Polska szkoła podstawowa i gimnazjum na odległość.

Ten post piszę głównie dla rodziców przebywających poza granicami Polski, którzy nie mają w pobliżu polskiej szkoły, ale chcieli by, aby ich dzieci mogły kontynuować naukę języka ojczystego a w przyszłości kontynuować naukę w Polsce. Przedstawię tu ofertę Polskich Szkół Internetowych LIBRATUS, która wydaje mi się ciekawym rozwiązaniem i może pomóc waszym pociechom w realizowaniu materiału polskiej szkoły zagranicą.

Wielu Polaków mieszkających w Belgii posyła swoje dzieci do polskiej szkoły w Brukseli lub Antwerpii, gdzie dzieci mogą się uczyć języka polskiego. Jednak  nie każdy ma takie możliwości. Dla niektórych jest za daleko, inni nie mają czasu, by co tydzień wozić dziecko kilkanaście, lub kilkadziesiąt kilometrów na lekcje. Poza tym wiele dzieci ma soboty czy środowe popołudnia, kiedy to odbywają się lekcje w polskich szkołach, także zajęte (kluby sportowe, szkoły muzyczne, plastyczne, skauci, etc). Czasem pewnie jest też tak, że rodzice wybierają właśnie polską szkołę zamiast klubu piłki nożnej czy akademii rysunku. 

Wiele rodzin wyjeżdża zagranicę tymczasowo. Dla nich polska szkoła to wręcz konieczność, bo przecież za rok, trzy, pięć wrócą do Polski, a wtedy ich dziecko będzie miało problemy z kontynuowaniem nauki w danej klasie, czy szkole. Braki w języku ojczystym i nieopanowanie polskiej podstawy programowej mogą zaważyć na przyszłości dziecka.

Co powiecie o nauce domowej? Zastanawialiście się kiedyś nad tym, żeby samemu uczyć dziecko w domu? Powiecie pewnie, no okej, może i byśmy spróbowali, ale skąd mielibyśmy wiedzieć, czego mamy uczyć i jak się za to zabrać? Skąd brać wskazówki i materiały, jak to rozkładać w czasie? Nie, nie jesteśmy nauczycielami przecież...

A słyszeliście o 
POLSKICH SZKOŁACH INTERNETOWYCH LIBRATUS?

Dostałam nie dawno od nich ofertę i - powiem szczerze - byłam zaskoczona, że nasze polskie dzieci mogą uczestniczyć w zajęciach polskiej szkoły przez internet i co więcej otrzymać  polskie państwowe świadectwa na zakończenie roku szkolnego. Tak więc mieszkając w Belgii nasze pociechy mogą w domu przy drobnej naszej pomocy realizować pełny program polskiej szkoły podstawowej oraz gimnazjum. Co wy na to?

"Libratus to darmowy program skierowany do Polaków przebywających poza granicami kraju, którzy chcą zapewnić dzieciom stały kontakt z polską edukacją. Dzięki uczestnictwie w projekcie uczeń ma możliwość realizacji polskiej podstawy programowej"

Jeśli komuś bardzo zależy na tym, by dziecko nie straciło nic z polskiej szkoły, będąc w innym kraju i mogło po powrocie do Polski spokojnie wrócić do swojej szkoły albo zapisać się do liceum bez problemów, to tą propozycję jak najbardziej powinien wziąć pod uwagę. Jednak i ludzie tacy jak ja, którzy nie mają w planach powrotu do ojczyzny i mają dość niezobowiązujące podejście do patriotyzmu i polskości, też mogą pomyśleć nad tym zagadnieniem. Mi wydaje się to wcale nie głupie. Nie wiem jeszcze, czy z niego skorzystam, ale wezmę bez wątpienia pod uwagę w przyszłości edukacyjnej moich dzieci, zwłaszcza najmłodszego. Chciałabym bowiem, by Młody nauczył się pisać i czytać po polsku, bo a nuż mu się to kiedyś przyda w przyszłości.

Na razie z grubsza się zorientowałam, jak to działa? Przeto podzielę się z wami swoją wiedzą.

PROJEKT LIBRATUS współtworzy kilkadziesiąt szkół podstawowych, kilkanaście gimnazjów oraz poradnie psychologiczno-pedagogiczne, a także polskie szkoły za granicą i różne organizacje polonijne. Jak podano powyżej - uczestnictwo w tym programie i wszystkie pomoce udostępniane przez internet są darmowe, oczywiście  tylko dla  uczniów i szkół uczestniczących w projekcie.   Wymaga jednak od nas rodziców trochę poświęcenia, bowiem nauka odbywa się w formie tzw nauczania domowego. Czyli rodzic pełni tu rolę nauczyciela. Tyle, że scenariusze i repetytoria przygotowują wykwalifikowani nauczyciele, więc nie trzeba się martwić, czego mamy uczyć swoje dziecko. Na platformie internetowej programu Libratus zdostaniemy przeróżne  multimedialne materiały. No a raz w tygodniu odbywają się tzw WEBINARIA, czyli lekcje on-line prowadzone przez  nauczycieli z partnerskich szkół stacjonarnych. Te szkoły znajdują się w różnych miejscach w Polsce i do nich zapisywane są dzieci z całego świata uczące się na odległość.

Podczas lekcji uczniowie rozmawiają z nauczycielem i kolegami za pomocą czatu. Nauczyciele urozmaicają swoje lekcje prezentacjami, filmikami, tablicą interaktywną a nawet grami edukacyjnymi. Jeśli dziecko nie może uczestniczyć w takiej lekcji w wyznaczonym dniu, materiał zawsze może sobie obejrzeć później, bo jest on dostępny potem on-line dla wszystkich uczniów. 

Dzieci mogą w ten sposób zrealizować program polskiej szkoły od zerówki po gimnazjum.

Gdybyście byli ciekawi, jak wyglądają lekcje przez internet, obejrzyjcie poniższy mix kilku przykładowych lekcji.

 .

Poza tymi lekcjami dzieci muszą pracować samodzielnie z rodzicami. Rodzice, których dzieci uczą się w ten sposób, mówią, że nawet 2-3 godziny w tygodniu wystarcza, by opanować zalecony materiał. Oczywiście wszystko zależy od dziecka i jego chęci oraz zdolności do nauki w domu. Na pewno też więcej czasu potrzebuje maluch z pierwszej klasy podstawówki, niż umiejący uczyć się samodzielnie 12-latek. Rok szkolny trwa tu tak samo jak w zwykłej szkole - od września do czerwca. Dzieci uczą się tych samych przedmiotów, co w normalnych szkołach w Polsce, nie tylko języka polskiego. Jednak, myślę, że w przypadku innych niż języki przedmiotów, jest to głównie kwestia opanowania słownictwa z danej dziedziny, czyli nadal języka. Przecież dzieci na całym świecie uczą się podobnych rzeczy w podobnym wieku. Wiem przecież, jak to jest  w naszym przypadku - gdy uczę się z dziewczynami np z matmy czy przyrody, to używam polskich i niderlandzkich słów, jednak trójkąt cały czas ma trzy kąty bez względu na to, czy  mówię na niego "trójkąt" czy "driehoek" [drihuk] zaś "serce" czyli "hart" zawsze  tak samo pompuje krew, a zwierzę, które oddycha płucami, ma pióra, dwie nogi i dziób to zawsze jest "ptak" i jak nazwiemy go  "vogel", to ani jego wygląd ani sposób życia się nie zmienią. Czyli nawet na przyrodzie i geografii dzieci będą się uczyć głównie języka polskiego oraz utrwalać i poszerzać wiedzę zdobytą w szkole belgijskiej (niemieckiej, angielskiej, chińskiej, etc).

