy telefon nigdy nie oddadzą realiów prawdziwego życia... I co to za życie, gdy nie ma z kim wszystkiego wspólnie przeżywać? Ja wiem doskonale, jakie to życie, bo byłam sama z dziećmi przez kilka lat... Smutny to czas, gdy nie ma z kim dzielić co dnia trosk i radości dnia powszedniego,  gdy nie ma z kim cieszyć się z drobnych sukcesów, gdy nie ma z kim rozwiązywać problemów i problemików. Człowiek wszystko sam ogarnia i co więcej świetnie sobie daje radę w pojedynkę, ale zdecydowanie czegoś brakuje... Nie po to ja szukałam chłopa, a mój chłop nie po to szukał baby, by znowu żyć samotnie - tak więc oczywiste było, że nasze rozstanie jest tylko na chwilę... Tylko, że ta chwila miała być ciut dłuższa...

Nigdy nie zapomnę chyba, jak któregoś kwietniowego wieczoru małżonek zadzwonił.... Sam fakt dzwonienia był niecodzienny, po przeważnie pisaliśmy smsy oraz mejle, gdyż rozmowy były za drogie dla nas, a skype w kafejkach na Molenbeeku, gdzie wtedy mąż mieszkał, nie działał... No więc ni z gruszki ni z pietruszki wyskoczył, że jest fajne mieszkanie dla naszej rodziny i w związku z powyższym najlepiej jakbyśmy my już w maju po komunii Młodej się spakowali i przyjechali do Belgii, bo on nie będzie sam w 100-metrowym mieszkaniu mieszkał i płacił po tysiąc euro na miesiąc i do tego jeszcze utrzymywał mieszkania w PL...

Nie ma co ukrywać, byłam w szoku przez dobrą chwilę, ale na drugi dzień, po obejrzeniu zdjęć przez internet już postanowiłam, że pojedziemy przed wakacjami i tak się stało... Załatwiłam tylko sprawę świadectw, które nauczyciele zgodzili się nam przesłać po zakończeniu roku szkolnego, pożegnaliśmy uroczyście klasy i mogliśmy jechać...

Mogliśmy jechać.... taa... wszystko ładnie piknie.... Spakowałam większość rzeczy. Potem mąż wziął kilka dni wolnego, umówił się z przewoźnikiem rzeczy i przyjechał po nas... Pomógł mi spakować resztę. No ale dopóki nie przyjechało auto do przeprowadzek, nie wiedzieliśmy, ile i co dokładnie będziemy mogli zabrać - auto ma swoja pojemność. Wiedzieliśmy, że nie wszystko na pewno, że może z połowę rzeczy weźmiemy ze sobą z naszego skromnego dobytku. No i dochodzimy do najlepszego -  oto nagle zadzwonił przewoźnik z bombową informacją, że oto utknął w Niemczech i nie ma szans, by przyjechał na umówiony czas. Miał przyjechać dzień później. A my nie mogliśmy czekać, bo mąż za krótko pracował jeszcze, nie miał nawet stałej umowy, szefowie go nie znali na tyle, ani on szefów nie znał dobrze, by dało się załatwić jeszcze dodatkowy dzień wolnego.
 Co zrobić? Musieliśmy jechać... Tylko problem, co z naszym dobytkiem? Kto pomoże załadować? Kto zdecyduje, co brać, a co nie? Telefon tu, telefon tam, latanie po sąsiadach - nikt nie ma czasu. Przewoźnik powiedział, że z załadunkiem nie ma problemu, tylko trzeba mu zapłacić dodatkowo - no to ok.  Na szczęście szwagier wybierał się do sąsiedniego miasteczka i zgodził się dopilnować załadunku i zamknąć potem mieszkanie... Tyle tylko, że on nie miał pojęcia, co ma kazać załadować.  Najważniejsze rzeczy złożyliśmy więc w pośpiechu na jedna kupę i przykleili kartki z informacją, że to trzeba koniecznie zabrać... Gdy transport nasz dotarł po paru dniach do Brukseli, to się okazało, że jeszcze sporo by się zmieściło, no a zostało w Pl dużo... Ech...

