Wakacje powoli zbliżają się ku końcowi

Był urlop i po urlopie. Mało tego urlopu w Belgii jest. Dwa tygodnie pyknęło zanim się człowiek obejrzał. Ale nic to, dobre i dwa tygodnie - człek se oddychnął zdziebko. Szkoda tylko, że taki skwar był wtedy, nic wiele nie szło porobić, bo ledwie człowiek do ogródka wylazł już się zmęczył, a gdzie tu dopiero iśc do lasu skakać z dziećmi za piłką. Nikomu nic się nie chciało, więc głównie siedzieliśmy i nicnierobiliśmy - dzieci komputer, jak książka - luzik. No, w lesie też byliśmy i pograliśmy chwilę w badmintona, chwillę porzucaliśmy ringo, chwilę poganialiśmy po krzakach - śmiechu było trochę w każdym bądź razie. Młoda co jakiś czas zaganiała resztę z Trójcy do kuchni i razem coś pichcili . A to babeczki z czekoladą, a to galaretki, a to pannenkoeki (naleśniki). RMiło się patrzy jak wszystkie dziecka ładnie ze sobą współpracują, przekomarzają się, śmieją robiąc coś dobrego do wszamania. Któregoś dnia nakleiłyśmy też pierogów rusich i z truskawkami. Jak człowiek chodzi do roboty, nie ma czasu na takie głupoty, więc już dawno pierogów nie jedliśmy. Omniomniom jak smakowały wszystkim i wcale nikomu nie przeszkadza, że do nadzienia do ruskich używam sera greckiego, bo zwykłego białego w kostkach nie znalazłam w żadnym sklepie.

W zeszły weekend znowu skoczyliśmy nad Morze Północne. Tym razem wybraliśmy Koksijde. Byliśmy już tam w zeszłym roku i nam się spodobało bo mało ludzi, duża plaża. Jak ktoś lubi, może sobie własnoręcznie uzbierać w kamurach świeżych małży na obiad. Tylko trzeba się streszczać, bo pierzasta mewia konkurencja pracuje tam całymi stadami. Jedno co nas nieprzyjemnie zaskoczyło to fakt, że nad morzem było 10 stopni zimniej niż u nas na wiosce, czyli ZALEDWIE 25 stopni i do tego wiało okropnie. Zatem w stroju kąpielowym to - że tak powiem - nie przewalało się i trzeba było koniecznie się ruszać, żeby nie zmarznąć.

Na plaży wykopaliśmy małymi łoptakami i wiaderkami wielki dół ku wielkiej uciesze Młodego. Oczywiście nawbijało nam się w stopy pokruszonych muszelek, ale dobra zabawa jest najważniejsza. Woda była tego dnia bardzo brudna i śmierdziała małżami, ale nie przeszkodziło to nam bynajmniej w zamoczeniu kuprów i  skakaniu przez fale. Nad morzem zawsze jest fajnie i wesoło, nawet zimą, a w takie upalne dni jest wręcz wyśmienicie. Przynajmniej można bez ubrań chodzić, bo na wsi to już  w samych majtasach 40letniej grompie hasać nie wypada :-)

plaża w Koksijde

Fantastyczne jest to, że nad morze mamy raptem godzinę jazdy, no może z hakiem - blisko w każdym razie i spokojnie można rano o 10tej wyruszyć a przed wieczorem wrócić do dom. Gdy już naoodychaliśmy się powietrzem śmierdzącym małżami, pojechaliśmy do bardziej oddaleonego od morza miasteczka Veurne, żeby coś zjeść.

widok na Veurne

 Dlaczego jemy daleko od morza? Ano dlatego, że po pierwsze nas samym morzem kuchnie w restauracjach często czynne są dopiero wieczorem a po drugie ludziów jak mrówków, zaś kilkanaście kilometrów od morza już bez problemacji można znaleźć miejsce dla całej rodziny w pierwszej lepszej restauracji, no i jak nie ma tłumów to i na jedzenie nie trzeba godzinami czekać. Tym razem wybraliśmy piwną restaurację ' t Hof van de Hemel, (strona internetowa restauracji), w której większość potraw przygotowano z dodatkiem piwa. Mają tam też 100 różnych piw z całej Belgii i z Holandii do wypróbowania. Ja nie mogłam odmówić sobie skosztowania piwa La Trappe Isid'or z holenderskiego klasztoru trapistów Koningshoeven nazwanego na cześć pierwszego browarnika w tym klasztorze - brata Izydora, skoro  nasz synio jest jego imiennikiem.

Mając na uwadze, że rok szkolny zbliża się wielkimi krokami, pomyślałam, że chyba pora skoczyć do jakiegoś sklepu i kupić tornister dla naszego pierwszaka. Wsiedliśmy więc na rowery i pojechaliśmy do najbliższego sklepu z zabawkami i akcesoriami szkolnymi. Młody wybrał sobie tornister ze spidermanem. Nie podobał mi się ten wybór, bo z doświadzcenia wiem, że jak coś takiego jak torba kosztuje 20€ to raczej za dobre nie będzie. Tornister wyglądał jednak solidnie, więc stwierdziłam, że za takie pieniądze to za pół roku najwyżej się nowy kupi... No i faktycznie ten tornister okazał się bardzo solidny. Był tak solidny, że Młody siedział nad nim pół godziny i ni cholery nie udało mu się ani jedno zapięcia otworzyć samodzielnie. Jeżu, co za buc projektuje tornister dla sześciolatka z zamknięciem, które stary ma problem otworzyć. No wiem w sumie co to za buc -  wszak to jedna z największych amerykańskich firm produkujących zabawki nazwy niebędę wymieniać, bo szajsu nie ma co reklamować. No ale wiadomo, coś co robi zabawki powinno pozostać przy produkcji zabawek i dać sobie spokój z czym innym, skoro się na tym nie zna... A ja mogę przeklinać tylko swoją głupotę, bo Młody to sześciolatek, dla którego najważniejszy jest kolorowy obrazek i znana postać a nie funkcjonalność produktu. Matka zaś powinna się puknąć w głupi łeb i pomyśleć, czy malutkie paluszki będą wstanie samodzielnie tę torbę otwierać i zamykać kilka razy dziennie. Ech. Musiałm iśc drugi raz do tego samego sklepu i oddać ten szajs. Tym razem wzięłam torbę z firmy, która zajmuje się  robieniem toreb a nie czego innego. Jest to tutejsza firma z Antwerpii, która znana jest na świecie. Nazwa firmy pochodzi od autora Księgi Dżungli. Założyciele firmy uznali, że jest to historia wesoła, pełna przygód i takie same emocje mają, zdaje się, wywoływać ich torby, plecaki i tornistry. Do każdej torby, torebki, placeka, tornistra dołączona jest zawsze maskotka - sympatyczna małpka. Mnóstwo belgijskich dzieci nosi tornistry z tej firmy i wytrzymują one długie lata. Tornistry kosztują zwykle  90-150€ zależnie od wielkości. Młodej kupiłam w zeszłym roku plecak z małpą, a raczej plecaczysko, bo to jeden z nielicznych, do którego zmieszczą się wszystkie książki do liceum i który ich ciężar i kanciastość wytrzyma bez problemu. Po roku czasu nawet nie ma wielkich śladów użytkowania. Liczę że ten Młodego wytrzyma 3 lata, bo do czwartej klasy potrzebny pewnie będzie większy. W każdym bądź razie ten tornister ma zapięcie takie samo, jakie miał mój, gdy szłam do pierwszej klasy i Młody radzi sobie z nim bez problemu.