Dzieci uczą się tak samo jak w zwykłej szkole - od września do czerwca. Potem muszą zdać egzamin, by otrzymać świadectwo i promocję do następnej klasy. Niestety na dzień dzisiejszy nie ma możliwości zdawania egzaminu w Belgii i trzeba się z tej okazji pofatygować do Polski. Jednak biorąc pod uwagę fakt, że i tak sporo Polaków bywa tam często, więc nie powinno być z tym żadnego problemu. Poza Polską egzaminy odbywają się jeszcze  w partnerskich sobotnich szkołach np w Wielkiej Brytanii, czy Hiszpanii. Dodam, że dzieci otrzymują państwowe świadectwa, takie same jak dzieci, które uczą się w normalnych szkołach w Polsce, bowiem oficjalnie są one uczniami którejś stacjonarnej szkoły uczestniczącej w projekcie, znajdującej się na terenie Polski.

Najwięcej Polaków korzysta z tego programu w Wielkiej Brytanii, dlatego tam można zdawać egzaminy na miejscu. W Belgii, Holandii czy Francji Libratus ma po kilkudziesięciu uczniów. Z Libratusa korzystają już rodacy w ponad 100 krajach na całym świecie.

Moim zdaniem  jest to możliwość  warta  uwagi i głębszego zastanowienia. Myślę, że wielu czytelników się nią bliżej zainteresuje, choćby z czystej ciekawości.  Warto też przekazać tę informację dalej, bo być może ktoś właśnie się głowi, jak pomóc swojemu dziecku w nauce języka ojczystego, a nie ma żadnej polskiej szkoły w okolicy.

Dokładniejszych informacji można szukać na stronie projektu:

 http://www.libratus.edu.pl/

Zapisywać się można od stycznia do września. Jednak liczba miejsc jest ograniczona. No i są pewne warunki, które trzeba spełnić: przynajmniej jedno z rodziców musi mieć polskie obywatelstwo, należy też posiadać dokumenty potwierdzające tożsamość rodziców i dzieci oraz dokument potwierdzający ukończenie poprzedniej klasy, z tym że nie musi to być świadectwo z polskiej szkoły - tutejszy dokument też jest uznawany. Przy zapisie brany jest pod uwagę wiek dziecka i lata nauki. Dokumenty wysyła się pocztą po dopełnieniu wstępnych  formalności przez internet.

W razie pytań możecie się skontaktować z kompetentnymi osobami z projektu, którzy chętnie rozwieją wasze wątpliwości. Potrzebne namiary znajdziecie na poniższym obrazku lub na stronie internetowej LIBARATUSA.

Dom na obczyźnie. Wywiad. Część IV

Z poprzednich rozmów wiecie już, że  nie jestem wyjątkiem jeśli chodzi o zadowolenie z decyzji o wyjeździe z kraju, że na obczyźnie można zacząć wszystko od nowa i całkiem fajnie sobie żyć. Wiecie już, jak żyje się w różnych częściach Flandrii. Dziś wypuścimy się trochę dalej, by dowiedzieć się, czy w sąsiednich krajach też da się żyć i jakie przygody tam na potencjalnych emigrantów czekają.

Basia pochodzi z tych samych okolic co ja i znamy się już jakiś czas. No, troszkę dłużej, niż piszę ten blog :-) Przejdźmy jednak do rzeczy...

obrazek pochodzi ze strony: http://www.poznajholandie.pl/

Magda: Witam na moim blogu. Zechcesz opowiedzieć w kilku słowach o sobie?

Basia: Mam na imię Basia, pochodzę z pięknej i malowniczej miejscowości w południowo wschodniej Polsce, czyli z  Podkarpacia. Jestem stanu wolnego,  jednak już niedługo... :-)

M: Ludzie czasem marzą, by gdzieś wyjechać, ale nie mogą się zdecydować, dokąd. Bo i tu fajnie, i tam ciekawie. Szkoda, że nie da się być w dwóch miejscach na raz! A może jednak się da...? Może Basia was przekona, że można przebywać w dwóch krajach na raz. Ja wiem, że sporo osób tak właśnie robi. No więc, gdzie ciebie, Basiu, rzucił los i dlaczego w ogóle postanowiłaś opuścić Polskę?

B: Niespełna trzy lata temu z moim lubym wyjechaliśmy do Holandii. Obecnie mieszkamy w Niemczech, ale pracujemy nadal w Holandii niedaleko granicy niemieckiej. To ze względów ekonomicznych oczywiście, ponieważ w Niemczech jest tańsze utrzymanie, w Holandii natomiast wyższe wynagrodzenie. Powód naszej emigracji oczywisty - pogoń za lepszym życiem, ponieważ praca za barem za 6 zł/ h nie była  szczytem moich marzeń ;-) Może też trochę z ciekawości i chęci poznania świata. Docelowo miał to być wyjazd tylko na sezon, 3-4 miesiące…

M: No tak. Postanowiłaś spróbować szczęścia w innym kraju. Podjęcie decyzji często jest w wiele łatwiejsze niż realizacja pomysłu. Jak było w Twoim, Waszym przypadku? Jakie emocje towarzyszyły ci przed wyjazdem?

B: Emocje? Oczywiście nie obyło się bez strachu, jednak nie jechałam sama i to mnie bardzo podtrzymywało na duchu.  Tak naprawdę nie wiedzieliśmy co nas czeka… jednak gdzieś tam w środku odczuwałam tą odrobinkę euforii, ciekawość, co może nas spotkać, nadzieję na lepsze jutro. 

M: Jak powszechnie wiadomo nasz język ojczysty, mimo że bardzo piękny i ciekawy, poza granicami Polski raczej nie bardzo się przydaje. Czy wyjeżdżając z kraju byłaś przygotowana językowo? Znałaś jakieś obce języki?