W ten oto sposób w Polsce zostało na zawsze masę naszych przydatnych rzeczy, pamiątek, zabawek itp,  których z powodu innych niesprzyjających okoliczności nigdy już nie odzyskamy.

A ta nasza podróż wtedy... bosssze.... Nie dość, że w ogóle nie lubię jazdy na dalekie odległości, nie dość, że nasz stary ford mondeo był wyładowany po dach i nawet pod nogami mieliśmy jakieś tobołki, nie dość, że sprzęgło padało to jeszcze trzeba było jechać non stop bez większych przystanków, bo czas gonił... A w pierwszych planach mieliśmy nocleg przy granicy z Niemcami, o czym przypomniała nam właścicielka zajazdu dzwoniąc z pytaniem, czy przyjedziemy na ten nocleg, który zarezerwowaliśmy czy nie...? W tym szaleństwie zupełnie zapomnieliśmy o rezerwacji, o noclegu i o wielu rzeczach jeszcze...

Ja nie jestem kierowcą,  więc cała odpowiedzialność za dowiezienie nas na miejsce spadła na męża... 18 godzin za kółkiem prawie bez przerwy... Postoje tylko na siku... Na szczęście nocą na autostradzie było pusto, bo chwilami mąż przysypiał i co jakiś czas zjeżdżał ze swojego pasa... Cały czas myślał tylko o tym, czy zdąży do pracy... Ale zdążył.... Choć do dziś się zastanawiam, jak on tego dnia pracował? Coś koło piątej rano dotarliśmy na miejsce i od razu poszliśmy spać tak jak stoimy  - my na łóżku, dzieci na materacach, które mieliśmy w aucie.... A on o siódmej poszedł do roboty. Szok po prostu...

Pamiątkowa fotka z mieszkania w Brukseli

Ja zaś, gdy rano się obudziłam, nawet nie wiedziałam, gdzie jestem? Znaczy teoretycznie to pamiętałam, że w Brukseli. Ale co ja wiedziałam poza tym o tym miejscu? Ano nic. 

 

Pamiętam, że jak Młode powstawały to obejrzeliśmy sobie dokładnie mieszkanie i ogród, a potem przeszliśmy ulicę wte i z powrotem do najbliższych skrzyżowań. Ładnie tam było. Miejsce spodobało mi się bardzo. Dzieciom chyba też. Już wtedy pokochałam ten kraj, tak od razu, od pierwszego wejrzenia.... 

odkrywanie placów zabaw w Brukseli (Jette)

Potem chodziliśmy co dnia na wycieczki, poznawaliśmy ludzi, oswajaliśmy okolicę. Co dzień wycieczka była w inna stronę, co dnia dalej i dalej... Do dziś widzę uśmiechy i słyszę okrzyki dzieci, gdy odkryliśmy nowy plac zabaw albo park ze stawem pełnym kaczek, czy też fontannę. Ja cieszyłam się ze znalezienia sklepów w okolicy, bo jak przyjechaliśmy tam, to mój mąż nie miał pojęcia, gdzie jest najbliższy sklep - sam do tego mieszkania wprowadził się niedługo przed nami, a zakupy robił tam gdzie pracował. To odkrywanie świata było bardzo przyjemne...

Koning Boudewijnpark Brussel

A jeszcze pierwsze podróże metrem, tramwajem to też niezapomniane chwile... Wcześniej tramwajem jechaliśmy kilka razy w Krakowie podczas wycieczki do tego miasta. A metro to tylko widziałam raz w Warszawie, ale nie jeździłam. 

 