Poza tornistrem kupiliśmy też worek na basen, bo w pierwszej klasie lekcje pływania są obowiązkowe i dzieci jeżdżą w trakcie lekcji na jakiś pobliski basen. Kąpielówki i ręcznik w domu się znajdą. Młody wybrał też nowy metalowy bidonek na wodę i nowe pudełko na kanapki. I to jest w sumie wszystko, czego potrzebuje dziecko do szkoły. Podręczniki, przybory, papier, artykuły techniczno-plastyczne zapewnia uczniom od 2,5 do 12 lat szkoła, więc my rodzice już nie musimy się nad tym głowić. Na początku roku trzeba będzie kupić jeszcze w szkole koszulkę na w-f z logo szkoły. Z przedszkola się nie nada, bo u nas inny kolor t-shirtów mają przedszkolaki, inny klasy od 1-3 i inny klasy 4-6. Taka koszulka kosztuje około 10€, ale w zeszłym roku Rada Rodziców wymyśliła, żeby na początku roku można było sprzedac i kupić używane koszulki, więc pewnie w tym roku już to będzie działać. Na wf trzeba też jakieś buty sportowe i jakieś spodenki lub dres, ale to rzeczy oczywiste. W szkole butów się nie zmienia, więc specjalnych kapci nie trzeba, tylko codzienne buty powinny być wygodne i solidne, żeby dziecko mogło w nich siedzieć te 8-9 godzin w szkole i żeby wytrzymały zabawy na podwórku w warunkach ekstremalnych (deszcz, błoto, upał, wspinaczki po drzewach i kamieniach - czy co tam kto ma koło szkoły, kopanie w piłkę).

Starszakom to w tym roku chyba nie trzeba nic. Podręczniki zamówiłam przez internet jak było kazane na początku wakacji i nie długo powinni je zacząć dostarczać do domów. Tornistry mają z poprzedniego roku, przybory też. Młodej trzeba dokupić tylko parę nowych plastikowych segregatorów, bo stare już trochę wypsute, ale z tym poczekamy do początku roku, bo nie wiadomo jakie oczekiwania ma nowa szkoła.

Najważniejsza i niezbędna rzecz potrzebna w każdej szkole to chęć do nauki, ale tego kurza stopa nigdzie nie idzie kupić, tak samo jak chęci do pracy. Ale jakby ktoś coś gdzieś, to niech da znać :-)

Dlaczego lepiej (nie) mieć dzieci?

Nie dawno opublikowano wyniki jakiejś śmiesznej ankiety, z której wynika, że w Be coraz więcej młodych ludzi deklaruje, iż nie zamierza mieć dzieci. Pod artykułem oczywiście zażarta dyskusja  i licytowanie się, kto jest większym egoistą, debilem, ignorantem... ot zwyczajna gównoburza.

Moim zdaniem dyskutowanie na ten temat jest kompletnie bez sensu, przecież - do jasnego grzyba - to każdego indywidualna sprawa, jak se zamierza życie przefurać i z kim. Jeszcze bardziej głupie jest zarzekanie się że nigdy... bo do wszystkiego trzeba najpierw dorosnąć (wiek faktyczny nie ma tu nic do rzeczy) i zrozumieć to i owo.  Choć fakt, niektórzy pewnie nigdy nie dorastają - całe życie są dziećmi i to często bardzo rozkapryszonymi, albo dorastają za późno a wtedy tylko płacz i zgrzytanie zębów... Ale co mnie to?

Dlaczego jednak lepiej nie mieć dzieci (argumenty z dupy... znaczy z dyskusji)?

Bo świat DZIŚ jest bardzo zły? Co prawda w szkole miałam z historii często pały, ale mimo wszystko wiem, że dziś nie różni się wcale a wcale niczym od wczoraj, przedwczoraj czy dwóch tysięcy lat temu pod względem ilości zła i dobra. obu jest po równo i żadne nigdy ostatecznie nie zwycięża, inaczej już dawno mielibyśmy albo na Ziemi raj, albo ta planeta by nie istniała. 

Na świecie jest za dużo ludzi? Co prawda to prawda i jakby taką deklarację złożyli Chińczycy czy Arabowie to może by to i sensownie brzmiało ale w ustach mieszkańców jednego z najmniejszych krajów na świecie brzmi to cokolwiek śmiesznie, zwłaszcza że Arabowie zalewający ten kraj takich deklaracji bynajmniej nie składają, wprost przeciwnie :-)

Planeta jest coraz bardziej zanieczyszczona i za jakiś czas jej istnienie się skończy a ludzkość wymrze. Nooo brawo,  idąc tym tokiem myślenia,  nie warto iść jutro do pracy, kupować ubrań, domów, samochodów i gromadzić innych dóbr... Kurde, poprośmy od razu o zbiorową eutanazję, bo świat kiedyś i tak zniknie to po kij żyć...

Dzieci są nieszczęśliwe, bo wielu rodziców źle wychowuje i źle traktuje swoje dzieci. Dosyć pokrętna logika... znowu eutanazja wskazana jak najszybciej, bo wielu dorosłych to przestępcy, pijacy, złodzieje, gwałciciele, terroryści, dziwki... ? Jak widzę, że coś jest złe, to albo się z tego cieszę, bo też jestem zła i się do złoczynienia przyłączam, albo próbuję to zmienić coś dobrego robiąc i dając dobry przykład... Czy nie...?

Gdy się pracuje, nie można mieć dzieci, bo będą one nieszczęsliwe i/lub źle wychowane. Serio? Wielu znam pracujących rodziców i sami jesteśmy pracującymi rodzicami, stąd wiem, że trudno jest pogodzić obowiązki rodzica z obowiązkami pracownika, ale da się, jeżeli ktoś chce, a dzieci w dziejach ludzkości gorsze rzeczy musiały i muszą przeżyć niż żłobek czy świetlica. 

Tego typu argumentów było tam sporo i ja na prawdę nie wiem, po kiego  takie głupoty wymyślać? Chyba tylko po to, by udowodnić swój debilizm i skretynienie. Jeśli już ktoś się koniecznie musi wszystkim chwalić albo tłumaczyć, że nie zamierza mieć dzieci, dlaczego nie powie normalnie, uczciwie:

NIE CHCĘ, BO NIE! Koniec kropka. 

Nie chcę dzieci, bo ich nie lubię.

Nie czuję się na siłach fizycznych, psychicznych, finansowych i innych, by wychować dziecko. 

Nie mam zamiaru poświęcać 20 czy więcej lat z mojego zajebistego, fajnego, ciekawe życia, by zajmować się dzieckiem.

Chcę przeżyć to życie i umrzeć w samotności.

Wolę hodować krokodyle.

Chcę całe życie podróżować i dzieci by mi w tym przeszkadzały.

Itede itepe. Wielka mi fizjologia :P

Gdybym JA dziś nie miała dzieci, co by się stało? Krowy przestały by się doić? Ptaki fruwały by do tyłu? A może świat przestał by istnieć? Na pewno coś w ten deseń. 

Gdybym ich nie miała to nawet nie wiedziałabym, co straciłam a co zyskałam, bo to dopiero trzeba przeżyć i doświadczyć, by móc się na ten temat wypowiadać sensownie. Tak mniemam...

Niestety z dziećmi nie można się rozwieźć, nie można im dać wypowiedzenia. Można je zabić, sprzedać albo zamknąć w lochu, co - jak wiadomo - też się w historii zdarzało i zdarza ciągle co jakiś czas, ale jest karalne i nie ludzkie (tak mówi nam sumienie, etyka i prawo).

Nie każdy zaryzykuje, nie każdy się odważy, nie każdy poświęci swoje życie. To jego sprawa. Nie każdy też niestety może zostać rodzicem... Życie.

Czasem też ktoś się zarzeka, że nie chce dzieci, że nigdy przenigdy... a potem nagle sru i ni stąd ni z owąd natura zaczyna drzeć ryja i antydzieciowiec już ogląda się po cichu  za potencjalnym dawcą spermy czy w miarę atrakcyjnym inkubatorem. Innym znowu przydarza się zwykły wypadek przy pracy no i wtedy zamiast trzymać się swoich zarzeczeń i czym prędzej pozbyć się życiowego  kłopotu, postanawiają sprawdzić jak to jest być rodzicem i  zwykle nie żałują.

Nigdy nie mów NIGDY. 

Ja mam dzieci i cieszę sie z tego, choć bez wątpienia ich brak na pewno ułatwiał by życie. 