B: Z języków obcych to najlepiej radziłam sobie z „łaciną podwórkową" :-)

A poza tym byłam świeżo po maturze z języka angielskiego, którą z resztą zdałam nie najgorzej.  Jednak, jak się później okazało, matura to bzdura! U mnie w firmie wszyscy porozumiewają się w języku angielskim  i w sumie rozumieć to może ich coś rozumiałam, a jak nie rozumiałam, to potrafiłam wyłapać pojedyncze znane mi słówka ze zdań i jakoś to było, jednak jak przyszło już coś powiedzieć… nie mogłam z siebie wydusić ani słowa. Zwykle moje wypowiedzi opierały się na słowach: yes, no,  ok,  no problem itp… Gdy nie byłam pewna, jak sformułować zdanie z obawy przed popełnieniem błędu gramatycznego, wolałam się nie odzywać wcale. :P

Z czasem dowiedziałam się, że Holendrzy za nic mają poprawną gramatykę i nie należy się wcale tym przejmować, byle by gadać, choćby byle co, ale gadać, a oni i tak cię rozumieją, a jak nie rozumieją, to możesz zawsze wytłumaczyć na migi, pokazać albo powiedzieć w całkiem inny sposób „na około” i nikt nie będzie miał do ciebie o to pretensji :-)

Teraz z angielskim nie mam problemu, ale ciągle się uczę nowych słówek, staram się mówić poprawnie. W tym roku mam zamiar zapisać się na kurs holenderskiego.

M: Czyli zdanie matury na piątkę wcale nie znaczy, że od razu świat stoi otworem, jak się niektórym wydaje (zwłaszcza  anglistom, którzy nie byli w życiu zagranicą). Bariera językowa bowiem to nie tylko brak znajomości języka, to też nasza psychika i brak doświadczenia w słuchaniu i rozmawianiu w realnych sytuacjach.

Pamiętasz Wasze pierwsze dni w Holandii? Podzielisz się z nami wrażeniami?

B: Nasz początek był straszny. Począwszy do tego, że przyjechaliśmy o 1 w nocy, a kierowca wysadził nas z walizkami pod jakimś domem i odjechał. Dobijaliśmy się do tego domu z pół godziny. W końcu wpuściła nas jakaś kobita do środka, ale okazało się, że w ogóle nic nie wiedziała o naszym przyjeździe. Spaliśmy przez dwie noce na kanapie w salonie, nie wiedząc, co będzie dalej. Po kilku dniach zadzwonili do nas z agencji pracy, że możemy przyjechać podpisać umowy. Dostaliśmy bardzo dziwną umowę, na której mieliśmy wyszczególnione różne opłaty i 0 (słownie: zero) gwarantowanych godzin pracy… Podpisaliśmy jednak, bo co mieliśmy zrobić? Chcieliśmy chociaż zarobić na powrót. Liczyliśmy, że się uda :-) Następnie zostaliśmy oddelegowani na drugi koniec Holandii i wylądowaliśmy w ośrodku z domkami letniskowymi, gdzie mieszkaliśmy w 4 osoby. Pierwszy tydzień cały przesiedzieliśmy w domku, bo agencja nie miała dla nas pracy. W drugim tygodniu byliśmy tylko raz w pracy… Można powiedzieć, że czuliśmy się jak na wakacjach, jako że obok mieliśmy jeziorko, był lipiec, lato w pełni… Szkoda tylko, że agencja kazała za to wszystko płacić, bo domek kosztuje. Pod koniec drugiego tygodnia miałam kryzys i już chciałam wracać do domu, bo przecież nie po to tutaj przyjechaliśmy, żeby siedzieć w domku, tylko chcieliśmy zarobić, ale stwierdziliśmy, że jeszcze tydzień wytrzymamy i zobaczymy, co się będzie działo… No i powoli się rozkręciło, tak że oboje dostaliśmy się do tej samej firmy. Raz było lepiej, raz gorzej, ale koniec końców udało się coś zarobić. 

M: Uch, takiego początku życia na emigracji chyba nikt wam nie pozazdrości, ale za to  będzie, co wnukom opowiadać na starość :-) Dziś już ogarniacie zagraniczną rzeczywistość i wiecie, jak sobie radzić. Wspominasz, że wyjechaliście na sezon, tymczasem mija trzeci rok, z czego wnioskuję, że nie jest źle. Wiem, że zamierzacie się pobrać i założyć rodzinę. Czy myślicie o powrocie do Polski?

B: Chciałabym kiedyś wrócić do Polski, bo mam tam rodzinę, znajomych i innych bliskich. Jednak nie widzę tam żadnych perspektyw. Tutaj mam już stałą pracę i tak naprawdę ciężko mi sobie wyobrazić, że rzucam to wszystko i jadę do Polski, gdzie pracuję za 1000 zł/m-c z czego mam opłacić mieszkanie,  rachunki, samochód… i kupić jedzenie.

M: Czego najbardziej brakuje ci na obczyźnie?

B: Najbardziej brakuje mi rodziny i przyjaciół… wspólnych imprez, ognisk, wyjazdów… Tego tutaj nie ma. Oczywiście mamy tutaj też swoich znajomych, spotykamy się, ale to nie to samo co w domu.

M: Co się Wam szczególnie podoba, a co was irytuje w tych krajach, w których przyszło Wam mieszkać.

B: Bardzo podoba mi się tutejsza infrastruktura drogowa. 200 km pokonuje się tutaj w 2h a nie tak jak w Polsce 4h… i wszędzie jest blisko. Nie podobają mi się natomiast mandaty, są cholernie wysokie. Przykład? Za przekroczenie 13 km/h - 106 euro… to dużo Albo parkowanie - za parking w centrum miasta np. w Amsterdamie zapłaciliśmy kiedyś 20 euro za ok. 3-4h. Dostałam także mandat za parkowanie, ponieważ zeszło mi dłużej niż przewidywałam u fryzjera i, mimo że zapłaciłam za parking w parkomacie 6 euro, kochani panowie policjanci wlepili mi mandat 62 euro, bo spóźniłam się kilka minut! To właśnie mnie irytuje. Aaa i jeszcze to, że nie ma tu grama górki, taka patelnia wszędzie.

M: Co powiesz o kontaktach z tubylcami? Co myślisz o Holendrach?

