Dziś o moim zkupywstaniu... nadrabiam zaległości.

I znowu mamy  styczeń 

Znowu jesteśmy starsi o rok. Świetnie. Starsi znaczy mądrzejsi (chłe chłe)

Najwyższa zatem pora zebrać się  do kupy... albo raczej z kupy wyleźć i zacząć żyć jak człowiek, bo nie ma czasu na siedzenie i użalanie się nad sobą. I tak kurde zmarnowałam parę ładnych tygodni na myślenie o tym, jaka to ja jestem nieszczęśliwa, pechowa, stara, brzydka, głupia, nieogarnięta, .... Tu se możecie sami resztę dowolnych negatywnych epitetów wypisać ze słownika - wszystkie na pewno będę pasować do mentalnej czarnej dupy, w której się byłam znowu zgubiłam.

Się w końcu ogarnęłam, podniosłam swoją koronę, poprawiłam stringi...

A tera biere dzide i ide.

Obudziłam się. Zkupywstałam. Stanęłam na nogi. Żyję. Znowu jestem sobą.

Zdążyłam już napchać pełno rzeczy do kalendarza (a tera lece do sklepu po zapas energydrinków i kawy, poszłabym też po 3 wiaderka czasu, ale nikt mi nie chce zdradzić, gdzie trza iść).

Pracuję aktualnie na cały etat. To już wiadomo od poprzedniego roku. A ludzie non stop sie pytają, czy nie mam wolnych godzin... Nie mam, ale wiem, że ciężko u nas o sprzątaczki, ludzie tygodniami czekają na sprzątaczkę z biura. No ale cóż, nabudowali od groma nowych apartamentów to i tałatajstwa ze stolicy nalazło... i teraz wszystkiego trzeba więcej... Co mnie to jednak interesi...

W nastepny piątek mam zebranie Rady Rodziców, a potem lecimy wszyscy do jakieś knajpy na dobre żarełko i pijątko co najmniej do północy, bo tak się tu rozpoczyna Nowy Rok w Radzie Rodziców. 

Potem pod koniec stycznia organizujemy coroczną zabawę karnawałową do białego rana. Zgłosiłam się oczywiście do pomocy przy przygotowaniu sali, zabawie dla dzieci i do sprzątania w niedzielę. Pomoc w nocy odpada, bo ja musieć dużo spać.

Poza tym UWAGA zapisałam się z Najstarszą na kurs języka francuskiego... 

Znajoma zapytała mnie, czy mam na to czas? HA HA HA!!! A to trza mieć czas?! NIE, ja absolutnie, zdecydownie nie mam czasu, ani tym bardziej sił... Ale jak nie ja to kto? Co, samo się nauczy? SAMO?! Nichuchu! Za mnie nikt nieczego nie zrobi! Ja nie mam zwyczaju nikogo o nic prosić i na nikogo liczyć. Życie mnie nauczyło, że nie warto, że jeśli czegoś potrzebuję, czegoś chcę, to trza zebrać dupę w troki i po to iść.... Można też oczywiście siedzieć i nic nie robić, bo tak jest przecież najłatwiej,  i ciągle mieć pretensje do wszystkich o wszystko i zazdrościć że inni maja lepiej, a jeszcze jak ktoś coś da, to narzekać że mało, że nie takie, że za późno... Wymówka do nicnierobienia zawsze się znajdzie. Ja tam jednak wolę szukać wymówek dlaczego to czy tamto trzeba zrobić właśnie teraz i dlaczego ja to mam zrobić. No więc dlaczego?

Dlatego, że Najstarsza w przyszłym roku musi odrobić staże w sklepie odzieżowym i musi znać podstawy francuskiego! Niestety (albo stety), jak przybyliśmy do Flandrii ona była w szóstej klasie, czyli rok francuskiego do tyłu, ale wtedy ważniejszy był niderlandzki i na francuskim chodziły obie właśnie uczyć sie niderlandzkiego. I spoko. Nauczyły się. Ale kosztem drugiego języka, który teraz obydwu jest potrzebny i obie mają problem....

Ja sama marzę o tym, by nauczyć się podstaw francuskiego, bo mnie - w przeciwienstwie do dzieci i małżonka - ten język nawet się podoba. Poza tym być może kiedyś trzeba będzie zmienić pracę na lżejszą, choćby w tej śmiesznej bibliotece i ten drugi język to mus. Nooo, a we dwie to zawsze raźniej iść na kurs, fajniej, weselej, jedno drugie może motywować, można w domu se ćwiczyć razem... Dlatego odżałowałam te dwie stówy i nas zapisałam... Zrezygnować zawsze można, a jak nie spróbujesz, to się nie dowiesz, czy dasz rady. Już jest dwa powody i tyle wystarczy.

Najstarszą - za zaleceniem psycholożki - zapisałam też na badania diagnostyczne do szpitala uniwersyteckiego, bowiem  uważają, że tu w grę MOŻE (choć niekoniecznie) wchodzić coś więcej niźli zwyczajna ogromna nieśmiałość i lepiej to sprawdzić... Mówią, że może jakaś trauma, może nawet  jakiś tam asperger, a może co innego. No to niech to w końcu sprawdzą, bo może faktycznie ja czegoś nie widzę. Wszak nie mam za bardzo obiektów do porównania, które miały by podobny bagaż doświadczeń i podobną nienormalna matkę. Tyle tylko, że po tych wszystkich testach i badaniach może dostać diagnozę albo nie. Tak czy owak my będziemy na pewno o kilkaset euro ubożsi... Pociecha taka, że część pewnie ubezpieczyciel odda. 

Myślałam nad tym kilka nocy i kilkadziesiąt dni, bo człowiek nie wie, jakie mogą być tego wszystkiego konsekwencje, bo człowiek zwyczajnie się boi tej całej diagnozy, bo co jak się okaże że ma jakąś dziwną chorobę... Bo My ludzie to czasem dziwni jesteśmy... Czasem chciało by się rozbić termometr, żeby nie pokazywał gorączki dziecka albo wagę by nie pokazywała jacy jesteśmy chudzi... Jakby to kurde mogło zmienić faktyczne fakty. Tu tak samo. A co jak ma coś? Ja pitolę - jak będziemy wiedzieć, to wtedy możemy coś zrobić, coś zadziałać, a dziecko dostanie wsparcie i pomoc adekwatną do sytuacji, być  może nawet mając taki czy inny atest czy zaświadczenie będzie mieć zwyczajnie łątwiej w szkole a nawet kiedyś w pracy. Choć oczywiscie może też dostać plakietkę "ma to coś"co może utrudnić życie, no ale.. CHOLERA, przecież zawsze lewpiej wiedzieć o co chodzi, w czym jest problem. Żeby wroga pokonać, trzeba wiedzieć z kim sie ma do czynienienia... Psycholożka poinformowała nas, że na te diagnozy czasem jest nawet 8 miechów czekania na pierwszą rozmowę informacyjną, a potem kolejna lista do właściwych badań... Kurde, prawie jak w Polsce... No ale tyrknęłam i się okazuje, że już termin na koniec marca jest... no łaaaał. Pożyjemy, pojedziemy i się zobaczy czy czegoś noweo się dowiemy, czy tylko zmarnujemy czas i forsę. Jedno jest pewne, szkoła i CLB dadzą se na razie dupie siana i będzie chwile spokoju, bo wiecie każdy kij ma dwa końce. Te wszystkie tutejsze instytucje są  bardzo pomocne, każdego ucznia traktują induwidualnie,  dopasowują zajęcia do potrzeb ucznia, troszczą się, załatwiają róznych pomocników, nikogo nie zostawią samego z problemami - jak to często ma miejsce w Polszy - i to się im chwali. Jednak czasem bywa to uciążliwe. Nie ma opcji że będziesz sobie żył swoim życiem i wychowywał dzieci po swojemu. Nie ma opcji że dziecko oleje szkołę i nie będzie się uczyć, czy tym bardziej nie chodzić do szkoły. Nie da się tak jak w PL po prostu przyłazić do szkoły i mieć wyjebane na nauczyciela, na innych uczniów czy system. W tutejszej szkole nie możesz być nieśmiały, nie możesz być cichy, nie możesz nie mieć przyjaciół, nie możesz ani nie jeść, ani jeść czegoś innego niż przewiduje regulamin. Jak nie pasujesz do szablonu to masz problemy... I to mi czasem działa na nerwy i to bardzo. No ale cóż, życie.

W międzyczasie próbuję na nowo zapanować nad swoim rozpiżdżonym światem.

 Wiecie co robi depresja dziecka z rodziną? Nie? To dobrze. Obyście nigdy nie musieli się tego dowiedzieć namacalnie. Mogę Wam jednak powiedzieć. Robi rozpiździeć. Ot co! 

Dowiadujemy się, odkrywamy że dziecko ma depresję (czy inne tam skurwysyństwo - bo podejrzewam, że tak jest z innymi poważnymi chorobami) i to nas najpierw zwala z nóg (delikatnie rzecz ujmując). Panika. Strach. To nie może być prawda. To na pewno co innego. Co robić? Jak damy radę? Dlaczego kurwa my? Co z moją pracą? Od czego zacząć? Skąd wziąć kasę? I cała reszta z pierdyliarda beznadziejnych pytań bez odpowiedzi. Chce się zniknąć, nieistnieć, zmienić bieg czasu i nie urodzić nigdy dzieci albo pojechac o parę lat do przodu by nie musieć być tu i teraz, by nie musieć się bać i żyć w niepewności.

Potem etap dwa - cały czas poświęcamy choremu. Świat zaczyna się kręcić w inną stronę.... Ale widać postępy, poprawę... Cieszymy michę. Jesteśmy dumni z siebie...

I wtedy JEB!

NA ŁEB!

Etap 3. Przypominamy sobie, że na świecie są inne rzeczy poza depresją i inni ludzie poza chorym.

A wtedy się okazuje, że już coś przegapiliśmy, już się coś pojebało i że trzeba to JAKOŚ naprawić i postawić na właściwe tory.

Etap numer 4 nazywa się NIE WIEM CO ROBIĆ no to TKWIĘ W MIEJSCU i użalam się nad sobą. 

Ja właśnie dotarłam do etapu nr 5. WYJŚCIE Z KUPY i zebranie sie do kupy.

Sprzątam swój świat i układam go na nowo. Wróciłam do żywych mądrzejsza o nowe doświadczenia z głową pełną świeżych mniej lub bardziej porąbanych pomysłów. Widzę to, czego nie widziałam wcześniej. Jestem sobą. Odnalazłąm swój optymizm, radość życia i znowu otworzyłam swoją kopalnię porąbanych świetnych pomysłów.

Najstarsza w ostatnich miesiącach, kiedy to walczyliśmy z depresją,  znowu utknęła w swojej skorupie i nie mogłam z nią nawiązać normalnego kontaktu. Poszła sobie do wirtualu i miała matkę z całą resztą beznadziejnego świata w dupie. Zaczęła siedzieć po nocach, nie odrabiała zadań, nie jadła nawet za dużo.... I tak to właśnie jest, gdy nie masz nikogo do pomocy (my mamy tylko siebie i niewiele czasu) Chwilę nie masz oczu dookoła głowy i nie jesteś wszędzie, by wszystkiego dopilnować  i już bida. Gdy się ogarniesz, jesteś kilka miechów w plecy i nikt za ciebie nie naprawi tego co się spierdoliło. 

No ale już jestem z powrotem. Zapisałam se w tym czterdziestodwuletnim pustym łbie, że obie nastocórki potrzebują tyle samo czasu matki. Po robocie poświęcam parę minut każdemu dziecku. I już zaczęło działać. Znowu rozmawiamy jak matka z córką o szkole, o zwierzakach, grach i dupie maryni. Naprawiłam.