Hm... Można by było do woli podróżować, imprezować, uprawiać sporty, robić karierę, całą wypłatę wydawać tylko na siebie, w każdej wolnej chwili oglądać filmy, czytać, seksić się o dowolnej porze w dowolnym miejscu, spotykać ze znajomymi i nieznajomymi, leżeć do góry dupą, chodzić na golasa po chałupie i robić w cholerę innych rzeczy, które teraz trzeba ograniczać lub wręcz sobie odmawiać na koszt zajęć z potomstwem i dla potomstwa... 

Taa, myślę że z tydzień, miesiąc, no może nawet rok było by to zajebiste, ale w końcu by się znudziło. I co potem? 

Mówię tu o sobie tylko i wyłącznie. Nie wyobrażam sobie nie mieć dziś dzieci. Po co wtedy było by w ogóle żyć? Po co chodzić do pracy? Po co robić cokolwiek? Dla mnie życie bez dzieci nie miało by dziś żadnego sensu.

Domyślam się jednak, że robienie kariery, bicie rekordów, zdobywanie szczytów itp rzeczy są dla wielu właśnie takim motorem życia, jak dla mnie macierzystwo i tym dzieci wcale nie muszą być do szczęścia potrzebne, a wręcz będą im przeszkadzać w drodze do celu. Wolno im? No pewnie, to ich życie - wy za nich dzieci nie wychowacie i nie nakarmicie... A może jednak...?

Mam też wystarczająco lat, by czasem popatrzeć w przyszłość. Oczywiście nie wiem, co mnie tam czeka i czy cokolwiek, bo nie zbadane są wyroki losu, ale wiem że młodsza nie będę. Starzeję się, moje ciało się zużywa, szybciej się męczę, coraz więcej dróg jest dla mnie na zawsze zamkniętych. Nie ubolewam nad tym, cieszę się każdą chwilą która trwa  i staram się te chwile wykorzystywać, zanim staną się historią, ale już mam świadomość swojej przemijalności. Mam świadomość, że życie pędzi coraz szybciej a ja z roku na rok jestem wolniejsza i mniej sprytna. Mam świadomość, że nasze dzieci w końcu się usamodzielnią i zbudują swoje gniazda - same lub z kimś. Wiem jednak, że do końca swoich dni będę mieć o kim myśleć i o kogo się troszczyć (choćby w myślach, bo mogą daleko wyfrunąć) i że po mnie ktoś zostanie... 

Fajnie jest być mamą. Cieszę się tym faktem od 16 lat i nie znudziło mi się ani-ani. Słyszałam kiedyś od kogoś, że dziećmi się trzeba cieszyć, gdy są małe, bo duże już nie są fajne, są wręcz wredne. A figa, dzieci są fajne cały czas bez względu na wiek. Dają czasem w kość, stresują, sprawiają wiele kłopotów i dodają siwych włosów na głowie, ale jest też z nimi masę frajdy każdego dnia. Od dzieci można się też wielu rzeczy nauczyć, bardzo wielu...

Czego ja się niby nauczyłam? Między innymi: cierpliwości, pomysłowości, rozwiązywania najdziwniejszych problemów, zaradności, podziału  uwagi, wytrwałości, wrażliwości, słuchania, przytulania, udoskonaliłam swoją empatię i nauczyłam się nowego spojrzenia na świat i cieszenia się drobiazgami. Poznałam też i udoskonaliłam możliwości mojego ciała, umysłu i ducha. Dzięki dzieciom stałam się silniejsza i odważniejsza, poprawiłam znacznie swoją wiarę w siebie. Dzięki macierzyństwo poczułam się bardziej kobieca. Dzięki dzieciom poznałam też lepiej małżonka. Nic nie sprawdza tak związku jak jak problemy z dziećmi. Nic go tak nie umacnia jak wspólne siedzenie przy chorym dziecku, wspólne rozwiązywanie małych i dużych problemów i wspólne patrzenie na postępy w chodzeniu, mówieniu, nauce, sporcie. 

Co jeszcze jest niesamowitego  w macierzyństwie?

Satysfakcja, że stworzyło się  nowe życie, nowego człowieka
Świadomość, że każde dziecko zawiera cząstkę nas samych
Frajda z odkrywaniem cząstek, cech siebie samego w rosnącym i ciagle zmieniającym się potomku.
Radość, którą czerpie się z pokazywania komuś całego świata i uczenia go wszystkich najważniejszych panujących na nim zasad.

No i jeszcze przytulanie. Nikt cię tak nie przytuli, nie ucałuje, jak własne dziecko. NIKT.

To są moje własne bieżące refleksje o życiu. Spisuję je sobie, by kiedyś do nich wrócić i sprawdzić, jak moje poglądy na różne sprawy się zmieniają wraz z upływem czasu pod wpływem róznych zjawisk, własnego doświadczenia i zdobywanej cały czas wiedzy. To mi pomaga zrozumieć lepiej siebie  i świat. Jeśli kiedyś przyjdzie taki dzień, że przestanę się zastanawiać nad sensem świata, zadawać pytania, szukać odpowiedzi i weryfikować swoje poglądy to będzie znaczyć,  że nie ma po co żyć...

Po co logować się do rzeczywistości?

W tym roku nikt z Piątki nie wyjeżdża nigdzie na dłużej. Dziecka siedzą w domu i opiekują się sobą wzajemnie, swoimi pupilami oraz swoimi komputerami oczywiście. No w sumie to najbardziej swoimi komputerami, wszak życie wirtualne jest pasjonujące i fajniejsze niż szara, nudna rzeczywistość. Można pogadać z ludźmi z całego świata, kupić sobie dom albo i kilka, uprawiać wirtualne warzywa i hodować wirtualne zwierzaki czy krasnoludki albo polować na jakieś zombiaki czy inne tam straszne ludy. W necie można być kim sie chce, codziennie kimś innym albo i kilkoma osobami na raz... Internet nigdy nie jest nudny i można się w nim fajnie bawić całe wakacje. 

Doel. Wioska duchów. Niedzielna wycieczka rodzinna.

Krótka, ale pokręcona historia Doel [czytaj: dul]

byłam, widziałam, robiłam zdjęcia srajfonem hehe

Nie wiem czy wiecie, ale Belgia ma swoją wioskę duchów. Słyszałam o niej wiele razy, ale dopiero wczoraj udało nam sie ją zobaczyć na własne oczy.

Przychodzi sprzątaczka do roboty a tam nikogoniemawdomu :-)

Przychodzi sprzątaczka do roboty, dzwoni do bramy, czeka, czeka, czeka... patrzy na zegarek - no jeszcze 10 minut w sumie... czeka....

Wtedy podchodzi pani z biura ubezpieczeniowego, które jest w budynku tuż obok, a które jest własnością klientów i informuje, że ich nie ma w domu i że zaraz do nich zadzwoni... Dwie minuty później zaprasza mnie do biura, bo oni za MINIMUM pół godziny dojadą... Ojtamojtam że zapomnieli iż sprzątaczka przychodzi... Przyjechali de facto za godzinę hahaha. Taką pracę to ja lubię - posiedzieć godzinę i popykać na telefonie w cukierki. 

Najważniejsze jednak, że to cholerne zmęczenie mnie wreszcie opóściło  - nie wiem, czy to te dziwne czarne tabletki od doktora czy pozytywny skutek uboczny tygodniowego chorobowego - ważne że coś zadziałało.  Przychodzę z roboty wieczorem to jestem zmęczona, no ale tak normalnie jak to po 9 godzinach zachrzanu każdy człowiek jest zmęczony. Jednak mogę jeszcze pofejsbukować, poczytać książkę czy poplotkować z dzieckami albo małżonkiem. Ostanio nawet mecze oglądałam do 22giej i nic. Nie to że jestem jakąś wielką fanką piłki, już mówiłam że nie, ale jak Czerwone Diabły kopały, to popatrzyłam żeby się orientować, bo ludzie potem gadają a tyś głupi, bo nie wiesz.

