Nie łatwo jest być moim dzieckiem i nie łatwo mężem

Młody przeziębiony więc siedzę z nim w domu już drugi dzień. Wcześniej siedział tata jeden dzień. Niby nic mu wiele nie jest, bo tylko stan podgorączkowy i nos zapchany, no i "przytumiać" się potrzebuje. Jednak w Belgii zima na całego - mróz do 5 (słownie: pięciu) stopni, poniżej zera utrzymuje się już chyba drugi albo i trzeci tydzień, nawet pośnieżyło gdzieniegdzie. Jak na ten region  to poważna zima jest. Tak poważna jak choroba Młodego :-)

Niemniej jednak nie ukrywam, że zcykałam przed wypuszczaniem go do szkoły, żeby sobie nie "polepszył" sprawy. W Belgii normalne jest, że do szkoły przychodzą dzieci ze śpikiem do pasa i kaszlące jak stary suchotnik a i mnie zwykle nie przeszkadza posyłanie dzieci do szkoły w tym stanie o ile nie mają gorączki. Jednak Młody wyglądał podejrzanie i niepewnie od poniedziałku. No serio, nie wiadomo, co myśleć. We wtorek np pomyślelismy tak - no fajnie, nic mu nie jest, może iść do szkoły, ale co będzie, jak nagle dostanie gorączki? Zadzwonią do mnie, a ja będę 10-30 km od domu bez roweru! Do taty się nie dodzwonią, bo tata nie może używać telefonu w pracy.

Miałam umówioną wizytę u jednego doktora w Brukseli, więc do pracy miałam pojechać autobusem z przesiadką (to jest droga w jedną stronę, autobus jedzie tylko rano, po południu jest opcja tylko przez Brukselę, czyli jakieś 3 godziny jazdy albo ewentualnie na butach 10 km - nie wiem co lepsze). Po robocie chciałam  prosto do stolicy pojechać, zaś potem miałam w planach bezpośrednio z Brukseli  do Mechelen na kurs śmignąć i wrócić do domu dopiero o północy.

Co raz częściej tak wyglądają moje dni - wypchane po brzegi. Jednak co taki plan oznacza dla Młodego? Ano że w szkole siedzi od 7.30 do 16.30, czyli ile? 9 godzin? Zwykle mu to nie przeszkadza, że dłużej pobawi się z dziećmi, ale jak jest przeziebiony, musi się dużo przytulać. A jakby dostał gorączki to nikt by go nie mógł odebrać, bo rodzice byli by na drugim końcu świata i to poza zasięgiem. Dlatego postanowiliśmy nie robić mu takiego chamstwa i tata wziął wolne. Ja zaś zrezygnowałam ze szkoły, bo było duże opuźnienie z wizytą, przez co już mi się odechciało uczyc czegokolwiek w tym dniu. Prosto z Brukseli wróciłam sobie do cieplutkiego domeczku, gdzie czekał na mnie też obiad (a raczej obiadokolacja, bo o 19tej raczej trudno mówić o obiedzie) ugotowany przez Małżonka, który ostatnio coraz częściej jest mamą i gotuje, jak Mnie nie ma (czy już wspominałam, że moim mężem jest najwspanialszy facet na świecie? 💖).

Drugą kwestią, którą trzeba tu brać pod uwagę w posyłaniu przeziębionego dziecka do szkoły, jest pogoda. Dzieci wszak codziennie bawią się na podwórku podczas godzinnej przerwy - jeżdżą na rowerach, zjeżdżają na zjeżdżalni, leżą na ziemi - i to jest super fajne i super zdrowe w normalnych okolicznościach. Jednak nasz Młody nie ma np zimowych butów, bo uznaliśmy, że mimo wszystko zdrowiej jest bawić się w adidasach na podwórku przez godzinę niż gotować stopy w ocieplanych butach przez 8 godzin dziennie - jeden z nielicznych minusów niezmieniania butów w szkole. Z doświadczenia własnego wiem zaś, że zmarznięcie w stopy, gdy jest się już przeziębionym może skończyć się pogorszeniem stanu. Wydaje się, że to bzdurny problem, ale człowiek czasem poważnie się waha, co zrobić w takiej sytuacji. Bywa, że w takich momentach żałuję, iż nie jestem bezrobotną i że nie mogę być 24/h na dobę TYLKO mamą i żoną dla swoich najbliższych.