B: Kontakt z tubylcami jest dla mnie taki sam jak z Polakami, jedynie bariera językowa jest problemem… Jednak jeśli chodzi o zachowanie ludzi to jest porównywalna do zachowania naszych rodaków. Mówi się, że Polak Polakowi wilkiem. Może i tak, ale znam też dużo fałszywych Holendrów. Generalnie zawsze i wszędzie trzeba uważać z kim się zadajesz, bo jest masa fałszywych ludzi. Holendrzy z natury są bardziej leniwi i robią tylko to, co do nich należy. Mają plan na 8h, przychodzą robią swoje i wychodzą.Nie ma tu mowy o żadnych nadgodzinach, czy dodatkowych obowiązkach, sama się nawet czasem dziwie jak można tak wolno pracować, przecież to czas się ciągnie niemiłosiernie jak się nic nie robi  w pracy. Natomiast Polacy z natury są pracowici, więc śrubują normy, ile się da, cisną nadgodziny niektórzy jakby mogli to siedzieli by w pracy dwie zmiany :-) 

M: Holendrzy - jak myślę - nie muszą już tak zasuwać jak Polacy, bo oni (tak samo Belgowie, Niemcy etc) są już w miarę ustawieni życiowo (z dziada pradziada każdy miał pracę, jeśli tylko chciał), więc żyją na spokojnie. My zaś musimy się wszystkiego dorabiać od zera albo i od minusa, i chcemy to mieć jak najszybciej, bo myślimy też jeszcze o tych co zostają w Polsce - rodzicach, rodzeństwie, którym też chcielibyśmy jakoś pomóc w przyszłości albo z chcemy zaoszczędzić jak najwięcej, by za jakiś czas wrócić do Polski i próbować tam żyć, może założyć jakąś firmę. Dlatego wielu Polaków bardzo ciężko pracuje, bierze wszystkie nadgodziny, jakie są do wzięcia, niektórzy jeszcze dorabiają sobie gdzieś po godzinach i w weekendy.
Chciałabyś jeszcze coś dodać na temat pracy w Holandii? Co powiesz o zarobkach?

B: Nie mam porównania co do pracy w innych firmach, ponieważ miałam takie szczęście, że trafiłam do tej a nie innej firmy i już tu zostałam, natomiast jak słyszę od innych ludzi o pracy w chłodniach czy w polu w deszczu lub przy łapaniu kurczaków czy urywaniu im głów…brrr... to myślę, że dobrze trafiłam - mam dach nad głową, ciepło… Narzekać mogę tylko na stres, bo mam dość odpowiedzialne stanowisko i często pracuję pod presją czasu, ale powtarzam sobie, że zawsze mogło być gorzej :-) 

Zarobki są przyzwoite, można spokojnie opłacić mieszkanie, samochód, dobrze zjeść i odłożyć na wakacje. Może nie są to jakieś „kokosy” w tutejszych realiach, jak niektórzy myślą, ale da się za to normalnie żyć. 

M: Masz jakieś doświadczenia z urzędami, czy innymi instytucjami?

B: Jeśli chodzi i urzędy to nie miałam z tym takiej dużej styczności, może dlatego, że ogranicza mnie język, jeśli potrzebuje np. rozliczyć się z podatku, jadę do księgowego który się na tym zna i robi to za mnie. Generalnie prawie wszędzie można załatwić wszystko po angielsku. Dużo rzeczy takich jak np. ubezpieczenie można załatwić przez Internet.

Nie miałam w ogóle styczności z tutejszym szkolnictwem, więc nie mogę nic powiedzieć na ten temat. Od znajomych wiem tylko, że mają tutaj podobno niższy poziom  od naszego polskiego poziomu nauczania. Jeśli chodzi o opiekę medyczną - odpukać! - nie miałam nigdy jakiś większych problemów ze zdrowiem. Jeśli czegoś potrzebuję, to staram się w miarę możliwości odwiedzać lekarzy w Polsce, gdy jestem na urlopie. Generalnie to chyba tylko ze względów językowych, boję się, że nie zrozumiem czegoś albo nie będę w stanie czegoś dokładnie wytłumaczyć tak jakbym tego chciała. Raz byłam w przychodni z zapaleniem ślinianki. Przyszłam do ośrodka, zarejestrowałam się, czekałam w kolejce. Po jakimś czasie  podeszła do mnie pani doktor, podała rękę, przedstawiła się i zaprosiła do gabinetu... To było dla mnie dziwne , ale  bardzo miłe :-)

Jak czegoś nie rozumiałam, albo ona nie wiedziała jak mi to powiedzieć, to wpisywała w Tłumacza Google  i  tłumaczyła na polski :-) W rezultacie nie dostałam nic innego jak paracetamol :-) Z tego, co słyszałam, w Holandii na wszystko przepisują paracetamol. Jednak większych doświadczeń nie mam.

M: I niech tak zostanie. Bez doświadczeń z doktorami, nawet jak były by miłe, można się w życiu spokojnie obejść. Dziękuję za poświęcony czas i pomoc w stworzeniu kolejnego ciekawego wpisu na moim blogu. 
Do odważnych świat należy!  To powiedzenie chyba doskonale podsumowuje przygody Basi i pewnie wielu innych ludzi, którzy postanowili wyruszyć w nieznane i którzy nie zawsze trafiają od razu, tam gdzie by chcieli. Jednak warto czekać na zmianę losu i się nie poddawać, bo w końcu wszystko jakoś się ułoży.

Za jakiś czas postaram się wam przedstawić kolejną osobę i jej przygody związane z zagranicą.
  

 

Moja wielka córka

Młoda wróciła ze szkoły - Maamoo! Czy mogą jutro wpaść do mnie dwie koleżanki tak koło czternastej.
-Mogą.
- To dobrze, bo je zaprosiłam. Będziemy robić zadanie domowe... mamy taką specjalną pracę plastyczną razem zrobić. A mogę upiec jakieś ciasteczka?
 [...]Potem się okazało, że ma za słabe łapki, by zarobić ciasto na wielką porcję amoniaczków. Więc musiałam pomóc. Rozwałkowała, wycięła serduszka i kwiatki  - No, to ty mi ich przypilnujesz przy pieczeniu, c'nie?
Przypilnowałam 3 pierwsze blachy, 2 kolejne już trochę mniej, bo czytałam mejle i są brązowe, ale jeszcze zjadliwe. Już pochłonęłam z 5 sztuk. Dobrze, że córka zaprosiła te koleżanki, bo nie czułam dziś weny piekarskiej, a weekend bez słodkiego to nie weekend.

Dobrze mieć wielkie córki. Przydają się czasem :-)

 krokusy zasadzone przez Młodego zakwitły wreszcie

Pamiętacie, jak w zeszłym roku na wiosnę zastanawiałam się razem z nauczycielami i panią z CLB, co począć z Młodą? (przeczytacie to tu)
Później poszłam do szkoły zapytać, czy Młoda ma choćby maleńką szansę na pójście do liceum bez powtarzania piątej klasy. Nauczyciele po przedyskutowaniu stwierdzili wtedy, że tak. Jakaś MAŁA szansa jest, o ile: primo Młoda powtórzy szóstą klasę, secundo bardzo solidnie przyłoży się do nauki.

Młoda obiecała wtedy, że będzie się starać.

