Dostaliśmy najgorszy prezent jaki można komuś dać :-/

Czasem mówię, że jeśli o gatunek ludzki idzie, to już nic mnie nie zdziwi, a jednak! 

W sobotę dostaliśmy PREZENT na święta 🤯.Dokładnie to nasze dzieci dostały. Taki oryginalny i zajebisty, że wciąż dochodzimy do siebie. Cała Nasza Piątka myśli nad tym intensywnie. I nic nie wymyśliliśmy. Nie potrafimy tego zrozumieć ani umysłami ogarnąć, jak ktoś może odpierdolić taki numer.

Wieczorem miałam z Małżonkiem iść na imprezę do jego kolegi z pracy. Połączenie 60-tych urodzin i świętowanie emerytury. Zaraz po południu zaczęliśmy grzebać w szafach w poszukiwaniu jakiegoś przyodziewku oraz ogarniać po trochu chatę, żeby spokojnie bez stresu wyjechać o osiemnastej z domu i nie martwić się niczym. Żeby strawa była przyszykowana i dla dzieci, i dla kur, i dla świnek. Żeby przypomniane było dzieckom o nierobieniu żadnych eksperymentów z materiałami wybuchowymi, ani ogniem, o nie wpuszczaniu do domu dziwek, dealerów, Jehowych, księży czy komorników i tak dalej.

I nagle dzwoni sąsiadka i się pyta, czy będziemy za godzinę w domu, bo ma prezent dla dzieci. No jeszcze będziemy. Pomyślałam, że pewnie z pomocy społecznej jej jakieś czekolady dali albo znowu posprzątała na strychu i jakieś gry czy puzzle wygrzebała… 

Przyszła z dużym tekturowym pudełkiem, co utwierdziło mnie w pomyśle ze  sprzątaniem strychu. 

Ale się myliłam. I to grubo!

JAK MOŻNA KOMUŚ ZROBIĆ COŚ TAKIEGO?!

I TO MA BYĆ PREZENT?!!!!!!

Jak zajrzałam do pudełka, to mnie zatkało. Szok i niedowierzanie.

TRZY MAŁE ŚWINKI!

Nowe świnie 

Pierwsza myśl, że pewnie ktoś chciał je wyrzucić, że ktoś nie miał co zrobić, że to jakieś znajdy, podrzutki, no biedaki, które ona uratowała przed niechybną śmiercią czy cierpieniem i wiedząc, że mamy dobre serce i doświadczenie ze świnkami, przyniosła do nas… Ale choćby nawet, to nie wpierdalasz komuś na chatę z pudłem pełnym żywych zwierząt bez wcześniejszego uzgodnienia i nie zostawiasz go z takim problemem c’nie? 

A my mamy zaraz iść na tę imprezę…

TO SĄ PRZECIEŻ KURWA ŻYWE ISTOTKI, A NIE JAKAŚ PIERDOLONA ZABAWKA, która można byle gdzie w kąt pizdnąć, czy sprzedać na vinted .

Świnek nie można od tak wpuścić do klatki z innymi świnkami. Nie wiadomo, jak zareagują, nie wiadomo, czy zaakceptują się w ogóle. 

A my za chwilę mamy się ubierać…

Wkurzona zapieprzam na strych po starą klatkę króliczą ciesząc się, że nie chciało mi się jeszcze zabrać, by zrobić z niej łaźnię piaskową dla kur. A na strychu oczywiście pełno rupieci, które trzeba przestawić, by wydostać klatkę oraz kupa pajęczyn i tony kurzu. Gonię z tą klatką z powrotem mało nie zwalając się ze schodów, bo nie ma czasu. Grzebię w świńskim koszu w poszukiwaniu czegoś na spód, a dywaniki tyle co wyprane i jeszcze nie wyschły. Jakaś miska na ziarno, jakaś na wodę, jakiś domek, trochę siana, jakieś koce do przykrycia połowy klatki, żeby stworzenia miały trochę intymności, by mogły się uspokoić i dojść do siebie…

TAKIE RZECZY UZGADNIA SIĘ Z LUDŹMI DO CHUJA PANA! 

A ta jeszcze mówi, że KUPIŁA! 

Prawie padłam trupem. Zwątpiłam. Osłupiałam. No ludzie, zlitujcie się! Chodzi i biadoli, że nie ma na chleb, na faktury, że komornicy wydzwaniają, do pomocy lata… A teraz poszła do sklepu i kupiła „prezent” za kilkadziesiąt euro! POEBAO?! 

Żeby to jeszcze był normalny prezent, którego można nie przyjąć, który można oddać…

Taaak, wiem, wielu z Was tak by i z tym zrobiło, ale ja kocham zwierzęta i to bardziej niż ludzi. Ja bym takiego skurwysyństwa tym biedakom nie zrobiła. Na prawdę musiałabym nie mieć wyjścia. Kota bym nie przyjęła ani tym bardziej kozy, ale zatroszczyłabym się, żeby nie trafiły na ulicę ani na śmietnik, bo ja już tej kobiecie nie ufam za grosz. Jeśli ktoś jest w stanie zrobić coś takiego, to ja się już wszystkiego po nim spodziewam. Jakbym nie przyjęła, co by z nimi zrobiła? Ona ma dwa ogromne niewychowane psy i bodajże 9 kotów!!! Odwiozła by do sklepu? Myślicie, żeby przyjęli? 