Tak to można żyć, a nie że w poniedziałek po leniwym weekendzie rano wstajesz zmęczony a po robocie dosłownie padasz na ryj i nie możesz się podnieść. W środę już nogi ledwo przestawiasz, a w piątek bez redbula nawet łyżki do pyska nie podniesiesz... A tu przyjdzie jeszcze taki debil i mówi ci "niet erg" (patrz: poprzedni wpis). A to było takie niet erg, że mój łeb na szyju nadal nie może się całkiem swobodnie poruszać, bo coś mnie ciągnie pod łopatką. Wiadomo z tym się da żyć do samej śmierci, no ale mnie wkurza jak ludzie lepiej wiedzą czy mnie boli bardzo czy wcale.

No ale dobra nie ma się co bulwersować, mamy przecież wakacje. Mój M-jak-Mąż już się wakacjuje na dobre od poniedziałku. Ja na swój urlop muszę jeszcze popracować jeden tydzień, ale już czuję luz. Niektórzy klienci mają już wakacje, a co za tym idzie ja mam wtedy wolne, bo nie miałam jak dotąd żadnego zastępstwa. Poza tym nie muszę wstawać o szóstej ani tym bardziej o piątej, bo jak odpadła szkoła to wychodzę z chaty najwcześniej o ósmej. Dostarczam też sobie i reszcie różnych rozrywek (albo to oni mnie ich dostarczają).

W poprzedni weekend popedałowałam z chłopakami do starych fortów, które mamy w okolicy, a których dotąd nie zbadaliśmy. Kurcze, Młody był zachwycony - te wszystkie "bronie"... noże, pistolety, granaty, działa... po prostu wielkie ŁAŁ! I więzienie było i konie (to co że sztuczne), i tajemnicze tunele... 

Gdyby ktoś był zainteresowany belgijskimi fortami to niech kliknie w ten napis

Fort Liezele w Puurs

Fort Liezele

centrum Puurs

zabytkowa ciuchcia kursująca podczas wakacji 

Dawny dworzes w Oppuurs

ścieżka rowerewa

Zostało nam jeszcze parę tych fortów do zobaczenia na inne okazje, ale tyle mamy jeszcze na tej naszej liście miejsc do zobaczenia, że wakacji na pewno nie starczy, o pieniądzach nawet nie mówię.

Se wzięłąm w zeszycie spisałam to wszystko z detalami i mi wyszło, że gdzie by nie pojechał to i tak zawsze minimum 50-70€ za wstęp wychodzi dla naszej CAŁEJ piątki. No, parki rozrywki czy zoo jakby drożej. Jeszcze drożej zagranica.

Ciekawi was co mamy na tej magicznej liście? Moja osobista siostra się kiedyś zapytała, czy w tej Belgii, w tym kurduplaście malutkim kraju (no jakby nie patrzeć 1/10 Polski) serio są jeszcze jakieś miejsca, w których nie byliśmy? No są. Na liście mamy m.in.:

- Miasto duchów - opuszczone miasteczko Doel przy reaktorze atomowym (nie wiem na ile legalnie można tam jeszcze wejść, ale czy to ważne...?)

- Knokke Heist a tam Moment z Motylami (pawilon, w którym latają setki motyli, a człowiek może się czegoś napić i przekąsic jakiegoć owoca w tym kolorowym trzepoczącym towarzystwie) a na deser plaża i morze oczywiście.

- Labirynt z kukurydzy w okolicach Durbuy w Ardenach, w którym rzekomo można się na prawdę zgubić.

- Muzeum sądownictwa (lub jak kto woli muzem tortur) na zamku w Gent. Tam jest też ponoć najładniejszy cmentarz (tak, są na tym świecie ludzie, którzy lubią se na cmentarzu pokontemplować świat).

- Muzeum pociągów w Brukseli. Mówią, że to jedno z najfajniejszych i najciekawszych muzeów dla dziecków w BE.

- Hidrodoe w Herentals - miejsce gdzie można przeprowadzić setki eksperymentów z wodą - raj dla dzieci na lato.

- Smerfowa przygoda w Brukseli czyli wystawa z okazji 60lecia Smerfów na Brusselsexpo

I jeszcze są parki rozrywki, parki linowe, jaskinie, jeziora,  etc

Chcielibyśmy też zobaczyć coś jednego zagramanicznego. Na liście mamy poczywiście wszystkie okoliczne państwa.

Do Paryża jest 300km. Najstarsza powiedziała, że na jeden dzień to ewentualnie może pojechać, ale na jeden dzień. Młoda powiedziała, że ma frankofobię i nie chce mieć nic do czynienia z ludźmi mówiącymi po francusku. Ja bym chciała, ale co ja mam do gadania.

Do Kolonii w Niemczech mamy mniej więcej tyle samo co do Amsterdamu w Holadnii, czyli niewiele ponad 200km. Oba te miasta chcielibyśmy zwiedzić. Koło Amsterdamu jest też skansen wiatraków Zaanse Schans, co koniecznie trzeba by kiedyś zobaczyć z bliska. Najciekawsze miejsce jednak - naszym osobistym zdaniem - znajduje się w Luksemburgu i nazywa się Mullerthal; jakby was interesowało co to - se kliknijcie tu. I być może tam się udamy jak los pozwoli i zdrowie wytrzymie. W wymienionych krajach jest naturalnie mnóstwo innych fascynujących miejsc i życia braknie, by je wszystkie zbadać.

Póki co nastocórki to najbardzej zainteresowane są zwiedzeniem jakiejś zacnej galerii handlowej albo miasteczka z dużą ilością sklepów odzieżowych, bo przecież mamy lipiec - czas soldenów, czyli  letnich wyprzedaży - a tu żywcem nie ma co na siebie włożyć :-D.

No i kiedyś ogladałyśmy album ze zdjęciami z naszych początków w Brukseli i dziewczyny ujrzawszy swoje fotki spod sklepów ze słodkościami w turystycznym centrum stolic, se przypomniały, że matka im wtedy obiecała, że wrócimy tam, jak bedziemy mieć pieniądze, by mogły sobie coś kupić. Wtedy nie mieliśmy ani centa. Wyobrażacie sobie, co to znaczy być dzieckiem i stać przed wystawą sklepu z cukierkami, czekoladami i innymi pysznościami nie mając ani centa? 

5lat temu w Brukseli...

5lat temu

- Obiecałaś nam wtedy, że tam wrócimy, a już tu 5 lat mieszkamy i co?

Myślę, że pora najwyższa spełnić obietnicę. Któregoś dnia skoczymy do tej stolicy po cukierki :-)

Póki co jednak relaksujemy się drobniejszymi przyjemnościami. Młoda dostała netflixa na wakacje to siedzi i nadrabia zaległości w serialach i doskonaląc swój angielski (to tutejszy netflix). Najstarsza siedzi i gra, i też doskonali swój angielski na czatach międzynarodowych. Ja czytam książki. Mąż czyta internety.

Chodzimy też do kina. Ja jestem przymusowym kinomanem, bo każdy chce chodzić ze mną do kina, a zainteresowania poszczególnych członków rodziny się nie pokrywają. Nie, no nie narzekam bynajmniej. Ostatnio byłam z Młodą na Jurasic World i bardzo mi się podobało. Wczoraj zaliczyliśmy z resztą rodziny Show Dogs - fajny film, jak wszystkie inne z gadającymi psami. Ja i Młoda chcemy jeszcze pójść na Scyscrapera, bo film z Dwaynem Johnsonem trzeba musowo obejrzeć.

Co jeszcze robimy? Ja np nauczyłam Młodego grać w kości i teraz on męczy każdego dnia ojca tą grą i o dziwo nawet nie cygani, a największa frajdę sprawia mu podliczanie punktów na kalkulatorze. No świetna zabawa na prawdę. 