Młoda zaś nadal walczy i postanowiła na razie zostać w liceum, bo lubi tę klasę i nie chce iść do technikum. Zdecydowała się przyjąć też pomoc osób trzecich, czyli psycholog, wsparcie szkoły i ewentualne korki z francuskiego. Mam nadzieję, że ruszymy do przodu szybciej.

Ona poszła by chętnie do technikum, żeby mieć łatwiej, ale boi się tego, kogo zastanie w tamtej klasie. Boi się powtórki z poprzedniej szkoły czyli diw. Kto to są diwy? Młoda mówi, że są tego dwa rodzaje. Pierwszy rodzaj to diwy bogaczki. Rozpoznaje się je po ubraniach od Gucciego i Prady. Te mają całą armię swoich przydupasów, bo zasada jest jedna albo jesteś z nimi albo przeciwko nim.  A jak jesteś przeciwko, czyli nie nosisz sie modnie, masz krzywe zęby, krótkie włosy, nie przytakujesz na każdą głupią odzywkę to przydupasy zadbają, byś nie miał życia, byś stał sie nikik i nikt się z tobą nie kolegował.. Masz zamiar się poskarżyć, czy odpyskować, to ci przypomną kim jest tatuś lub mamusia diwy i co mogą ci zrobić...
Te inne diwy są po prostu wyjątkowo ładne i one wiedzą, że inni to wiedzą. Te nie trzymają się z nikim, także z tymi bogatymi diwami, bo taka ładna diwa z żadnym plebsem się nie zadaje. Za hajs można kupić większość rzeczy, ale urody nie.  Przy nich każdy czuje się jak śmieć.

Moje Młode żyją własnym życiem, chodzą własnymi ścieżkami i mają własne zasady i nie będą tańczyć, jak im grają jakieś bogate zarozumiałe laski. Mają więc przesrane w klasie z diwami. Teraz Młoda ma w klasie samych normalnych ludzi. Nnnno, to może za dużo powiedziane, bo chłopaków w tym wieku raczej normalnymi ludźmi nie można nazwać. Dziewczyny już dorosły, a tych nadal najbardziej bawi pierdzenie i bekanie na lekcji, czy temu podobne rzeczy.

A życie toczy toczy swój garb uroczy

M-jak-Mąż po rozpatrzeniu kilkudziesięciu ofert pracy,  zaliczeniu kilku rozmów i przetestowaniu paru firm w końcu osiadł w jednej firmie i już nawet zdążył se parę centów podwyżki nagrabić. Po 6 latach się należy jak psu buda.

Ja przez całe święta pracowałam, żeby nie powiedzieć zapieprzałam, bo kilku moich klientów miało wakacje a mi dawali zawsze jakieś zastępstwo. Ja się pytam, kto sprząta u tych biednych ludzi? I dlaczego się tak opierdala. Serio, jak zobaczyłam ten syf to mi kopara opadła. Ja rozumiem że duży dom, to i nikt normalny całego na raz nie ogarnie. Ale, baby, do jasnej cholery jak raz umyjecie 2 okna, drugi raz kaloryfer, trzeci raz krzesło to serio korona wam z głowy nie spadnie, a efekty będą widoczne.

Byłam u starszych ludzi. Babunia z balkonikiem i jej syn po wypadku - oboje niepełnosprawni. Zrobiłam, co mi kazali w godzinę bez pośpiechu. Potem widzę że jakaś mucha obsrała kaloryfer no to machnę ścierką, a tu kuźwa niespodzianka - ten kaloryfer ne jest beżowy ze starości - jak mi się zdawało - ten kaloryfer z 50 lat nie widział ścierki. Kuźwa jak już zrobiłam czystego mazaja to musiałam go umyć do konca, ech. Podłoga przy ścianie też okazała się zwyczajnie brudna a nie po prostu stara. A potem jeszcze lepiej - widzę odsuwane drzwi pomiędzy kuchnią i salonem, to myślę - wysunę i przetrę szybę. Było nie ruszać! Syf kiła i mogiła - nawaliło się na podłogę zdechłych pająków, lepkich pajeczyn, kurzu, fuj fuj fuj...

Drugi dom w trochę lepszym stanie, bo nowy, ale pod prysznicem taki syf, że szkoda słów. To nie był brud z ostatniego tygodnia czy nawet dwóch! Słyszałam od wielu ludzi, że niektóre sprzątaczki nigdy nie myją kabin prysznicowych i widziałam tego efekty na kilku poprzednich zastępstwach. Boszzz, hrabianki wystroją się do sprzątania jak na wesele i biedulki nie dadzą rady sprzątać bo by się pobrudziły, fryzura by się rozpadła, makijaż zmył i tipsy połamały. Od hrabianek słyszałam kilka razy, że klient se sam może posprzątać. Jasne, bo ludzie po to płacą  komuś by samemu sprzątać.

Ci moi jednorazowi klienci mieli też białe plastikowe krzesła w jadalni. Też myślałąm że one takie czarne ze starości... A wystarczyło popsiukać sprajem do kuchni i przetrzeć ścierką. 5 (słownie: pięć!) minut roboty i białe jest białe. We łbie mi się nie mieści, że ktoś może zostawić u ludzi taki chlew, wziąć pieniadze za to że "posprzątał" i spać spokojnie. Nienawidzę roboty robionej na odpierdol!!!!

Jako się rzekło, nie da się posprzątać dużego domu za jednym razem dokładnie, ale trzeba sobie robotę umieć zorganizować i powoli doprowadzi sie dom swojego klienta do ładu.  To trwa zwykle kilka tygodni albo nawet miesięcy (jak się sprząta co 2 tygodnie) . Potem już tylko trzeba pilnować schematu i nawet sie śpieszyć często nie trzeba, a bywa że i poopierniczać się od czasu do czasu można. I wcale nie trzeba pracowac ponad normę ani biegać w przyśpieszonym tempie, wystarczy mieć łeb na karku i w miarę być sprawnym fizycznie. Ważne też by być po prostu człowiekiem i traktować innych tak jak się chce być samemu traktowanym i zwyczajnie być uczciwym.

A poza szkołą i robotą  wszyscy bawimy się w piratów. 

Wymyśliłam bowiem, że w tym roku zorganizujemy dla Młodego pirackie prodziny dla całej klasy. No to teraz obmyślamy z Młodymi scenariusz, kompletujemy stroje, wytyczyliśmy trasę w lesie, tworzymy dekoracje i akcesoria. Bo wiecie, jak się bawić to się bawić. Zamierzamy zaciagnąć tałatajstwo do lasu, gdy będzie już zmierzchało i pozwolić im się zmęczyć, obrudzić i pobać...  a potem znajdziemy zakopany skarb, wrócimy do domu, nasmażymy pirackich frytek i wypijemy pirackego soku...

Spokojnie, to Belgia, nie Polska - mamusie nie trzymają dzieci w akwariach, nie boją się błota ani kilkukilometrowtych wędrówek po lesie nawet gdy pada. W PL za takie pomysły spłonęłabym zapewne na stosie, tu fantazja nie zna granic, a dzieci mogą być dziećmi, mogą się brudzić, mogą biegać, wspinać się na kamienie i drzewa, paprać w błocie, a na urodziny można przyjść w starych dresach i kaloszach. Mam jednak nadzieję, że nie będzie lało, bo nasza trasa nie wiedzie po wytyczonych dróżkach, tylko "na skróty", żeby nam gadżetów nikt nie zajumał i skarbu nie wykopał. I tak, takie zabawy w parkach i na ulicach  są tu jak najbardziej na porządku dziennym i to na każdą okazję dla ludzi w każdym wieku. Ludzie non stop rysują na drodze jakieś strzałki, wieszają na krzakach wstążeczki i baloniki wytyczające trasę  oraz gadżety, łażą przebrani. Ludzie lubią się bawić w ten sposób. A my korzystamy z faktu, że mieszkamy 500m od parko-lasu.

Znowu znajomi pewnie będą się dziwić "że też ci się chce". A mnie się właśnie chce. Dla mnie przygotowanie i prowadzenie takiej zabawy to ogromna frajda. Ja się sama przy tym doskonale bawię. Bawią się też pozostali członkowie naszej rodzinki. Młoda ma masę fajnych pomysłów, które podpatrzyła w necie czy zna ze szkoły i razem pisałyśmy scenariusz, zaśmiewajac się przy tym do rozpuku, bo co raz coś głupiego przyjdzie przecież do głowy. Ja mam być przygłupawym piratem o o imieniu Żółta Papuga (bo mam tylko żółty płaszcz, który nadaje się na przeróbki). Młoda ma być duchem pirata, który zakopał skarb w naszym lesie. Mamy świetne stroje i farby do makijażu, także takie świecące w ciemności. Solenizant będzie oczywiście kapitanem. Strój wypożyczyłam od sąsiadki. Najstrasza jeszcze nie wie, czy chce się przebierać, ale na pewno pomoże przy dekoracjach i strojach oraz przy poczęstunku.

Młody z wielkim przejęciem malował farbami i mazakami tekturowe papugi, których dzieci bedą szukać w lesie i które będą skompletowane z róznymi zadaniami dla pirackiej zgrai. Pozował też z radością do kapitańskiego zdjęcia, które zamieścimy na pirackim zaproszeniu. Z dekoracji zrobiliśmy na razie piracką skrzynię z tekturowego pudła, wielką kotwicę z tektury oraz łańcuch z gazet, a tata-lakiernik posprajował je na srebrno. Jutro zrobimy też trochę złota z kamieni przy pomocy złotego spraju. Z pudełka po winogronie bedzie świetna skrzynia na skarb a z rolek po ręcznikach doskonałe lunety. W święta zakupiłam też zapas czekoladowych pieniążków, to mamy już i skarb z głowy. Własnie zamówiłam też 20 latareczek po nie całe euro za sztuke, które to gadżety przydadzą się nam w ciemnym lesie i które goście zabiorą sobie potem na pamiątkę (tu taki zwyczaj).

Nie wiem, czy wszystko się uda i czy wszystko pójdzie po naszej myśli, ale ważne że póki co my sami dobrze się bawimy przy przygotowaniach. To świetny sposób na odstresowanie.

Na koniec polecę Wam jeszcze internetowe sklepy, z których korzystałam tym razem,bo wiem, że niektórzy szukają i nie mogą znaleźć... A moze się komuś przyda. Pamiętajcie też, że w Holandii wszystko jest tańsze niż w Belgii a przesyłka często gratis zaś dostawa nie rzadko zaraz na drugi dzień.

Gdyby ktoś w BE, NL szukał strojów i gadżetów na urodziny, przedstawienie czy karnawał to polecam te strony, w których to i owo zamawiałam. Bardzo duży wybór w rozsądnych cenach. Wszystko posortowane tematycznie:

https://www.lobbes.nl
https://www.vegaoo.nl


I jeszcze sklep krawiecki z dużym wyborem różnych różności.

https://www.stoffen.net/

Książki, które pokochał nasz sześciolatek. A wy co nam polecicie?

Dziś będzie o czytaniu.

W tym wpisie opowiem Wam o naszych wieczornych lekturach na dobranoc. 

Kolorowa Półeczka Młodego

Gwoli ścisłości. To NIE JEST wpis sponsorowany ani nic w tym rodzaju. Książki Młodego zostały zasponsorowane przeze mnie i innych bliskich.

Dziś chcę się podzielić propozycjami lektur dla chłopca z nadzieją, że może ktoś mi podpowie jeszcze jakieś fajne tytuły warte przeczytania. Cóż,  łudzę się, że inni rodzice też czytają swoim dzieciom... nawet takim starym jak nasz Młody.