I jeszcze się pyta czy to dobry prezent, czy zły?

Powiedziałam, że dobry, bo co niby miałam zrobić? Wiozła te zwierzątka w kartonie w aucie śmierdzącym psami kilkanaście kilometrów. One były przerażone! Miała bym kazać jej odwieźć je? Nie spałabym kilka miesięcy myśląc, co się z nimi stało i robiąc sobie wyrzuty. 

TAK SIĘ NIE ROBI ZWIERZĘTOM! Tak się nie robi ludziom!

Kurwa! Kurwa! Kurwa! 

NIE KUPUJE SIĘ ZWIERZĄT NA PREZENT!

Jeszcze kurwa TRZY!

Ja pierdolę!

Tak, wcześniej mieliśmy 4 a teraz mamy 5 i może się komuś wydawać, że o co tyle hałasu.

A może o to, że Busio i Tornado umarły i jest  nam przykro z tego powodu, ale dwie świnki to wystarczająco w aktualnych okolicznościach. Było nie było wszystko cholernie podrożało ostatnio, a do tego moje zdrowie pozostawia sobie wiele do życzenia. Sprzątanie wybiegu to 2-3 prania. Przy dwóch zmieniałam dywaniki 2 razy w tygodniu, przy czterech co dwa dni. Przy pięciu trzeba będzie sprzątac codziennie! Codziennie dwa prania tylko dla świnek? No zajebiście, zwłaszcza że nie ma gdzie suszyć, a suszarki elektrycznej nie mamy. A gdybyśmy mieli, to ile to prądu? 

Muszę dokupić choć  z 5 dywaników, a każdy po 7-15€. Znalazłam specjalne duże dywaniki dla świnek po 70€ za sztukę i chyba kupię za jakiś czas, bo to by tylko jedno pranie było i z czasem by się zwróciło. 

Produkty do prania też nie są tanie, a dla świnek muszą być bezzapachowe czyli dla alergików, czyli droższe. Do płukania używamy octu więc nie tak drogo, ale też trza kupić. No i faktury za prąd oraz zużycie pralki. 

A żarcie? 4kg worek suchej karmy10€. Dla dwóch starczał 1 na miesiąc. Do tego siano i warzywa. Codziennie cykoria, papryka, marchew. Jak nie ma trawy to kupujemy sałatki, szpinak i inne liście. Bo dla nas zwierzęta to nie zabawki, tylko kochane małe istoty.

A jak zachorują? Byle bzdura i wet plus leki wychodzi stówę.

Trzeba kupić nowe domki - 20€ za sztukę - bo każdy musi mieć schowanko, a stare już są w opłakanym stanie.

Zanim dwie odeszły, planowaliśmy rozbudowę klatki (ok 200€), ale dla dwóch nie było potrzeby, a teraz jest ich PIĘĆ! Na razie trójka małych, ale jak urosną, będzie wojna o wszystko.

NIE KUPUJE SIĘ ZWIERZĄT NA PREZENT! BO TO KURWA NIE JEST RZECZ!

Wspominałam we wcześniejszych wpisach, że być może za jakiś czas znowu coś adoptujemy. Tak, ale podkreślmy słowo A D O P T U J E M Y . Tyle jest zwierzątek w azylach! 

Rozważaliśmy adopcję jednej czy dwóch świnek na wiosnę, GDY BĘDZIEMY MIEĆ ODPOWIEDNIE WARUNKI, czyli gdy ja będę zdrowa i wszyscy inni będą zdrowi, gdy będziemy mieć wystarczająco pieniędzy, gdy sobie rozbudujemy klatkę, kupimy nowe wyposażenie i gdy będziemy wszyscy zgadzać się co do powiększenia rodziny.

I co jeszcze ważne. MY CHCEMY SOBIE SAMI WYBIERAĆ KOGO PRZYJMUJEMY POD SWÓJ DACH, KIEDY I ILE.

Jedna z milszych chwil w adopcji to poszukiwania właściwych kandydatów. Każde zwierzątko jest inne. To nie jest wszystko jedno, jaka świnka z nami zamieszka. 

Świnki które dostaliśmy są fajne i ładne, bo wszystkie zwierzątka są fajne i już je polubiliśmy i będziemy się o nie troszczyć najlepiej, jak potrafimy, ale to nie to samo co długo poszukiwane i oczekiwane stworzenie. 

Nie byliśmy gotowi na powiększenie rodziny. Nie chcieliśmy tego. Ostatnio po wielu rozmowach i przemyśleniach właśnie postanowiliśmy, że raczej nie będziemy adoptować świnek. Zaczęliśmy brać pod uwagę adopcję psa w bliżej nieokreślonej przyszłości… Teraz to już pozamiatane.