Od napisania zalinkowanego powyżej postu minął prawie rok.

 krokusy zasadzone przez Młodego zakwitły wreszcie

Nie dawno, jadąc do Brukseli, spotkałam w autobusie wychowawczynię Młodej, która zapytała, czy Młoda będzie się wybierać do tej samej szkoły co Najstarsza. Odpowiedziałam, że raczej tak, ale to za rok się będziemy zastanawiać. Na co ona pyta, czy Młoda chce powtórzyć szóstą klasę. Głupie pytanie. Który normalny uczeń chce?! Następnie wychowawczyni oznajmiła, że najprawdopodobniej nie jest to wcale konieczne...
W tym tygodniu byłam na wywiadówce i się dowiedziałam, że można Młodą zapisywać do szkoły średniej. Pisała test z matmy i poszedł jej bardzo dobrze, mimo, że dotychczas chodziła do piątej klasy na matmę. Teraz więc już zostaje na matmie ze swoją klasą. Z niderlandzkim podobno już nie ma problemów. Szczena mi opadła prawie na glebę. Najgorzej radzi sobie z wymową, ale tego ciężko się nauczyć już w tym wieku tak od razu (najłatwiej maluchom). Problemem natomiast okazuje się francuski. Z tego przedmiotu kuleje. Przed nią jeszcze jeden ważny test, który zdecyduje, czy da sobie rady z tym językiem w liceum. Tak, LICEUM, czyli tzw klasa A (algemene=ogólna). Nawet się upewniałam, czy do A czy do B może iść, bo myślałam, że może coś źle zrozumiałam. Wszak mój niderlandzki ciągle pozostawia sobie wiele do życzenia. Na co wychowawczyni - no oczywiście, że do A. Ona inteligentna jest, więc tylko A!
No szok. Na prawdę byłam zaskoczona tą informacją. A ucieszona jeszcze bardziej. Jestem dumna z Młodej. Oby tak dalej. W tym tygodniu więc musimy umówić się na wizytę u dyrektora i pojechać zapisać Młodą. Tu jest taka zasada (przynajmniej w tej szkole, gdzie chodzi Najstarsza), że pierwszeństwo do zapisu ma rodzeństwo dzieci, które już się w tej szkole uczą oraz dzieci nauczycieli. No i gicio. Możemy się więc zapisać na luzie bez stania od północy w kolejce w dzień otwarty. Koleżanka Młodej już się zapisała, bo jej brat poszedł tam rok temu. Jeszcze się może okazać, że ten test pójdzie źle, ale jesteśmy dobrej myśli. No i choćby nawet, to i tak jestem dumna z mojego dziecka, że tak szybko nadrobiła straty i pokazała wszystkim, że sroce spod ogona nie wypadła.

krokusy zasadzone przez Młodego zakwitły wreszcie

Przed Najstarszą tymczasem kolejne duże testy na koniec trymestru. Mamy jeszcze tydzień na powtarzanie materiału z przyrody, nauk społecznych, matmy i niderlandzkiego. Z czego ten ostatni przedmiot jest najgorszy, bo ona sobie nada za słabo radzi, a ja nie potrafię jej pomóc.
Będziemy próbować.

Dom na obczyźnie. Część III.

 Pora na kolejną rozmowę o życiu na emigracji. Dziś wybierzemy się z wizytą nad belgijskie morze. Niezorientowanym geograficznie podpowiem, że Belgia leży nad Morzem Północnym, które łączy się z Bałtykiem przez cieśniny. W jednym ze znanych nadmorskich miast mieszka od jakiegoś czasu Gosia z rodzinką. Nasza znajomość, podobnie jak poprzednie, rozpoczęła się od tego bloga...

Kilka słów o sobie?

Mam na imię Gosia i serce pełne uczuć do mojego męża i 5-letniej córki. Pochodzimy z centrum Polski - mała wioska w Łódzkiem.

Od jak dawna mieszkacie na obczyźnie?

Mieszkamy w Belgii z różnym stażem. Pierwszy był mój mąż - Michał. Zaczął pracę w Belgii w sierpniu 2014 r. Ja i córka podróżowałyśmy tam i z powrotem między Polską a Belgią, aż w końcu przyjechałyśmy na Wielkanoc 2015 roku i tak już zostałyśmy.

Ludziom wyjeżdżającym zwykle trudno rozstać się z ojczyzną. Jak było w waszym przypadku? Jakie emocje wam towarzyszyły podczas przeprowadzki?

Jako lokalna patriotka trzymałam się swojej małej wioski rękami i nogami. Bałam się pierwszego w życiu lotu samolotem, życia w obcym kraju, mieście, wśród obcych ludzi. Jednak kiedy wróciłam do PL po pierwszym pobycie u męża, przez dwa tygodnie nie mogłam dojść do siebie. Zderzyłam się z polską rzeczywistością i zaczęłam tęsknić już nie tylko za mężem, ale i za miastem, które bardzo polubiłam.

Belgia jest krajem, który ma aż trzy języki urzędowe i dziesiątki dialektów, a  ludzie nawijają ponadto w wielu innych językach. A wy jak sobie radzicie z kontaktami?

Na początku oboje z mężem posługiwaliśmy się wyłącznie angielskim. Po przełamaniu bariery językowej oczywiście. Ja swoją przełamałam, kiedy musiałam sama zapisać córkę do szkoły. Godziny pracy męża pokrywały się z godzinami pracy sekretariatu i dyrektora, więc musiałam radzić sobie sama. Od tamtej pory nie mam już problemu z angielskim.

Oboje jesteśmy w trakcie nauki niderlandzkiego w szkole językowej - obecnie na poziomie 1.2 (drugi kurs). Znajomi pytają nas, czy szkoła coś daje? Oczywiście, że tak! Wcześniej próbowałam uczyć się z książek, ale prawidłowej wymowy książki nie nauczą. A w szkole mamy kontakt z przeróżnymi ludźmi z całego świata, uczymy się praktycznej wiedzy, którą wykorzystujemy na co dzień. W grudniu kupiliśmy samochód od Belga, który nie mówił po angielsku i wszystko załatwiliśmy z nim po niderlandzku, co jest jednym z wielu małych sukcesów :)

Mieszkacie tu już jakiś czas i powoli układasz sobie życie, poznajesz zwyczaje, język, kulturę. A jak wyglądały pierwsze dni w Belgii?

Moje pierwsze dni, tygodnie, miesiąc (grudzień 2014) były iście wakacyjnym i świątecznym pobytem. Czułam się jak na wczasach, nie czułam przynależności do miejsca, nie należałam do żadnej społeczności. Po prostu czułam się obco. Byliśmy tylko we trójkę.

Kiedy już osiedliliśmy się tu na stałe, córka poszła do szkoły, poznała nowe dzieci, my poznaliśmy rodziców tych dzieci. Następnie poszłam do pracy, poznałam następnych ludzi. Jeszcze później zaczęliśmy szkołę językową i dołączyliśmy do kolejnej społeczności.