Nasz Młody nie długo skończy 7 lat. W tym roku opanował już sztukę samodzielnego czytania i to w dwóch językach. Powiem, że całkiem sprawnie mu to poszło. Jeśli chodzi o język szkolny, czyli niderlandzki to jest jednym z najlepszych czytacieli w klasie. Lepiej od niego czyta tylko jedna dziewczynka. Oboje jednak dostają od pani książki do czytania zamiast standardowego podręcznika. 

Po polsku czyta mniej więcej na tym samym poziomie. Bez problemacji opanował te wszystie cz, sz, ś, ź, ę, ą mimo, że w szkole nie ma z tym do czynienia w ogóle a matula nie uczyniła nic, by nauczyć go czytać. No, może poza cowieczornym czytaniem...

Zdarza mu się wymawiać niektóre głoski nieadekwatnie do danego języka, czyli np "wakacje" przeczytać jako "łakacje" a w niderlandzkim "u" po naszemu. Jednakowoż czyta z chęcią i chce czytać, ba, wręcz domaga się by słuchać jak czyta. Świetnie. Lubi jednak też, gdy to rodzice mu czytają. Bardzo lubi, więc rodzice czytają dzielnie. Tak, czytanie prawiesiedmiolatkowi to nie byle jakie zadanie. Takiego to już byle głupawym wierszyczkiem o kaczusiach nie zbędzie. Tu już trzeba bardziej konkretnej pozycji. Do tego Młody jest inny niż siostry. To co im się podobało, jemu nie odpowiada i odwrotnie.

Co przerobiliśmy w ciągu ostatnich miesięcy?

Pan Pierdziołka. Mamy kilka części i wszystkie czytane milion razy i obśmiane na wszystkie strony. Te książeczki to nic innego jak zbiór różnych starych i nowych mniej lub bardziej bezsensownych wyliczanek, wierszyczków i piosenek. Niektóre bawiły jeszcze zapewne moich dziadków. Jak to mówią - stare ale jare.

Rymowanki Polskie, czyli wlazł kotek na płotek. Ta książka kupiona bodajże 3 lata temu w Polsce, ale ciąge jest w czytaniu m (w zapętleniu, tak samo jak Pierdziołka)  i już nosi pewne oznaki zużycia. Wiele, jeśli nie większość wierszyków i piosenek leci z pamięci, a Młody śpiewa non stop o misiu, co zrobił w teczkę sisiu.

Pierwsze przygody Mikołajka. (Sempe - Goscinny) Kolejna staroć choć w nowym wydaniu. Czytanie o przygodach tych wszystkich  zuchwalców było dość męczące, bo Młody zadawał ciągle mnóstwo pytań i non stop komentował ich zachowania, które w świecie Młodego, czyli w dzisiejszej szkole są nie do przyjęcia. "JAK TO NIE MOŻNA BIĆ KOGOŚ W OKULARACH?! NIKOGO NIE WOLNO BIĆ!" "Dlaczego w tej klasie nie ma dziewczyn? Co to za dziwna szkoła?"

Kacperiada oraz Kuba i Buba, czyli awantura do kwadratu. (Kasdepke G.) Przyznam, że mnie osobiście te książki nie leżały. W poprzednim życiu, gdy byłam bibliotekarzem, ani razu nie poleciłam j ich  żadnemu rodzicowi, bo w głowie mi się nie mieściło, by takie pierdoły saskie mogły sie podobać jakiemuś dziecku. Dziewczynom się nie podobały. Kurde, nawet nie wiem, dlaczego je kupiłam Młodemu. No ale kupiłam tę o Kacprze, który miał mamę Magdę (szał dla Młodego, bo ktoś jeszcze ma mamę Magdę) i on był zachwycony. Potem dokupiłam Kubę i Bubę. On kocha te książki.

Detektyw Pozytywka. (znowu Kasdepke). Też dla mnie dziwna, a dla Młodego spoko. Cóż, człek się całe życie uczy, a dzieci wiecznie zaskakują.

Detektyw Pingwin i sprawa zaginionegio skarbu (Alex T. Smith). To była wyjatkowo dobra lektura zarówno dla nas starych jak i dla Młodego. Jak tata czytał kilka rozdziałów w jeden czy dwa wieczory, to potem pytałam Młodego, co się wydarzyło, bo to był całkiem zacny kryminał. Co z tego, że to pingwin prowadził śledztwo? Dla mnie TA KSIĄŻKA JEST NASZĄ KSIĄŻKĄ ROKU i czekamy  na drugą część, która miała ukazac się w jesieni, ale coś najwyraźniej poszło nie tak... bo chyba do dziś jej nie ma (w necie nie znalazłam)

Szkoła trzęsiportków (P. Butchart). Tego jest cały cykl. Ludzie chwalili to kupiłam jedną na próbę, ale próby nie przeszła. Młody stwierdził, że nudne. Dostaje więc od nas tytuł najgorszej książki przeczytanej (zaczętej czytać i nigdy nie skończonej) w 2018 roku. Spodoba się na pewno tym, co lubią Koszmarnego Karolka i Wredną Wandzię - tak samo głupie i pewnie do tego trza dorosnąć.

Rozbójnik Hotzenplotz (O. Preussler). Znowu stare ale jare. Ja sama uwielbiałam książki Preusslera. Malutką czarownicę chyba z dziesięć razy przeczytałam. Rozbójnika czytałam po raz pierwszy teraz, ale bardzo mi się podobała ta historyjka. Młodemu jeszcze bardziej. Tu też było kilka momentów trzymających w napięciu, ale też kilka zabawnych jak i w pozostałych książkach tego autora. 

Poczytaj mi mamo! Seria książek z bajkami z naszych czasów (oryginalne ilustracje). O ile pierwsze części są świetne, tak ostatnie już takie sobie. Młody nie lubi wierszyków - nie licząc głupich jak w Pierdziołce. (Dziewczyny uwielbiały). Jednak mamy już prawie całą kolekcję i na półce całkiem ładnie się prezentują :-)

Zając (D.Gellner). Dziewczyny lubiły rymowane bajeczki Gellner. Zając jest jednak najlepszy! Sama się uśmiałam. To książeczka dla w miarę ogarniętych dzieci mających niebagatelne poczucie humoru.

Koziołek Matołek. Książka mojego dzieciństwa, ale u Młodego się nie przyjęła zdecydowanie. Może kiedyś spróbujemy ponownie.

Pan Mamutko i zwierzęta (Baręsewicz). Podobało się. Tu również zabawne historyjki o miłym gostku, który dogadywał się ze zwierzakami.

Czytam sam. Seria książek do samodzielnego czytania. Cieszę się, że coś takiego pojawiło się też w Polsce. Tutaj w Belgii jest mnóstwo takich książek, które są podzielone na poziomy czytelnicze. Zauważyłam je zaraz na początku, gdy stawiałam pierwsze kroki w nauce nowego języka. Te z pierszych poziomów nie zawierają wszystkich liter, głosek, zdania są proste a historia łatwa do zrozumienia. Z polskich kupiłam na razie kilka tytułów i Młody czytał je pełen dumy, że daje radę sam przeczytać całą książkę. Polecam wszystkim początkującym czytacielom.

Piękne opowieści dla 6-latka.  Tę książkę Młody otrzymał od Chrzestnej. Bardzo ładne wydanie i zacnie się na półce prezentuje. Jest to zbiór znanych starych baśni i bajek dla dzieci i to w normalnych pełnych wersjach... Bo wiecie jak to dziś często bywa z książkami dla dzieci - jakaś nierozgarnięta Grażyna uznaje nagle, że  Andersen był głupi, Perrault i Grimowie jeszcze bardziej i Grażyna postanawia napisać swoją własną zmutowaną i wypaczoną wersję popularnych baśni, po przeczytaniu  których - jakby człowiek nie znał oryginału - za kija by się nie domyślil o co kaman, bo nic się kupy nie trzyma, a co najwyżej jest kupy warte. Do tego Grażynie zwykle się wydaje, że umie rysować i sama se robi ilustracje do swoich wypocin. Potem można spokojnie koło cukru taką książkę postawic i teściowa nie bedzie słodzić na pewno... Nie wiem tylko jaki debil może coś takiego wypuścić na rynek..? No ale szczegół. Do TEJ książki się jednak nie przyczepię. Piękne opowieści są na prawde piękne - tekst i ilustracje całkiem wporzo. U nas tylko ze znanymi baśniami jest problem taki, że tutaj w BE postaci noszą częstokroć inne imiona, co może być lekko irytujące...

Opowiadania z piaskownicy (R. Piątkowska). Bez szału, ale też nie najgorsza książka. Coś trochę jak Kacperiada. Takie opowiadania z życia dzieci. Nam tylko realia szkolne się nie zgadzały czasem,  no ale to nie po raz pierwszy i nie ostatni.

Puc Bursztyn i goście (Grabowski). Kolejna ulubiona lektura matki, która podeszła też synkowi. Dodam, że to mamy też do wyświetlania na ścianie, a że matka zabrała z Polszy zabytkowy projektor to i ze ściany też poczytaliśmy :-)

Doktor Dolittle i jego zwierzęta (H. Lofting). Znowu klasyka. Prezent podchoinkowy zamówiony jak zwykle w Polskiej Księgarni Internetowej. Dopiero w czytaniu, ale już widać, że dobrze będzie zamówić kolejne książki o Doktorze Dolittle.

Przeczytaliśmy też sporo bajek po niderlandzku. Koło łóżka zawsze coś leży, bo w bibliotece mają całkiem spory wybór a i zdarza się nam od czasu do czasu coś kupić na własność albo zwyczajnie od kogoś dostać w prezencie. Po niderlandzku nie czytam Młodemu grubych książek, bo zwyczajnie mnie to męczy, gdyż mam świadomość, że wiele wyrazów wymawiam nieprawidłowo, a jeszcze więcej nie rozumiemy i trzeba mieć przy sobie zawsze telefon z tłumaczem, bo Młody nie może żyć w nieświadomości, on musi wiedzieć, co znaczy każde słowo i to tu i teraz, a nie że jutro.
Coraz więcej książek czytamy do spółki - trochę synek, trochę mamusia albo tatuś. To jest fajne a Młody dzięki temu szybko robi postępy w czytaniu.

No to jak, ktoś z Was poleci nam coś fajnego dla siedmiolatka? (byle nic różowego i księżniczkowego, bo to nie przejdzie!)

Co mi się w tym roku nie udało?

Zostało już tylko kilkadziesiąt godzin 2018 roku. Pora przeto na jego podsumowanie.

Zwykły wolny skrzat domowy (zwany też w niektórych kręgach szybką pomocą domową) pochwali się dziś tym,

 co mu się  w tym roku NIE udało.

ZATEM...

Nie udało mi się wydać żadnej książki, pewnie dlatego, że jeszcze żadnej nie zaczęłam pisać, ale za to "Antwerpia Po Polsku" drukuje uparcie moje blogowe wypociny.

Nie wygrałam w Lotto (może dlatego że nie kupiłam żadnego losu?).

Nie udało mi się schudnąć. I bardzo dobrze! Już teraz  psy na kości się rzucają za każdym razem,  jak założę bikini.

Nie udało mi się zrobić prawa jazdy. Nadal nie jest mi do niczego potrzebne, dopóki mam mój rower i chłopa z samochodem.

Nie udało mi się rozwieść. Aktualny mąż ciągle spełnia w 100% moje (bynajmniej nie skromne) oczekiwania.

Nie udało mi się zajść w ciążę. Uff. (mimo że tu aborcja jest legalna, to taka myśl jednak przeraża).

Nie udało mi się stracić pracy. Ba, w przypływie natchnienia totalnego przypału wzięłam pod swoją miotłę jeszcze kilku klientów, dzięki temu taraz to już ni chuchu nie mam na nic czasu.

Nie udało się mi się niczego zepsuć, potłuc, spalić (ojatm ojtam jakiś bigos), znikąd spaść, nikogo przejechać ani samemu zostać przejechanym.