Ten prezent to dla nas ogromny kłopot i duże wydatki.

Nie róbcie ludziom takich prezentów NIGDY!!!!

Nie róbcie tego nigdy zwierzętom.

Na szczęście dziś się okazało, że stare poważne świnie zaakceptowały gromadę małolatów bez większych problemów. 

Gdy otwarliśmy przejście pomiędzy klatkami, Maggie przyszła do Młodych i jadła z ich talerzyka, a potem zajęła domek i nie pozwalała nikomu wejść. Do miski też nikt nie mógł się zbliżać. Gdy już się napokazywała kto tu rządzi, zaczęła je olewać. Chwilę później młodzież pomaszerowała do dużej klatki, gdzie Love próbowała każdą śledzić… Młodzież była bardzo podekscytowana nowym domem. Wszystko oglądały zębami, wchodziły na domki, chodziły po schodach w górę i w dół, w górę i w dół, biegały jak szalone i popcornowały po całej klatce. Love i Maggie chodziły za nimi niczym bezdzietne ciotki, które próbują upilnować dzieci przychodzące w odwiedziny, by niczego nie rozbiły ani nie dotykały. Nie pozwalały na początku zbliżać się do siana w paśniku ani do miski. Teraz ucichło i poszły wszystkie spać w różnych częściach klatki.

Uff. Jutro odniosę króliczą klatkę na strych, bo i bez tego już ciężko przez salon przejść - choinka, schnące pranie i jeszcze wielka klatka. 

Nowe otrzymały wstępnie imiona: Lady, Migotka i Bob/Bobek/Boba…

Lady bo jest piękna - ma „wytuszowane” oczy i zachowuje się od początku, jakby była celebrytką czy kimś ważnym. Nie boi się za bardzo i wszystko eksploruje pierwsza.

Bobek bo takie bobkowate…

Migotka jest biała i nieśmiała.

Już je lubimy i będzie z nimi niezła frajda, ale też niezłe utrapienie…

I jak tu niby mam lubić i szanować ludzi? Jak mam ich rozumieć? Tolerować? 

Nie, już nigdy nie zaproszę nikogo obcego do mojego domu! Nie chcę się już z nikim próbować zaprzyjaźniać ani nikogo poznawać bliżej. Najlepiej i najbezpieczniej jest trzymać się od wszystkich jak najdalej z dala. 

Maggie idzie zobaczyć młodzież

Maggie demonstruje gówniarzom, czyj jest dom

Ociężały koniec roku

Koniec tego roku jest jakiś ociężały. Z trudnością zamykam kolejne dni. Jakkolwiek głupio by to nie zabrzmiało, ale najlepiej ostatnimi czasy funkcjonuję w pracy. Odczuwam co prawda ciągle skutki tych wszystkich atrakcji antyrakowych, którymi mnie uraczono i swoje zadania wykonuję wolniej i mniej sprawnie posługuję się rękoma i resztą ciała, ale ogólnie sprzątanie ludzkich domów przychodzi mi łatwo. Nie jestem taka szybka jak wcześniej, ale patrząc na opłakane efekty pracy moich zastępców, które zastałam po powrocie z chorobowego i które dotąd nadrabiam to i tak jestem super pomocą domową haha.

Nie no serio, nie wiem co to za sprzątaczka, która nie uznaje mycia kabiny prysznicowej, nie ściera kurzu na szafach (takich, na które ja sięgam z podłogi bez stawania na palcach, czyli największy kurdupel spokojnie z plastikowego schodka dosięgnie), nie przesuwa pojemników, lamp ani koszy podczas odkurzania czy mycia podłogi… Ja pierdolę! Jak zobaczyłam domy moich klientów, którzy skorzystali z zastępstwa,  po 10 miesiącach to się za głowę złapałam. Na szybach kabiny był taki kamień, że do środka nie było nic widać. Musiałam kilkukrotnie spryskiwać super mocnym odkamieniaczem, by dojść z tym do ładu, a normalnie nigdy mocnego odkamieniacza nie używam. Za koszem w toalecie były takie czarne pajęczyny jak w piwnicy pod stodołą. Szafki w łazience musiałam gąbką szorować, bo nieścierany przez 10 miechów kurz zamienił się w lepką maź, a normalnie to suchą ścierką albo szczoteczką tylko miziam. Gdy przesunęłam lampę stojącą, było pod nią kółko brudu. I tak wszędzie coś… Pytanie jest, co te gnoje robiły przez 4 godziny w domach? Ja rozumiem, że nie każdy umie szybko sprzątać i może nie ogarnie za każdym razem wszystkich kątów, ale do jasnego grzyba, jak raz na miesiąc przesuniesz ten cholerny kosz, drugim razem lampę, a trzecim umyjesz prysznic to korona ci z głowy nie spadnie, a dom zostanie utrzymany w jako takiej czystości. Sorry, ale takiej „pomocy domowej” to ja bym za darmo nie chciała, nie mówiąc, że miałabym za takie usługi płacić… No okej, zboczyłam jak zwykle z tematu. Nie miałam w planu narzekania na zastępczynie, ale takie są fakty, że przez nie miałam większy zachrzan przez te kilka pierwszych tygodni. Co za ludzie!