Kiedyś zrobiliśmy też wspólnie perkusję z różnych rupieci znalezionych na złomowisku u sąsiada. Miałam obawy, czy sąsiadzi po policję nie zadzownią, jak zaczął z tej perkusji korzystać. Jednak po kilku próbach Młody oświadczył, że on nie jest dobry w perkusji i chyba bedzie lepiej jak to tata będzie grał na perkusji, a on będzie robił to w czym jest najlepszy, czyli będzie śpiewał i tańczył... No mama też może śpiewać. Tata na szczęście woli robić inne rzeczy niż grać na perkusji z rupieci :-) Tata sprząta, pierze, gotuje i ogólnie jest mamą - ktoś musi, skoro mama łazi do jakiejś śmiesznej roboty w której ludzie o niej nawet nie pamiętają ;-) 

Uch, co to był za pokręcony tydzień

W poniedziałek poszłam do doktora, bo mnie na plecach nadal coś gryzło. 10 lat temu to bym wzięła pewnie coś przeciwbólowego i bym poszła do roboty, ale dziś mam świadomość, że jestem po czterdziestce i że muszę jeszcze prawie 30 lat zapierdzielać a póki co nie słyszałam by ktoś otworzył sklep z częściami zamiennymi do człowieka. Tam jakieś serce czy nerkę to może by gdzieś dostał na 2dehans ale mimo wszystko ciągle mały wybór tych części no i drogo... Tam w laboratoriach genetycznych już pewnie to i owo wyhodowali, ale czy otworzą sklep zanim zemrę to nie wiadomo... 

Dlatego postanowiłam jednak pójść do doktora z tą drobną awarią, zanim zrobi się z niej poważna i wtedy człowiek zamiast parę dni,  parę tygodni będzie zmuszony siedzieć w domu i wybulić masę kasy na leki czy inne tam wątpliwej jakości przyjemności. No ale faktycznie okazało się, że to jakieś śmieszne zapalenie nerwu... Jednak doktor dał mi tydzień wolnego więc się ucieszyłam, że przy okazji sobie znowu wypocznę, tak samo jak podczas naprawiania kręgosłupa. No ale życie - jak wiadomo - lubi być upierdliwe...

Tydzień do wakacji.

Mamy niedzielę 24 czerwca Anno Domini 2018. Jakimś cudem nagle do wakacji letnich zostało tylko tydzień. W Belgii łazi się do budy do końca czerwca. Szok w trampkach jak ten czas leci. Dopiero był wrzesień, dopiero czekaliśmy na Boże Narodzenie, na wizytę babci i ciotki z Polski, na ferie wiosenne i wielkanocne i już wszystko minęło. Były urodziny 13 i 16, 46 i 6 no i moje 41 i znowu cholera wakacje. Szok. Po prostu SZOK. 

A teraz dni długie i dużo się dzieje, więc leci jeszcze szybciej. W tym tygodniu pracowałam po 8 godzin codziennie oprócz piątku, ale w piątek musiałam w końcu zajrzeć do biura, bo chyba ostatnio  byłam tam zawieźć zwolnienie na wiosnę i potem jakieś papierowe czeki, gdy byłam na zastępstwie u jakichś zacofanych klientów,  i mi sie sporo papierów nazbierało w teczce, bo moi klienci na szczęście już wszyscy nowocześni i używają elektronicznych czeków i nie muszę latać co tydzień do biura z tą makulaturą ani wypełniać nowego papierka za każdą godzinę roboty - no chyba by mnie szlag na miejscu trafił jakbym musiała ponad 30 czeków tygodniowo wypełnić - imię, nazwisko, podpis i ichni PESEL... Jeżu. A są takie baby co za Chiny nie chcą przejśc na elektroniczne czeki... Te ludzie to czasem sa dziwne....

Młoda w tym tygodniu miała testy. Jeździła rowerem mimo skręconej kostki. Jak mówiłam - dała rady! No, raz się gdzieś wykopyrciła na ścieżce rowerowej i obdarła kolano oraz łokietka, ale to nie śmiertelne rany były. Nie wiem, jak tam jej poszło, bo on zawsze mówi że do dupy i prawdy człowiek się dowie dopiero na wywiadówce. Jak dotąd większość tych "do dupy" testów okazywało się mieć całkiem przyzwoite wyniki, zatem jest szansa, że i tym rzem tak będzie. Wywiadówka dopiero w piątek. Dotąd trzeba żyć w niewiedzy niestety i niepewności. Ona chce zmienić szkołę teraz i uparła się iść w kierunku natuurwetenschapen, czyli nauk przyrodniczych. Chemia i fizyka jest u niej na 90%, natura też całkiem wporzo, tylko z matmą z 3 poziomu trochę ostatnio pojechała - co już chyba zresztą mówiłam. I tu mamy problem, bo jak teraz znowu za mało z testu to można zapomnieć o natuurwetenschappen w tym roku. I co wtedy? Ano diabli wiedzą! Można powtórzyć 2 klasę, co jakby lekko od czapy jest. Można pójść do innej szkoły, np technikum albo zawodówki czy też na inny bezmatematyczny kierunek liceum. Również od czapy, bo jej najbardziej podoba się chemia i fizyka i nie chce nawet słyszeć o innych kierunkach. Nie mam pojecia, co zrobimy z tym fantem w razie co. W czwartek już bedzie wiedzieć, jak poszło i jaki jej dali attest. I będzie tydzień czasu na zastanowienie, co dalej, bo trzeba potwierdzić zapis do nowej szkoły albo zapisać się do innej... Ech.

Póki co obie nastocórki mają wolne do czwartku. U Najstarszej w tym roku nie ma żadnych problemów. No nie żeby było wszystko idealnie, bo nauczyciele zawsze znajdą dużo rzeczy, które można by zrobić lepiej, dokładniej, szybciej, ładniej itd, ale oczekuję raczej drobnych uwag i co najmniej kilku pochwał, bo ja widzę u Najstarszej zmianę ogromną od września do dziś, a jeszcze większą, wręcz niepojętą pomiedzy końcem roku 3 lata temu a teraz... Ale o tym następnym razem.

U Młodego była wywiadowka w minionym tygodniu. Morze pochwał. Żadnych uwag krytycznych. Od września zaczyna prawdziwą szkołę. Wtedy pewnie zaczną się też kłopoty hehe.

Tymczasem - jak wiadomo - kopacze kopią w Rosji piłkę, a niektórzy lubią się temu przyglądać. Ja nie jestem fanem piłki nożnej w najmniejszym nawet stopniu. Mąż ogranicza swoje zainteresowanie do sprawdzenia w necie, kto wygrał i z kim. Jednakże jestem członkiem Komitetu Rodzicielskiego, który wpadł na pomysł, by w naszej szkole zorganizować oglądanie na wielkim ekranie, a raczej ekranach, pięciu ekranach. Po co? Ano żeby zarobić trochę kasy na naszą działalność, czyli dla szkoły. Podczas meczu sprzedaje się napoje i przekąski. W sobotę, kiedy to Belgia kopała z Tunezją, byłam akurat do pomocy. Masakra - pełna sala ludzi. W poniedziałek na pierwszym meczu było też mrowie. Stałam za barem z kilkoma innymi osobami (trudno powiedzieć ile było tych ludzi bo każdy gdzieś łaził, skądś przychodził, coś przenosił, donosił, kogoś zastępował na zmywaku, to znowu ze zmywaka ktos przyłaził do nas - młyn) i chwilami nie szło się wyrobić. Tłumy. Po meczu było zaplanowane bbq. Trzeba się było wcześniej zapisać, a zapisało się prawie 200 ludzi.... Nie wiem, co się działo, bo wcześniej się zmyłam do chaty.

Od rana pomagałam z Młodą przy krojeniu warzyw na sałatki, potem połowę meczu robiłam za barmankę. Miałam tam być do końca imprezy bo taki był plan, potrzeby i chęci, ale się poddałam po pierwszej połowie meczu i poszłam do domu leżeć. Wydawało mi się, że po ostatnich zabiegach u kinezyterapeuty mój kręgosłup ma sie dobrze. Jednak okazuje się, że moge pracować, mogę łazić, ale nie mogę stać długo w jednym miejscu. Do tego wczoraj rano obudziłam się z bólem w okolicach łopatki i łeb mi się nie kręci na karku jak powinien. Cosić się zablokowało. Może mnie przewiało jak w piątek jechałam w tę piekielną wichurę, a może zwyczajnie to od kręgosłupa. A może zwyczajnie się starzeję po prostu. Nic to, nie ważne - dziś jest tak samo. Zmęczenie oczywiście też ciągle sobie nie poszło... Rano wydawało się że jakby lepiej, ale to rano... Potem wziełam tabletkę przeciwbólową, a jeszcze bardziej potem poszliśmy do sąsiada na wino i wędzone ryby. Taka coroczna impreza. Wypiłam 3 kieliszki z 10 rodzajów, jakie były do spróbowania i stwierdziłam, że więcej nie wysiedzę, bo mi w każdej pozycji niewygodnie... Tak nie ma co z tą reką zrobić... 