No ale cóż, to są nasze życiowe wybory - wszystko ma swoje plusy i minusy.  Będąc mamą i żoną na na cały etat, mogłabym lepiej troszczyć się o moją Trójcę i małżonka. Miałabym dużo więcej czasu dla wszystkich i dla każdego z osobna. Mogłabym lepiej dbać o dom, częściej  sprzątać w każdym nawet najciemniejszym kącie a nie tylko tu gdzie widać najbardziej, prać wszystko na czas a nie tylko wtedy, jak już lud się skarży że w szafie zabrakło ubrań, prasować wszystko łącznie z majtkami a nie tylko składać z nadzieją, że jak coś poleży to się samo wyrówna i wyprasuje. Mogłabym gotować codziennie a nie raz na jakiś czas "na trzy dni". Mogłabym gotować zdrowo, smacznie i ciekawie, a nie tylko to, co da się zrobić w pół godziny, z tego co jest aktualnie w lodówce. Mogłabym mieć więcej czasu dla dzieci, dla męża i dla siebie.

Mogłabym. Ale nie chcę!

Przerabiałam to już. Przez ostatnie 3 lata w Polsce byłam bezrobotną i to był fajny czas. Wiele czasu spędzałam z dziećmi, pomogłam im nadrobić zaległości w szkole, wypróbowałam wiele nowych przepisów w kuchni i to było fajne. Przez jakiś czas. Potem zaczął mi dokuczać nadmiar czasu. Gdy przeprowadziliśmy się do Belgii, byłam jeszcze ponad rok na bezrobociu i tutaj dopiero dał mi się ten stan we znaki, szczególnie gdy Młody poszedł do szkoły. Mąż w pracy - 9 godzin poza domem. Dzieci w szkole - od najmłodszego do najstarszego 8 godzin po za domem. Nie ma kto bałaganić, nie ma po kim sprzątać, nie ma do kogo gadać. Po wykonaniu wszystkich zajęć domowych zostawało jeszcze dużo czasu, za dużo, z którym nie było co zrobić. Człowiek nie przyzwyczajony do nicnierobienia, nie potrafi sobie życia ułożyć na bezrobociu. Poza tym czuje się wielce bezużyteczny nie mogąc zarobić własnoręcznie nawet na przysłowiowe waciki.

Patrząc na małżonka, który wraca z roboty ledwo powłócząc nogami ze zmęczenia, a przed wyjściem zażywa środki przeciwbólowe, żeby przetrwać dzień, zaczyna się człowiek czuć podle, bo oto sam siedzi w ciepłym domu i się nudzi, a drugi musi zapieprzać za dwóch, a dokładnie to nawet za pięciu. Mówi się czasem, że robota w domu, opieka nad dziećmi to ciężka i odpowiedzialna praca i to powinno babie wystarczyć. A figa. Komu wystarcza, to wystarcza. Mnie nie wystarcza. Ja oczekuję czegoś więcej od życia, a życie ode mnie.

Wielu ludzi jest w stanie przepłynąć przez życie prawie nic nie robiąc ani fizycznie, ani umysłowo. Faktycznie. Nie potrzeba wiele pieniędzy i wiele wysiłku, by przeżyć z dnia na dzień. Znam trochę takich ludzi. To ich sprawa jak żyją i mnie nic do tego. Jednak ja tak żyć nie chcę, skoro mam wybór.

Skoro mogę, to chcę przeżyć życie tak, by na starość mieć co wspominać i o czym opowiadać. Chcę dużo zobaczyć, dużo się dowiedzieć, dużo nowego poznać, dużo przeżyć i dużo spróbować.

Nie wiadomo, kiedy przyjdzie mi pożegnać się z tym światem - może za 60 lat a może jutro. Ja bym chciała do setki dożyć, ale nie wiem co tam los dla mnie przyszykował. Nikt tego nie wie. Dlatego dobrze by było żyć tak, by w razie co nie żałować, że czegoś się nie zrobiło, gdy była okazja. Uważam, że ja zmarnowałam sporo swojego życia ograniczana brakiem odwagi i wiary we własne możliwości. Teraz chcę nadrobić choć trochę i ŻYĆ pełnią życia dopóki się da! 

Chcę przeto chodzić do pracy i zarabiać pieniądze na to ŻYCIE. Nie tylko na to co niezbędne do przeżycia, ale też na przyjemności. Nie wiem, co czeka nas za kilka, czy kilkanaście lat, dlatego postanowiliśmy z Mężem żyć TU I TERAZ. Być może dobrze by było oszczędnie żyć a każdy zbywający cent odkładać na czarną godzinę. Jak ta godzina nie nadejdzie, można by te odłożone pieniądze podarować kiedyś dzieciom. Pewnie, że można i wielu tak robi. Ale my zapytaliśmy siebie dlaczego my  mamy się umartwiać dziś, nie korzystać z życia licząc, że coś złego się nam przytrafi? Zakładając nawet że coś złego jednak nam się przydarzy (bo szansa jest pół na pół), skąd pewność że dużo euro, złotych czy dolarów będzie w stanie to rozwiązać? Czy jakakolwiek kwota wróci komuś  na ten przykład życie albo da nieśmiertelność, czy jakiekolwiek pieniądze mogą uwolnić nas od cierpienia, tęsknoty, strachu? Czy bogatym odrastają nogi albo serca? Czy pieniądze uchronią nas przed wojną, katastrofą ekologiczną, kosmiczną, tornadem, powodzią, zamachem? Ile euro kosztuje cofnięcie czasu lub wypowiedzianych słów? Pewnie, że wiele problemów mogą pieniążki rozwiązać, ale niektórych, dokładnie tych właśnie najważniejszych, niestety nawet największe bogactwo nie naprawi.