Mimo to albo właśnie dlatego w pracy czuję się bardzo dobrze i działam sprawnie wykonując zadania według stałego schematu od A do Z. O wiele gorzej jest w domu, gdzie jestem okropnie, wiele bardziej niż zwykle niezorganizowana i zamotana. Nic mi się nie chce, na nic nie mam chęci, wszystko odkładam na później, mało co mnie cieszy, brakuje mi pomysłów, motywacji i ogólnie, jak to mówią, chujnia z grzybnią. Gotowania nienawidzę teraz bardziej niż kiedykolwiek, a fakt, że nie mam na nic smaku i że jem bo muszę, sytuacji bynajmniej nie poprawia. Przeglądam po kilka razy przepisy, otwieram szafy i lodówki, klnę na czym świat stoi, myślę o tym cały dzień w pracy, przed zaśnięciem, w środku nocy, rano i nic do głowy nie przychodzi.  Dlatego dosyć często niczego nie gotuję i każdy musi sobie sam jedzenie skombinować. 

Zaczęłam już, by po kilkunastu czy -dziesięciu stronach porzucić już czwartą książkę. No nie idzie mi czytanie. Każda książka mnie irytuje. Na pisanie też nie mam tyle chęci co zwykle. Wiele postów zaczęłam i zostawiłam odłogiem.

We łbie mam nadal plewy i chaos niekontrolowany. Zapominam, przekręcam, gubię się… Dużo ponurych ciężkich myśli się tam plącze i się o nie potykam bez przerwy.

A tu małżonek ma do tego ciężką sytuację w swojej robocie, bo panuje tam totalny chaos i burdel. Szefowi się jakoby lekko piętroli, starzy porządni pracownicy poodchodzili, nowych nie ma na ich miejsce, a nie ma, bo w Belgii brakuje w ogóle ludzi do pracy wszędzie, bo tera każdyn by ino za biurkiem chciał pracować albo youtuberem być, a na prawdę robić to nima komu. Szefunio męża zatrudnia jakichś randomowych polskich oszołomów na A1, którzy na dzień dobry dostają stawkę, jakiej tu nie mają ludzie po 30 latach pracy, a nie bardzo potrafią cokolwiek robić, przy czym sporą część dnia przewiszą na telefonie, bo przecież wiadomo, że baba musi im na bierząco relację zdawać z aktualnych promocji w biedrze, nowej fryzury sąsiadki, pierwszego pierdnięcia bąbelka. Zasadniczo w dużej części przyjeżdża tu teraz tylko jakaś patola… Jeden przychodził naćpany, drugi po pijaku chciał bić gliniarzy, a potem próbował sobie,  odebrać życie… Co jeden to lepszy. Szef od dawna nad niczym już nie panuje… i często ogon kręci psem. Raz w tę, raz w tamtą stronę. By pracować w takim pierdolniku, trza mieć zdrowie. 

A małżonek pluje se w brodę, bo popełnił błąd, bo miał odejść, miał zmienić pracę, już miał kilka ofert, ale szefunio mu pokadził, naobiecywał gruszek na wierzbie i ten naiwnie się posłuchał. Teraz żałuje i jest sam na siebie zły, a tu z każdym dniem jest gorzej…  

W tym tygodniu przyniósł wiadomość, że jeden z byłych kolegów popełnił samobójstwo, a odszedł z firmy z podobnego powodu, bo nie wytrzymał psychicznie… i człowiek zaczyna się zastanawiać, ile sam jest w stanie znieść.

W ostatnich dniach do tego doszło zimno. Szefostwo oszczędza. Tylko jak zwykle nie tam gdzie trzeba. Materiały, sprzęt i zabezpieczenia coraz gorszej jakości… W biurach sobie grzeją i siedzą w koszulkach a na hali 5 stopni. Ludzie po 3 pary portek i swetrów zakładają, ale nie każdy i nie wszystko da rady robić w tylu łachach. Małżonek się przeziębił, do tego w plecy go coś wzięło… Wyganiałam go do doktora, ale nie. On uparty jest i twardy. Narzekał, przeklinał, ale do roboty szedł. Wczoraj jednak w końcu poszedł po rozum do głowy i umówił wizytę u lekarza. Pod koniec roku firma ma przestój. Do Nowego Roku będzie miał czas przemyśleć wszystko i poczynić jakieś sensowne kroki. 

Przewidujemy (i mamy taką nadzieję), że jak Małżonek w końcu odejdzie, firma padnie, bo on jest jednym z ostatnich fachowców. A dwóch kolegów też szykuje się do złożenia wypowiedzenia zaraz po Nowym Roku, jeden właśnie odchodzi na emeryturę, a jeszcze inny ma kontrakt do wiosny i też opuszcza pokład. 

