Jak się przeklina po holendersku? Wulgaryzmy i obelgi po niderlandzku

Uwaga! Wpis zawiera wulgaryzmy! 

Jeśli chcecie się porządnie nauczyć języka niderlandzkiego, zapiszcie się na kurs. We Flandrii takowych nie brakuje. Są praktycznie w każdej gminie i nie kosztują wiele, a dla obcokrajowców często są nawet za darmo.

Ode mnie się porządnego niderlandzkiego nie nauczycie. Możecie jedynie nauczyć się głupot i rzeczy, których żaden szanujący się nauczyciel ani porządny podręcznik raczej Was nie nauczy… 😈

Dziś nauczę was przeklinać po niderlandzku, bo brzydkie wyrazy to to co ja bardzo lubię i namiętnie używam 🤬. Wy wcale nie musicie mnie w tym naśladować ani nie musicie tego wpisu w ogóle czytać. 

Zakładam jednak, że znajdzie się sporo wariatów zainteresowanych tego typu tematyką 😎.  

Jeśli ktoś uzna, że moje tłumaczenie wulgaryzmów i przekleństw jest niewłaściwe, proszę pisać. Nie jestem wszak językoznawcą, a oficjalne tłumaczenia tego typu zakazanych słów ciężko znaleźć. 

Tak czy owak prawda jest taka, że przeklina się najlepiej we własnym języku. Przeklinanie w drugim języku jest dość trudne, nawet jak zna się wyrazy i wyrażenia albowiem bardzo trudno jest w nieswoim języku, z którym się nie przebywało od urodzenia,  ocenić moc danego zwrotu, jego ładunek emocjonalny i właściwy przekaz. Niemniej jednak dobrze jest wiedzieć, kiedy ktoś przy nas używa brzydkich wyrazów, kiedy ktoś nas obraża czy niepochlebnie się o nas, czy o czymś wyraża. No a poza tym dla takich czubów jak ja ta tematyka jest zwyczajnie tyle samo ciekawa co zabawna. 

Scheldwoorden, vloeken, verwensingen - wyrazy obraźliwe, przekleństwa

Brzydkie wyrazy zapożyczone z angielskiego: 

Pewne słowa są międzynarodowe i nie trzeba ich nikomu przedstawiać. W Belgii też ich się używa namiętnie.

Fuck. Bardzo popularne. Czasem używa się też sflamandzczonego fok, wat de fok. Spotkałam w literaturze.

Shit.

Bitch.

Asshole. 

Niderlandzkie i flamandzkie wyrażenia, wulgaryzmy, obelgi i przekleństwa

Godverdomme i krótsza wersja verdomme. 🤬🤬🤬

Najpopularniejsze i najmocniejsze przekleństwo w języku niderlandzkim. Słowo jest skrótem od dawniejszego „God verdoem me als ik mijn eed niet nakom” (to znaczy mniej więcej to samo co nasze „niech mnie piekło pochłonie, jeśli przysięgi nie dotrzymam” albo raczej  „niech mnie (to) szlag trafi” , czyli godverdomme można przetłumaczyć  szlag by to trafił, szlag! 

W dziecinnej wersji (motyla noga, kurza stopa) używamy: potvolkoffe, potverdikkeme, potverdriedubbeltjes, potverblomme, potverdorie, potjandorie, potjandosie, gee vee dee (gvd), potverdulleme, godfried van boullion.

Fokken, inaczej: copuleren, neuken, bonzen - pieprzyć, kopulować 

W języku niderlandzkim (częsciej w Holandii, rzadziej we Flandrii) używa się też chorób do obrażania ludzi. 🤒🤕

W polskim też tego typu przykłady znajdziemy, jak chociażby ty zarazo, cholera jasna, żeby ci wątroba zgniła...

kanker (rak), używane tak jak polska „cholera” 

kankerlijer (chory na raka) - bardzo mocne słowo obraźliwe

tering (gruźlica) teringlijer

Krijg de tyfus/waterpokken. - Byś dostał tyfusu/ospy…

Krijg jeuk op een plek waar je niet bij kan - Niech cię swędzi tam, gdzie nie sięgniesz. 

Jak najczęściej obraża się facetów? 👨🏻‍🦰🧔🏻‍♂️

Klootzak, - wkurzająca niemiła osoba, odpowiednik naszych: dupek, kutas. Bardzo popularne i bardzo często używane słowo.🤬🤬🤬

ale też kloot - dupek 

albo urozmaicone:  arme kloot, domme kloot, saaie kloot, onnozelste kloot (coś w stylu: głupi dupek, nudny fiut, najdurniejszy dupek…)

Samo słowo „kloot” pochodzi  od cloet, cloten = klont (bryła) ballen (kule, piłki)

Kloten, ballen to jaja (w znaczeniu męskich klejnotów). Kust m’kloten! Pocałuj mnie w jaja!

Hufter, sukkel, -  nienormalny, frajer, dupek, głupek, fajtłapa

Używane często na drodze w połączeniu z pokazywaniem zaciśniętej pięści albo środkowego palca.

lul, - kutas, fiut. Bardzo popularne.

schlemiel, pechowiec, ofiara losu

klojo - niedorozwinięty, głupek

oen - głupek, osioł, 

eikel (żołądź), głupek, dupek, wkurzająca osoba, palant

lamzak (=luiaard, nietsnut) - nierób, 

Idioot, mongool, debiel, imbeciel

achterlijke idioot

randdebiel

achterlijke - niedorozwinięty

homo - podobnie, jak w polskim, używane jako obelga

smeerlap - słowo określało wcześniej szmatę, ścierkę, dzis używane na określenie drania, zboczeńca (viezerik)

z kawałkiem szmaty (lap) kojarzą się też określenia na pijaka: dronkenlap, zuiplap czy zatlap

Hoerenzoon, czyli skurwysyn (syn kurwy) -teoretycznie znane, ale mało popularne, praktycznie nie używane 

Jak obraża się kobiety? 

hoer, bitch, slet - dziwka, kurwa. Te trzy wyrazy są najmocniejsze i najpopularniejsze, jeśli idzie o obrażanie kobiet czy dziewczyn.

teef - suka, jako pies rodzaju żeńskiego oraz obraźliwie o kobiecie; bardzo mocna obelga

trut, doos -  pizda, cipa

kut - pizda, cipa, używane też na określenie czegos słabego czy bezwartościowego jak np „Wat een kut weer”. „Co za gówniana pogoda”oraz jako wykrzyknik: Kut! - Szlag! Cholera!