Jak mnie wkurzają takie sytuacje. Jak tylko coś fajnego się dzieje, jest ładna pogoda, człowiek ma okazję gdzieś wyjsć, coś porobić to zaraz musi się coś wysrać... Dobrze, że mam ten hamak w werandzie, choć tyle przyjemności można zażyć spokojnie. Leżeć na razie mogę. Przynajmniej w hamaku, bo poduszka na łóżku już mi wczoraj przeszkadzała, ale i tak piorunem zasnęłam zaraz po 20tej i obudziłam sie o siódmej. 

A teraz pora znowu iść spać, bo po całodziennym nicnierobieniu człowiek taki zmechacony że ohoho.

Mam nadzieję, że do jutra mi wylezie ten diaboł z pleców, bo jeszcze by trza trochę popracować do urlopu. Już tylko miesiąc i moje wakacje. 

Czytać po polsku belgijskim dzieciom? Czemu nie

Nasze panie przedszkolanki wpadły na ciekawy pomysł - czytanie dzieciom w różnych językach. Belgijskie szkoły (i przedszkola) mają to do siebie, że w każdej prawie klasie są dzieci z różnych krajów, które w domu mówią w innym języku, niż ten którym posługują się w szkole. I tak jakiś czas temu panie zapytały innojęzycznych rodziców i dziadków, czy zechcieli by wpaść któregoś dnia  do szkoły i poczytać dzieciom coś w swoim języku ojczystym? Niektórzy zechcieli. 

Ja byłam w szkole w zeszłą środę poczytać bajkę o lwach, którą wcześniej musiałam przetłumaczyć z niderlandzkiego na polski. Tutaj jest seria dwujęzycznych książeczek nic-nac i po polsku też są, ale o lwach, który to temat właśnie przerabiano w szkole, nie było. Zatem pani wysłała mi książkę niderlandzko-turecką mejlem, ja przetłumaczyłam na polski i odesłałam, a pani wydrukowała, zalaminowała każda kartkę i zbindowała. Tak powstała niderlandzko-polska książeczka na potrzeby danej chwili. Oczywiście ja ją zaraz zepsułam - po przewróceniu drugiej kartki wszystko się rozsypało haha. Mistrzyni chaosu po prostu.

Wcześniej pani przeczytała tę samą książkę po niderlandzku, więc dzieci znały jej treść, a dzięki obrazkom mogły sobie przypomnieć, o co chodzi. Po zakończeniu czytania, wszyscy próbowali powtórzyć różne polskie wyrazy - najpierw te związane z tematem książki, a potem dzieci mogły same pytać o różne słowa. Dziwne było, że "mama" to "mama", ale "papa" to "tata". Super śmieszna okazała się "kanapka" - po niderlandzku "boterham". "Dziękuję" zaś jest wyrazem niewymawialnym ani dla dzieci, ani dla pani :-) Wybierając się do szkoły, kupiłam trochę polskich słodyczy - niestety w sklepiku były tylko Michałki i Mieszanka Wedlowska, a galaretki dla większości belgijskich dzieci są bleeee. Tak samo jak dla mnie większość belgijskich tak wszedzie zachwalanych czekoladek. No mówcie co chcecie, ale mne żadne belgijskie czekoladki nie przekonują, a próbowałam większości z tymi drogimi ręcznie robionymi włącznie. Fuj fuj fuj! Gorsze już są chyba tylko czarne żelki. Jedno, co na prawdę dobre jest w Belgii ze słodkich rzeczy to speculoos. Smarowidło już mi się trochę przejadło, ale ciastka chyba się nigdy nie znudzą pycha.

No ale dobraaa, wróćmy do szkoły, bo chciałam jeszcze opowiedzieć o jednym pomyśle, który mi się spodobał. W 3 klasie - jak wiadomo - uczą się liter, no i w klasie Młodego mają literkowy kufer. To taki zabawkowy kuferek - dość duży, cały oklejony literami. Ten kuferek poszczególne dzieci zabierają od czasu do czasu do domu, a pani wkłada tam literkę którą akurat przerabiają i zadaniem dziecka jest znaleźć w domu coś na tę literę i zabrać do szkoły. Nie może to być pierwsza lepsza rzecz, bo zabawa polega na tym, by reszta dzieci odgadła co siedzi w kufrze i zaczyna się na taką a nie inną literę. Młody przyniósł literkę K. Konijn czyli królik był świetnym pomysłem, ale się nie zmieścił do kufra. Koe, czyli krowa tym bardziej. Młody zabrał zatem malutką "kussentje" czyli poduszeczkę. Bardzo fajna zabawa i ciekawe zadanie domowe.

U starszaków też było ciekawie, choć już nie tak fajnie. We wtorek Młoda ze trzy razy rano powtórzyła, że mają ostatnią lekcję wuefu i że pewnie nauczyciel da im na koniec wycisk i że sie znowu upoci jak świnia. Miała ewidentnie jakoweś złe psieczucia, bo koło jedenastej zadzwonili do mnie ze szkoły i powiedzieli że Młoda siedzi w piwnicy w sali chorych. Już myślałam, że jak zwykle ból brzucha, a tu niespodzianka, coś nowego - skręcona kostka tym razem. Ha! I co ja niby mam uczynić z taką informacją będąc zajętą myciem czyjegoś sraczyka? Co, rowerem po nią pojadę i na szprychę ją wezmę?

Dobrze, że tata akurat był tego dnia w domu. Plany co prawda miał inne, niż siedzenie pół dnia na pogotowiu, no ale dobrze, że był i pojechał po tego lesera i zawiózł na pogotowie, gdzie jej kopyto sfotografowali i stwierdzili skręcenie. To nawet poszło szybko jak na szpital, ale potem czekali, i czekali, i czekali, i czekali... 4 godziny aż jakiś uczony w piśmie wypełni te wszystkie durne papiery. Młoda mało z głodu nie umarła, bo śniadania za wiele nie zjadła, a potem już nie było okazji się pożywić. Co gorsza swój telefon zostawiła nieopacznie w tornistrze, a  tornister tata zaniósł do domu, gdy wstąpili tam po dowód tożsamości Młodej. Jak żyć, panie, w takich warunkach - bez jedzenia, telefonu, kawy...? Do tego jeszcze mieli za mało drobnych na parkometr, a tam cywilizajca nie dotarła i parkometry na monety zamiast normalnie na kartę no i mieli tylko na godzinę, a parkingowy przylazł zaraz, jak tylko czas się skończył i wsadził za wycieraczkę świstek na 15€. No cóż, przy tym szpitalu nie dało się widocznie wjechać na parking dla karetek, jak to ostatnio zrobili, gdy Młoda miała zarządzone badania wszelkie. Nie to że specjalnie po chamsku, ale zwyczajnie zakręcony stresem przedszpitalnym M_Jak_Mąż po znalezieniu rzeczonego szpitala wjechał na pierwszy lepszy parking, jaki się napatoczył i dopiero potem zajarzył, że to był parking dla dostawcow i karetek haha. No ale co, VIPy przeco nie będą na zwyczajnym parkować c'nie? Nawet się nikt nie zapytał, czy im wolno.