I tak bardzo ciężkimi, mozolnymi krokami próbujemy dotrzeć do końca roku z nadzieją, że nowy rok coś zmieni i że będzie lepszy.

Pracę wszyscy na ten rok już skończyliśmy. Najstarsza ma wolne, bo firma staje na koniec roku. Ja wykorzystuję przymusowo tegoroczny przydział urlopu. Mam nadzieję, że uda mi się przez ten czas znaleźć jakieś lepsze samopoczucie i trochę sił mentalnych. Póki co jednak przede mną jeszcze trochę załatwień i odrobina stresu.

Po niedzieli pojadę do nowego biura omówić wszelakie szczegóły. Wezmę też chyba jeszcze z jednego albo i dwóch nowych klientów, bo moi upierdliwi klienci napuścili na mnie na fb stado ludzi szukających pomocy domowej. No jak to jak? Normalnie. Ktoś się na grupie naszej gminy zapytał o sprzątaczkę, a jeden z klientów mnie oznaczył, no co drugi mądry napisał, że tak, on też poleca… Ja niczego nieświadoma otwieram za kilka dni messenger by do kogoś napisać, a tam pełno wiadomości, bo widzieli na fejsbuku, a właśnie szukają sprzątaczki… Jedna pani z sąsiedztwa pisze, że jest po operacji i ma jakieś powikłania i nie wstaje z łóżka, a mąż niby sprząta, ale to nie to samo i jakbym szukała klientów to żeby ją wpisać. No to dobra, do takiego człowieka mogę iść, bo blisko… Inne babki są z dalsza i jeszcze widzę, że dzieciate… Nie ma mowy! Zwierzęta mogą być, ale dzieci nie lubię! Nie znoszę! Już na pewno nie po południu. Ani dzieci samych w sobie, ani zabawek, ani tym bardziej dziecinnych pokoi wiecznie zawalonych łachami, zabawkami, kredkami i jedzeniem. Nope! 

Ludzie się teraz strasznie wygodni zrobili. Kurde, żeby młodzi ludzie nie potrafili se chałupy ogarnąć…?! Nie o dzieciatych tu mówię. Dzieciatych klientów nie lubię, ale akurat rozumiem. Jeszcze bardziej rozumiem ludzi starszych i schorowanych. U takich najbardziej lubię sprzątać, bo wiem, że oni na prawdę mojej pomocy potrzebują. Oni często sami chcą wszystko robić i próbują, ile dadzą rady… I cieszą się, gdy człowiek im pomoże. Często jest się dla nich faktycznie tylko pomocą. Młodzi natomiast nie rzadko mają oczekiwania z kosmosu a pomysły z dupy i najwięcej pretensji i żalów o wszystko. Oczywiście to tylko duże uogólnienie, bo w każdej grupie są ludzie i parapety…

Skoro przy robocie jestem to mam zagwozdkę. Może trafi tu ktoś, kto mi podpowie rozwiązanie…

Sprzątam u nowych klientów. Mieszkanie jak mieszkanie. Oczekiwania normalne. Sprzątam, odhaczając z łatwością punkt po punkcie. Nagle dotarłam do wuceta i utknęłam. Sedes jest. Półka na srajtaśmę jest. Pojemnik na babskie rzeczy jest. Płyn do kibla jest. I to wszystko w tym pokoju. Czegoś tu brakuje… 🤨🧐 🚽

- Eee, ludzie, macie gdzieś szczotkę do kibla?! 

- Nie, nie używamy - odpowiada laska z miną dającą do zrozumienia, że zadałam wyjątkowo głupie i niedorzeczne pytanie.

Z wrażenia i konsternacji wybełkotałam tylko coś w stylu - A, okej… - i nie zapytałam, jak myją ten pieprzony kibel, a głupio drugi raz pytać i teraz nie wiem… 

Przyznam się tu bez bicia, że co jakiś czas coś mnie w tym zawodzie zaskakuje, że co raz dowiaduję się i uczę nowych rzeczy, poznaję nowe, odmienne od znanych mi sposoby sprzątania, mycia i pielęgnacji domu, bo wychowałam się przecież w rolniczej rodzinie, w polskiej wiejskiej rzeczywistości. Wielu nowoczesnych urządzeń, sprzętów i produktów nigdy w Polsce na oczy nie widziałam. Niezbyt też jestem w temacie eko szału i tych wszystkich modnych „ekologicznych” metod sprzątania. Przeto dosyć często wychodzę na debila. Mówi się trudno. Przyjmuję na klatę… Szczotki do kibla, a raczej jej braku jednak chyba nie udźwignę. Ktoś coś? Poratujcie. Znacie kogoś, kto myje kibel bez szczotki? Jakieś tajne sprytne triki, modne wuceekotrendy? 