Przeto próbujemy żyć tu i teraz, ciesząc się tym co mamy dziś, korzystając z życia i możliwości, jakie nam ono daje. Czasem nasze oczekiwania są sprzeczne jedno wobec drugiego i ciągle trzeba szukać złotego środka i dokonywać wyborów.

Chcemy dać dzieciom to czego myśmy nie mieli - zabawki, modne ubrania i buty, sprzęt elektroniczny, dobre szkoły, ale także swój czas, miłość, czułość, troskę, zrozumienie  i zaufanie. Wiele dzieci na świecie może liczyć tylko na jedną z tych rzeczy - albo dobro materialne, albo czas rodziców, a sporo dzieci nie ma ani tego, ani tamtego. A my cieszymy się, że dziś stać nas na dobre jedzenie i ładne ubrania dla dzieci, ale też staramy się znaleźć zawsze trochę czasu, by wysłuchać, co mają do powiedzenia, by przytulić, by pośmiać się z nimi, by zabrać je w ciekawe miejsce albo na dobry obiad do restauracji.

Ponadto chcemy też nadrobić stracony czas - zarówno każde indywidualnie jak i razem.

Ja sobie uświadamiam od czasu do czasu, że dzięki emigracji nagle stanęło przede mną otworem wiele nowych dróg, wiele różnych możliwości, a ja wiem, że mam już 40 lat i tylko z nielicznych będę mogła skorzystać w swoim życiu. Dlatego nie raz sama nie wiem, co robić, na co się zgodzić, z czego zrezygnować, bo i to bym chciała robić i tamtego spróbować, a dzień ma określoną liczbę godzin zaś ludzki organizm ograniczone możliwości. Chcę też ponadto zarabiać pieniądze, byśmy mieli  ich wystarczająco na realizowanie naszych fantazji i mniejszych oraz większych zachcianek. Pracuję więc tyle, ile daję rady nie rezygnując z innych rzeczy. Zaś tych innych rzeczy staram się robić tyle, by dać radę jeszcze pracować. Wcale to nie jest łatwe i właśnie chyba przedobrzyłam z czymś, bo mi system zaczął szwankować. Obawiam się, że mogę zakończyć naukę niderlandzkiego na tym etapie, na którym jestem, bo to aktualnie pierwsza rzecz, z jakiej jestem gotowa zrezygnować. Jest wiele ciekawszych rzeczy, jakie można robić w tym samym czasie, a jednocześnie uczyć się języka w praktyce. Taki pomysł nie dawno wykiełkował w mojej głowie i zobaczymy co z niego wyrośnie...

Ostatnio zauważam też, że nasza rodzina dopiero chyba zaczyna się docierać. Mieszkamy ze sobą WSZYSCY od ponad 6 lat. Podkreślam słowo  WSZYSCY, bo tu nie chodzi tylko o związek pewnego pana z pewną panią, czyli nas dwoje. U nas chodzi też o związek tego pana z dziećmi tej pani i dziecka tych państwa z dziećmi tej pani. To jest trudniejsze niż w zwykłych związkach, w zwykłych rodzinach, gdzie wszystko jest jasne i oczywiste, kto jest czyim tatą a kto czyim dzieckiem.

Dziś analizując naszą znajomość, nasz związek, nasze wspólnie spędzone lata, nasze wzajemne relacje i reakcje, mogę powiedzieć, że WŁAŚNIE TERAZ po 6 latach zaczynamy dopiero być prawdziwą RODZINĄ, nie tylko formalnie i z racji wspólnego zamieszkania pod jednym dachem.

Dziś widzę, jaki cholernie trudny czas mamy za sobą. Ile nas to wszystkich kosztowało wyrzeczeń, łez, niepokoju, strachu, cierpliwości. Uświadamiam sobie też, ile musiały już przeżyć moje dzieci w swoim krótkim życiu. Nasze pierwsze wspólne 5 lat to jeden wielki chaos. Podjęliśmy kolejno

 kilka poważnych decyzji, które odwróciły nasze życie do góry nogami i to kilkakrotnie.