okolice bazyliki w dzielnicy Koekelberg

metro

Któregoś dnia wypuściliśmy na długą pieszą wycieczkę po Brukseli. Szliśmy i szliśmy,  i nagle naszło nas na przejażdżkę metrem... Była jakaś stacja, to weszliśmy no i hahaha my wieśniaki nawet nie wiedzieliśmy, skąd wziąć bilet? Zaczęliśmy się rozglądać wkoło, przyglądać ludziom, co oni robią? No ale pech... większość miała już jakieś bilety i tylko wkładali do czytnika i przechodzili przez bramki... ale skąd te bilety wziąć? Myśleliśmy nawet przez chwilę w kategoriach polskich, że może nie można w niedzielę kupować biletów, że trzeba to wcześniej zrobić czy coś... Jednak w końcu jakiś facet podszedł do maszyny, która stała w rogu i ona dała mu bilet... W ten sposób odkryliśmy istnienie automatów do biletów - pierwszy raz wtedy coś takiego na oczy zobaczyłam (w tv się nie liczy), choć niby żyję trzydzieściparę lat na świecie... Przez te 2 ostatnie lata wiele jeszcze podobnych odkryć poczyniłam, dochodząc tym samym do wniosku, że na nasze Podkarpacie to cywilizacja tak nie całkiem jeszcze dotarła chyba... i człowiek przez to na głupka co raz wychodzi, ot, w dupie był i gówno widział...

No ale zlokalizowanie automatu samo w sobie nie wiele daje, gdy obsługa jest po francusku i niderlandzku, a człowiek nie zna ani jednego słowa po takowemu... Normalnie jaja jak berety... ale się ośmialiśmy, zanim obczailiśmy jak to cóś działa i do czego służą te pokrętła i inne tam przyciski...? Metodą prób i błędów udało nam się spowodować, że w końcu wypadł  pierwszy bilet... Ale to była radocha... Zupełnie jak w filmie 'Sami swoi'... "ja tylko pociągnął...". A ile emocji przy pierwszym przechodzeniu przez bramki, ile przy jeździe schodami, ile przy wsiadaniu do metra... No i zrozumienie, z którego toru będzie jechał pociąg we właściwą stronę.... Chociaż o wysiadanie się nie stresowaliśmy, bo mieszkaliśmy przy ostatniej stacji hehe. Miło się wspomina takie chwile, bo to była przygoda dla nas ludzi z polskiego zadupia... Jak znam życie,  wielu pewnie rży teraz, bo jakże można być takim zacofanym... A można... I człowiek się cieszy, że.... (znaczy ja się cieszę, inni to nie wiem) że ciągle czegoś nowego się w życiu dowiaduję, choćby takiej błahostki jak to, jak kupić bilet w automacie?

nasze okolice w Brukseli

Czasem wspomina się z uśmiechem te wszystkie nasze przygody i hece. Czasem jednak też się zastanawiam, jakim cudem nam się udało przetrwać do dziś dnia cało i zdrowo z tymi wszystkimi niespodziankami od losu? I przetrwać  tej Brukseli bez pieniędzy, bez języka... Sami rzuciliśmy siebie na głęboką wodę od razu, bez przygotowań, bez rozgrzewki i to był szok.... ale nie utonęliśmy i to jest najważniejsze. dziś płyniemy już spokojnie... może nie jakoś wspaniale, może czasem jeszcze nas ciągnie pod wodę, ale płyniemy wytrwale naprzód i się  nie poddajemy...

Nie raz próbuję sobie wyobrazić, jak żyło by nam się w Polsce dziś w tej naszej kawalerce? Chyba byśmy się wzajemnie pozabijali albo co.... Co byśmy dziś jedli? Czym płacili rachunki, gdy nie było tam dla mnie szans na prace jakąkolwiek - w UP dawali mi przez rok te same pięć od dawna nieaktualnych (i na dodatek dla facetów) ogłoszeń o pracy... Mam bujną wyobraźnię, ale w tej sytuacji i ona wymięka... A szkoła? Dzizas, co z tego że po polsku? co z tego, że może dzieci by skończyły kiedyś liceum, może poszły na studia? a potem...? co będzie potem? 

Tutaj też nie wiem, jak się życie potoczy. Nikt tego nie wie. Może się zdarzyć milion nieoczekiwanych rzeczy ze śmiercią, chorobą, wojną, powodzią włącznie. Kto wie, co los nam ześle? Wiem jednak, że dziś po dwóch latach mieszkania w obcym, ale już prawie oswojonym, miejscu czuje się bezpiecznie i w miarę stabilnie. Mamy jeszcze wiele spraw, starych i nowych problemów do rozwiązania i wyprostowania, ale na bieżąco żyje nam się już spokojnie. Mamy dach nad głową i pełne miski, stać nas na drobne przyjemności i drobne naprawy zdrowia. 