kutwijf

wijf - tak mówi się niezbyt pozytywnie,  pogardliwie o kobiecie, coś jak polskie „baba”. Jednak w połączeniu z „lekker” - lekker wijf oznacza kobietę atrakcyjną seksualnie, czyli „niezła dupa”, w tym znaczeniu używa się też lekker kontje czyli właśnie niezła dupa

doos (słowo w tym znaczeniu też oznacza żeński narząd płciowy, choć znaczy też pudełko), 

vieze doos - humorzasta wredna baba,

 slordige doos - brudas, 

lege doos - nierób, leniwa baba

pruim dosłownie to znaczy: śliwka, ale też bywa kojarzone z vaginą i używane jako obraźliwe słowo, np zuurpruim (kwaśna śliwka) to ktoś wiecznie niezadowolony, narzekający na wszystko, niemiły; synonimem jest azijnpisser, czyli „sikający octem” (epitet dotyczy wszystkich płci)

kreng - to znaczy truchło, ale używane jest też na określenie wrednej złej baby, 

synonimami  kreng są: loeder, prij

serpent - żmija (wredna baba)

haaibaai, haaiebaai, heibei = feeks, manwijf, furie, harpij, helleveeg, megera, tang, xantippe niemiła, wywyższająca się kobieta, furiatka, megiera, harpia,  jędza 

sukkel, idioot, mongol

Epitety ze świata przyrody 🐒

fucking paardenlul - pieprzony koński fiut 🐴

mierenneuker - pieprzący mrówki 🐜

kloothommel - cholerny trzmiel, dosyć mocne określenie 🐝

schaamluis - menda (czyli wesz łonowa) 

kakkerlak - karaluch, karakan 🪳

ezel - osioł 

Penis to: penis, fallus, fluit, jongeheer, leuter, lid (członek), lul, piel, piet, pisser (siusiak), potlood (ołówek), roede, snikkel, derde been (trzecia noga), knuppel (pałka), vleesstaaf, liefdespilaar, eenogige ruiter, puddingbugs, tampeloeres, 

Wagina to: vagina, schede, pruim, poes, gleuf, kut, spleet

Dupa, tyłek, zadek to: kont, reet, billen, achterwerk, achterste, gat (dziura)

Kupa, gówno, odchody to:  poep, drol, drek, stront, ontlasting, uitwerpsel, kak, schijt, shit, 

Inne wyrażenia i przykłady

Poten af! - łapy przy sobie

Bakkes toe! - zamknij dziób! morda w kubeł! też w skrócie bakkes! morda!

bemoeizieke trut! - Ty stara wścibska suko!

Je kan de pot op! - Idź do diabła! Spieprzaj! Goń się! 🖕🏼

Lik m’n reet!- „liż mi dupę”, goń się! 🖕🏼

Kus m’n klotten - „pocałuj mnie w jaja” goń się 🖕🏼

Rot op! - zgnij!

Loop naar de maan! - „leć na księżyc”, spadaj

Zak in je graf - „zapadnij się do grobu” 🖕🏼🪦

Val dood - „zdychaj” obyś zdechł 💀

Stik erin - stul pysk 🤐🤫

Eet een zak stront - „zjedz worek gówna” 💩

Sodeju! wykrzyknik, podkreślający zdziwienie, zaskoczeniu, przestraszeniu. Pochodzi od franc. nom de Dieu, czyli nasze „w imię Boga”, kurczę, niech to, itd  „Sodeju, wat maakt die wind het koud!” - Boże, jaki ten wiatr zimny. 

Inne wykrzykniki: amai, hemeltjelief, sjongejonge, ajakkes, hè gatsie, Jezus, OMG, 

Świat dziecka

pipi - siku

kaka - kupa

piemel, plasser - siusiak

blote poep - goła pupa

Źródła:

Marten van der Meuken, Fieke van der Gucht: Het groot Nederlands vloekboek

https://www.ensie.nl/

• Facebook

Wpis o pierdach i pierdzeniu, czyli niderlandzki na wesoło.

Pierdnąć, nasmrodzić, puścić bąka, pruknąć, puścić gazy, zepsuć powietrze, wypuścić karakana, zebździć się… 

Są takie rzeczy, których na żadnym kursie językowym cię nie nauczą i które nie są do życia niezbędne, ale które bez wątpienia mogą życie rozweselić.

Pierdy, bąki, pierdziochy to bardzo wesoły choć śmierdzący temat. Po świecie krąży trochę zabawnych powiedzonek na temat pierdzenia. 

Mnie udało się zgromadzić już kilka powiedzonek pierdziochowych po polsku i po niderlandzku, bo dobrze jest wiedzieć, co się mówi na okoliczność puszczenia bąka w towarzystwie 😂.

Najsampierw kilka polskich powiedzonek.

Kto wyniuchał, ten wydmuchał. Kto powtórzył, ten wykurzył.

Kto poczuł, ten wytłoczył.

Kto czuje, ten produkuje.

Na dworze każdy może, a w domu po kryjomu.

Puścić krecika.

Puścić cichacza.

Wypuścić dżina/tajniaka/partyzanta.

Zagazować teren.

Portki się komuś podarły. 

Po co trzymać bąka w dupie? Niech se loto po chałupie!  /Ferdek Kiepski/

Puściłem bąką, niechaj się błąka. Puszczę drugiego, niech ściga tamtego.

A jak mówią o pierdzeniu we Flandrii?

de scheet - bąk, pierdzioch, formalnie “wind” (wiatr), gasje, buikwind, darmgas, 

een sheet/ sheetje laten - puścić bąka, bączka

een prot/protje laten - puścić bąka,

een wind/windje laten - puścić wiatr

Wie heeft er een scheet gelaten? - Kto puścił bąka? 

Powiedzenia, przysłowia/uitdrukkingen, spreekwoorden, gezegden

Wie het eerst ruikt zijn eigen gat gebruikt. (kto pierwszy poczuł, ten swojej dziury użył)

Wie daar op antwoord breng de stank voor. (kto na to odpowiedział, na siebie smród wziął)

Harde klinkers zijn geen stinkers. (głośne bąki nie są śmierdzące)

Harde klinkers - zachte stinkers. (j.w. głośne dźwięki lekki smród)

Liever een sheet met veel klank dan een zachte met veel stank. (lepiej bąk głośny niż cichy i śmierdzący)

Beter in de wijde wereld, dan in een benauwd gat. (lepiej w szerokim świecie niż w ciasnej dziurze)

Beter in de stad dan in mijn gat (j.w. lepiej na mieście, niż we własnej dziurze)

Beter stank voor iedereen als buikpijn voor mij alleen. (lepiej smród dla wszystkich niż ból brzucha tylko dla mnie)

Een scheet doet meer dan je weet. Hij maakt het hart gezond en veegt de kruimels van je kont. (pierdzioch robi więcej niż ci się zdaje. Uzdrawia serce i zmiata okruchy z zadka).

Dat was een scheet, die niet beter weet, hij raast, hij blaast, hij giert, hij tuert, hij likt je de darm en maakt je de broek warm.

Een scheet doet meer dan je weet. Het gromt en bromt. Het zingt en stinkt. Het verlost je darm. En houd je broek warm. En gaat met donderend geluid het achterpoortje uit.