W duszach naszych szalało tornado sprzecznych ze sobą uczuć i wrażeń.

Z jednej strony radość z zyskania czegoś nowego z drugiej żal i smutek z powodu tego co się zostawiło.

Z jednej strony nadzieja na lepsze jutro, z drugiej strach przed nim.

Z jednej strony wielka matczyna miłość i chęć bycia z własnymi dziećmi bez przerwy, z drugiej facet, z którym chce się spędzać każdą sekundę.

Z jednej strony chęć posiadania wspólnego dziecka, z drugiej brak perspektyw.

Z jednej strony strach przed emigracją z drugiej chęć przeżycia przygody.

Mogłabym jeszcze długo wymieniać i to jest tylko mój punkt widzenia. Każde z członków naszej rodziny tę listę znacznie by wydłużyło, bo każde z nas swoje przeżyło, każde z nas z czegoś musiało zrezygnować na koszt czegoś innego, a sytuacja ogólna i najbliżsi wcale nam tego nie ułatwiali, bo ludzie zawsze wiedzą lepiej niż my sami, co jest dla nas dobre...

Jednak dopiero po tych 5 latach, gdy nasze życie się ustabilizowało,  zaczynam sobie uzmysławiać to wszystko, przez co sama musiałam przejść i na co skazałam własne dzieci i obcego jeszcze wtedy faceta. Nie żałuję tego. Dziś widzę, że było warto.

Oczywiście emigracja to tylko mały element, naszych bogatych doświadczeń życiowych.

Naszym pierwszym i chyba najtrudniejszym krokiem było wspólne zamieszkanie. Mówiłam już o tym nie raz, ale dziś spróbuję spojrzeć na cały tan cyrk z punktu widzenia moich córek, którego oczywiście dokładnie nie znam, a mogę się tylko domyślać...

One musiały zostawić wszystko i wszystkich co znały: Babcie, Dziadka, Ciotki, Wujków, Siostrzenicę, koty, psy i króliki, wszystkie koleżanki i kolegów z pierwszej szkoły i sąsiedztwa (dobrych czy niedobrych - ważne że znajomych), wszystkie znane kąty, każdy krzaczek, rzekę, niektóre zabawki. W mieście musiały nie tylko znaleźć sobie nowych kolegów, ale poznać każdy kąt, musiały odnaleźć się w nowej dużej klasie, w nowej wielkiej szkole, pośród obcych nauczycieli i rodziców. Nie znały tam nikogo, a ci których znały zostali daleko poza zasięgiem. Należy pamiętać, iż mimo pozostania w tym samym województwie, zamieszkaliśmy ponad 100km od rodzinnej wsi i nie było nas stać żeby ich odwiedzać, częściej niż raz na rok. Ich zaś nie było stać na odwiedzanie nas. Jak już raz kiedyś napisałam - ja na prawdę nie widzę wielkiej różnicy pomiędzy przeprowadzką do innego miasta a przeprowadzką do innego kraju - taka sama chujnia jak się nie ma pieniędzy.

Dziewczynki (wtedy kilkuletnie) nie dość, że musiały zostawić wszystko, co znają, to ich życie prywatne zmieniło się całkowicie. I tak, z jednej strony dostały własny pokój, a którym w moim  domu rodzinnym mogły by pomarzyć, dostały na własność komputer (bo M miał swój a ja swój),i telewizję kablową (w bloku norma), miały blisko wiele placów zabaw, co było nie lada frajdą, zaś do szkoły było raptem 2 kroki. I to była fajne. Fajny był też "chłopak ich mamy" - bawił się z nimi, kupował im zabawki i słodycze, przytulał je, siedział nawet całe noce przy ich łóżkach i głaskał ich po głowie, gdy były chore. Był super. Gdyby tylko nie zabierał im mamy!

Zanim się przeprowadziłyśmy do miasta, dziewczynki spędzały ze mną każdą wolną chwilę (gdy tylko nie byłam w pracy). Chodziły ze mną wszędzie, nawet do kibla czasami. Spały ze mną, gdy tylko chciały, choć miały swoje piętrowe łóżko. I nagle pojawił się ON i zabrał im mamę. Mama część czasu zaczęła spędzać z nim, a ich wyganiała do własnego pokoju. Nie mogły już z mamą spać, kiedy chciały, bo wiedziały, że mama i jej chłopak nie są tym zachwyceni. Mama już ich nie przytulała tak często a przytulała się za to do TEGO faceta... To musiało być ciężkie przeżycie dla moich jakże wrażliwych dziewczynek. Jednak wtedy o tym nie myślałam. Nie myśleliśmy o tym, bo skupiliśmy się na bieżących problemach, których nam nie brakowało, jak to zwykle bywa w nowym miejscu, w nowej sytuacji. Nie rozważaliśmy tego, bo skupiliśmy się na pozytywach tej decyzji, w tym - nie ma co ukrywać - na swoich uczuciach i szczęściu, że w końcu znaleźliśmy to czego szukaliśmy, że moje dzieci dostały nowego tatę, że jesteśmy rodziną.