Nie udało mi się przeczytać 52 książek, bo nie mam zwyczaju czytać na wyścigi ani dla szpanu tylko zwyczajnie dla przyjemności, a dla przyjemności przeczytałam całkiem sporo i to w dwóch językach mimo chronicznego braku czasu.

Nie udało mi się nikogo zabić ani nawet pobić, ani  nawet bardzo zwyzywać choć czasem na prawdę mam ochotę.

UDAŁO MI SIĘ  PRZEŻYĆ te wszystkie 365 dni roku  i ciągle żyję, jakoś się trzymam i walczę , upadam, ale się podnoszę i idę albo przynajmniej wlokę się  do przodu.

Mam jeszcze tyle do zrobienia, tyle do osiągnięcia, tyle do spróbowania, tyle do zobaczenia, tyle do nauczenia się, tyle do przezycia, a tu w klepsydrze życiowej tego piasku coraz jakby mniej a w ciele sił też raczej nie przybywa. 

Żyję nadzieją, że kolejny rok przyniesie jakieś nowe pomysły, podsunie nowe rozwiązania a los  do spółki z Matką Naturą pozwolą mi i mojej rodzinie przeżyć kolejne 365 dni w jako takim zdrowiu fizycznym i psychicznym, że ciągle będzie się nam chciało chcieć godzić, pracę, naukę  z przyjemnościami i że w tym życiowym cyrku zawsze uda nam się znaleźć codziennie  po kilka chwil dla siebie samych i tych którzy są obok nas. 

Czego i Wam życzę.

NIECH MOC BĘDZIE Z WAMI!

Przyjemności i smuteczki życia codziennego. Żyjemy żeby walczyć, walczymy żeby żyć.

Pora coś napisać, bo na blogu już ze dwa metry internetowego kurzu się pewnie zebrało i za chwilę sama go nie będę w stanie znaleźć na tym internetowym śmietnisku...

Mam sporo przemyśleń do spisania, ale nie wiem, kiedy się z tym wszystkim uporam, bo mam ważniejsze sprawy na głowie niźli pisanie, choć systematyczne pisanie pomaga mi przeżyć i poskładać swoje ja do kupy, gdy rozpieprzy się do imentu w codziennej walce o przetrwanie.

Poprzedni tydzień był jakiś dziwny. No serio! Zawsze czas pędzi mi jak szalony i ledwo obudzę się w poniedziałek, już kładę się do łóżka w niedzielę i nie mogę sobie przypomnieć, co się stało z pozostałymi dniami. Jednak poprzedni tydzień był jakiś nienormalny. Każdy dzień ciągnął się nieskończenie, każda godzina trwała wieki, a robota szła opornie. Jeżu, myślałam, że nie dowlokę się do piątku. A w piątek BUM! pierdyliard rzeczy na raz do zrobienia, bo Młoda w sobotę obchodziła swoją czternastkę. Zrobiłam jednak na szybko fioletowy tort czekoladowo-jagodowo-śmietanowy i jeszcze wafla z mlekiem w proszku na dokładkę. Wieczorem napisałam też urodzinowy list do Solenizantki, w którym zawarłam prawie cały swój podziw dla jej 14 letnich dokonań i prawie całą swoją matczyną miłość. My lubimy do siebie pisać, bo pisać jest łatwiej niż mówić, a zawsze jest przecie tak wiele do powiedzenia swoim najbliższym, których się kocha.

Rano w sobotę zerwaliśmy się z M-Jak-Mężem wcześnie, by nadmuchać i zawiesić te wszystkie fioletowe i czarne balony, udekorować stoły, przynieść na dół prezenty i skoczyć po zamówione róże do kwiaciarni. Acha.... już pewnie się niektórzy zastanawiają, kto normalny wiesza na urodziny CZARNE BALONY...? 

Normalny pewnie nikt.

Młoda wiedziała, że coś szykujemy, bo zawsze się coś szykuje. Podejrzewam, że domyślała się, że w pudle na słonia (patrz poprzedni wpis) był odkurzacz, bo taki prezent sobie zażyczyła. Jednak 14 róż i gadżety z Hogwartu wyraźnie zaświeciły jej oczy. Nie obraziła się też wcale, że zamiast zamawianej przez nią wizyty w kebabowni zabraliśmy ją do zacniejszej restauracji z jej ulubionymi żeberkami i najlepszymi frytkami w okolicy... że o capuccino z alkoholem nie wspomnę haha. Jak będziecie kiedyś w Wolvertem to polecam Brazzaville koło kościoła na górce.

Cholibka tydzień może i był rozwleczony, nudny i przygnębiający, ale weekend za to miałam wyśmienity. Czasem nie mogę uwierzyć, że wystarczy zaledwie jeden krótki ale miło spędzony dzień, by nabrać sił i poprawić swoje samopoczucie o 300%. Ganiając w codziennym szczurzym  kołowrotku  częstokroć zapominamy, jak wiele znaczą takie drobne przyjemności, które sami sobie możemy  zafundować od czasu do czasu z takiej czy innej okazji albo zupełnie bez okazji.. Dwie godzinki w ulubionej knajpce z najbliższymi, dobre jedzenie, a na dokładkę kilka balonów, kupka śmiechu i górka czułych uczuć - takie zwykłe małe szczęście.

 To był dobry pozytywny weekend. Potrzebowaliśmy go. Wszyscy.

Mijający tydzień był normalny i znowu nie wiem, gdzie się podziały niektóre dni. Pamiętam tylko, że ledwo przeżyłam 4 godziny roboty w środę tak się kitowo czułam - nie dość że kręgosłup przypomniał o sobie to jeszcze byłam słaba jak gówienko i było mi zimno, mimo że sprzątałam w dwóch polarach a w domu było ciepło. No ale w kolejne dni już było lepiej na szczęście. A teraz jeszcze tylko tydzień, trzy wywiadówki  i mam długi weekend, a wraz z nim kolejne urodziny, no i święta. Reszta z Piątki ma ferie świąteczne. Najstasza zaczęła w sumie już dziś, bo od poniedziałku mają wolne i tylko w piątek pojedzie po raport. Druga w poniedziałek pisze ostatni egzamin. Została jej chemia. Z minionego tygodnia wyraźnie jest niezadowolona. Pisała geografię, historię, biologię, matmę, fizykę i niderlandzki no ale wyraźnie większość nie poszło jej dobrze. Po całym tygodniu jest zmęczona jak koń po westernie. Gdy wróciła w południe ze szkoły, padła na wyro i zasnęła kamiennym snem. Obudziłam ją gdy wróciłam z roboty o 16tej z pytaniem czy jedziemy na tego kebsa, którego domagała się cały tydzien, ale nie miała sił ani chęci wyjść z domu. Kazała nam pojechać i przywieźć do domu. Tak też zrobiliśmy...  Dobre było i mam nadzieję, że choć trochę poprawiło jej nastrój.

Niestety nasza solenizantka cały poprzedni tydzień siedziała w domu na zwolnieniu z koszmarnym bólem brzucha i nie była się w stanie niczego nauczyć, choć taki miała plan. GÓWNO! Stres przez zbliżającymi się egzaminami obudził tego skurwiałego potwora. Obawiałam się tego, ale miałam nadzieję, że tym razem będzie lepiej, bo przecież jest ogólnie lepiej. GÓWNO! Obudził się na słowo EGZAMIN. Choć faktycznie był słabszy to jednak...

TO JAAAA, TWOJA DEPRESJAAAAA! Zaryczał i zaatakował. Coraz gorzej mu idzie, ale uparty skurwysynek jest i nie daje za wygraną. ALE WYGRAMY W KOŃCU. Jak nie my, to kto?

KURWA! Jak czytam lub słyszę, że dla wielu depresja to fanaberia wymyślona przez zmanierowane panienki albo pseudopsychologów dla usprawiedliwienia czyichś dziwnych zachować to mnie kurwica bierze. Taka sama fanaberia jak rak, aids, czy wścieklizna oraz wszystkie inne mniej lub bardziej znane choroby. No ale wiadomo ciemnota średniowieczna zawsze wie lepiej, szczególnie gdy to jednej głupiej książki nie przeczytało, bo ledwie litery składa,  a całą wiedzę o świecie czerpie z horoskpu w Superexpresie, tureckich seriali i fejsboga. 

Przeczytałam nie dawno kilka POLSKICH książek* (nie dawno wydanych żeby nie było że faktycznie ze średniowiecza) o depresji u nastolatków i powiem, że bardzo ale to bardzo się cieszę, że nie mieszkam tam, tylko tu. Książki były świetne, dowiedziałam się kilku nowych rzeczy a inne sobie utrwaliłam i potwierdziłam... tylko ten opis polskich realiów mnie powalił. Niby wiem z doświadczenia jaka jest ogromna różnica pomiędzy tutejszym a tamtejszym podejściem do tego typu spraw, świadomością społeczną dotyczącą zdrowia  i samą opieką medyczną tu i tam etc (Belgia jest w światowej czołówce jeśli idzie o opiekę medyczną), ale nie myślę o tym na co dzień i raczej bardziej staram się wymazać z pamięci niż pamiętać, no ale właśnie mi przypomniano.  No ale szczegół. Współczuję tylko tym, którzy walczą z depresją czy innymi tzw "fanaberiami" przy kompletnym braku zrozumienia ze strony otoczenia, o wsparciu nie mówiąc. My mamy tu sporo pomocy i zrozumienia a i tak ciężko jest chwilami. Ale spoko, dajemy rady, jak zawsze ze wszystkim. Bo jesteśmy najlepsi z najlepszych i takich trzech jak nas pięciu to ani jednego nie ma.

Ale opowiem wam... trochę, niewiele, ale opowiem...

Depresja to m.in. ciągły ból brzucha, mdłości, wymioty, biegunka, ból i zawroty głowy, bezsenność, koszmary, omamy, nie działa myślenie i zapamiętywanie - tak jakby jakiś złośliwy wirus atakował i wyłączał część mózgu (i w sumie coś takiego się dzieje), a w pozostałej części robił bałagan. Im bardziej się starasz, tym gorsze rezultaty. Każda, nawet najzwyklejsza codzienna czynność może być nie lada wyzwaniem. Czasem już samo wstanie z łóżka to zadanie ponad siły. Nic nie jest takie jakie jest na prawdę - wszystko widzi się w krzywym zwierciadle, cały świat nagle jest czarny, brzydki i zły. Nawet słońce świeci na czarno, kwiaty tracą kolory, a piękne ptasie trele to zgrzyt żelaza po szle. Potwory wychodzą z cienia i rosną, rosną, rosną pochałaniając każdą najdrobniejsza radość i śmiechostkę. Nic nie cieszy, nic nie bawi, nic nie sprawia przyjemnosći, każde działanie zdaje się nie mieć sensu i być ponad ludzkie siły. Człowiek czuje się jak nic nie warty, śmierdzący, paskudny, zgniły, i przeszkadzający wszystkim śmieć. Każdy uśmiech drugiego wydaje się podszyty szyderstwem i kpiną. Chce się zniknąć, przestać istnieć, umrzeć, by zakończyć tę koszmarną męczarnię... To DEPRESJA, choroba XXI wieku na którą zapadają coraz młodsi ludzie. Choroba, na którą nie ma lekarstwa, a która może i wcale nie rzadko kończy się ŚMIERCIĄ. Gdy wspomniałam kiedyś sąsiadowi, emerytowanemu nauczycielowi o samobójstwie 14-latka - kolegi Młodej, powiedział tylko - Coraz więcej i coraz młodsi. - Tylko tyle.

Nie wiadomo skąd to się bierze, choć istnieje wiele czynników zwiększających ryzyko zachorowania - m.in wysoka wrażliwość delikwenta, perfekcjonizm, trudne przeżycia i złe doświadczenia, nadmiar obowiązków, geny, wysokie wymagania otoczenia... Zwykle wszystkiego po trochu albo jedno konkretne zdarzenie.