Młoda na początku schodziła po schodach na zadku i wszystko kazała sobie wnosić i znosić do/z pokoju, a to laptop jej zanieś na dół, a to pić jej przynieś do pokoju. Potem skakała jak polny konik, czy raczej słonik, na jedenj nodze. A teraz chodzi jak Mżawka ze Smoka Wawelskiego się skradając. Jeszcze ma jeden dzień na ćwiczenie różnych metod poruszania, bo w poniedziałek trzeba przecie zasuwać rowerem do szkoły, wszak najważniejsze egzaminy do napisania zostały, a do tej budy nie da się inaczej dostać w czasie testów. Autobus za często się spóźnia, by ktoś ośmielił się zaryzykować. Zresztą 2 kilosy do przystanku też nie przefrunie raczej. Spóźnisz się 5 minut - do widzenia, po egzaminach. Zatem komu w drogę, temu rower. Że nie da się rowerem ze skręconą kostką? Eeee ja ze skręconą kostką pojechałam na obóz karate. 3 treningi dziennie codziennie i nie ma że boli :-) Biegałam na boso (znaczy jednym kopytem w bandażu) po 3 kilometry po asfalcie. Trochę dłużej mi zajmowało to niż innym, ale wojownicy się łatwo nie poddają. Trochę dłużej się goiło niż powinno, ale czego się nie robi dla swojego hobby i pokazania innym że nie jesteś cieniakiem :-) Ona też jakoś sobie poradzi, bo pewnie nie będzie mieć innego wyjścia... W ostateczności tata weźmie te 3 dni wolnego, ale to w ostateczności...

Mnie zaś się znowu cosik popsuło - energia się wyczerpała i nie może się naładować zwyczajnymi metodami. Przy przemęczeniu każą pić dużo wody. Piję dużo wody, mleka, soków, herbat i co 5 minut muszę siusiu, poza tym nic się nie zmieniło. Każą uzupełnić magnez - ja nie rozstaję się z tabletkami od dawien dawna. Dostałam też w aptece inne tabletki przeciw zmęczeniu - różne witaminy i minerały. Nie pomogły jak dotąd a już minęło sporo czasu. Zalecają jedzenie dużej ilości owoców. Uwielbiam owoce tak samo jak słodycze i zawsze jem dużo. Nie działa. Mówią, żeby ograniczyć kawę... Nie jestem fanem kawy. Piję 1-2 kubeczków (malutkich do expresu) dziennie i to z mlekiem i cukrem. Radzą więcej spać. Nie mogę spać więcej niż 8-10 godzin, bo nie mam na to czasu, a 8 nie pomaga. Poza tym musze często chodzić do wc, bo piję dużo wody i to mi przeszkadza w spaniu :-) Ma ktoś jeszcze jakieś superowe sztuczki, tricki, rady na przemęczenie? Tak, słyszałam że bezrobocie jest skuteczne, ale to z kolei na głowę szkodzi... Spróbuję dociągnąć do urlopu, ale jak poniedziałek będzie taki sam jak mijający tydzień to idę po wolne do doktora, bo to nima śmiocio jak masz zawroty głowy podczas jazdy rowerem albo chodzenia z wiadrami po schodach - zabić się można o ścianę albo żywopłot. Myślę, że wszystkiemu winna ta moja nienormalna przemiana materii - co zjem to się spali i dupa. Do roboty noszę masę żarcia - kanapki, termos herbaty, mleko, ciastka, owoce, woda. Często jeszcze u klientów kawa, ciastka, czekoladki. Pochłonę to wszystko i nadal czuję dziurę w brzuchu. Ktoś jeszcze tak ma? Czy to jest normalne? Wkurza mnie to już. Ostatnio mam też jazdę na chipsy. Nigdy nie przepadałam za chipsami - tam parę przechrupałam, ale teraz gdy znudziły mi się czekolady i ciastka żrę chipsy. Nie wiem, może mi soli brakuje w organiźmie? Lekarze mówią, że przy niskim ciśnieniu powinno się pić kawę i używac soli, a ja ani za tym ani za tym nie przepadam.... Ale chipsy ostatnio wcinam jak małpa kit. Kiedyś zobaczyłam że na paczce XXL napisali iż tam jest 6-8 porcji buachacha. Dla kogo? Bo ja to sama na raz opitalam :-)

To był maj... Maj jest zawsze NAJ!

W poprzednim wpisie mówiłam, że mamy w planach wycieczkę do zoo no i plany zostały zrealizowane pomyślnie... Prawie, bo niezupełnie wszystko odbyło się tak jak było wstępnie pomyślane. Najsampierw z rańca się okazało, że napieee... eee pada deszcz. Nic to - każdy rzucił się do swojego lapka czytać swoją najlepszą stronę meteorologiczną... Na jednej było że będzie pochmurno, na drugiej że będzie słonecznie, na trzeciej że będzie deszcz, zatem postanowiliśmy poczekać do południa z nosami przy szybie i zobaczyć, co się będzie działo... bo nadzieja umiera ostatnia. Nasza nie umiera nigdy.

Koło jedenastej pojawiło się słońce, więc czym prędzej wsiedliśmy do auta żeby zdążyć do tego zoa zanim słońce zmieni zdanie... Ale spoko, jak zaparkowaliśmy na zoowym parkingu, nadal świeciło w najlepsze i nawet dostałam od Młodej opierdziel, jak jej koło wuceta kazałam popilnować mojej kurtki przeciwdeszczowej, która zabrałam w razie wu, a która jest oczojebnieżółta i wypala oczy przy słoneczniej pogodzie, gdy komuś do łba strzeli się na nią gapić.

No ale to wszystko nic. Zoo jako takie uznało że nasza - a przynajmniej moja - wizyta nie jest tam mile widziana i zaraz przy wejściu dało nam to wyraźnie do zrozumienia. Coś mi NASRAŁO na plecy i wróbelek to to raczej nie był. Obstawiała bym bociana i cieszę się, że ma słaby celownik i nie trafił na głowę i że oprócz kurtki wzięłam też bluzę, którą mogłam zdjąć...  Dziękuję też Matce Naturze, że bizonom nie dała skrzydeł...

Na szczęście jestem uparta jak stara baba z Koluszek Większych i byle bocianie gówno nie wpłynie na zmianę moich planów. 

A w zoologu jak to w zoologu - dużo zwierzętów, a jeszcze więcyj człowieków, bo zoo przecież jest jednym z najlepsiejszych miejsc do wypadów wykendowych z dzieckami w każdym wieku.

Planckendael ma takie różne różności zainstalowane, gdzie dziecka i ich rodziciele mogą się pobawić, by nie znudziło się patrzenie na zwierzęta. No wiecie, takie różne utrudnienia i spowalniacze na drodze typu pieńki, tratwy, drabiny, liny, wigwamy... Młody prowadził, więc siłą rzeczy wiele z tego matka z ojcem też musieli  zaliczyć.

Młody popyla po pieńkach

inne pieńki

górą będzie fajniej - tamtędy chodźmy... dobrze że matka wzięła jak człowiek portki a nie np kieckę i stringi

olifanty

flamingos

Juliany

Zwiedziliśmy wszystkie kontynenty z wyjątkiem Europy, bo europejkie zwierzęta to widujemy na codzień na naszej wsi, poza tym nie będę oglądać zwierzat, które na mnie srają, a jeszcze poza tym byliśmy zmęczeni i każdy czuł że pora na małe conieco. 

M_JAK_MĄŻ wyguglował jakąś knajpę na fajnym zadupiu  po drodze z Mechelen i tam zatrzymaliśmy się  na popas. Fajne miejsce, dobre żarełko.

 Zoo jest fajne, ale to nie są tanie rzeczy - jakby nie patrzeć dla naszej Piątki trzeba wybulić ponad stówę na same bilety, a drugą na obiad, bo wiadomo jak człowiek cały dzień buja się z małpami po drzewach to obiadu nie ma komu gotować. No i przeco wiadomo że jak kto ugotuje i jeszczed pod nos podstawi to o wiele lepiej smakuje, a że każą płacić? Życie.

W inne wolne dni jednak relaksujemy się całkowicie za friko. Wyciągamy z Małżonkiem nasze dwukołowe bryki i popylamy po okolicy. Mamy na ten sezon taki głupi pomysł, by któregoś dnia przerowerować 100km na raz. Znaczy z przerwami na picie i jedzenie, bo niestety ja po pół godziny rowerowania jestem głodna jak wilk, po godzinie czuję czarną dziurę w brzuchu, bo dwóch jestem słaba jak g... a francowata migrena już zaczyna nieśmiało pukać w prawą stronę mojego czoła. 