Czy odkryłaś w tym kraju coś niezwykłego, z czym nie spotkałaś się w Polsce?

Jeśli chodzi o to, co mnie zaskoczyło i rozbawiło jednocześnie to na pewno masa ludzi, przeważnie starszych, którzy spacerują z wózkami. A kiedy podchodzisz bliżej okazuje się, że we wózkach wożą oni.. psy. Nagminnie. Wszyscy. W Belgii psy zatraciły zdolność chodzenia na spacery na smyczy.

Z powyższego wnioskuję, że  odbierasz Belgię raczej pozytywnie. A co z Polską? Planujesz kiedyś tam wrócić?

Nie myślimy o powrocie do Polski. Nie mamy żadnego pomysłu, co mielibyśmy tam robić. Próbowaliśmy żyć w Polsce przez 4 lata pracując na etatach, wychowując dziecko i nie było nas stać na własne mieszkanie ani porządny samochód. W Belgii mąż pracuje na pełny etat, ja mam tylko 19h tygodniowo. Wynajmujemy wielkie mieszkanie w centrum turystycznego miasta, 200 metrów od morza, kupiliśmy w Belgii dwa samochody, wyposażyliśmy mieszkanie, zwiedziliśmy już kawał Belgii, Holandii, byliśmy na 3 dni w Paryżu.

Aspekt materialny jest oczywiście na pierwszym miejscu, ale równie ważne tutaj w Belgii jest bezstresowe życie. Kiedy pojechaliśmy na 10 dni urlopu do Polski, nastresowaliśmy się bardziej, niż przez pół roku w Belgii.

I jeszcze jedno - przyszłość dziecka. Podoba nam się to, że ludzie w Belgii są tak wielojęzyczni. Przeskakują z języka na język, jakby ktoś im przycisnął guziczek w głowie. Płynnie po flamandzku, francusku i angielsku mówi zdecydowana większość ludzi. Ponadto wielu zna niemiecki, hiszpański czy inne języki. Jeden z moich klientów - 86latek - potrafi nawet powiedzieć "Polska", czym wzruszył mnie pierwszego dnia pracy :)

 A czy jest coś, czego wam  brakuje na obczyźnie?

Uszek z kapustą i grzybami! Serio, najbardziej. W polskim sklepie są koszmarnie drogie. Mojej córce brakuje Kubusia - tego soczku. A mężowi jego garażu.

Belgia jak każde inne miejsce na Ziemi ma swoje plusy i minusy. Co według ciebie zasługuje na lajka, a co wprost przeciwnie?

Podoba mi się organizacja WSZYSTKIEGO. Mają na wszystko fajne, proste rozwiązania, na które w Polsce nikt nigdy nie wpadł i długo się to nie zmieni. Podoba mi się BARDZO to, że do urzędu idziesz z uśmiechem i z uśmiechem wychodzisz i to, że każdy - zarówno urzędnik w okienku jak i pani przy kasie - jest miły, uśmiecha się i melodyjnie woła "Dadaaaaa!".

Irytuje mnie to, że w moim mieście jest ZA MAŁO miejsc parkingowych. Serio, parking to największy problem. Szczególnie przy dwóch samochodach. Nie jestem w stanie policzyć ile kosztowały nas mandaty za parkowanie. Mam dwie teczki z fakturami do zapłaty. Na jednej mam napisane "Rachunki do zapłacenia", a na drugiej.. "Mandaty do zapłacenia". Szczególnie irytujące jest, kiedy na luzie wracasz z pracy w dzień powszedni i jesteś pewna, że spokojnie zaparkujesz na darmowym parkingu na dużym rynku (w weekendy i tak są płatne), a tu... wesołe miasteczko. I objeżdżasz miasto 15243 razy w poszukiwaniu darmowego parkingu.

Mówisz, że dogadujecie się bez większych problemów z tubylcami. A jak odbierasz ich stosunek do was obcych? Zdarza się, że ktoś traktuje was jakoś specjalnie, bo jesteście imigrantami?

Większość ludzi jest bardzo przyjaźnie nastawiona. Chociaż niektórym wciąż trzeba przełamywać utarte stereotypy. Jedna z moich klientek powiedziała mi kiedyś wprost, że nie jest zbyt zadowolona z napływu imigrantów, bo ona musi płacić podatki itd. A my co, że niby na socjalu kwitniemy? Była niezwykle zaskoczona, kiedy powiedziałam jej, że pracujemy, płacimy w Belgii podatki, wynajmujemy mieszkanie od prywatnej osoby, mamy samochody zarejestrowane w Belgii, a więc podatek drogowy nas nie ominie, płacimy ubezpieczenia, generalnie żyjemy do bólu zgodnie z tutejszym prawem. Aż boję się pomyśleć, jak oni nas widzą tak naprawdę.

Tego, co o nas ktoś faktycznie myśli, to raczej nigdy się nie dowiemy i może to i lepiej :-)
Choć bez wątpienia ilu ludzi, tyle opinii na każdy temat - także nas Polaków. Każdy ma inne doświadczenia, poglądy, różnimy się wiedzą o otaczającym nas świecie i masą innych rzeczy. Dzięki temu życie jest tak ciekawe i pasjonujące.
 
Tak, jedną z opinii obiegowych na temat Polaków jest właśnie to, że przyjeżdżamy za granicę, by korzystać z zasiłków. Niestety wielu faktycznie tak robiło i robi do dziś w różnych krajach... Jak to mówią - nie ma dymu bez ognia. Dlatego właśnie uważam, że naszym obowiązkiem na obczyźnie jest pokazać  Polaków od jak najlepszej strony, czyli zmieniać przynajmniej swoim otoczeniu te  stereotypy. Bo to NASZE zachowanie wobec tubylców, względem naszej pracy i autorytetów, nasza wiedza o tym kraju oraz nauka tutejszych języków jest najlepszym dowodem na to, że nie wszyscy Polacy to pijacy, złodzieje i oszuści. Opowiadajmy też tubylcom o naszym kraju, chwalmy się tym, co polskie (za jakiś spróbuje udowodnić, że wbrew pozorom, jest czym). Powinniśmy też jak najwięcej dowiedzieć się o kraju, który jest naszym aktualnym domem (choćby tymczasowym). Częstokroć bowiem śmiejemy się z tubylców, że nie wiedzą nic o Polsce, gdy tymczasem my sami niewiele wiemy o kraju, w którym zamierzamy spędzić kilka najbliższych lat. Czy to nie na tym właśnie polega patriotyzm? Bowiem nie sądzę, by trzymanie się tylko w swoim polskim środowisku i narzekanie na kraj, który nas żywi i plucie na jego mieszkańców było tego przykładem. A biorąc pod uwagę liczne niemiłe wypowiedzi rodaków w internecie odnoszę wrażenie, że tak wielu uważa. Myślę, że moje dotychczasowe rozmówczynie podzielają moje zdanie choćby po części.  