Gdy to skurwysyństwo dopadnie, ciężko się wyrwać z jego szponów. 

My walczymy już ponad rok i mimo, że jest coraz lepiej, to końca nie widać. 

Wystarczy trochę stresu i pogodna, radosna, rozszczebiotana na co dzień osoba zmienia się w zombie. Zaczyna się niekończące cierpienie, koszmarny ból duszy, którego nie złagodzą żadne środki przeciwbólowe., a który jest gorszy niż ból fizyczny, co więcej, który powoduje też ból fizyczny i fizyczne dolegliwości.

A tu jeszcze przyjdzie jakiś debil jeden z drugim i zacznie dopierdalać, śmiać się, powie "weź się ogarnij", "przestań pajacować i użalać się nad sobą", "ludzie nie takie problemy mają"...

Tak, nie wiem czy wiecie, ale takie teksty rzucone bez namysłu do osoby chorej na depresję mogą faktycznie zakończyć jej cierpienie.... 

ZAKOŃCZYĆ NA ZAWSZE. 

Potem tylko ludzie najwyżej będą się dziwić, jak to się stało, że  taka zdrowa ładna wesoła osoba która przecież nie mogła mieć  żadnych problemów popełniła samobójstwo.... Więc weź się lepiej jeden z drugim pięć razy zastanów, zanim pierdolniesz coś do drugiego ze swoich zajebistych mądrości.

Z doświadczenia i oczytania wiem, że większość ludzi i tak nie zrozumie o czym ja tu rozmawiam, bo wymaga to zapewne sporej otwartości umysłu, pewnej (nie małej) dozy wrażliwości, no i oczywiście jakiegos sensownego poziomu  inteligencji, a Matka Natura - jak wiadomo - nie wszystkich podzieliła po równo. I pewnie tak miało być.

Z depresją (w przeciwieństwie do głupoty) można walczyć i wygrać. 

W tym wypadku dobro zwycięża zło. Słońce zwycięża mrok. Śmiech wygrywa ze smutkiem. Jak w bajce.

Wiecie jak się leczy depresję? Przede wszystkim przytulaniem, przytulaniem i przytulaniem. Do przytulanie trzeba dodać ciepłe słowo, dużo ciepłych i szczerych słów, takich jak "kocham cię", "lubię cię słuchać", okazywaniem powyższych stwierdzeń na codzień, wspólnym spędzaniem czasu i (a może przede wszystkim) słuchaniem. Uważnym słuchaniem i zrozumieniem. Chęcią zrozumienia i niezadawniem głupich pytań. Zrozumienie jest bardzo ważne. Depresja nie lubi jak się o niej opowiada, boi sie tego i to ją osłabia. Ale uwaga, słuchanie osoby z depresją jest bardzo trudne, bo zwykły człowiek może nie zrozumieć. Osoby chore na depresję doświadczają niesamowitych rzeczy, w które zwykłemu zdrowemu człowiekowi bardzo trudno jest uwierzyć i trudno ogarnąć rozumem... 

Czasem po prostu wystarczy być blisko i nic nie mówić. Po prostu być w pobliżu. Czasem dobrze jest gadać, ale nie o tym, tylko o byleczym, o głupotach, dowcip opowiedzieć, obejrzeć razem jakiś film i pogadac o nim, zagrać w karty czy domino, upiec ciastka i je zeżreć razem. Przytulić. To jest wiele. 

No, do robienia takich rzeczy nie trzeba czekac na depresję. Róbcie to już teraz wobec swoich bliskich. Przytulajcie, spędzajcie razem czas, słuchajcie i słyszcie, mówcie miłe rzeczy, starajcie się zrozumieć. Tego potrzebuje każdy i mały i duży, i chory i zdrowy, ale chory bardziej.

Trzeba też pamiętać, o dostarczaniu cukrów. Chory nie może długo pozostawać bez jedzenia, bo niedobór cukru pogarsza samopoczucie i budzi potwora.

Potrzebne jest też dużo snu, ale niestety depresja=problemy z zaśnięciem, bezsenność, koszmary, zwidy i omamy a niewyspanie=depresja i koło się zamyka. 

A tu czas nie stoi w miejscu, trzeba się uczyć, chodzić do szkoły. Jak iść do szkoły, gdy się nie zmrużyło oka przez całą noc albo i 3 noce? Jak się uczyć, gdy się nie sypia? Jak funkcjonować normalnie, gdy średnio 15 razy na miesiąc masz bóle brzucha i głowy połączone z biegunką i wymiotami? FANABERIA KURWA! Serio? Ktoś z was lub waszych ziomali potrafi symulować sraczkę?  Albo gorączkę? Albo bladość? A może potraficie zemdleć na zawołanie? Bo to właśnie zdarza się chorym na depresję. To kurwa nasza codzienność od ponad roku. Nie no, omdlenie jeszcze sie nam nie zdarzyło, tylko zwykłe zawroty głowy i mroczki przed oczami, po których zostaje kilka siniaków, podarte portki czy kurtka, gdy się przytrafiają wtedy gdy delikwent np akurat prowadził rower lub lazł po schodach. 

Do szkoły chodzić trzeba do 18 roku życia, bo taki jest prikaz. No to chodzimy jak sie da, a jak się nie da, walimy do doktora po zwolnienie i siedzimy w domu. Wychowawczyni wymyśliła, że jak nie śpi w nocy, ale zaśnie rano, to może przyjść do szkoły jak sie wyśpi, żeby jak najmniej lekcji opuszczać.  Jest jej ciężko, bo są dni normalne i są dni czarne. Każdy test czy odpytywanie to stres, a każdy stres to ból głowy, brzucha i okropne zmęczenie, pokłosiem czego jest zero % z testu mimo 2 dni uczenia. Łatwe zadania z matmy stają się niewykonalne, chemia i fizyka nie do pojęcia, a teksty po niderlandzku nie do zrozumienia. Złe punkty wywołują frustrację i ból głowy. Bardzo trudno jest przerwać to błędne koło, gdy musi się chodzić do szkoły. 

Szkoła to też hałas, dla człowieka z nadwrażliwym słuchem szkolny gwar brzmi jak napierdzielanie pod oknem młotem pneumatycznym. Dlatego ona tak teraz nie lubi szkoły, nienawidzi szkoły, choć lubi się uczyć, zdobywać wiedzę i poszerzać horyzonty. Nauka nie jest dla niej trudna w normalnych okolicznościach, ale teraz jest. 

Dobrze, że są takie dni jak urodziny, święta kiedy można choć na chwilę zapomnieć o problemach i tylko po prostu być i robić coś fajnego. Nie myśleć, nie walczyć, dać się ponieść chwili.

A potem dalej do kołowrotka, bo trzeba się uczyć, trzeba zarabiać, trzeba gotować, sprzątać, płacić, robić zakupy, walczyć z przeciwnościami i próbować zawsze znaleźć choć chwilę by tylko BYĆ z kimś przy kimś dla kogoś, być sobą ze sobą i dla siebie.

Powoli ale do przodu.

*) POLECAM KSIĄŻKĘ

O poradnikach i innych tam popularno-naukowych nie będę pisać, kto szuka - ten znajdzie, ale polecam powieść.

Gdy ktoś chce spróbować zrozumieć, jak czuje się osoba chora na depresję, niech sięgnie po książkę:

Po prostu mnie przytul - K. Platowskiej. Przedstawione przez autorkę polskie realia wydają mi się tu lekko przerysowane i szczerze mam nadzieję, że się nie mylę, choć wspominając swoje doświadczenia z Polski i wiadomosći z PL, obawiam się, że takie rzeczy niestety się zdarzają każdego dnia, tylko może nie na raz jednej osobie... Jednak sam opis depresji jest - moim zdaniem - doskonały. Ja nie mogłam przebrnąć przez początek, bo jako osoba empatyczna i wrażliwa a do tego bardzo w temacie, czułam wręcz fizyczny ból czytając ten jakże realny opis postrzegnia świata przez osobę z depresją. 

Pesymistyczny wpis o mojej jesiennej czarnej d.pie

Nadszedł szarobury opiździały czas jesiennej szarości, gdy człowiekowi nie chce się nic kompletnie - ani pracować, ani myśleć, ani walczyć z losem ani w ogóle żyć.

Od pewnego czasu żyję jak robot wykonując automatycznie  poszczególne czynności.

Wszystko mnie wkurwia. Nie, nie denerwuje czy irytuje. WKURWIA! Nie podobają się komuś wulgaryzmy? Niech nie przyłazi.

Moje baterie psychiczne się rozładowały i cały system poszedł sie jebać.

Szlag trafił optymizm, radość i chęć do życia. Wszystko co robię, robię z musu. Nie cieszy mnie ani robota, ani czas wolny. Gorzej, o wiele lepiej czuję się  właśnie w pracy, bo tam nie muszę udawać, że praca mnie fascynuje, ciekawi, że jest zajebista i że jestem szczęśliwa móc ją wykonywać, gdy nie jestem.  Mam to w dupie. Zrobię co mam do zrobienia i spieprzam. Wielu moich klientów nie ma w domu, gdy u nich sprzątam, więc nie muszę być dla nikogo miła. Zakładam słuchawki z muzą i wyłączam się na rzeczywistość. Nie myślę. Sprzątam. Moje ciało samo robi, co ma robić automatycznie.

W domu muszę być ciągle miła, uśmiechnięta, wszystkich cierpliwie i z uwagą wysłuchać nawet jak mnie to czy tamto całe gówno obchodzi i na wszystko serdecznie z uśmiechem odpowiadać, bo tego się oczekuje od żony i matki. Muszę, albo przynajmiej powinnam, ale jakoś ostatnio mi nie idzie. I co? Świat się od tego zawali?

Oczywiście większość opowieści reszty z  Piątki jest faktycznie ciekawych i lubię ich słuchać, ale wszystko ma swoje granice... niestety.

Wkurzają mnie teraz (w ogóle chyba) np pytania poranne na temat tego  jak się spało. Boszzzz jak spałam to nie wiem nic na ten temat  i chuj mnie to obchodzi, a jak nie spałam, bo była pełnia albo nie spałam bo myślałam o problemach dzieci, albo i to i to, to po takim pytaniu mogę nawet kogoś zabić...

Nienawidzę poranków - jak chyba 90% ludzi na tej planecie. Nienawidzę wstawania i porannej gonitwy od której mózg się lasuje. Nienawidzę szykowania się do pracy i wychodzenia z chałupy gdy jest ciemno i zimno. Niech nikt do mnie nic nie mówi rano! Plis.

Oczywiście, gdy już wyjdę z chaty, to jest z górki. Jazda rowerem mnie uspokaja, relaksuje, ustawia pozywtywniej do życia. Choć wolę jeździć jak jest jasno, słonecznie i przede wszystkim ciepło. Nienawidzę zimna, a teraz jest zimno jak fiks. Zimno i wilgotno. . Dla mnie o wiele za zimno. Wkurza mnie to, a tu jeszcze co niektórzy geniusze zostawiają w chatach otwarte okna i idą w pizdu. Weź kurwa sprzataj łazienkę, baw się wodą jak masz w pomieszczeniu 5 stopni. Zajebioza po prostu. Jak jest zimno to szybciej się męczę i ciągle jestem głodna a jak jestem głodna to bardzo źle się czuję. Brak paliwa = stan depresyjny...

Wracam z roboty i jedyne o czym marzę to walnąć się na łóżko, przykryć kocem, by cię ocieplać i odpoczywać.

Nie chcę nic mówić ani  niczego słuchać.. Tylko odpoczywać w spokoju, w ciszy. Gówno!