Stienkie Winkie

Scheetje een beetje.

 Van een sheet een donderslag maken. Z pierdziocha robić grzmot (znaczy to samo, co polskie: robić z igły widły)

Een scheet in een fles. dosłownie: pierd w butelce,  w znaczeniu wiele zamieszania o nic, całe gówno

Een scheet vangen in een netje. dosł. złapać pierd w siatkę, czyli nic specjalnego, coś niepewnego

Een scheet op een plankje. (pierd na desce, j.w.)

Als een scheet op de rolletjes. Jak pierdnięcie na rolkach (szybko)

Een scheet en drie knikkers. dosł. Pierdnięcie i trzy kulki. O pieniądzach - całe nic, mało pieniędzy, za friko, za darmochę

 „Alles kan, behalve een scheet op een plankje spijkeren” - Wszystko jest możliwe oprócz przybicia pierdnięcia do deski.

Toppunt van zelfvertrouwen : sheet laten, als je diarree  hebt. (szczyt pewności siebie: puścić bąka, gdy ma się biegunkę)

Ik laat geen sheten. Ik fluister in mijn slipje. (Ja nie puszczam bąków. Ja szepcę w moje majtki)

Scheten moet je nooit inhouden. Dan gaan ze via je ruggenwervel omhoog in en dan krijg je dus schijtideeën. (Nigdy nie powstrzymuj bąków. One idą przez kręgosłup do góry i potem masz gówniane pomysły). 

Glupia piosenka o pierdzeniu:

Na zakończenie śmierdzącego tematu jeszcze wspomnę wiersz Fredry (tak powiadają przynajmniej) 😉

O pierdzeniu

Od pra­wie­ków w ca­łym świe­cie,

Kogo kol­ka w boku gnie­cie,

Każ­dy so­bie pier­dzi chęt­nie,
Ci­cho, smut­no lub na­mięt­nie.

Sta­ry, mło­dy, mały, duży,
Wszyst­kim dym się z dupy ku­rzy,
Każ­dy chęt­nie por­t­ki pru­je,
Bliź­nim pod nos po­pier­du­je.

Pier­dzą pan­ny, do­bro­dzie­je,
Księ­ża, szlach­ta i zło­dzie­je,
Na­wet pa­pież cho­ciaż mier­nie,
Też ka­dzi­dłem so­bie pierd­nie.

Pier­dzą lu­dzie na sie­dzą­co,
Na sto­ją­co i cho­dzą­co,
Pier­dzą na­wet przy ko­cha­niu,
By dać tak­tu jak przy gra­niu.

Kra­sa­wi­ce w wie­ku kwie­cie,
Pier­dzą ci­cho jak na fle­cie,
A po­waż­ne w wie­ku damy
Wy­pier­du­ją całe gamy.

I w te­atrze i w ko­ście­le,
W dnie po­wsze­dnie i nie­dzie­le,
I fi­lo­zof i ma­to­łek,
Każ­dy pier­dzi cią­gle w sto­łek.

Je­den prze­brał w ja­dle miar­kę
I ma w du­pie oli­wiar­kę.
Gdy chciał pierd­nąć na od­mia­nę,
Ob­srał okna, drzwi i ścia­nę.

Ten zaś smro­dzi jak nie­cno­ta,
Jak­by zjadł zde­chłe­go kota.
A kie­dy się czosn­ku naje,
To aż wia­trak w oknie sta­je.

A ten trze­ci jest w hu­mo­rze,
Kie­dy pierd­nąć so­bie może,
Więc na­tę­ża siłę całą
By po­pier­dzieć chwi­lę małą.

Tam ją­ka­ła w ką­cie stoi,
Dupę ści­ska bo się boi,
Chciał­by so­bie pu­ścić bąka,
Lecz w pier­dze­niu też się jąka.

Jed­nym sło­wem w ca­łym świe­cie,
Kogo bzdzi­na w du­pie gnie­cie,
Wszy­scy niech se pier­dzą chęt­nie,
Ci­cho, smut­no lub na­mięt­nie.

Ile kosztuje leczenie raka piersi w Belgii? Faktury czas płacić.

 Kto czytał poprzednie wpisy, ten wie, że trochę stresowałam się kosztami leczenia raka, bo nie miałam pojęcia, jakich kwot należy oczekiwać. Do tego czasu jednak już napłynęło trochę faktur, wiemy zatem na czym stoimy, co jest niezmiernie ważne.

Powiem wam, że nie jest źle, choć nie mogę też rzec, że jest dobrze, bo o ile pojedyncze faktury są stosunkowo niewielkie, tak ich sumę już trochę inaczej się odczuwa, a leczenie raka to - jak powszechnie wiadomo - nie jest kwestia jednego zabiegu czy jednej wizyty u lekarza, tylko miesięcy albo i lat szwendania się po doktorach.

Przedstawię dziś z grubsza moje dotychczasowe koszty leczenia raka, bo być może niektórzy będą tego typu informacji poszukiwać dla siebie, a inni być może zwyczajnie są ciekawi, jakie pieniądze w  Belgii wchodzą w grę, jeśli dopadnie nas tego typu choróbsko.

Gwoli ścisłości przypomnę, że w Belgii nie ma czegoś takiego jak darmowa opieka medyczna. Za każdą wizytę, zabieg, badanie, operację, terapię płacimy z własnej kieszeni, ale część kosztów (zwykle spora) zostaje nam zwrócone przez ubezpieczyciela (fundusz zdrowia), gdy oczywiście takowe posiadamy. 

Ja na dzień dzisiejszy posiadam tylko i wyłącznie podstawowe ubezpieczenie zdrowotne (a można opłacać dodatkowo np dentystyczne, szpitalne, ale ja nie opłacam).

Lećmy po kolei od diagnozy:

1. Badania, diagnoza (prywatna klinika radiologiczna)

Badania nr 1   mammografia, tomografia i USG piersi: 25€ 

Badanie nr 2    Punkcja-biopsja: 100€

2. Wizyty w klinice piersi i dalsze badania (szpital)

Tu pokazuję pierwszą dwustronną fakturę ze szpitala za miesiąc grudzień 2021, kiedy to odbyłam mnóstwo badań i spotkań z najróżniejszymi specjalistami. Pokazuję ją bez pierwszych kolumn ze względu na nazwiska lekarzy, ale opisuję po polsku, za co są poszczególne kwoty, byście mogli sobie zobrazować, co ile kosztuje (u samej góry zapomniałam napisać, że ten tysiąc (1009,92) to honoraria całkowicie pokryte przez fundusz) . Na różowo zaznaczyłam sumy, jakie zapłacił za mnie fundusz zdrowia, a na żółto koszty, które pokrywam z własnej kieszeni. Jak widzicie, do zapłacenia mam 322 € za same badania i wizyty u lekarzy. Jednak większość kosztów,  pokrywa mój fundusz zdrowia, mimo że mam tylko i wyłącznie podstawowe ubezpieczenie.