Potem pojawił się Młody, a wtedy skupiliśmy się na nim, bo nie spał w nocy, bo miał alergię, bo byliśmy zmęczeni. Zbyt zmęczeni i zaabsorbowani małym łobuzem, by myśleć o uczuciach dziewczyn, które kochały braciszka bez wątpienia, ale jestem pewna, że poczuły też, iż koło ich mamy coraz większy tłum się robi i konkurencji co raz więcej do przytulania. Musiało być im ciężko. Musiały być dzielne i odpowiedzialne.

Nie upłynęło wiele czasu, a nagle postanowiliśmy wyjechać do obcego kraju. Dzieci nikt się  nie pytał o zdanie. Starałam się je tylko przekonać, że to będzie dobre dla nas wszystkich, że poznamy kawałek świata, że może tam będzie lepiej, że może będziemy mieć więcej pieniędzy. Starałam się je przygotować, że będzie tam inny język, inni dziwni ludzie, że będzie nam trudno, bo nie wiemy, jak tam jest.

Bruksela była ciekawa. Były fajowe place zabaw. Pierwszy raz jechały dzieci tramwajem, metrem, woziły się na ruchomych schodach. Pierwszy raz zobaczyły czarnoskórych, skośnookich i ubranych inaczej ludzi. Pierwszy raz usłyszały wiele obcych języków na jednej ulicy. Miały swoje pokoje, duży ogród, gdzie rosły drzewa i krzewy owocowe. Było nawet fajnie. Ale przyszedł wrzesień i musiały pójść do szkoły i zostać w niej same bez mamy. Nie znały ani jednego słowa po francusku, nie było nikogo, kto by im tłumaczył na polski cokolwiek. W klasie same obce twarze. Nie mogły się zapytać o nic, bo nikt nie rozumiał, co mówią. Sporo dzieci było miłych i próbowało się z nimi zaprzyjaźnić i uczyć nowych słówek, ale było też trochę wrednych bachorów, które kradły, kłamały i robiły na złość. Była też grupa starszych dziewuch, które znęcały się nad młodszymi lejąc wodą w toalecie, kopiąc i bijąc po brzuchu. W tej szkole (jak i w niektórych  innych brukselskich szkołach, gdzie biali są nieliczną mniejszością a większość pochodzi z domów, gdzie panują zasady społeczne z VII wieku) na porządku dziennym było karanie dzieci biciem, kopaniem, targaniem za włosy, zakazywaniem jedzenia śniadania, bo cywilizowane zasady ta swołocz miała totalnie w dupie. Dla moich dziewczyn już wielkim szokiem było to że "tamte dzieci nie wiedzą, do czego służy kosz na śmieci, bo jak zjedzą banana, czy ciastko, to resztki rzucają na podłogę, a nawet jak pani krzyczy na nie, to nie podnoszą",  że "te dzieci nikogo nie słuchają", że piją wszystkie z jednego kubka, co wydawało im się obrzydliwe i niehigieniczne. Dla nich to już był szok kulturowy. Dla tamtej dziczy one były dziwne ze swoimi kulturalnymi zasadami, które im wpajaliśmy przecież wszyscy od urodzenia. A co tu dopiero bicie. Nie raz dostały od tej zdziczałej bandy po brzuchu. Bały się chodzić do szkoły, skarżyły się na ból brzucha i głowy, ale nie poddawały się jednak i codziennie maszerowały ze mną rano 4 kilometry na nogach do szkoły - deszcz, wiatr, zimno, ciemno - były bardzo dzielne. Zostawały za murami szkoły na 7 godzin codziennie pośród tej dziczy niewychowanej i obcej. Nie wiem, jakby się to skończyło, gdyby nam się nie udało przeprowadzić do normalnego miejsca...

Przeprowadziliśmy się jednak szybko. Wiązało się to z kolejną zmianą. Tutaj bowiem jeszcze inny język obcy. Pamiętam, jakie przestraszone szły do nowej szkoły. Myślę, że przygotowały się na najgorsze. Choć z drugiej strony po tym wszystkim, co już przeżyły, po tym wszystkim, co zdarzyło się w ich młodym życiu w ciągu zaledwie 3 lat były na pewno (tak jak i my dorośli) trochę oszołomione, ogłupiałe i zdezorientowane. Ja osobiście tak właśnie wspominam ten czas - jako taki nie całkiem świadomy, który dzieje się niby wokół mnie, ale jakby gdzieś obok, pomimo.