Jak minął dzień?  No zajebiście minął. Umyłam cztery kible, z czego jeden był zasrany a drugi zaszczany. Pozbierałam osmarkane chusteczki w jednej sypialni a w drugiej brudne majtki... Fascynujące jak zawsze. - Tak myślę, ale odpowiadam: SPOKO! 

Nie narzekam na pracę, lubię ją, ale pracuję sama codziennie wykonując te same czynności, to o czym tu opowiadać? Nie no, oczywiście, czasem jest co opowiadać i czasem się chce z kims podzielić wrażeniami... ale czasem nie, a czasem nawet jak jest, a nie ma się sił to i tak gówno. Jestem zła i zmęczona i wszystko mnie wkurza...

 

W robocie mam ciszę. Lubię ciszę. Wracam do domu a tam od razu coś ktoś chce, o coś pyta.

Jeden chce wiedzieć co i gdzie bedziemy jeść i czy w ogóle, drugi opowiada co się zdarzyło, trzeci coś pyta, o coś prosi, a mój mózg już nie jest taki jak dawniej - wolniej reaguje i wolniej się dostosowuje do nowej sytuacji. Po całym dniu w ciszy nie mogę nagle odnaleźć sie we wrzawie i zamieszaniu, szczególnie jak jestem sakramencko zmęczona po robocie.

Czasem mam ochotę wydrzeć się na cały pysk:

 "A WEŹCIE WSZYSCY SPIERDALAJCIE I DAJCIE MI UMRZEĆ W SPOKOJU!".

W robocie nie mam przerwy... znaczy mam - jadę zwykle pół godziny rowerem do drugiego klienta a potem w biegu wpierniczam swoje kanapki. Jednak powiem wam, że w ten sposób słabo idzie wypocząć, dlatego wieczorem potrzebuję natychmiastowego odpoczynku, ale nie zawsz się da...

Priorytety.

Dzieci potrzebują być wysłuchane. Niektóre bardziej niż inne. Niewysłuchanie i nieprzytulenie może się skończyć źle, a nawet tragicznie. Nie mogę o tym zapominać ani tego lekceważyć, zatem nawet jak sama jestem zdołowana i ledwie powłóczę nogami, wyszukuje w sobie resztki sił, cierliwości, ostatki serdeczności i optymizmu, zakładam swój najlepszy uśmiech na głupi ryj i wysłuchuję, przytulam, doradzam, rozśmieszam. 

Spędzanie czasu z własnymi dziećmi jest superowe. Lubię spędzać z Trójcą czas, gadać, bawić się, śmiać, czytać, słuchać czytania, pocieszać, odrabiać lekcje. To jest przyjemne i często poprawia mi samopoczucie i daje wiele frajdy. Jestem bardzo dumna z mojej utalentowanej i zdolnej Trójcy. Uwielbiam ich poczucie humoru. Jednak w pewnych okolicznościach - jak się okazuje - może być ciężko sprostać tym prostym - zdawało by się - czynnościom. 

Gdy człek zmęczony fizycznie i wyczerpany psychicznie jest trudniej wszystkiemu dać rady.

Wspieranie dziecka z depresją jest cholernie wyczerpujące, choć też z drugiej strony budujące, gdy widzisz ile samo posiedzenie z kim,twoja obecność dla tego kogoś znaczy i jak bardzo poprawia jego samopoczucie. Bo wiecie, czasem nie trzeba nawet nic mówić ani nic robić wystarczy być blisko. Często jest tak, że ona odrabia lekcje, poprawia sprawdziany a ja mam po prostu być w pobliżu. Tylko tyle i aż tyle...

Największy problem jest w tym, że nie mam czasu tylko dla siebie. Powinnam naładować od czasu do czasu baterie emocjonalne, psychiczne, ale nie wymyśliłam jeszcze jak a już nie raz z M-Jak-Mężem żeśmy nad tym dumali... Życie było by wtedy ładniejsze a problemu łatwiejsze do połknięcia.

Fizyczne zmęczenie to pikuś przy psychicznym. Przy fizycznym wystarczy się pizdnąć na wyro na 10 godzin i dobrze wyspać, pobyczyć się przez cały weekend z książką na kanapie mając w dupie brudne podłogi i brak obiadu, w trudniejszych okolicznościach wziąć tydzień urlopu lub pójść na chorobowe. No ale to pomaga na fizyczne zmęczenie czy przemęczenie. Na psychiczne może jeszcze zaszkodzić...

Wiem, co by mnie pomogło, ale nie mam pomysłu jak to zorganizować.

Wiem na przykład, że dobrze by było czasem wyskoczyć na pogaduszki z jakąś inna normalną inaczej babą z dala od wszelakich dzieci czy mężów. Niestety nie znam żadnej baby normalnej inaczej w zasięgu roweru czy tym bardziej trampka.

Ogólnie spotykanie się z ludźmi od czasu do czasu mogło by pomóc, ale się nie spotykam, bo większość ludzi działa mi po paru minutach na nerwy... Nie ma wielu takich, co nadają na naszej częstotliwości. Zresztą większość, których poznałam albo potrzebowała wysłuchiwania albo pomocy w załatwieniu czegoś, a gdy dostali co chcieli przestawali mnie widzieć.. do następnego razu, gdy znowu czegoś potrzebowali. Inni znowu próbowali mi mówić jak mam żyć, kogo lubić i jak spędzać czas wolny. Takie przyjaźnie to ja mam w dupie. A znowu co kto myślący po mojemu to w ciul daleko... a jak nie możesz umówić się na kawę za godzinę to też nie ma sensu na dłuższą metę.

Dobrze by było co jakiś czas na jakiś czas oderwać się od rzeczywistości, gdzieś wyskoczyć, coś szalonego porobić, zresetować system, ale nie ma jak, nie ma kiedy, nie ma za co albo nie ma z kim...

Nic to, trza jechać z cyrkiem dalej tak jak jest... 

Byle do wiosny, byle do słońca i ciepła... Wtedy znowu będzie lepiej. 

PS. Napisanie tego postu mi pomogło na samopoczucie. Jak zawsze zresztą. W końcu po to się pisze pamiętnik. 

Jesień, czas chodzenia do kina.

Oto wpis na temat naszych jesiennych wycieczek do kina. Spisany oczywiście ku pamięci własnej.

Lubimy chodzić do kina. U nas bilety są w cenie 6-8€, więc raz w miesiącu spokojnie można sobie na tę przyjemność pozwolić z całą rodziną a nawet kilka razy z każdym z osobna. Korzystamy za tym z tego faktu z radością. Dobrze jest choć na tę godzinkę zapomnieć o całym świecie i przenieść się w jakkieś inne miejsce by pożyć tam życiem innych istot. Dobrze jest się czasem trochę pośmiać albo ociupinkę pobać. Dobrze nam to robi.


Nie dawno znowu zaliczyłam maraton filmowy, czy raczej sztafetę z wszystkimi po kolei. Jako ostatni film obejrzałam z dziewczynami "The House with a Clock in its Walls". Muszę rzec, że ta historia o czarodzieju  była o wiele, wiele lepsza niż oglądany tydzień wcześniej z Młodym "Louis and The Aliens". 

Młody nudził się na alienach przeokropnie - wykładał poddupnik na głowę, kładł go na podłodze a potem z powrotem wsadzał pod zadek, próbował oglądać bajkę z wszystkich sąsiednich foteli, ale te działania nie miały - zdaje się - wpływu na polepszenie odbioru. W kinie poza nami było jeszcze z 5 innych dzieci z mamami, czyli bez szału. Szkoda tych 15€ na bilety. Nie podobało nam się w ogóle.

Pomyśleć, że kiedyś wydawało mi się, że każda bajka jest dobra, gdy się ogląda ją w kinie. A figa!

Dziewczyny z kolei są w takim wieku, że badzo trudno im znaleźć odpowiedni film. Te, które by one chciały obejrzeć, to nie mogą. Przed seansem "The nun", na który wybrałam się z małzonkiem, obserwowaliśmy dyskusję grupki nastodzieci z bileterem, które bezowocnie próbowały go przekonać, do sprzedania biletów i wpuszczenia ich na film od 16 lat. Młoda też chciała iść. W sumie to jakbym nie szła z małżonkiem, to poszłabym z nią, bo z rodzicem by ją wpuścili, a rodzic wie, że ona to i tak obejrzy, a poza tym ten film nie jest przecie straszny. "It" było od 12 lat, więc i Zakonnicę spokojnie - moim zdaniem - mogą oglądać nastolatki. No ale szczegół. Nam Zakonnica się podobała. Świetny horror... No przynajmniej dla tych, co oczekują od filmu jakiegoś sensu, ciekawie opowiedzianej historii... bo wiecie, my już mamy swoje lata, swoje rozumy i jakiś poziom godności i z filmików dla przygłupawych nastolatków typu piła czy hostel itp, w których nawet nie wiadomo o co chodzi ale keczup leje się wiadrami, wyrośliśmy jakis czas temu.

Film "The House..." był w każdym razie dla dzieci, ale gdy weszłyśmy na salę to Młode miały co do tego wątpliwości.

- Mamo, czy my aby na właściwej sali jesteśmy? Dlaczego tu same dziadki wszędzie?

Wyjechaliśmy późno, a po drodze same czerwone światła i jeszcze oczywiście pociąg musiał przejeżdżać... Nawet chipsów nie zdążyłyśmy kupić. Gdy wpadłyśmy na salę, już było pełno ludzi, a na ekranie już leciały zapowiedzi a nie reklamy. No ale po oświadczeniu Młodej sama się rozejrzałam po sali i faktycznie przed nami "babcia i dziadziu" (na oko starsi ode mnie z 10 lat, czyli dla Młodych zgredy totalne), obok też para w moim wieku, z tyłu tak samo. Z drugiej strony tylko zauważyłam grupkę rówieśników Młodych, no i na przedzie jakieś maluchy z pierwszych klas podstawówki było słychać. Więcej po ciemku nie było widać, ale sala była pełna a przedział wiekowy chyba tak od 5 do 55 lat mniej więcej. 

Film się nam wszystkim trzem podobał  - bardzo przyjemny w odbiorze, sporo zabawnych momentów. Oczywiście to bajka fantasy i jak ktoś nigdy nie zrozumiał  fenomenu Harrego Pottera to raczej nie ma co po ten film sięgać. 

Wczoraj obejrzałam z nastocórkami Fantastyczne zwierzęta "Fantastic Beasts: The Crimes of Grinelwald", czyli kolejna opowieść ze świata Harrego Pottera. Jesteśmy wszystkie fankami Harrego, więc była to niejako pozyzcja obowiązkowa. Tym razem wybraliśmy się odpowiednio wcześnie, bo - jak było do przewidzenia - ludziów było jak mrówków i już pół godziny przez projekcją najlepsiejsze miejsca zastałyśmy zajęte. Po reklamach, sala była pełna. Lubię oglądać filmy, przy pełnej sali, bo wtedy jest prawdziwie kinowa atmosfera. Film trwał ponad 2 godziny, ale czas ten zleciał niepostrzeżenie, z czego wniosek, że było ciekawie. Podobało się.

Jest jeszcze jedna bajka, na którą czekamy wszyscy z niecierpliwością, a która wejdzie do kin akurat w sam raz na urodziny chłopaków. Smoka Szczerbatka pewnie wszyscy miłośnicy bajek znają, no więc czekamy na 3 część jego przygód. Młody obejrzał ze mną pierwsze dwie części z kompa i pokochał smoki.

Kupujecie strusia?

Brakuje mi czasu na uzupełnianie naszego pamiętnika, bo jest tyle ważniejszych spraw do zrobienia każdego dnia. Ostatnio też w sumie nie wydarzyło się nic takiego, co wymagało by szczególnego wpisu, ot zwykła codzienność. 