3. Wizyty u lekarza rodzinnego

 - omówienie wyników badań i diagnozy, skierowanie do kliniki piersi - 27€

- wizyta przedoperacyjna - 45€ + 17,76€ (badanie krwi - faktura z laboratorium)

4. Operacje. 

Kto czytał poprzednie wpisy, wie, że w grudniu zeszłego roku miałam 2 operacje mające na celu usunięcie guza z piersi. Pierwszym razem z oszczędzeniem piersi, a gdy to okazało się za mało, wykonano mastektomię. Za każdym razem przebywałam w szpitalu półtora dnia, czyli jeden nocleg. 

Poniżej pokazuję, ile taka przyjemność kosztuje.

I tak pierwsza operacja kosztowała blisko 3 tysiące euro, z czego ja ze swojej kieszeni musiałam zapłacić na szczęście „tylko” 147,61 €. Przy czym u nas płaci się zaliczkę podczas przyjęcia do szpitala i to było 75€, co widać na fakturze.

Druga operacja wyszła coś taniej, ale ciągle powyżej 2 tysięcy, z czego mój koszt to 129€.

Moim zdaniem nie są to jeszcze jakieś przerażające kwoty, ale nie powiem, by to było mało. Mam tego farta, że Małżonek pracuje i jeszcze jest w stanie na to zarobić, choć robi to kosztem własnego zdrowia zasuwając często ponad siły. 

5. Chemioterapia.

Otrzymałam już pierwszą fakturę za pierwszą chemię i wynosi ona 35,46€. 

Do wybrania jest 16 sesji, z czego można wnioskować, że łączna cena chemioterapii to będzie pi razy drzwi: 16x36€ . Przy czym trzeba brać pod uwagę ewentualne dodatkowe badania i wizyty, których można się co jakiś czas spodziewać, a także wystąpienie nieprzywidywanych komplikacji, które wymagac będą dodatkowej hospitalizacji, badań czy zabiegów…

Do powyższych należało by jeszcze koszty dojazdu doliczyć, a bilet na autobus to 2€ w jedną stronę, czyli 4€ za raz. Skuterem na pewno taniej, czasem woził mnie małżonek, nie rzadko „po drodze” do roboty… Tak czy owak i tak się nazbiera…

Po chemii przewidziana jest jeszcze radioterapia...

To nie są tanie rzeczy. Nie zmienia to jednak faktu, że po pierwsze trzeba to zapłacić, a po drugie tutaj w Belgii na prawdę warto płacić za leczenie, bo belgijska opieka zdrowotna jest na bardzo wysokim poziomie. Do tego wszyscy wszędzie są dla człowieka mili, przyjaźni, cierpliwi, wyrozumiali i kompetentni. Od lekarza rodzinnego począwszy, poprzez wszelakiej maści specjalistów, pielęgniarki  po wszelaki personel szpitalny traktują cię po prostu  jak człowieka, nikt cię nie krytykuje, nie ocenia, nie przewraca oczami nawet przy najdziwniejszych twoich zachowaniach czy największej głupocie. 

No dobra, czasem się zdarzy, że ktoś ma gorszy dzień, że jest zmęczony, straci cierpliwość, ale nad wyraz rzadko się to zdarza.

O tym jak wypożyczyliśmy psy od sąsiadki.

 W poniedziałek spotkałam się z jedną sąsiadką na drodze. Ta od razu pyta, czy to ten czwartek. Odpowiadam, że tak, ale że nie musi po mnie przyjeżdżać, bo skoro dwa razy dobrze się czułam po chemii to i po trzecim też chyba będzie podobnie i raczej będę na siłach wrócić do chałupy autobusem… Ale nie, no co ty, ona przyjedzie po mnie… 

No dobra. Ale ona musi opowiedzieć świeże ploty, bo ostatnio z jednym sąsiadem gadała i się dowiedziała, że prawie cała ulica przez zimę zaniemogła. Rzeczony sąsiad ma raka prostaty i nie długo się też na chemię wybiera. No popatrz, a to taki fajny wysportowany dziadek, wiecznie na rowerze zasuwa, jak tylko pogoda stanie. Małżonek lubi z nim stanąć pogadać. No ale zimą ludzie mało wychodzą przed dom, bo i po co, to się nie gada i nic się nie wie. Inny sąsiad emeryt też na zdrowiu podupadł, co akurat po nim widać... Ostatnio głównie jego żonę widuję, jak wnuczka wiezie do szkoły. I jeszcze inna sąsiadka, moja klientka, że też coś gorzej ostatnio… Muszę ją odwiedzić i zapytać, co u niej, bo to też świetna babka, samotnie mieszkająca (nie licząc kocurów) osiemdziesięciolatka. I jeszcze dwóch innych emerytów, których ja znam tylko z widzenia, też niedomaga… Emerytka z naprzeciwka nie dawno miała operację na oczy i jeszcze na kolejną czeka. 

 No zaraza jakaś, czy ki pierun? 

No a do tego ja z tym pieprzonym rakiem piersi. A w minionym tygodniu dowiedziałam się, że i najbliższa sąsiadka dołączyła do klubu zdechlaków. Kurde, laska młodsza ode mnie (nie dużo, bo nie dużo, ale młodsza), a ledwie co łazi. Nie dawno poszła do pracy po długim chorobowym, ale nic z tego. Dupa blada. Znowu lekarze…  Gówniany jest ten świat. Zapieprzasz uczciwie całe życie jak dziki osioł i nagle przypałęta się jakieś gówno i przywiąże cię do łóżka. I dadzą ci zasiłek, który ledwie na opłaty i chleb starcza, a tu szpitale, operacje, leki, zabiegi, na które potrzebujesz setek euro…  Wkurza to niemiłosiernie.

Do sąsiadki żeśmy powiedzieli, że jak coś potrzebuje, np zakupy zrobić, czy jakiejś fizycznej pomocy, to niech stuka w ścianę (mieszkamy w szeregówce) albo pisze sms. Póki co postanowiliśmy wyprowadzać przynajmniej od czasu do czasu jej psy, bo ogródek ogródkiem, a spacer spacerem. 

Zamierzam w ten sposób osiągnąć kilka celów. Poza samą frajdą dla psów chcę oswoić Młodego z psami. Młody bowiem panicznie bał długi czas i jeszcze bardzo się boi się psów. Kilka lat temu, jak Młody jeszcze po drabinie na dywan wchodził, sąsiad kupił sobie młodego labradora i ten czub raz pogonił za naszym Młodym, bo chciał się z nim bawić, a Młody był wtedy od niego mniejszy i ogromnie się wystraszył. Od tego momentu panicznie się bał, nawet malutkich piesków a nawet kotów. Z kotami już się zakolegował u babci w Polsce i już się ich nie boi. Psów boi się nadal. Mniej niż 5 lat temu, ale się boi. Jednak nie chce się bać, bo kocha zwierzęta. Chce pokonać swój strach.