W tym miejscu dziękuję Gosi serdecznie za interesującą rozmowę, a czytelników zapraszam do czytania kolejnych postów. Nie długo postaram się opublikować głos kolejnej osoby.

Gdy dzieci rzucają mięsem.

Bossze, zachowujecie się czasem jak małe dzieci - mówię nie raz do moich nasto-już-latek...

Niekiedy na przykład przy śniadaniu ...kłócą się o to kto pierwszy ma grzać mleko w mikrofalówce, wyrywają sobie worek z chlebem, licytują, kto jest bardziej głupi i/lub brzydki, przedstawiając na poparcie swojej teorii liczne interesujące przykłady, od których często potem co najmniej jednej odechciewa się jeść. W końcu jedna sypie drugiej kakao na głowę albo wrzuca coś do kubka z herbatą, wtedy druga odwdzięcza się rozplaszczeniem kanapki na talerzu pierwszej, wycierając po tym dłoń z margaryny w jej sweter.  Cóż, wtedy to już zwykle tracę cierpliwość i się wtrącam, stwierdzając publicznie, że ich zachowanie  jest odwrotnie proporcjonalne do liczby przeżytych lat, tylko że używam często wyrazów uznanych powszechnie za niecenzuralne jako przecinka. Bowiem ja bardzo cierpliwa z natury jestem, ale jak się już wkurzę, to ręka, głowa, mózg na ścianie... 

Tego typu przepychanki na dłuższą metę są irytujące. Jednak mimo wszystko uwielbiam je. Zawsze słucham i patrzę na przekomarzające się Młode uśmiechając się pod nosem, często udaje mi się zabawnym tekstem wypowiedzianym w porę zapobiec rękoczynom i co za tym idzie mojemu wnerwieniu. Najmłodszy też często bierze czynny udział w tego typu zabawach przyjedzeniowych, a obrzucaniu sióstr mięsem (w dosłownym znaczeniu oczywiście) też nie jest mu obce. W takich rodzinnych potyczkach słownych żadnemu z Trójcy niczego nie brakuje, ani fantazji, ani słownictwa, ani śmiałości, ani poczucia humoru, no a że czasem reprezentują zachowania, które w najlepszym wypadku można uznać za dziwne to drobny szczegół.

Człowiek by czasem chciał, by dzieci od urodzenia były samodzielne, odpowiedzialne, mądre, nigdy nie chorowały, zachowywały się zawsze tak jak należy, nie marudziły, nie narzekały, nie przeklinały, nie biły się, nie darły za włosy, nie pluły i nie wrzucały ogryzków za łóżko, chętnie się uczyły, etc etc. Jednak po głębszym zastanowieniu dochodzę zawsze do wniosku, że takich dzieci to ja bym mieć nie chciała chyba. To by było niefajne. Zero atrakcji, zero śmiechu, zero dreszczyku emocji, zero niespodzianek. Nuda, totalna nuda!

To uczenie dzieci wszystkiego (korzystania z nocnika, łyżki, ubierania portek, czytania, odpowiedniego do sytuacji zachowania, czy w końcu radości z życia, empatii, współczucia, odwagi, itp) daje nam satysfakcję z posiadania potomstwa, z bycia rodzicami. To troska o ich zdrowie, samopoczucie nadaje piękny cel naszemu życiu. A ileż frajdy dają nam kolejne dziecięce sukcesy. Cieszymy się z pierwszego samodzielnego kroku, z pierwszego rysunku, z każdej ładnie wykaligrafowanej literki, z każdej laurki, z każdego dobrze napisanego sprawdzianu, z każdej pochwały od nauczyciela, jesteśmy dumni, gdy dzieci tańczą, pływają, grają w piłkę nożną, malują... Wcale nie muszą zdobywać pucharów. Najważniejsze by one były zadowolone z siebie i robiły, to co lubią i w czym są dobre, bo ich radość to nasze szczęście.

Tymczasem za nami kolejne urodziny. Tatuś i syn urodzili się w tym samym miesiącu, więc świętują razem. W tym roku obaj zażyczyli sobie tort ciężarówkę. Ja jako prawdziwa baba średnio znam się na samochodach. Oglądałam jednak namiętnie zdjęcia tirów w necie i próbowałam przenieść te obrazy na stół. Szału nie ma i w tym roku nie jestem usatysfakcjonowana swoim dziełem, ale Młody rozpoznał w tym torcie samochód, czyli można rzec, że się udało. W sumie cały czas nadzorował pilnie pracę, mówił, gdzie powinno auto mieć koła i jakie, i ile. Skrytykował brak świateł wstecznych, więc czym prędzej musiałam dolepić. W środku był zwykły biszkopt z masą serową, która - jak się okazało - nie jest dobrą bazą pod masę cukrową bo ją podtapia deczko. No ale nie odpadła zanim przyszli goście, więc nie ma co biadolić.

Jak tylko goście wyszli, ja z Młodym zabraliśmy się za przygotowywanie drugiego tortu dla kolegów z klasy. Co prawda ja chciałam pójść po najmniejszej linii oporu i zrobić babeczki, ale solenizant stwierdził, że musi być tort Minionek. Na szczęście Minionki to nieskomplikowane istoty. To był najprostszy tort jaki w życiu zrobiłam, a mamy kolegów Młodego napisały na fb, że dzieci były zachwycone, a tort smaczny. czyli wszystko gra.

Mój kucharzyk przygotowuje ciasto czekoladowe

Upiekliśmy z Młodym ciasto czekoladowe (brownie) przepis znajdziesz tu.
Gdy wystygło ubiłam śmietanę 36% z cukrem, dodałam żelatynę (2 płatki rozpuszczone w mleku) i żółty barwnik, następnie polałam tym ciasto czekoladowe. Oko, buzię i włoski zrobiłam z masy cukrowej, która została po budowie samochodu.