Mam dwóch nowych klientów. Jeden tylko zastępczo, bo moja ulubiona babunia poszła tymczasowo (albo i nie) pod opiekę domu starości i na to miejsce pracuję u jej wnuczki. Też fajnie, tylko 9 km dalej, czyli nie da się wychodzić 5 minut przed jak do babci. Do tego trasa przebiega po bardzo ruchliwej drodze, a co za tym idzie, wieczorem po ciemku w godzinach szczytu powrót jest wielce stresujący - ten wjeżdża, ten wyjeżdża, tamten skręca, ten zawraca, ten trąbi,  a ja... ja próbuję nie zostać przejechana...

 - No jaki Jos* ja pier... biiip biiiip biiiip ....syny, ...a ty Lowelku jedź.

*) Jos to ichni odpowiednik Janusza ;-)

Żart żart żart.

Znalazłam już drogę przez pola, ale po ciemku i w deszcz jakby hardcore, bo ciężkim rowerem elektrycznym zabić się można na takich ścieżkach polno-leśnych albo powiesić na drucie kolczastym, którym tu wszystkie pastwiska są ogrodzone.

Teraz jeszcze głupki zamykają 3 przejazdy kolejowe na miesiąc, bo będą coś robić na torach. Nawet nie potrafię sobie wyobrazić, jaki teraz będzie cyrk w godzinach szczytu, skoro normalnie na wszystkich czterech trasach jest niesamowity ruch. Mąż, który właśnie tą trasą zasuwa do nowej roboty, bedzie pewnie pomykał przez inną wieś naokoło, no ale autem to sobie może 10 km dalej jechać... Kolejna wada roweru elektrycznego, to to że nie można go przenosić jak nikt nie widzi cichcem przez tory, bo jest sakramencko ciężki. No ale szczegół. Damy radę. Nie takie kłopoy żeśmy pokonali, a może babcia wróci do domu...

Mój drugi nowy klient to kolejna sąsiadka, też babcia i to babcia pełną gębą, bo ma - jak powiada - 16 wnuków. Superowa babeczka. ma cztery kocury pieszczochy i robi bardzo bardzo dobre porto oniomniom :-) 

Młoda skończyła wizyty u kinezysty i aż się boję iść po fakturę, bo pewnie ze 400€ będzie do zapłacenia. Oczywiście spora część zostanie zwrócona przez ubezpieczyciela. Kostka nadal jej dokucza, ale już jest o niebo lepiej i dostała już zielone światło w kwestii udziału w lekcjach w-f.

Depresja ciągle za nią chodzi, niczym wredny dementor (taki jeden znajomy Harrego Pottera - mugole nie znają) i jak ją dogoni to wysysa z niej całą radość i siłę. Psycholożka jej powiedziała, że moja córka sama też jest jak dementor i jak dopadnie ją deprecha to taką niesamowicie mocną złą aurą promieniuje, że wszyscy w jej otoczeniu czują się źle, czują się winni tego że ona się źle czuje. Jako matka dodam od siebie, że jak ona jest wesoła to promieniuje na innych własnie tą wesołością i każdy chce być w jej pobliżu, by z tego źródła radości czerpać. To dało się zauważyć, szczególnie jak była mniejszą dziewuszką. Ot, taka mała wiedźma.

Walczymy jednak z depresyjnymi nastrojami na różne sposoby.

Młode pieką lub razem pieczemy ciastka, bo cukier potrzebny jest do utrzymania własciwego poziomu szczęścia. Oczywiście nie musi się jeśc słodkości, wystraczy po prostu jeść co chwilę coś, ale ciastka są dobre, a ich pieczenie też daje sporo frajdy i poprawia nastrój. Jest też okazją do wspólnego spędzenia czasu i pochichrania się z byleczego.

Staram się teraz każdego dnia choć paręnaście minut poświęcić każdemu dziecku. Teraz bardziej zwracam uwagę na to by o żadnym nie zapominać, bo często bywała tak, że jak jedno miało jakieś poważniejsze problemy, to pozostała dwójka była na bocznym torze, a tak się nie godzi, bo one wszystkie są tak samo ważne przecież i tak samo kochane i trzeba im o tym przypomnac każdego dnia swoją troską, przytulasem, zainteresowaniem i dobrym słowem.

Nastodzieci lubią się tak samo przytulać, jak maluchy, a czasem się o tym zapomina. Lubią być wysłuchane i pochwalone za dobre uczynki - jak każdy. Często się o tym zapomina, gdy ma się dużo na głowie.

Dziś zabrałyśmy się w końcu - bo ostatni już dzwonek - za wyjątkowo głupie zadanie z francuskiego, który - jak wiadmo - sam w sobie jest najgorszym, co może człowieka spotkać w szkole. Młoda nienawidzi tego języka, podobnie jak połowa jej klasy i głupie zadania są dla nej o wiele trudniejsze do zrobienia niż głupie zadania z innych przedmiotów.

Pani wymyśliła, że mają zrobić trzyminutowy odcinek vloga, w którym opowiadają po francusku o sobie i jeszcze jej się wydawało, że dzieciaki będą sikać z radości na wiadomość o tym zadaniu, bo przecież każdy nastolatek uwielbia youtuberów. Pewnie jej nawet nie przyszło do głowy, że youtuberów nie oglądają ich nauczyciele na lekcji i nie poprawiają ich wypowiedzi pod każdym możliwym kątem. Nie pomyślała kobitka, że vloga prowadzi człowiek w takim temacie, który lubi i na którym się zna. Znacie jakigoś blogera, czy vlogera który nienawidzi swojego bloga i tematu wiodącego? Tja.

Spróbujcie sobie wyobrazić, że oto musicie opowiedzieć przed kamerą o czymś na czym się kompletnie nie znacie i czego nie lubicie, przy czym musicie to zrobić jak najlepiej i najciekawiej, a potem macie to nagranie obejrzeć wspólnie z waszymi znajomymi, także tymi, których nie lubicie i którzy was nie lubią i którzy będą potem na temat tego wideo dyskutować i z was szydzić do usranej śmierci. Spoko c'nie? Każdy by chciał. Szczególnie jak ma ogólnie tremę przed występami publicznymi, jak Młoda. Oni mieli na to zadania kilka tygodni i cały ten czas poświęciłam na przekonywanie jej żeby mimo wszystko podjęła się jego wykonania, bo od początku była na nie. Przekonywałam, że być może ta "głupia nauczycielka" doceni sam fakt wykonania, że lepiej jest dostać nawet te 30% niż nul, zero, nic. Zawsze jest też szansa, że dostanie mimo wszystko powyzej 50% i podwyży swoje niskie punkty. Niezrobienie zadania w ogóle jest bez dyskusji najgorszą rzeczą jakś można zrobić, czy raczej nie zrobić.

 Dziś przygotowałyśmy scenariusz, apkę do składania zdjęć i  filmików, Młoda  napisała tekst po francusku, zrobiłyśmy kilka potrzebnych zdjęć i ogarnęłyśmy pokój, żeby nadawał się do pokazania go kolegom, choć rano twierdziła, że żaden szanujący się vloger nie sprząta w swoim pokoju przed nagrywaniem odcinków, bo to żenada i wogle...

Jutro mamy nagrywać i się zobaczy.

W poniedziałek idziemy na wywiadówkę do niej  i zobaczymy, co tam te mondryjoły w nowej szkole nam powiedzą. My ze swojej strony musimy im przedstawić sytuację Młodej, bo jeszcze nie wiedzą, że ona primo zmaga się z depresją i że jeśli w niektóre dni nie zrobi zadania jak należy albo wcale albo zawali test mimo, że ćwiczenia wykonywała bardzo dobrze to nie wina lenistwa czy złych chęci tylko tej wrednej choroby. Zrozumienie i wsparcie nauczycieli to bardzo ważna sprawa.

Secundo że mieszka tu dopiero 5 lat i mimo usilnych starań i ciężkiej harówy ciągle ma braki językowe, co na pewno daje się zauważyć na lekcjach niderlandzkiego i wielu innych, gdzie dużo nowych dla niej słów. W klasie nie ma wielu obcokrajowców, nawet nie wiem, czy poza nią jest jeszcze ktoś inny, ale z jej rozeznania wynika, że raczej  nie. Jedna koleżanka jakiś czas mieszkała w Wielkiej Brytanii, ale jest Belgijką. Taka sytuacja ma swoje plusy, ale minusem bez wątpienia jest to, iż ciągle człowiek odstaje, bo zawsze brakuje tej bazy językowej, której uczymy się normalnie w domu od urodzenia i potem w pierwszych klasach szkoły podstawowej. Ona ma tę bazę po polsku, a po niderlandzku niestety nie. Widzę, że jest jej ciężej na każdym przedmiocie, bo na każdym ta baza jest potrzebna - i z historii, i geografii, i z biologii... Nie jest łatwo być obcokrajowcem w liceum. To oznacza więcej rycia. Jednak walczy i po wynikach widzę, że nieźle jej idzie. Wyniki z chemii, fizyki, matmy są całkiem zacne i na poziomie reszty klasy, a że francuski do dupy, no to trudno. Nawet nasz doktor powiedział Młodej na ostatniej wizycie, że każdy do diaska musi mieć jakieś słabe punkty. Nie można być dobrym we wszystkim... Pytanie tylko, kto przekona do tego panią od francuskiego i resztę tej belfrowskiej bandy? Już jej sugerowali by może poszła jednak do technikum....

Nosz kurwa, lubi nauki przyrodnicze, ma łeb do nauk ścisłych, chce się tego uczyć, to poszła na ten kierunek i teraz ma iść do technikum bo jakiś belfer doszedł do wniosku, że dziecko se nie radzi z francuskim?! Nie wiem, czy to ja jestem nienormalna czy oni...? Mówi świetnie po polsku, angielsku i niderlandzku, ale katastrofa wielka bo nie radzi se z francuskim, który nie wiem do czego niby mógłby być potrzebny na chemii czy fizyce. Kurde, każdy normalny raczej używa dziś angielskiego i w każdej normalnej szkole drugim językiem jest angielski, oczywiście poza Flandrią, gdzie większość ludzi nienawidzi francukiego i woli rozmawiać na migi niż skalać swe usta francukim. Tu francuski jest obowiazkowy. Chcesz otworzyć sklep lub w sklepie pracować też musiśz znać francuski "bo to przecież drugi język narodowy". Taaaa, w Brukseli i Walonii drugim językiem jest niderlandzki, dlaczego zatem tam nikt w żadnym sklepie, restauracji czy w u fryzjera nie mówi po niderlandzku? Chore! Jest też trzeci język - niemiecki i czemu niby nie pozwolić dzieciom i rodzicom zdecydować, jakiego języka mają się uczyć. No nie dawno ogłosili, że podobno w niektórych szkołach katolickich już obcinają jedną godzine francuskiego a dodają jedną angielskiego. Zawsze to coś. Może i w szkołach katolickich moich dziewczyn też to się przyjmie w końcu... Oby.

Na koniec andegdotka z minionych tygodni.

Kiedyś zamówiłam prezenty dla dziewczyn. Akurat były ferie i one były syćkie trzy w domu no to kazałam odebrać paczkę od kuriera, ale nie otwierać. Dodałam, że będzie ciężka - w sklepie podali 15kg. Okej.
Byłam w robocie, gdy przyszedł esemes od Młodej:
- 15?! Chyba 51! Coś ty mama słonia zamówiła?!


No faktycznie, jak wróciłam do domu i zobaczyłam to pudło, mały słoń spokojnie by się zmieścił, a ja na pewno nawet razem z Młodym (o tym co było w pudełku, powiem innym razem, bo mogą to czytać).