W szkole dziewczynki zostały jednak przyjęte niesamowicie serdecznie i ciepło zarówno przez nauczycieli jak i rówieśników. Już drugiego dnia szły z ulgą i pełne nadziei do tej nowej szkoły. Tu było miło, dostały dużo wsparcia, ale też kosztowało ich sporo pracy, strachu i  nerwów. Musiały się nauczyć nowego języka od podstaw, ale musiały też uczyć się całej reszty rzeczy, której uczą się wszystkie dzieci w podobnym wieku - matematyka, przyroda, historia, religia etc etc. Musiały też jakoś odnaleźć się w tym nowym świecie, zaufać ludziom od nowa, uwierzyć w siebie. To musi być cholernie trudne dla nich. Myślę, że trudniejsze niż dla nas dorosłych.

My możemy przynajmniej o sobie decydować a one są zdane na nasze posrane pomysły i niekoniecznie sensowne dla nich poczynania. Muszą robić, co im każemy, bo są od nas zależne na każdym kroku. Moje dziewczynki nigdy, ani razu się nie poskarżyły. Wszystko znosiły z anielską wręcz cierpliwością. Walczyły dzielnie z przeciwnościami losu i niepowodzeniami, pokonały wiele trudności, przy których nie jeden stary by się poddał. Trzeba tu dodać,  że okres dorastania też im sprawy nie ułatwił. To przecież  tyle nowych emocji i wrażeń.

Ciągle jeszcze nie jest z górki. Jeszcze dużo pracy i wysiłku je czeka, ale jest coraz łatwiej to wszystko ogarniać, czują się coraz pewniej i spokojniej. Widzę to po ich buziach i zachowaniach.

Patrzę dziś na nich, na całą trójkę moich pociech, na mojego Męża, na nas wszystkich jako rodzinę i czuję się bardzo szczęśliwą kobietą.

Jako się rzekło, dopiero teraz po tych wszystkich wspólnie przeżytych trudach, niepokojach zaczynamy się docierać, zaczynamy wzajemnie rozumieć nasze uczucia i potrzeby. Zaczynamy doceniać znaczenie istnienia każdego z członków naszej małej paczki. Niby od samego początku wszytko między nami się układa dobrze, dogadujemy się wzajemnie, ale jednak potrzeba było trochę czasu, by zrozumieć pewne sprawy i by się z nimi uporać.

Pisałam wyżej o tym, że Mąż zabrał dzieciom mamę, ale to działa też w drugą stronę. Mąż musiał się pogodzić z tym, że jego żona nigdy nie będzie tylko jego, że będzie musiał się dzielić nią z jej córkami i ze swoim osobistym synem. To na pewno nie jest dla niego łatwe. Odnoszę wrażenie, że oni cały czas toczą ze sobą wojnę o prawa do mamy, bo i tata chciałby spędzać z żoną jak najwięcej czasu - w końcu po to się ma żony, i syn chciałby ją mieć na własność, na każde zawołanie,  i dziewczyny potrzebują z nią pogadać, pozwierzać się, poradzić, przytulić a czasem po prostu tak posiedzieć sobie z mamą.

Cholera, oni są wszyscy o siebie po trochu zazdrośni, rywalizują ze sobą o mamę. To się daje zauważyć na każdym kroku i nie ukrywam, że jest to dla mnie czasem trudny orzech do zgryzienia i chyba dla nas wszystkich. Każdy musi się uporać ze swoimi sprzecznymi uczuciami i muszę przyznać, że idzie nam coraz lepiej. Odczuwam, że nasze wszystkie wzajemne relacje ostatnio coraz bardziej się zacieśniają i ocieplają. Każdy wspólnie rozwiązany problem, każda pokonana przeszkoda, każdy mały sukces zbliżają  nas do siebie.

Życie nie jest łatwe, ale z taką rodziną chce się żyć, z taką rodziną jest wesoło i ciekawie.