Jak sąsiadka kupiła nie dawno nowego psa i zawołała nas, by go przedstawić, Młody odważył się go pogłaskać, mimo że to kawał psa. Wczoraj poszłyśmy z Młodą do sąsiadki po niego i kilkunastoletnią sukę, by je zabrać na spacer, ale Młody się rozmyślił przed drzwiami. Jeszcze nie był ten dzień…

Dziś stał w naszych drzwiach i patrzył, jak prowadzimy psy. Powiedział, że jutro podejdzie blisko…

Młoda polubiła się z piechami już bardzo. Dziś je wyprzytulała i nawet pies jej mordę lizał haha.

Jak już jestem w temacie sąsiedzkim, to od razu wspomnę, że kilka dni temu zadzwoniła do drzwi inna sąsiadka (ta, która ma problem z oczami) i podaje mi torebkę podarunkową z dwoma flaszkami wina, bo - jak mówi - właśnie się dowiedziała, że jestem chora. I przeprasza, że wcześniej nie przyszła, ale nie wiedziała i dopiero co jej sąsiad powiedział…

Miesiąc temu dostałam z kolei prezent od Komitetu Rodzicielskiego z życzeniami zdrowia.

O i tacy są tu właśnie ludzie. Wszyscy o wszystkich muszą wszystko wiedzieć, ale też jeden o drugiego się martwi i jeden drugiego wspiera choćby dobrym słowem, wesołą kartką czy butelką wina przekazaną wraz z najlepszymi życzeniami. 

I od razu cieplej się na sercu robi, sił się nabiera i motywacji do walki, co każdemu zdechlakowi jest wszak potrzebne.

Tymczasem, żeby było weselej, w poprzedni piątek poczułam, że ząb mnie zaczyna pobolewać. Nie martwiłam się tym zbytnio, gdyż takimi objawami jak ból zęba, ucha, gardła często zaczyna się moja migrena, a co nie jest bynajmniej objawem  defektów tychże narządów, a raczej wynika z jakichś błędów systemowych mojego mózgu, który ogłasza fałszywy alarm.

Niestety okazało się, że ból głowy nie nadjechał, a ból zęba się nasilił. Był do wytrzymania co prawda, ale ból zęba jest zawsze upierdliwy. W poniedziałek zadzwoniłam do dentysty i kazał mi wpaść za chwilę. Popatrzył do paszczy, zrobił zdjęcie rentgenowskie i mi je wydrukował, po czym pozaznaczał coś na nim. Zapytawszy, gdzie chodzę na chemię, zlecił mi umówić się w tym szpitalu na konsultację na stomatologii i dać znać, co tam powiedzą. Mówi, że powinni mi tam zrobić jakiś skan. Zapisał mnie też wstępnie na wizytę u niego na maj. Na koniec wypisał mi receptę na antybiotyk.

 Tyrknęłam do szpitala i się okazało, że najbliższy termin na stomatologii jest na 28 marca…Rychło, nie ma co.

Po wybraniu antybiotyku ból zniknął. W czwartek byłam w szpitalu wybrać trzecią dawkę chemikaliów i powiedziałam pani onkolog o problemach zębowych i terminie na stomatologii. Powiedziała, że zaraz spróbuje załatwić wcześniejszy termin. Chwilę później, jak siedziałam pod kroplówką, przyszła pielęgniarka i powiedziała, że udało się tylko tydzień wcześniej załatwić. Dobre i tydzień. 

Po trzeciej chemii po południu miałam lekkie zawroty głowy. W piątek nadal mi się we łbie kręciło, pysk mnie palił i robiłam się co chwilę czerwona jak indyk. Dziś do powyższych dołączyło zmęczenie oraz ból i osłabienie wszystkich mięśni. Czyli tak jak poprzednio, tylko intensywniej chyba… Jutro powinno być najgorzej i pojutrze nie ciekawie, a potem powinno się poprawiać z każdym dniem, aż do następnego razu…

Ale pisać mogę, więc piszę. Jeszcze więcej czytam i dobrze mi z tym. Wiadomości ze świata jakoś specjalnie nie śledzę, bo i po cholerę. Co ma być to będzie. I tak nie mam żadnego wpływu na to, co bubki na górze w takim czy innym kraju ustalą i co odpierdolą. Nie mogę też w żaden sposób przygotować się na to, co nam szykują ani niczego zmienić. Po co zatem miałabym panikować i się stresować bez potrzeby każdego dnia? Poczekam spokojnie żyjąc dniem dzisiejszym tu i teraz i zobaczę, co przyniesie przyszłość, a potem zrobię to, co robię zawsze od wielu wielu lat. Postaram się dostosować do zastanej sytuacji. Wykorzystując wszystkie moje talenty, swój rozum i siły będę walczyć z bieżącymi problemami najlepiej jak potrafię i szukać najlepszych na daną okoliczność rozwiązań. 

Nie wiem jak wy, ale ja jak czuję, że jutro jest bardzo niepewne (a czuję tak od paru lat), to cieszę się z tego, co mam dziś, bo jutro może być na to za późno. 

Jak widzę obłąkane oświadczenia ludzi w internetach, że oglądają co 5 minut wiadomości, nie śpią całe noce, płaczą całe dnie, przestali czytać książki, oglądać filmy, bzykać się, żartować, nie świętują urodzin własnych dzieci czy partnerów, wstydzą się mówić o wesołych sprawach, uważają że publikowanie ładnych zdjęć jest karygodne itd itp to serio mam ochotę krzyknąć im w twarz na cały ryj:

CHYBA WAS KURWA CAŁKIEM POPIERDOLIŁO!

 I zasugerować im wizytę u dobrego psychiatry. 

Ja rozumiem, że człowiek myśli o przyszłości, martwi się, niepokoi o dzieci i inne bliskie istoty, bo czasy niepewne i trudne, a przyszłość nieciekawie się zapowiada, no ale bez przesadyzmu…

Ale tak, ja od bardzo dawna jestem świadoma tego, na jakim świecie żyję i że nie jest to bynajmniej fantastyczny ociekający miłością i beztroską świat dobrej bozi, kolorowych wróżek czy spełniających życzenia jednorożców, który wokół mnie się kręci, tylko świat twardy, brutalny, bezlitosny i niesprawiedliwy, który mnie i każdą inną jednostkę ma totalnie w dupie, w którym radości trzeba samemu szukać a o szczęście samemu walczyć . Wiem też, że ludzie nigdy nie byli, nie są i nie będą z natury dobrzy, do czego z jakiegoś głupiego powodu nas przekonywano. Ludzie są najniebezpieczniejszymi, najbardziej bezwzględnymi i najbardziej okrutnymi zwierzętami na tej planecie. Walcząc o swoje będą niszczyć, torturować i zabijać każdego, kto stanie im na drodze i nic tego nie zmieni, dopóki wszystkich ludzi szlag nie trafi.