Zmieniając temat powiem wam, że oto minął już rok od diagnozy i pierwszej operacji. Rok bez cycka. Rok walki z rakiem. Chciało by się powiedzieć, że wygranej, ale to tak nie działa. Można mieć tylko nadzieję, ale trzeba żyć w ciągłej niepewności i niepokoju. 

W poniedziałek byłam u swojej doktorki, ale w sumie to nie wiem po co. Zapytała, jak się czuję, powiedziała, że Zometę dostanę po Nowym Roku i kazała w następną środę skoczyć do szpitala na badania krwi, mammografię i usg. Głupio się przyznać (szczególnie przed samą sobą), ale mam lekkiego stresa… Chwila prawdy. I adrenaliny.

Doktorka potwierdziła opinię rodzinnego, że nic nie można poradzić na bóle stawów, że Femara tak robi. Mówiła, że są jakieś specjalne masaże, które ponoć pomagają, ale to w szpitalu robią i to jeszcze dalszym. No to dzięki. Pocieszające jest, że te niedogodności z czasem powinny złagodnieć, a nawet całkiem zniknąć. Czyli że nie trzeba się z tym użerać przez całe 5 lat hormonterapii. Zawsze coś.

Powoli się też do tego dyskomfortu przyzwyczajam, ale czasem jeszcze mnie dołuje i wnerwia. Klikanie rysikiem po tablecie też nie jest bezobjawowe. Już różne pozycje wypróbowałam, ale coraz bardziej łapy bolą i chyba trzeba by się zbliżać powoli ku końcowi…

Zanotuję jeszcze, że Młody odebrał swoje bryle i cieszy się z wyraźności świata. Nie jest jeszcze tylko pewny swojego wyglądu. Zastanawia się stojąc przed lustrem, czy aby na pewno dobrze dobrał sobie te okulary, czy aby na pewno dobrze w nich wygląda. Boi się, że w szkole będą się śmiać… Nic na siłę. Na wszystko potrzeba czasu. 

Chciałam go zapisać na badania w stronę autyzmu, ale długa kolejka jest. Psycholożka napisała, że dopiero gdzieś luty-marzec, ale nie mamy jeszcze terminu.

Pogoda jest od czapy. A raczej na czapę. Zimno sakruckie. Krótkie dni - o ósmej rano jeszcze ciemna noc, o szesnastej już zmierzcha. Na drodze ślisko. Nienawidzę zimy. Na skuter zakładam podkoszulek, koszulkę, termo koszulkę, bluzę zwykłą, bluzę polarową i dopiero kurtkę, na zadek rajtuzy, jeansy a na to jeszcze portki narciarskie, na ręce 2 pary rękawiczek, a pod kask czapkę. I myślicie, że mi ciepło. Figa! 

Po powrocie do domu gorący prysznic, poduszka z pestkami do mikrofali i pod kocyk z gorącym pićkiem.

Zapomniałam o prezencie od niewiadomokogo. Kiedyś przyszłam z pracy a Młoda mówi, że była jakaś pani, która powiedziała, że słyszała, iż byłam chora i przyniosła dla mnie prezent. Na papierze była nalepka z Samany. To organizacja wspierająca ludzi m.in. chorujących na raka. No okej. Ale ja ich nie znam. Nie wiem, skąd wiedzą o mojej chorobie i o tym gdzie mieszkam. Ale lubię takie niespodzianki. Dostałam komplet ręczniczków.  Przydadzą się. Dziękuje niewiemkomu i Samanie. 

Powiedzcie Wiośnie, żeby już przyszła, bo zima jest zła! 

Świąteczna parada oświetlonych traktorów 2022

 We Flandrii ostatnimi laty popularne stały się parady traktorów przystrojonych niczym choinki. 

Organizują je stowarzyszenia młodych rolników i ogrodników, w tym roku imprezę podkręca i reklamuje stacja radiowa Radio 2. Akcja ma być wyrazem solidarności i nadziei dla mieszkańców. W tym roku ma się odbyć w ramach tej akcji około 30 takich parad we Flandrii. Łącznie weźmie w nich udział około 500 traktorów. Parada u nas w Merchtem była pierwszą i wzięło w niej udział prawie 60 traktorów przystrojonych tak, że czasem trudno było się domyślić, że to w ogóle jakiś traktor jest. Oprócz traktorów były też dwie ciężarówki, które najwyraźniej czują się traktorami ;-)

Traktory startowały z parkingu w centrum naszej wioski, gdzie najpierw można było je sobie pooglądać z bliska. Towarzyszyło im kilka stoisk. Nie zaglądałam, co tam sprzedawali, ale pewnie flamandzkie grzane wino i tego typu rzeczy, jak to u nas przy takich okazjach. Podejrzewam, że z każdym rokiem stoisk będzie przybywać, a impreza będzie stawać się coraz bardziej popularna, o ile się oczywiście tradycja utrzyma.

Wstyd było by przegapić taką okazję do zrobienia kilku fajnych zdjęć. Poszliśmy zatem z Młodym na parking pooglądać traktory. A potem patrzyliśmy, jak jadą. Na końcu wpisu znajdziecie mój amatorki filmik kręcony taboretem, który wrzuciłam na YT. 