Prawiezimowy tydzień za nami

Zmęczył mnie kolejny tydzień. Nie wiem, czy stara się robię, czy ki czort? Jest dziewiętnasta zaledwie a ja już ziewam, choć dziś pospałam do 9tej. Młody najwidoczniej też musiał być zmęczony, bo i on pospał dłużej niż zwykle, to znaczy do ósmej prawie. Świetnie. Szkoda tylko, że w naszym łóżku. Przez to my starzy nie mamy gdzie porządnie naszych kości rozprostować. I tak dobrze, że mamy szerokie łoże małżeńskie z prawdziwego zdarzenia a nie jakąś śmieszną wersalkę  czy temu podobny wynalazek. Tak w ogóle to się zastanawiam nie raz, jak to ludzie na tych wersalkach spali? Masakra jakaś. Sama spałam na wersalce za gówniarza, no ale ja spałam sama a nie z kimś. No nic. Dziecko śpiące z rodzicami to też masakra, ale gnojek się nie chce wyprowadzić póki co, w  każdym bądź razie nie na dłużej niż kilka godzin. Przez co mi cierpną wszystkie cztery łapy i w plecach łamie. Zaczęłam żreć magnez w dużych ilościach, bo hektolitry wypijanej kawy, stres i solidny wysiłek fizyczny zużywają więcej, niż ja jestem w stanie dostarczyć mojemu organizmowi z jedzeniem. Przeto jak w nocy zaczynają mnie łapać skurcze mięśni, po których rano nie mogę chodzić, to zdecydowanie najwyższa pora odwiedzić aptekę i kupić mega pakę mega mocnego magnezu i witaminy. Co też uczyniłam była jakiś czas temu, ale jeszcze nie zadziałało...

burza śnieżna 

W Belgii pojawił się incydent zimowy. Znaczy trochę przymroziło - nie jakieś tam wielkie mrozy, ale minus 4 przy wilgotności 85% to i tak zimno jak szlag jasny. Do tego od czasu do czasu pada śnieg lub deszcz ze śniegiem, który oczywiście zwykle się topi, zanim spadnie na ziemię, ale syf się robi. Wczoraj na ten przykład przez chwilę poczułam się jak w Polsce, gdy śmigałam rowerem od klienta do klienta. Bagatela 12 kilometrów, a tu nagle zaczęła się pierońska śnieżyca z bardzo porywistym wiatrem. Siekło tym mokrym śniegiem po pysku równo. Kurtka, rękawiczki i buty oczywiście przemokły. Gdy się jedzie do domu to pikuś - człowiek wskoczy zaraz w suche rzeczy, ale do roboty to już nie fajna sprawa. Weź zakładaj po paru godzinach te mokre, ohydne buty i ubrania. Brrrr.

Zima zimą, ale wczoraj to już miałam spore wątpliwości, czy skończę sprzątanie drugiego domu, bo plecy zaczęły się dopominać o odpoczynek. Doprawdy nie mam pojęcia, jak babki dają rady sprzątać po 40 godzin tygodniowo, bo ja gdy tylko muszę zrobić więcej niż 20 godzin w tygodniu - wymiękam. Znaczy moje plecy wymiękają mimo, że staram się zważać na ergonomię. Wczoraj znowu siedzenie bez oparcia było niemożliwe prawie. Dziś też szału nie ma. W związku z powyższym nasz dom w tym tygodniu nie zostanie posprzątany. W chlewiku zwanym powszechnie pokojem nastolatek jego właścicielki coś tam rano poczyniły w stronę udrożnienia przejścia z jednego końca na drugi i zrobienia miejsca na laptop i nowe przekąski na biurkach. Przed chwilą właśnie przemykała Młoda z miską suchych nesquików i rechocząc się zaklinała, by tylko się to nie wysypało, bo kto potem odróżni bobki Flafuni od bobków Nesquika :-) Smacznego!

Fluffy (Flafunia)

Odwożąc młodzież do akademii rysunku wstąpiliśmy po drodze do odzieżowego i obuwniczego, bo Młoda potrzebowała jeansów a Młody zapasowych butów. A póki są wyprzedaże to wiadomo dużo taniej. I muszę rzec po raz kolejny, iż nie mogę się nadziwić, jak bardzo się dzieci zmieniają wraz z dorastaniem.

Jeszcze nie dawno Młoda to był ciężki przypadek, jeśli idzie o zakupy. Nienawidziła chodzić do sklepów. Trzeba było drania siłą wlec, gdy potrzebowała butów czy ubrania. Potem przemocą te rzeczy próbować przymierzać. Kończyło się to zwykle kupieniem butów czy spodni za małych lub za dużych, bo pierwsze, jakie wcisnęła na nogę były "dobre". Najstarsza zawsze spokojnie i z namysłem wybierała.

A dziś? Poszliśmy po jeansy, ale przymierzyła kilka par różnych spodni, koszulek, bluzek i ostatecznie wyszła ze sklepu z dwoma marami portek i 2 bluzkami, do tego w obuwniczym jakieś pumy przygarnęła. Oczywiście wszystko przecenione o 40 - 70%, jak to na noworocznych wyprzedażach, więc czasem zapłaci się za torbę ubrań tyle co zwykle za jedną sztukę. Niesamowite jest jednak to, jak zmieniło się moje dziecko. Dziś jest prawdziwą dziewczyną - ogląda, wybiera, przymierza. Widzę, że zna się na markach i bieżących trendach i bardzo mi się to podoba.