 W związku z czym dobrze jest zawsze liczyć na najlepsze, ale spodziewać się najgorszego z każdej strony. Takie jest moje zdanie.

 Biedni są ci, którzy latami płyną beztrosko z prądem i żyją w ułudzie, gdy nagle na swej drodze pierwszy raz napotkają poważną prawdziwą przeszkodę, przypierdolą w skałę i zwalą się nagle z tej wygodnej, pięknej, komfortowej łódeczki wprost w spienione zimne pełne rekinów i piranii fale. To musi być straszne przeżycie. Szok. Panika. Niedowierzanie. Bezradność. 

Bo ten, kto tę samą trasę pokonał, tylko spróchniałej deski się trzymawszy i większej przeszkody się nie zlęknie, a co najwyżej głośniej wykrzyknie KURWA MAĆ… Życie.

W takich czasach, jakie nam nastały, człowiek zaczyna się cieszyć, że życie mu dało choć trochę w dupę, że się zahartował, bo takiemu łatwiej będzie przyjąć kolejny cios i trudniej się dać złamać. 

W takich czasach to nawet dobrze jest mieć raka, bo a nuż kostucha rychło drzwi otworzy i będzie okazja cały ten burdel opuścić raz na zawsze i już nigdy niczym się nie przejmować. 

Póki co u nas nie ma ani wojny, ani biedy, ani głodu,  a ja nie dostałam ciągle oficjalnego wyroku śmierci, choć każdej z tych rzeczy powinien się człowiek spodziewać w przyszłości… Dlatego właśnie dziś trzeba żyć, doświadczać, czytać, myśleć, rozmawiać, przytulać… i ogólnie korzystać z każdej chwili, by robić to, na co się ma ochotę i co dziś można robić. 

Wolicie się umartwiać, bać na zapas, włazić do dupy jednemu człowiekowi, a drugim gardzić, tylko dlatego, że miał pecha urodzić się w takim czy innym miejscu, bo jakiś bubek z ekranu wam tak powiedział, wasza sprawa, ale mnie do tego nie mieszajcie. Ja mam swój rozum i potrafię z niego korzystać. Ja sama decyduję o tym kogo mam nienawidzić, a z kim się bratać. Ja sama też oceniam, czy mam w danym momencie powód do obaw, do smutku czy raczej do zabawy i radości. 

I tak z mojej oceny wynika, że nadchodzi wiosna i że przyroda ciągle jest piękna, fascynująca, a życie trudne choć ciekawe. I tego się trzymam.

rusałka ceik, pierwszy motyl sfotografowany w tym roku w ogródku 

 

Muzeum czekolady w Antwerpii i zoo, czyli korzystamy z ferii krokusowych.

Spisałam moje rozkminy na temat ostatnio rozpoczętej wojny, ale na razie nie będę ich publikować, bo nie są zgodne z panującymi trendami i zaraz ktoś będzie miał ból dupy, a mnie się nie chce z nikim użerać w czasie wakacji…

U nas bowiem na razie nie ma wojny, ale za to były tygodniowe ferie krokusowe, a ja postanowiłam, że skorzystam z nich bez względu na wszystko i tak zrobiłam.

Siedzimy w domu od początku tej cholernej pandemii. Nigdzie prawie nie jeździliśmy, jak wcześniej, na zwiedzanie. Przez dwa lata nie byliśmy w restauracji. Ja i dziewczyny nie byłyśmy na żadnych wakacjach, bo okoliczności zdrowotno pandemiczne nam na to nie pozwalają. Człowiek czekał na lepsze czasy. Czekał i czekał cierpliwie, ale się kurwa nie doczekał… 

Teraz jeszcze ten pierdolony rak i popierdolone działania rządzących, które nie napawają optymizmem i nie dają za dużo nadziei na lepszą przyszłość. Logika podpowiada nam, że powinniśmy teraz na wszystkim oszczędzać, składać każdy cencik do skarbonki, nie kupować pierdół, w domu wyłączyć ogrzewanie i siedzieć w kurtkach, bo ceny rosną z każdym dniem, bo nie długo przyjdzie wyrównanie za prąd i gaz (a z gazet wiadomo, iż ludzie dostają faktury wyrównawcze na tysiące euro), bo nie długo zaczną przychodzić faktury za moje leczenie i ogólnie jest nieszczególnie.

Ale wiecie co? Postanowiłam mieć to w dupie. 

Fakturami będziemy się martwić, jak przyjdą, a póki co trzeba się trochę zabawić, zrelaksować i nacieszyć drobnymi rzeczami, bo jutro może być gorzej.

Bo jutro może nie będziemy mieć znowu nawet na chleb, 

bo jutro mogę nie być w stanie wstać z wyra, 

bo jutro mogą mi kazać zacząć odliczać dni do śmierci, 

bo jutro może być wojna,

 bo jutro zwyczajnie mogę się wpierdolić skuterem pod tira albo niefortunnie spaść z własnych schodów we własnym domu i się zabić albo połamać. 

Ale to jutro.

 Dziś mamy jeszcze na chleb, dziś jeszcze mogę rano wstać i chodzić (wolniej bo wolniej, ale mogę), dziś jeszcze dają mi dużo szans na wyleczenie, dziś u nas jeszcze nie ma wojny. 

Dziś żyję i chcę się cieszyć tym życiem, cieszyć się chwilami spędzonymi z własnymi dziećmi, partnerem i naszymi zwierzątkami. Dziś chcę lepiej poznawać świat, czytać książki, oglądać nowe miejsca. Bo dziś mogę, a jutro to chuj wie.

 Dziś chcę obdarowywać moje dzieci prezentami, bo nie wiadomo, czy jutro będzie to wszystko jeszcze możliwe.

Dlatego przed feriami powiedziałam sobie, że jak mi zdrowie pozwoli (z tą cholerną chemią nigdy nic nie wiadomo), to wydam cały zasiłek na rozrywki i tak zrobiłam. I jestem z tego zadowolona.