Dla tego dzisiejszego spokoju warto było przeżyć to wszystko, co przeżyliśmy - to rozstanie i tęsknotę,  te nerwy, ten strach, to zagubienie...

Co los przyniesie? Nie wiemy. Jeszcze różnie być może, może lepiej, a może i gorzej niż było dotąd. Teraz jednak cieszymy się tym co mamy, bo jest czym. Mamy siebie, mamy wspaniałe i niepowtarzalne dzieci, jesteśmy zdrowi - to jest najważniejsze. Mamy też już pracę, mamy już wielu dobrych znajomych i to zarówno wśród Belgów jak i Polaków jak i innych narodów. Myślę, że nie przesadzę, jeśli powiem w tym momencie, że jesteśmy lubiani w pracy, w szkole, w sąsiedztwie, bo wszystkie znaki na niebie i ziemi zdają się o tym świadczyć. 

Hm, ostatnio nawet pogadałam sobie z sąsiadką... No se ktoś myśli - też mi rewelacja... Ale dla mnie takie momenty są ważne, bo to nie jest wcale takie proste. Przyjechawszy tutaj rozumiałam tylko "tak", "nie", "Dzień dobry" i "dziękuję" i to wszystko. Przeto nie było mowy o rozmowie z kim kolwiek. Teraz moja znajomość języka jest znacznie lepsza. Nadal nie jest to jednak poziom odpowiedni do szalonych dyskusji na każdy temat, czy w ogóle dyskusji. Nie zmienia to faktu, że chcę rozmawiać z człowiekami nawet z taką byle jaką jeszcze znajomością niderlandzkiego. No ale trudno jest zagaić do kogoś bez powodu, jak się nie zna dobrze języka... To wręcz głupio jest, a nie trudno... Na szczęście zdarza się, że czasem ktoś sam zagadnie i o to czy tamto zacznie pytać... No właśnie ostatnio - jak młody szalał na rowerku a ja łaziłam za nim krok w krok- sąsiadka zaczęła do niego coś gadać, a on jej odpowiedział... A potem powiedziała do mnie coś po angielsku a ja jej odpowiedziałam po niderlandzku, co wyraźnie ją ucieszyło (nie pierwszy raz zresztą widziałam taką reakcję z czego wniosek, że ludzie wolą jak się mówi do nich w ich języku nawet jak się mówi ciulowo). Wymieniłyśmy więc podstawowe informacje na temat naszych rodzin. Ja oczywiśćie czasem muszę naokoło tłumaczyć, bo mi wyrazów brakuje i do tego wiem, że gramatyki chwilami nieogarniam... Ha, często zaraz jak coś powiem, uświadamiam sobie jak powinno to brzmieć prawidłowo i to jest irytujące czasem... no bo wiesz a mówisz źle... Najważniejsze, że sąsiadka obiecała rozmawiać ze mną częściej, bo - jak sama stwierdziła - muszę teraz dużo ćwiczyć. Mam już kilka takich osób w okolicy, które od czasu do czasu zechcą choć parę słów wymienić i to jest bardzo miłe dla mnie i pomocne dla mojego niderlandzkiego... Mamy też z Dorem zaproszenie do jego klasowej koleżanki do wspólnej zabawy na przyszły tydzień... Miło będzie poznać bliżej rodziców koleżanki synka...
Tak więc pomalutku integrujemy się z naszą wsią i resztą okolicy. Powoli, ale systematycznie poznajemy coraz to nowych ludzi, a tych których już znamy, poznajemy jeszcze lepiej.

W Belgii jesteśmy równe dwa lata, a tutaj we Flandrii nie całe 20 miesięcy. Czas to niedługi, jednak gdy widzę co dnia wokół znajome uśmiechnięte twarze, czuję, że jesteśmy u siebie i mam nadzieję, że będzie nam dane przeżyć tu w miarę spokojnie kolejne lata, bo mieszkamy w fantastycznej okolicy, wśród superowych ludzi.