Atrakcja trwała kilkanaście minut, ale warto było te cuda obejrzeć. Ludzie mają wielką fantazję, jeśli idzie  o dekoracje traktorów. Szacun! 

Traktory przejeżdżają po całej gminie, a trasa podawana jest kilka tygodni wcześniej do publicznej wiadomości wraz z zachętą, by ludzie przystrajali domy na trasie światełkami. Mieszkańcy oczywiście wychodzą na ulicę, a i ludzie z okolicznych gmin się zjeżdżają na to widowisko. 

Przejazd był filmowany z drona i zapewne można już znaleźć gdzieś profesjonalne filmy w internecie. Ja wrzucam tu jednak własne fotki i video.

Kolejne dziecko mi dorosło

 Ten wpis poświęcę Młodej, na co dzień zwanej Tereską. Moje Maleństwo, które już dawno mnie przerosło i z którym świetnie się dogaduję. Moja wielka Córka, która dziś jest dla mnie nie tylko dzieckiem, ale też świetną kumpelą i prawdziwym wsparciem. Rozumiemy się bez słów, jak baba z babą, wariatka z wariatką. Kocham ją z całego serca, a nawet bardziej. 
Od małego była udana i mnóstwo anegdotek z jej udziałem spisałam w moim mini pamiętniczku. Oto kilka z nich.

4 letnia Terenia rozrabia w przedszkolu. Pani przestrzega ją, że jak się nie uspokoi to postawi ją do kąta. Tereska na to:

- A postaw mnie, to tak będę głośno krzyczeć, że pani dyrektor usłyszy i zobaczysz wtedy!

🧚🏻

Innego dnia w szkole Tereska poszła do toalety. Pani pyta, czy nie potrzebuje pomocy. Na co zawsze samodzielna Tereska odpowiada, że nie. Pani jednak - co sama mi opowiedziała - miała wątpliwości, czy czterolatka poradzi sobie z podtarciem tyłka i ponowiła pytanie zaglądając do kibelka. Na co usłyszała:

- WYYYYNOOOOŚ SIĘ!!!!

🧚🏻‍♀️

Ze dwa lata później. Inna szkoła. Szkolna wycieczka. Dzieci, jak to dzieci przepychają się i kłócą w kolejce, a nasza Tereska stoi z dala od tego harmideru mówiąc głośno i wyraźnie z dezaprobatą - AJA SIĘ NIE PCHAM, BO JA JESTEM KURTURARNA!

Przewodniczka wycieczki usłyszawszy tę deklarację wpuściła tę KURTURARNĄ dziewczynke jako pierwszą.

Innym razem wychowawczyni trzeciej klasy opowiedziała mi, że któregoś dnia przybiegły do niej dziewczynki naskarżyć na naszą Tereskę, ich klasową koleżankę.

- Proszę pani, a Tereska krzyczała na chłopaków z gimnazjum.

- Co takiego krzyczała? 

- Nooo…. Żeby natychmiast przestali…

- A co oni robili?

- Rzucali kapciami w szkolny dzwonek!

- No i co się stało?

- No i oni uciekli…

Pani nie widziała w tym żadnego problemu, skoro chłopcy uciekli. Wprost przeciwnie, o czym powiedziała dziewczynkom skarżypytom, ale była bardzo ciekawa, jak to się stało, że wielkie nastoletnie chłopaczyska ot tak po prostu uciekli przed małą dziewczynką. Spytała zatem Tereski, co ona krzyczała do tych chłopaków.

- No żeby przestali rzucać w dzwonek, bo tak nie wolno!

- I oni posłuchali?!!

- Tak, gdy tylko powiedziałam, że idę po panią dyrektor…

🧚🏾‍♂️

A kiedyś już jako nastolatka wróciła ze szkoły (średniej) i mówi 

- Sorry, że tak późno, ale musiałam zostać po lekcjach.

- No wiem - odpowiadam - przecież mówiłaś, że piszesz ten zaległy test z geografii…

- A nieee, testu dziś nie było. Zostałam po kozie, bo pobiłam się z chłopakiem… No bo jest w szkole taki debil, co ciągle wszystkich zaczepia, popycha, kopie, podstawia nogi. I tak na każdej przerwie. Nawet człowieka nie znam, bo nie jest z mojej klasy, ale dziś podszedł do mnie i mnie kopnął. No debil myśli, że mnie można tak bezkarnie kopać?! Oczywiście mu oddałam kopa i zaczęliśmy się bić. Ludzie się oczywiście zaraz zlecieli i zaczęli suportować (kibicować). No i tak się darli, że nauczyciel  usłyszał i przyszedł, i zawołam mnie i tego debila do klasy. 

- No i dostaliście uwagę?

- Nie, właśnie nie dał nam uwagi tylko po lekcjach musieliśmy zostać.