Najpierw zamówiłam sobie górę książek z Polski, bo teraz mam czas na czytanie i chcę czytać. Nie mam telewizji, nie mam radia, nie toleruję i nie chcę widzieć, żadnego z tych gówien w moim domu. Filmy czasem oglądam z Netflixa, ale zasadniczo wolę czytać w ciszy i spokoju oraz własnego widzimisię zwykłą książkę. Sporo książek kupuję używanych po niderlandzku za kilka centów. Od czasu do czasu kupuję ebooka. Jednak dobrze kupić sobie czasem świeżutką, pachnącą papierową książkę, a ja nie kupowałam sobie nowych papierowych książek w ojczystym przez prawie całą pandemię. Małżonek mi przywiózł kilka jako pamiątkę z wakacji, co mu się chwali, bo wiadomo, że nie ma lepszego podarku dla prawdziwej kobiety, jak książka (choć wam wolno uważać inaczej). W grudniu kupiłam trochę dla Młodej, ale ona czyta po angielsku, więc ja tego nie poczytam. Teraz kupiłam wreszcie dla siebie (plus po dwie dla syna i męża) i cieszę z tego zakupu jak głupia. Kocham nowe książki. Pachną cudownie. I lubię na nie patrzeć, gdy stoją na półce. Najbardziej jednak lubię je czytać…

Wybrałam książki o różnej tematyce, ale to wszystko moje ulubione tematy 😁. Zaginione miasta, ciekawi ludzie (tym razem historia o pewnej fotografce Vivian), praca w burdelu (Dom), niewolnictwo w Polsce (Pańszczyzna), Czarnobyl, spektrum autyzmu, powieść ulubionego Kinga i Szwaja, która wymyśliła i spisała kilka przezabawnych i totalnie porąbanych historyjek zanim kolega rak ją zgarnął z tego świata, a które to opowieści postanowiłam sobie odświeżyć i ponownie się z nich pośmiać, a które dziś za parę groszy można nabyć. No i coś przypadkowego jak Płonące dziewczyny. Nie wiem, czego się po tym tytule spodziewać i to jest też fajne.

Nasz syn ma też dosyć ciekawe zainteresowania

Zoo

Potem kupiłam bilety do zoo dla siebie, Młodego i Młodej. Najstarsza nie była zainteresowana zoo i wolała zostać w domu. Młoda była jak najbardziej zainteresowana, bo zoo to świetne miejsce na robienie ciekawych zdjęć. O Młodym już nawet nie mówię. On kocha zwierzęta i w zoo mógłby zamieszkać, by nimi się opiekować.

Wybraliśmy zoo w Antwerpii, bo ono ma najlepsze połączenie pociągowe, choć nie jest to zdecydowanie najpiękniejsze ani najfajniejsze zoo w tym kraju. Ogród zoologiczny graniczy jednak z Dworcem Centralnym, a od nas tylko jedna przesiadka w Mechelen. 

Do Antwerpii można kupić discovery ticket, gdy idzie się do zoo, czyli bilet na pociąg z 50% zniżką, co w zwykły dzień roboczy bardzo jest korzystne. Kupiwszy bilet do zoo, pobieramy specjalny kod uprawniający do zniżki na pociąg. 

 W weekendy pociągiem zasadniczo jeździ się za połowę ceny i wtedy nie ma znaczenia czy kupimy discovery czy weekendowy. Oczywiście pamiętamy też, że dzieci do 12 lat w tym kraju podróżują pociągami całkowicie za darmo.

To był fajny dzień, choć dla mnie bardzo męczący. Starość nie radość. O 19tej ledwo dowlokłam się do wyra, gdzie padłam jak zabita. Ale było warto.

Muzeum Czekolady w Antwerpii Chocolate Nation

O zobaczeniu na własne oczy tego przybytku marzyłam odkąd Młoda poszła tam z kumpelą i opowiedziała, jakie to świetne muzeum. Tyle, że zaraz potem ogłoszono pandemię i zamknięto muzea. Potem je otwarto, ale wtedy przez pewien czas nie było degustacji czekolady. Wiem, bo co jakiś czas sprawdzałam, a jak nie ma degustacji, to nie to samo przeco. Teraz jest normalnie. Naryjce jeszcze wczoraj trzeba było mieć, ale już mają to też znieść na dniach…

Znowu zapytałam Trójcy, kto idzie ze mną. Pierwsza chętna to Młoda, która już tam była. Młody nie był jakoś entuzjastycznie nastawiony, ale iść chciał. Najstarsza stwierdziła, że „MUZEUM to nie brzmi jakoś ciekawie”, ale w sumie to pójdzie, bo nudzi jej się w domu.

Muzeum, podobnie jak zoo, też jest blisko Dworca, czyli dosłownie kilka kroków. Niestety tutaj nie dają uprawnień do zniżek na pociąg.

Słowo muzeum pewnie, tak samo jak Najstarszej, większości z nudą się kojarzy, ale Chocolate Nation to bardzo nowoczesne muzeum i interaktywne, czyli pełne bajerów elektronicznych, czyli epickie. No i ta degustacja. W muzeum próbujemy wszystkich rodzajów czekolady od białej, poprzez różową, różne mleczne po gorzką. Na zakończenie zwiedzania dostaje się plastikową łyżeczkę i idzie się do sali z maszynami, w których kręci się ciepła płynna czekolada. Pompujemy czekoladę na łyżeczkę i smakujemy.  Można żryć czekoladę aż uszami wyjdzie hehe, ale zwyklakom raczej wystarcza jedna runda po wszystkich rodzajach. Dziewczyny zrobiły dwie rundy, bo co się będą cykać. Młody tylko przy niektórych smakach po kilka razy pompował na łyżkę.

Trójca jednogłośnie orzeka, że było super. Samo muzeum jest ogólnie ciekawe. Cała historia produkcji czekolady, uprawiania i importu kakao, ciekawostki o największych belgijskich producentach czekolady itd itp przedstawione są w formie fantastycznych nowoczesnych projekcji i animacji, opowieści do wysłuchiwania z elektronicznego przewodnika (dostępne jest kilka języków) i zwyczajnych muzealnych rekwizytów. Nikt się tam nie nudzi.

Bilety kupiłam przez internet, ale nie było problemów też nabyć je na miejscu, bo sporo ludzi kupowało. 

ceny: dziecko 4 do 11 lat - 13,50€, młodzież 12-25 lat - 17,50€, dorośli - 18,90€.

jak tam w tej sali pachnie kakao to jejuńciu

w tej sali uczymy się o kakao

w tej sali pokazują, jak robi się czekoladę - wszystko się rusza, kręci, hałasuje…

zamek z czekolady, czas wykonania 170 godzin

w tej sali gaszą światło i dzieje się magia…

pompowanie czekolady na łyżkę

fontanna z różową czekoladą

fontanna mlecznej czekolady

sala degustacji omniomniom

sala z animacjami wyświetlanymi na stole, dla dzieci megafrajda

Na kanale Epickiego Ajzajdora zapodajemy też kilka obrazków i wideo z naszych wycieczek. Zajrzyjcie, jeśliście ciekawi i zostawcie łapkę w górę 😉👍🏼

Pierwsze odwiedziny u nowego klasowego kolegi

Od tego powinnam była zacząć ten wpis, żeby zachować właściwą kolejność, bo ferie zaczęliśmy od poznania jednego z nowych klasowych kolegów Młodego oraz jego rodziców. To dla nas bardzo ważne wydarzenie.