O szczudlarzach z Merchtem :-)

 Właśnie wróciłyśmy z Młodą z Merchtem, gdzie obejrzałyśmy sobie fajną paradę. Mieliśmy jechać wszyscy na rowerach, ale pogoda dziś nas nie rozpieszcza. Nie dość, że zimno jak w psiarni, to jeszcze deszcz posikuje co pięć minut... Obawiałam się, że będzie lać, jak tylko zajedziemy do centrum i nie chciałam, żeby mi Młody przemókł i przemarzł...

Tylko ja i Młoda jesteśmy na tyle ciekawskie i porąbane, by ryzykować zmoknięcie dla paru fotek. Teraz powiem - a Tesa raczej się z tym z godzi - że ryzyko się opłaciło, bo ostatecznie nie padało, a warto było 2 godziny na chłodzie postać, bo za ciepłoto  nie było... Po powrocie do domu włączyliśmy ogrzewanie i się odgrzewamy teraz... No co? Jakby trzeba było drzewa narąbać i rozpalić w piecu to by się mi nie chciało, ale skoro ogrzewanie jest na jedno kliknięcie to co się będę cykać... Włączam na pół godziny i jest fajnie, pranie mi przy okazji wyschnie, bo po suszeniu na sznurach w ogródku z jakiegoś dziwnego powodu jest mokrzejsze, niż było po wyjęciu z pralki... no to przynieśliśmy do domu... No ale co ja tu o praniu...? Miało być o paradzie...

A parada była z okazji 70-lecia Szczudlarzy z Merchtem. Kiedyś sama chodziłam na szczudłach razem z bratem i wiem, że to wcale nie proste. No przynajmniej dopóki się człowiek nie nauczy, bo potem to i tańczyć można, i chodzić po schodach i biegać... Choć nasze szczudła to był śmiech w porównaniu z tymi, które widziałam dziś. Nie wiem ile miały nasze patyki od butów do ziemi, z 50-100 cm? To pikuś przy merchtemskich... No ale po kolei. Na początek opowiem całą historię wyczytaną po części w sieci, po części w folderach, które każdy mieszkaniec gminy otrzymał jakiś czas temu do domu.

 Królewscy Szczudlarze z Merchtem  (Koninklijke Steltenlopers van Merchtem) 

Przez Merchtem płynie rzeczka Molenbeek. Dawniej po większych opadach często wylewała odcinając tym samym ludzi mieszkających w Langevelde od świata. Jako że do centrum Merchtem i inne miejsca  jakoś trzeba było się od czasu do czasu przedostawać, więc wykombinowali by posłużyć się szczudłami. Szczudła jednak nie tylko w takich przypadkach były używane. Istniało bowiem wiele gier i zabaw z użyciem szczudeł. Na szczudłach można podobno rozgrywać mecze i walczyć.

Być może dziś już nikt by nie pamiętał o szczudlarzach z Lengevelde, wszak z czasem wszędzie strumyki i rzeczki uregulowano, poprawiono drogi i wszelaka komunikację i dziś nawet gdy zaleje jakis teren, to są inne metody na przedostanie się na suchy ląd.

Jednak po drugiej wojnie światowej w Belgii organizowano wszędzie uroczystości, ciesząc się z pokoju na świecie. Zwyczaj nakazywał każdej wiosce, każdej dzielnicy pokazać jakąś grupę rozrywkową.

No i tak mieszkańcy Landevelde wpadli na pomysł by zebrać grupę najlepszych szczudlarzy, zrobić sobie z papieru stroje w kolorach belgijskiej flagi, czyli żółto-czerwono-czarne i wykonać przemarsz na szczudłach różnych wielkości od 1m do 2,5 metra. Pomysł tak się spodobał, że odtąd byli zapraszani na pokazy do sąsiednich miejscowości. 

Tak oto w 1945 szczudlarze zaczęli działać oficjalnie i dostarczac ludziom rozrywki sami przy tym pewnie świetnie się bawiąc. Z czasem do grupy dołączono śmiesznych biegaczy, a raczej biegaczki (bo przeważnie to kobiety), którzy w trzy  lub cztery osoby w specjalnych drewnianych butach przypinają jedne wspólne (3- lub 4-osobowe) narty, a biegając w ten sposób byli bardzo zabawni.