Parę dni później siedzimy przy obiadokolacji i mnie się przypomina, że rano rozmawawiałm z Młodą o uniformie szkolnym na wuef.
- Zamówiłaś ten STRÓJ? - pytam
- Nie, bo.... - zaczyna Młoda, ale niedokańcza, bo Najstarsza jej przerywa.
- STRUŚ ?!
- Tak, struś. Zamawiamy strusia, będziemy otwierac zoo, bo słonia już mamy. - odpowiada Młoda

Całe życie z wariatami :-)

Pajacy w Sagranicy. Zagadka emigracyjna, której wielu nie potrafi rozwiązać.

Ten wpis dedykuję wszystkim Rodakom, którzy poznali choć jednego Pajacego osobiście i mają go powyżej uszu. 

Przedmowa.

Wszystkie postaci w poniższej historii są zmyślone. Wszelakie podobieństwa do osób żywych czy prawdziwego świata i prawdziwych wydarzeń są zamierzone  przypadkowe. 

Wstęp.

Za czterema górkami, za czterema dołkami, za czterema kałużami był sobie piękny Kraj, gdzie mieszkał sobie spokojnie Pajacy z rodziną i ziomkami. Żyło mu się przez wiele lat nie zgorzej, ale któregoś brzydkiego dnia Pajacy postanowił wyjechać z rodziną do Sagranicy. 

Jak postanowił tak zrobił.

W Sagranicy dostał świetną, dobrze płatną pracę, bardzo szybko dorobił się nowego samochodu i wielu innych dóbr, o których ziomki w Kraju mogły tylko pomarzyć. 

Dobrze im się wiodło, ale Pajacy ciągle był niezadowolony i nie mógł zrozumieć dlaczego Tubylcy w Sagranicy go nie polubili. 

Co Pajacy robił nie tak? 

Kilka obrazków z życia Pajacego.

Obrazek 1. Na zakupach.

Tubylec zrobiwszy zakupy w Sklepie i wyszedłszy przed Sklep słyszy dobiegające skądś dziwne słowa w obcym języku. Niczego nie rozumie, ale kilka słów udaje mu się zapamiętać, bo ci obcy, których przyuważa w krzakach, ciągle je powtarzają niczym jakieś tajemnicze zaklęcie. Postanawia zatem sprawdzić, co też one znaczą, gdy tylko wróci do domu... 

- Kurła ja cierpiędolę [...] 

-Kurła..., kurła...

- Cierpiędolę kurła [...]

Tubylec przygląda się obcym bacznie i nie może pojąć, dlaczego ci obcy nie poszli do knajpy albo do własnego domu, by usiąść sobie wygodnie i w ciepełku pogadać spokojnie z kumplami przy szklaneczce tylko tak po krzakach się kryją z tym piwem i dlaczego oni puste puszki w krzaki wyrzucają? Nieładnie. Tubylec tak nie robi.

Obrazek 2. W pracy.

Pajacy zasuwa jak może. Stara się być najlepszy. Pot leje się mu po plecach strumieniami, ręce bolą, ale Pajacy się nie poddaje. Pajacy musi pokazać, że wykona każdą pracę dużo szybciej niż tubylcy, że każdego dnia zrobi więcej niż Tubylcy. Jak tylko się da, przychodzi wcześniej do pracy i zostaje po godzinach, zawsze jako jedyny przychodzi w soboty, bo leniwi Tubylcy zawsze wymawiają się takimi głupotami jak czas dla domu i rodziny, własne zdrowie. Pajacy chciałby też w niedzielę przyjśc do pracy, bo wtedy by mógł jeszcze więcej zarobić, ale Kierownik Tubylec nie pozwala. Pajacy jest zaskoczony i zawiedziony. Nie może zrozumieć takiego postępowania. Ciągle ze złością mruczy pod nosem obelgi pod adresem Tubylców. Nazywa ich nierobami, baranami o dwóch lewych rękach, śmierdzącymi leniami, obibokami. Jest pewny, że nikt w Sagramanicy nie rozumie, co on mówi. 

Obrazek 3. Propozycja nie do odrzucenia

Pajacy dostał propozycję darmowej nauki języka Tubylców. Śmiał się z tej głupoty razem z żoną i kumplami z Kraju chyba ze trzy dni. Po co niby ON miałby się uczyć tego głupiego bulgotu jakim posługują się Tubylcy? W robocie se wszystkie narzędzia podpisał jak ten gupi kierownik mu je pokazywał, czynności przecież zrozumie na migi. Po co miałby się uczyć jak zaraz za 10, góra 20  lat zamierza wrócić do Kraju, gdzie wszyscy mówią normalnie...?

Obrazek 4. W lesie

Któregoś pochmurnego dnia Pajacy znalazł w Sagranicy las. Nie był to nawet prawdziwy las, tylko jakiś głupi zagajnik. Przed wejściem do tego zagajnika stała wielka tablica, na której był narysowany skreślony grzyb i napisane coś w trzech czy nawet  pięciu różnych językach. Nie były to jednak na pewno słowa skierowane do Pajacego, bo żadnego z tych języków on nie znał. Zatem Pajacy nawet nie próbował sobie głowy łamać nad tym, co niby może znaczyć ten skreślony grzyb na rysunku. Wszedł śmiało w las a tam cuda nad cudami - grzyb dosłownie na grzybie rośnie i nie widać by ktokolwiek kwapił się do ich zbierania. Tylko jacyś Tubylcy biegają w te i nazad jakby się zgubili. Pajacy nie zaprzątał sobie nimi głowy tylko czym prędzej skrzynął przez telefona familiję, by przyjeżdżali z koszami. Pajacowa zobaczywszy grzyby zaczęła zaśmiewać się do rozpuku i wołać,  że te Tubylce to straszne obiboki - nawet się to po grzyba nie schyli tylko bólą tyle kasy w sklepie, a może oni są głupi i zwyczajnie grzybów nie jedzą?

Wtem znikąd zjawiło się kilku stróżów prawa i lasu, zwołali całą familiję Pajacową i zaprowadzili ich pod tablicę ze skreślonym grzybem, po czym kazali im wysypać grzyby i dali mandat na dużo forsy do zapłacenia. Pajacy napisał o tym na fejzbugu i wszyscy jego znajomi z Kraju (innych przecież nie ma) napisali, że to jakiś pojebany kraj bez ogłady. 

Obrazek 5. Na rybach.

Innego brzydkiego dnia Pajacy odkrył całkiem zacny staw pełen ryb. Zdziwił się nawet, że Tubylcy też lubią moczyć kija, bo siedziało ich tam kilku. Jednak gdy wrócił z wędką i kuplami z Kraju i zaczęli łowić, to zauważyli coś, co w głowach im się zupełnie nie mieściło. Każdy z Tubylców, gdy tylko złowił rybę, natychmiast ją wypuszczał z powrotem do stawu. - No co za debile! - pomyślał Pajacy - Oni nie wiedzą, że to o złotej rybce to bajka. 

Zaczęli się śmiać z kumplami. Gdy nałapali ryb, któryś skoczył po grila i zaczęli nieopodal je wędzić. Właśnie wyrzucali resztki z ryb i puste flaszki po wódce pod krzakiem, jak zjawił się znowu jakiś stróż prawa i nie wiadomo dlaczego znowu dostali mandat, a nawet dwa. 

Obrazek 6. Święta.

Pajacowie z rodziną jeżdżą do swojego kraju na każde święta, bo w Sagramanicy nie ma żadnych świąt. Raz nawet Pajacowa mało ze śmiechu nie umarła jak jedna taka blogerka, co niby też w Sagranicy mieszka ale gówno wie, jej powiedziała, że Sagramanica też ma święta i tradycje. Jakie tradycje? Jak Baśka ze sklepu raz tu została na święta bo miała nogę złamaną to wie, że oni ci Tubylcy w wigilię jedzą indyka a życzenia se o północy składają, zaś prezenty dają na Nowy Rok i to niby ma być tradycja ?!!! Koń by się uśmiał. 

Obrazek 7. W domu.

Pajacy czasem umawia się z kumplami w krzakach za sklepem na piwo i fajki, ale czasem zaprasza też kumpli do domu na wódeczkę. A i bez kumpli też lubi od czasu do czasu się napić. Gdy łyknie jedną czy dwie flaszeczki do lusterka to lubi zajrzeć do sąsiadów, by ponarzekać na swoją głupią i leniwą połowicę. Lubi też tłuc puste butelki o ścianę przed domem. Nie rozumie zupełnie o co chodzi sąsiadowi, że puka się po głowie albo wygraża zza firanki. Jakby to co złego było.

Obrazek. 8. Ziomale

Pajacowie spotkali w Sagranicy wielu swojaków i szybko się z nimi zaprzyjaźnili. U swojaków można wszystko załatwić, bo każdy swojak umie coś innego. Nie trzeba w ogóle zadawać się z tymi głupimi Tubylcami, a człowiek się i obszczyże ładnie, i beemwicę naprawi, a połowica nawet fryz czy i manikiura zrobi jak się jaka potupaja swojska napatoczy. Nie trzeba też chodzić do tych ich głupich sklepów, bo wystarczy 30 km podjechać i już swojski sklep. Może tam i drugie tyle drożej, ale wiadomo z ich tubylskiej głupiej mąki czy ich głupiego cukru to już pieroga nie ugotuje jak z ze swojskiej. No i Pajac pogada przy okazji, dowie się ilu się w ojczyżnie wybiło na drodze  podczas wszystkichświętych, z kim piłkarze przegrali, czy komu proboszczu rozgrzeszenia nie dał. Od ziomali zawsze się też Pajac dowie najprawdziwszej prawdy o Sagranicy, bo oni wszyscy oglądają przecież swojską telewizję, chodza do swojskiego kościoła, czytają fejsbuga i rozmawiają z innymi swojakami to wiedzą wszystko. Nie ma po co zadawać się z Tubylcami.

Obrazek 9. 

Pajacy ciężko haruje razem ze swoją połowicą - w tygodniu na biało, w weekendy na czarno. Zaraz na początku udało im się dostać socjalne mieszkanie dla biednych, więc teraz nie wiele płacą i każdy zarobiony pieniężek wiozą do swojego kraju, gdzie kończą już budowę drugiej chaty. Pierwsza już przynosi cakiem zacne zyski. Nie dawno zaczęli w gazetach pisać, że jak ktoś ma mieszkanie w swoim kraju to nie może dostawać socjalnego mieszkania w Sagranicy, bo ono jest dla tych co nie mają nigdzie mieszkania. Pajacego bardzo to oburzyło i znowu zaczął brzydko się wyrażać o tubylcach i całej Sagranicy.

Obrazek 10.

Pajacy razem z zaprzyjaźnionymi  ziomalami dyskutuje często o Kolorowych. Większość Pajacowych znajomych ich nienawidzi. Każdy wie, że oni przyjeżdżają do Sagranicy tylko by kombinować. Każdy Kolorowy chciałby od razu socjalne mieszkanie choć w Kolorowym kraju ma na pewno własne. Nikt z Kolorowych nie chce się integrować ani uczyć języka Tubylców - trzymaja się tylko z innymi kolorowymi, nie przestrzegają żadnych nakazów ani zakazów, trzymają się swoich głupich tradycji (jakich tradycji? przecież oni w piątek mają niedzielę), a jak już pójdą do jakiej roboty to tylko o swoich myślą a Pajacowych ziomków mają w dupie. Pajacom nie może się w głowie pomieścić, że nikt z tym nic nie zrobi.

Dlaczego Tubylcy nigdy nie polubili Pajacego? Nie mam pojęcia, ale ja też go nie lubię, a spotykam go niestety bardzo często w Belgii i to już dawno przestało mnie bawić. Inaczej: wkurza mnie coraz bardziej i bardziej, bo dobrzy, fajni Rodacy zawsze na tym cierpią. Dlatego postanowiłam się wyzłośliwić pisząc tę bajkę :-)