Człowiek nie zdaje sobie sprawy, co znaczy, gdy dziecko nagle pod koniec szkoły zmienia klasę, dopóki to się nie stanie. Młody chodzi do tej samej szkoły odkąd skończył 2,5 roku. Cztery klasy przedszkola plus trzy klasy podstawówki, to razem 7 lat. Siedem lat w jednej klasie z tymi samymi dziećmi. Od pierwszych lat rodzice zapraszają systematycznie kolegów swoich dzieci do domu. Co roku każdy organizuje urodziny dla swojego dziecka, na które nie rzadko zaprasza się całą klasę albo przynajmniej kilku najlepszych kolegów dziecka. To zawsze jest okazja, by rodzice wzajemnie się poznali. Wymienia się telefonami i adresami, dodaje się do znajomych na fb itd. Po siedmiu latach zna człowiek wszystkie dzieci i większość rodziców w miarę dobrze. Na każde ferie zaprasza się choć jednego kolegę i do przynajmniej jednego się idzie. Czasem nawet na nocowanie. Pandemia oczywiście trochę te zwyczaje zdewastowała, ale mimo wszystko dzieci ciągle się odwiedzały a rodzice i dzieci ciągle byli w kontakcie choćby przez whatsapp czy inne tam komunikatory. No i Młody nagle wyskoczył ze swojej klasy i  wskoczył do innej, gdzie nie znamy nikogo. On nie znał innych dzieci, a my nie znaliśmy rodziców.

Ostatnio, jak jechali na obóz, a wszyscy rodzice czekali by dzieciom pomachać, ja czułam się wyjątkowo niekomfortowo stojąc w grupie zupełnie mi obcych ludzi, którzy pomiędzy sobą się wszyscy wyraźnie znali. Twarze niby znam z widzenia, ale nie znam imion i nie potrafię połączyć ich z twarzami dzieci, których imion też nie znam. To jest zupełnie inna sytuacja niż 9 lat temu, gdy dopiero co tu przyjechaliśmy. Teraz po 9 latach w tej samej wsi i w tej samej szkole jest to wyjątkowo głupie uczucie nie znać rodziców kolegów własnego dziecka, które za rok będzie już tę szkołę kończyć. 

Młody na szczęście już zna swoich kolegów. Młody już się zakumplował. Ba, skurczybyki nie raz całą gromadą spotykają się wieczorami i w weekendy czy ferie online, by grać razem i gadać. No i w zeszłą sobotę ugadał się z jednym z kolegów przez internet, że do niego pójdzie się pobawić. Przyleciał ucieszony po mój numer telefonu, by tata tamtego mógł do mnie zadzwonić. Tata faktycznie zaraz zadzwonił i zaprosił Młodego oraz mnie, byśmy się mogli poznać, po czym wymieniliśmy się adresami i w poniedziałek poszliśmy z wizytą.

Wreszcie jacyś normalni w moim mniemaniu rodzice! Nie, no nie powiem, żeby w poprzedniej klasie byli źli rodzice, bo byli wszyscy super fajni. Tylko pierwszy raz spotykam ludzi, którzy mają podobne podejście do naszego pod pewnym względem… Po jakichś pięciu minutach od naszego przybycia kolega Młodego przyszedł do swoich starych po hasło do wifi, co było dla nich czymś oczywistym (a zwykła reakcja rodziców to raczej zgredowate „może do ogrodu byście lepiej poszli” czy coś w ten deseń). Chwilę później, gdy się już poznałam z rodzicami i poszłam powiedzieć „narazicho” swojemu Młodemu, wszyscy (nasz Młody, kolega i jego siostra) siedzieli w jednym pokoju, każde przy swoim ekranie (tamci przy lapkach, nasz z telefonem) i ciupali w jakąś grę. Tata tamtego zaproponował Młodemu tablet, żeby mu lepiej było grać. No i to rozumiem. NORMALNI NOWOCZEŚNI STARZY I NORMALNE NOWOCZESNE DZIECI. No ale fakt, że ojciec jest belfrem od majfy w średniej szkole dość dużo wyjaśnia…

Rodzice tamtego zaproponowali, że odwiozą naszego, gdy już się nabawią, bo oni nie lubią ustalać dzieciom czasu. Kolejny plus dla nich. Odwieźli Młodego, gdy zaczęło się ciemno robić i tata tamtego oświadczył, że dzieci świetnie się razem bawiły. Wytłukli się też i po ogrodzie, wyskakali  na trampolinie, bo pogoda była wyśmienita, a dzieci zasadniczo wcale nie trzeba namawiać, by wyszły do ogrodu. Z dwudziestoletniego doświadczenia rodzicielskiego i jeszcze dłuższego własnego doświadczenia (w wieku 10 lat też miałam komputer i gry) wiem, że dziecko samo zupełnie dobrowolnie i z ogromną chęcią bawi się na świeżym powietrzu, jak ma gdzie, ma z kim i ma chęci ku temu. Jak nie ma akurat chęci albo nie ma z kim, czy co robić, to nichuchu go do tego nie przekonacie, co powinno być chyba dla każdego zdrowo myślącego logiczne i oczywiste…  Bo wszystko ma swój czas i brykanie na trampolinie, i lego, i książka, i ciupanie w gry komputerowe, i bezrefleksyjne leżenie do góry wentylkiem. Przy czym oczywiście trzeba brać pod uwagę różne charaktery i zapotrzebowania danego ludzia. Są tacy, co od świtu do zmierzchu lubią po polu gnać i tacy, którzy wolą swojego pokoju nie opuszczać oraz cała masa ludziów gdzieś pomiędzy. Wystarczy poznać potrzeby swojego potomka i zaakceptować takimi jakie są bez prób modelowania go na małego siebie, albo co gorsza na swój ideał, którego się samemu nigdy nie udało osiągnąć. Takie jest moje zdanie. Każdy jednak żyje i wychowuje po swojemu, z czego rzadko kto (mnie nie wyłączając) robi to na prawdę dobrze 🤷🏼‍♀️, a każdy tylko najlepiej jak potrafi 😚.

Mam nadzieję, że uda nam się kolejnych rodziców i kolejne dzieci z nowej klasy zanim brać ukończy podstawówkę. Najłatwiej było by wszystkich kolejno do siebie zapraszać, jak dawniej. Tyle że okoliczności są niezupełnie temu sprzyjające, bo ja teraz nie koniecznie mam chęć na obecność dzieci w moim domu. Dużo rzeczy mnie bardziej wkurza niż przedtem. Do tego nie mamy ogrodu na potrzeby nastolatków. Czasy piaskownicy i puszczania baniek minęły dawno hehe. Jak zrobi się cieplej to będziemy korzystać z lasu i tam z obcymi dziećmi chodzić… o ile zdrowie pozwoli, a to dziś nie jest oczywiste.

Gówniane i nieprzewidywalne czasy. Niczego nie mogę planować dalej jak z jednodniowym wyprzedzeniem, a i to jest niepewne.. Pozostaje żyć tu i teraz, na gorąco, chwytać okazje i korzystać z nich.

.