Do dziś szczudlarze są symbolem naszej gminy, o czym może się każdy na własne patrzały przekonać, gdy skieruje się w te okolice. Na każdym bowiem wjeździe do Merchtem stoi drewniany ludzik na szczudłach .

Grupa działała cały czas przez 70 lat, podczas których z występami odwiedzili nie tylko całą Belgię, ale i resztę świata, poza sąsiednimi krajami, byli nawet w Japonii i Ameryce, a także oczywiście w Polsce a nawet Rosji. Ich występy dziś są o wiele bogatsze niż 70 lat temu. Dziś nie tylko maszerują, ale i tańczą, skaczą na tych szczudłach i inne cudactwa wyczyniają. Przy czym najdłuższe szczudła mają 4 metry od butów do ziemi. Tradycyjnie noszą stroje w kolorach flagi, ale też czasem wdziewają  na siebie najdziwniejsze przebrania.

 W okolicach mikołajkowych np. łażą po Merchtem w strojach Czarnego Pietrka i rozdają cukierki przez okna na 1 piętrze.

Grupa z chęcią przyjmuje nowych członków. Już w wieku 6lat można zapisać się do szczudlarzy i uczyć się chodzić, biagać, skakać na tyczkach przywiązanych do butów. Oczywiście debiutanci dostają znacznie krótsze szczudła. Te 4 metrowe to już dla starych wyjadaczy. Na początku jak nie trudno się domyśleć nowicjusze uczą się głównie spadać i przewracać, wszak takie przedsięwzięcia do całkiem bezpiecznych nie należą bynajmniej i podejrzewam, że każdy nie raz glebę zalicza.

Tak więc w tym roku przypada 70-lecie powstania zorganizowanej grupy szczudlarzy z czym wiąże się organizowanie szeregu imprez.


Nawet słynny siusiający chłopiec z Brukseli (Manneken-Pis) założył z tej okazji ubranko szczudlarzy merchtemskich.

Teraz pokażę więc parę obrazków uchwyconych na dzisiejszej paradzie.

czy można chodzić na kilkumetrowych szczudłach? no to ba!

szczudlarze z Francji

Byliśmy w najstarszym mieście w Belgii. Tongeren i Hasselt

Mąż podpytuje czasem kolegów, co warto odwiedzić w Belgii. I tak ktoś zaproponował miasto Tongeren, które leży w prowincji Limburgia. Od nas jakieś 140 km, ale tutaj wszędzie autostrady, więc taka odległość już mnie nie przeraża.
Tongeren istniało już podobno 15 lat przed narodzeniem Chrystusa, jest to więc najstarsze miasto w Belgii.

Jak już wybieraliśmy się taki kawał, to pomyślałam, że może jeszcze by o coś po drodze zahaczyć ciekawego. Na stronie, na której czytałam o Tongeren, zauważyłam odnośnik do ogrodu japońskiego w Hasselt i pomyślałam, że można by tam wstąpić w drodze powrotnej, co oczywiście zostało uczynione. Przeto dziś po raz kolejny pokażę Wam dwa ładne miejsca.

Jeśli idzie o Tongeren, to samo miasto nie jest jakiś powalające, niemniej jednak bardzo ładne i kilka obiektów w centrum warte zobaczenia. Może niezbyt fortunnie dobraliśmy dzień zwiedzania, bo najbardziej chciałam zobaczyć Bazylikę Najświętszej Maryi Panny i skarbiec. Jednak dziś było zamknięte dla ruchu turystycznego. Weszliśmy tylko na "zdrowaśkę" do kościoła, bo akurat odbywała się Msza Święta. Zauważyliśmy przy tym, że kościół był pełen ludzi, co tutaj nie często się widzi...
Bazylika jest przepiękna, to nawet po 5 minutach można stwierdzić bez zbędnego rozglądania się nawet... Według legendy pierwszy kościół wybudował tam Święty Serwacy, biskup, który szerzył chrześcijaństwo na tych ziemiach. Archeologowie badając teren potwierdzili, że tam faktycznie znajdowały się kamienne konstrukcje z IV wieku.