Kilka dni później spytałam, jak jest w szkole po tym zdarzeniu. Odrzekła, że spoko - wszyscy się mnie teraz boją a na debila wołają damesboxer.

Innym razem opowiedziała mi jak to z klasą szli przez miasto i czekali na czerwone na wielkim skrzyżowaniu, a wtedy ona zauważyła, jak jakiś facet rzucił peta na ulicę, gdy tuż obok stał kosz na śmieci.

- Eee, proszę pana! Tu jest kosz! - zadarła się na cały głos, a reszta klasy w śmiech, bo facet strzelił buraka.

I taka jest moja Córka! Zawsze gotowa stawić czoła każdemu, by zaprowadzić porządek. Jestem z niej dumna i zawsze jestem po jej stronie, bo wiem, że ona dokonuje dobrych wyborów i podejmuje słuszne decyzje. Wiem, że nigdy nikogo świadomie i bez powodu nie skrzywdzi, ale niech ktoś spróbuje na jej oczach łamać zasady, czy robić słabszym krzywdę, a będzie miał się z pyszna. Obeznani w temacie autyzmu wiedzą pewnie, że to zachowania często spotykane u autystyków, bo autyzm jest czuły na zasady - muszą być przestrzegane. Bo autyzm nie zna granic, nie martwi się czy coś wypada czy nie wypada… To może się wielu nie podobać, a innych może nawet gorszyć, ale ja jestem dumna z moich dzieci i mam dupie, czy wam się to podoba, czy nie…

Świętowaliśmy jej osiemnastkę oczywiście po naszemu.

Upiekłam tort, taki jaki sobie zażyczyła. Jej ulubiony, czyli bezowy z truskawkami, ciesząc się, że  belgijskie truskawki są też w grudniu pyszne i pachnące.

Zrobiłam też własną kartkę urodzinową i udekorowałam salon zgodnie z moją fantazją.

Przyszło mi to trudniej niż kiedykolwiek wcześniej, bo jakoś sił mi brakowało na wszystko. Zarówno fizycznych jak i psychicznych. Odkładałam wszystko i odkładałam. Robiłam po odrobinie i przerywałam, ale ostatecznie wszystko się udało zrealizować jak należy. I jestem zadowolona z efektu. Córce i reszcie też chyba w miarę się wszystko podobało. 

Co od nas dostała?

Pierwszy grubszy prezent finansowy dostała już jakiś czas temu od Ojca, gdy wybierała się do Polski.  Matka teraz tylko dorzuciła trochę głupot dla beki. Jak na matkę normalną inaczej przystało dla żartu pochowałam te prezenty w kilku pomieszczeniach, a jej daliśmy tylko listę rzeczy do znalezienia. A podarowaliśmy jej…

70-stronicową fotoksiążkę z zapisem pierwszych 18 lat życia, nad którą pracowałam kilka tygodni wybierając zdjęcia, wymyślając opisy i w końcu składając to w programie w jedną całość, ozdabiając clipartami, kolorowymi tłami i zamawiając w ulubionym sklepie. 

 

Paczkę rękawiczek gumowych i rolkę srajtaśmy na wypadek gównianych sytuacji.

Afrykańską dzidę (którą wypatrzyłam w rupieciach u sąsiada i wysępiłam za friko, a Małżonek pomalował) na wypadek nalotu dronów.

Pudełko herbaty, bo to jej podstawowy napój. 

Kolekcję „magicznych eliksirów”, czyli słodkich alkoholi we wszystkich kolorach tęczy, by życie było wesołe.

Wibrator, bo każda kobieta powinna mieć choć jednego wiernego przyjaciela.

Zestaw EHBO w razie wu (Eerste Hulp Bij Ongevallen, czyli pierwsza pomoc przy wypadkach, czyli plastry, tabletki przeciwbólowe i kondomy).

Coś z Avonu, żeby raz mieć coś z avonu.

Amulet szczęścia, czyli pluszaka sowę ze sklepu z rzeczami z drugiej ręki.

No i piękne kwiaty od Taty.

Wypiliśmy szampana i zeżarliśmy tort. Pośmialiśmy się i powydurniali. 

Starsza pracująca Siostrzyczka zafundowała wszystkim obiad w naszej ulubionej knajpie. 

Fajnie było znowu po tej długiej pandemiczno-chorobowej przerwie pójść razem całą Piątką do restauracji na obiad. Cudnie było razem spędzić spokojnie acz wesoło ten wyjątkowy moment. 

Naładował mi to baterię i poprawiło nastrój. 

To był piękny dzień. My się wszyscy dobrze czujemy w swoim towarzystwie w swoim własnym domu. Choć nie ukrywam, że cieszę się, gdy Młodzież wchodzi w relacje z rówieśnikami i innymi ludźmi z poza domu.

Przypadkowym czytelnikom nasze niektóre prezenty mogą się wydać cokolwiek dziwne, ale zapewniam was, że każdy z nich ma wyjątkowe znaczenie i nie były to rzeczy bynajmniej przypadkowe.