Przepis na moją masę cukrową, gdyby ktoś był ciekawy:
około 60 dag cukru pudru
3 łyżeczki glukozy w proszku (tutaj się nazywa: druivensuiker i jest w biosklepach)
3 łyżeczki lub płatki żelatyny + 50 ml gorącej wody
Wszystko wrzucić do michy, wymieszać ręką i wyrobić ciasto. Zawsze można dodawać wody lub cukru, gdyby wydawało się za suche lub za mokre. Po czym od razu włożyć do worka, żeby nie wyschło. Masa jest śnieżnobiała i można barwić na dowolny kolor. Można malować pędzelkiem przy użyciu barwników spożywczych rozpuszczonych w niewielkiej ilości wody. Ja tak robię. Można lepić figurki i inne ozdoby. Można przykryć cały tort. W tym celu polecam rozwałkowywać na folii spożywczej (lub miedzy dwoma foliami)i z folią przenosić na tort.

tort Minionek - czekoladowy z masą śmietanową

Po lekcjach każdy solenizant zaprasza do domu Julesa na jeden dzień. Jules to nie kto inny, tylko klasowa maskotka. Nasz gość przyjechał z nami na rowerze razem ze swoim bagażem. W plecaku zabiera bowiem zawsze ze sobą m.in.  piżamę, majty na zmianę, skarpety, buty sportowe i kalosze a także książkę do czytania przed snem oraz swój pamiętnik, gdzie każde dziecko przy pomocy rodzica musi opisać, jak Jules spędzał czas, będąc w gościach. Można też wkleić pamiątkowe fotki. U nas Jules został trochę dłużej, bo się bidoki pochorowały. Poszliśmy więc razem do lekarza, a potem obaj chłopcy leżeli grzecznie cały dzień w łóżku i oglądali telewizję. Na drugi dzień zadzwoniła dyrektorka i poprosiła o odwiezienie Julesa do przedszkola, bowiem okazało się, że kolejny solenizant czeka na jego odwiedziny. Młody więc założył gościowi kurtkę i buty oraz wyprzytulał mocno na pożegnanie. Dopiero wówczas mogłam odprowadzić naszego małego gościa do szkoły.
To jest super zwyczaj. Gdy siedzieliśmy w poczekalni u doktora (z Julesem oczywiście) jakaś pani zapytała Młodego, czy miał urodziny, bo od razu rozpoznała klasową maskotkę, gdyż jej wnuczki też chodziły do tej szkoły i gościły Julesa w domu. Dzieciaki bardzo emocjonalnie i odpowiedzialnie podchodzą do tych wizyt. W pamiętniku czytałam i oglądałam zdjęcia ze wspólnego ubierania choinki, wspólnych posiłków, zabaw. Dzieci zabierają swojego gościa na zakupy do supermarketu, w odwiedziny do dziadków czy wujostwa. Młody pokazywał Julesowi nasze krokusy i kazał mu czytać książkę przyniesioną z przedszkola. Tak przy okazji nadmienię, że bajki dla przedszkolaków mogę już czytać spokojnie i nawet wszystko rozumiem. Może się to wydać śmieszne, jednak nie dawno jeszcze było to ponad moje możliwości.

Każde kolejne urodziny to znak upływającego czasu. Dopiero co Młody się urodził, a już minęło 4 lata. Dopiero co był taki maleńki, że mieścił się na podusi, a my  drżeliśmy o jego zdrowie, gdy leżał w szpitalu najpierw z powodu żółtaczki i bakterii w moczu, potem zapalenia płuc. Dopiero co martwiłam się, jak przeżyć i nie paść na miejscu ze zmęczenia, bo drań budził się kilkanaście razy w nocy na cyca, gdy przy tym ja musiałam przestrzegać diety, bo uczulało go wszystko co miało jakikolwiek związek z drobiem lub krową, kakao, różne owoce, a oprócz tego środki czystości, kosmetyki dziecięce aaaa. To była masakra jakaś. Dziś na szczęście jest zdrowym czterolatkiem, który żre czekoladę całymi tabliczkami, pije mleko, uwielbia mięcho i owoce i nic a nic mu one nie szkodzą. Pozostało uczulenie na niektóre środki czystości i kosmetyki, ale to pikuś jest.
Jeszcze nie dawno nie umiało to samo jeść, ani chodzić, a dziś wszystko robi samodzielnie. Sam się ubiera. Ba, nawet nie wolno się za bardzo wtrącać co do wyboru ubrań na dany dzień. Matka może co najwyżej zasugerować to i owo, np że w zimowych butach to tylko na zakupy można, albo na spacer, do szkoły absolutnie się nie nadają, bo by się stopki ugotowały chyba przez cały dzień. Sam się rozbiera, włazi pod prysznic i sam się kąpie. Włoski tylko łaskawie pozwala umyć dorosłym, no i czasem życzy sobie pomocy przy wycieraniu. Sam umie zrobić kanapkę z szynką i płatki. Jeszcze nie dawno prosił o wyjęcie rzeczy z lodówki, podsadzenie do szafy z chlebem. Parę dni temu krzesła poszły w ruch i teraz czasem wchodzę do kuchni, a tu jedno krzesło pod lodówką, bo szukał margaryny, drugie pod szafą, bo wyjmował herbatę, którą mu siostry zalewały, trzecie pod mikrofalówką, bo pomagał siostrze grzać mleko, czwarte pod inną szafą, bo szukał chipsów. Wkurza mnie ten chaos niekontrolowany, ale z drugiej strony cieszę się, że Młode sobie same radzą ze wszystkim. Ciągle jednak o wiele łatwiej - i to całej Trójcy - wyjąć coś z lodówki niż to potem tam schować. Prościej wyjąć talerze i kubki z szafy, do której nawet starszaki muszą użyć krzesła, niż włożyć te rzeczy do zmywarki, która stoi przecież na samym dole i nawet Młody tam sięga. No cóż, pracujemy nad tym. Ciekawe też jest to, że jeśli jedna z dziewczyn niesie na górę napój czy przekąski to nie widzi problemów, by zabrać też coś dla siostry. Natomiast w drugą stronę to już tak nie działa. "To nie nie moje - nie będę tego sprzątać" i tak się zaczyna wojna, bo to nigdy nie jest takie oczywiste, co było czyje. Czy za opakowanie po chipsach odpowiada ten, kto je kupił, czy ten, kto zjadł ostatniego chipsa? Czy brudny kubek odnosi ten, kto z niego pił, czy ten kto robił kakao, a może ten kto przeszkodził w  piciu wrzucając do kubka kawałek OBLIZANEGO ciastka? To są dylematy dzięki którym często to matka rodzicielka ostatecznie posprząta chlew. Choć wszyscy wiedzą, że to nie zawsze się opłaca. Ja bowiem sprzatam zwykle dość dokładnie i bezrefleksyjnie, czyli bez zastanawiania się czy z tej góry potencjalnych śmieci coś jeszcze się może przydać, czy też nie. Zgarniam do wora i tyle. Ostatnio Młoda musiała prosić nauczycielkę o drugi egzemplarz wskazówek do zadania domowego. Zdarzyło się już też młodym przeszukiwać śmierdzący wór na śmieci w celu odnalezienia reszty z kieszonkowego. Cóż, matką idealną to raczej mnie nazwać nie można, ale na miano upierdliwej starej na pewno już nie raz zasłużyłam.

Moje dzieci zaś nie są idealne, ale za to na 100% mi się udały - są fajne, wesołe, inteligentne, pomysłowe, serdeczne, wrażliwe i kochane. M_jak_Mąż też ideałem nie jest,  dzięki czemu  idealnie się komponuje z resztą z Wielkiej Piątki.

do sąsiadki przyszedł gość...