Nasze rowerki na parkowisku rowerów przy knajpce i zapis trasy z endomondo

Dlatego ja - człowiek normalny inaczej - muszę na rower robić sobie kanapki. No, czasem zahaczamy o jakąś kanajpę by wypić kawę, wszamać lodzika, a czasem jeszcze popić czymś zimnym... 

Kriek czasem też... :-) W końcu to Belgia - ostatnio specjalnie przyjrzałam się dobrze - prawie każdy kto był w tej knajpie pił piwo i prawie każdy  (z wyjatkiem tych co z psem na nogach przyszli) przyjechał rowerem.

 A Kriek jest omniomniom ;-)

omniomniom

Gdy tak rowerujemy, spotykamy setki rowerzystów na trasie. Kiedyś liczyłam uparcie wszystkich mijanych i w ciągu godziny narachowałam coś koło setki w wieku różnym. Od czasu do czasu mijamy też dżokejów, czy jak się tam zwie kierowców koni. Nie dawno nawet widziałam konie zaparkowane pod knajpą. Cykłam im focię, bo byście może nie uwierzyli. 

konie zaparkowane pod knajpą

 U nas popularne są też rowery wieloosobowe i te też często przy niedzieli widujemy na trasie.

rowerowanie jest wielce OKEJ - nie ważne na czym

 Jak dotąd na raz przekręciliśmy 40 kilosów. Nie wiem, czy plan uda się zrealizować, bo poza tasiemcem jeszcze problemem jest zmęczenie, skurcze i kolana, które wszystkie mają jakieś sapy co do dłuższych tras. Jedzie się fajnie, kondycję mam doskonałą, ale na drugi dzień mój organizm domaga się duuuuużo snu, więc rowerownie w niedziele odpada totalnie, bo w poniedziałki trzeba o szóstej już pakować tornistry, a bywa że o piątej zaczynam gotować obiad na wieczór... Ale już tylko czerwiec i wakaaaaacje, znów będą wakaaaacje!!!! Będę spać do siódmej hurra alleluja sibą-sibą. Mam też z apteki trochę różnych piguł przeciwko zmęczeniu i skurczybykom. Może pomogą. 

Kolana może się pogodzą z zaistaniałą sytuacją, a jak nie, to ja się będę musiała pogodzić niestety z moim wiekiem... i pozostać przy moim hamaku w werandzie. Bo wiecie dobry hamak nie jest zły, a jak się ma w zasięgu dużą pakę chipsów, piwo czy fantę i czytnik ebooków to można każdy ciepły wieczór i weekend bardzo przyjemnie spędzić i przy tym zdrowo wypocząć po całodniowej harówie.

yes! weekend!

 A właśnie wczoraj pyknęło mi 41 wiosen. Zacny wiek, ale we łbie ciągle nasrane tak samo jak 20 lat temu HAKUNA MATATA.

Tak czy owak  41 rocznica mojego fantastycznego przyjścia na świat bez wątpienia wymaga wspomnienia, bo urodziny ma się wszak tylko raz w roku.

Tym razem moja rodzinka przygotowała dla mnie niespodziewankę. Znaczy to była taka częściowa niespodzianka, bo oni w ogóle nie umieją zachowywać tajemnicy jak się ich nie pilnuje, tylko co chwila się im coś wymsknie i idzie się domyśleć, że coś jest na rzeczy hehe. No ale na szczęście tylko domyślać...  Tak czy inaczej fajnie jest wrócić wieczorem z roboty, otworzyć drzwi a tu...

BALONY

KWIATY

PREZENTY

SZAMPAN

TORT 

no

 i 

RESZTA Z PIĄTKI 

Z UŚMIECHAMI OD UCHA DO UCHA

reszta z Piątki

Jak już mówiłam - takie chwile są nam wszystkim bardzo potrzebne, by wyrwać się choć na chwilę z życiowego szalonego kołowrotka i przypomnieć sobie, że mamy siebie, mamy tak wiele, mamy szczęście bo mamy siebie...

Prezenty też fajnie dostawać i fajnie od czasu do czasu poczuć się kimś wyjątkowym... 

Kupujemy sobie teraz sporo prezentów bo nas na to stać i korzystamy z tej okazji, wszak nie wiadomo jak długo dobra passa potrwa. Trzeba się cieszyć zanim przeminie. Carpe diem. 

Ludzie mówią, że nie ważne za ile, ważne że od serca, że liczy się pamięć. Oczywiście. Nie zmienia to jednak faktu, że jak człowieka stać kupić dla kochanej bliskiej osoby coś o czym marzy, co chciałaby mieć, czy co może się jej przydać to kupuje to z wielką przyjemnością. 

To z kolei nie zmienia faktu, że mnie cieszy tak samo prezent za 100€ jak samodzielnie wykonany. I tak od Młodej dostałam własnoręcznie namalowany obrazek który - jak wszystke inne prace dzieci - będzie mi zawsze przypominał, że mam zdolne, utalentowane, wrażliwe dzieci. Otrzymałam też kartkę z wzruszającym tekstem - nie żaden wierszyk z internetu tylko  kilka słów od serca, które mówią że mama jest kimś ważnym, w których zawarta jest OGROMNA PRAWDZIWA MIŁOŚĆ...

Nie ukrywam jednak, że do tej  różowej perfumy od  Narciso Rodriguesa, o której marzyłam od pierwszego powąchania  przez ostatnie pół roku (o czym nie zwahałam się napomknąć małżonkowi) sama mi się morda śmieje. Najpiękniejszy zapach jaki kiedykolwiek dane mi było wąchać, a teraz sobie nim pachnę i cieszę się jak dziecko. M_jak_Mąż przyznaje uczciwie, że w PL raczej nie kupił by mi perfumu za 400zeta, bo to by było żarcie na cały miesiąc. M postanowił podarować mi (i sobie?)...ładną bieliznę, co większe Młode zgodnie skomentowały przewróceniem poczami i "jezutato" a młodszy jeszczeniewtemacie Młody "kto kupuje mamie majtki na urodziny? - co to za prezent w ogóle". Całe życie z wariatami.

Jednak niestety sorry, przykro mi bardzo, ale mimo ich całych starań i tak sąsiedzi i  rozwalli dziś system. M_jak_Mąż już jakiś czas temu doszedł do wniosku, że jego osobista prywatna żona więcej kwiatków dostała od sąsiada niż od niego hehe. No ale po kolei.

Wczoraj pracowałam akurat u sąsiadów a zarazem właścicieli naszej chałupy no i postanowiłam się pochwalić że mam urodziny. Upiekłam ciasto, kupiłam Nalewkę Babuni w polskim sklepie i dawaj do roboty. Sąsiad akurat był zajęty w swojej winnicy i nie było go w domu, ale z sąsiadką wypiłyśmy po kieliszeczku naleweczki. Złożyła mi życzenia, ja posprzatałam jej chatę i gicio... Dziś wróciłam z roboty a tu sąsiadka dzwoni i się pyta, czy jestem w domu i mówi, że zaraz wpadnie. Nie minęło 2 minuty przyszła ze storczykiem i butelką domowego wina i mówi, że ciasto było pychota a nalewka mężowi też smakowała i mówi  że on też zaraz przyjdzie. Patrzę, a ten idzie... z TACZKĄ! Przywiózł mi kwitnące kwiatki do posadzenia - jakieś 3 pnącza, 2 jakieś dziwne brązowe lilie i 2 cosie które wyglądają jak małe gerbery ale nie mam pojęcia jak się to zwie. Potem jeszce przywiózł ziemi do nich i kazał se wziąć donice ze sterty, która jest za naszym domem. Fajnie jest mieć sąsiada ogrodnika :-) CAŁE ŻYCIE Z WARIATAMI. 

To był piękny i ciekawy miesiąc - jak każdy maj. Miałam superowe urodziny. Można żyć dalej i czekać co kolejne dni interesującego przyniosą, bo przyniosą na pewno. Popatrzcie - piszę ten pamiętnik piąty rok i jeszcze się nie zdazryło, by nie było o czym pisać. Jak już to nie ma kiedy. Bo tematów nie trzeba wymyślać ani planować, wystarczy patrzeć, słuchać i notować. Życie jest fascynujące. Uwielbiam swoje życie.