Zauważam też, jak bardzo różnią się moje córki miedzy sobą także pod tym względem. Najstarsza ma zupełnie inny gust i inne podejście do tematu. Też wybiera, przymierza i lubi kupowanie, ale dokonuje zupełnie odmiennych wyborów niż siostra. Najstarsza nie zwraca tak bardzo uwagi na markę ani na modę - ona kalkuluje do czego jej to będzie pasować i czy jest w jej guście. A gusty mają całkiem inne. Młoda znalazła jedne brokatowe spodnie, do których zapałała miłością od pierwszego wejrzenia, ale niestety nie było już jej rozmiaru. Był za to rozmiar Najstarszej więc jej pokazałam - A fu, w życiu bym tego nie założyła! 

Jedyne co obydwu się podobało (tylko inne kolory) to koszulki ze zmieniającymi się obrazkami. Nawiasem mówiąc, gdyby nie młodzież, w życiu bym tego nie zauważyła, że jak się cekinowy obrazek pogłaska, to cekiny się odwrócą i utworzą inny obrazek. Całkiem sprytne :-) Najstarsza taką właśnie sobie wybrała:

foto pochodzi ze strony: http://www.c-and-a.com/

Fajnie jest kupować dzieciom ubrania i patrzeć, jak się cieszą i stroją. Samemu zwykle się tylko poogląda, czasem nawet coś przymierzy, ale i tak ostatecznie dobierze się jeszcze coś córce albo synowi, bo do szkoły, między ludzi idą, to i muszą jakoś wyglądać, a co tam my. Pewnie, jakby człowiek pracował w jakim biurze, to by się musiał stroić, ale do fizycznej roboty, najważniejsze żeby było ciepło i wygodnie, a na wyjście to wystarczy jedna kiecka i jedna par butów :-)

Nie, no sorry, kupiłam sobie paczkę majtasków (ładnych i mam nadzieję wygodnych), bo moim zdaniem fajnych majtek nigdy za wiele :-) 

A teraz idę delektować się ryżem na mleku, który sobie po południu uwarzyłam na kolacyjkę. Ten ryż na słodko łaził za mną już z tydzień, a najbardziej lubię zimny niomniom. Zimno to i jeść się chce.

zima w Belgii :-)

Polskie jedzonko na obczyźnie? Dzięki takim ludziom jest to możliwe.

Za czym tęsknią Polacy najbardziej za granicą? 

Poza dalszą i bliższą rodziną oraz przyjaciółmi rodakom najbardziej brakuje polskiego jedzenia. 

Każdy kraj ma bowiem swoją kuchnię, swoje przepisy i smaki, w każdym używa się innych produktów. Oczywiście w dzisiejszych wielce mobilnych czasach PRAWIE wszędzie można kupić PRAWIE wszystko, ale to PRAWIE właśnie robi różnicę. W belgijskich restauracjach czy sklepach  próżno raczej szukać polskich pierogów, czerwonego barszczyku, czy choćby polskiej szarlotki lub makowca. A często ma się właśnie na to smak. 

Smaki dzieciństwa

Początki jedzeniowe w obcym kraju są trudne - nie ma tego, co w Polsce, a to co jest smakuje często inaczej. Nawet jeśli ktoś jest otwarty na kuchenne nowości i lubi kosztować nowych smaków, to potrzeba trochę czasu na wytresowanie własnych kubków smakowych, żeby akceptowały to, co się na język wrzuca. No i od czasu do czasu jednak by człowiek podjadł coś swojskiego, znanego z dzieciństwa. Wielu rodaków wręcz w ogóle nie może się przyzwyczaić do obcego jedzenia.

I co z tym fantem zrobić? Można wozić z Polski półprodukty tonami i gotować, piec, kuchcić... Tylko hm, trzeba mieć czas...

A może  by tak znaleźć kogoś, kto nas poczęstuje od czasu do czasu swojskim jadłem? Mówicie, że niemożliwe? I tu się mylicie! Właśnie kogoś takiego chcę wam dziś przedstawić.

Dziś na moim blogu gości małżeństwo, które uwielbia stać przy garach. 

pomocnik kucharza

Gdy pies ci pomaga dokopać się do asfaltu, czyli za co nie lubię zimy

"Zima lubi dzieci najbardziej na świecie.

Dorośli mi mówią - Nie wierzę.

Dzieci roześmiane stawiają bałwana,

a dorośli stawiają kołnierze."

Ile prawdy kryje się w słowach tej piosenki dla dzieci, która kiedyś w moich dziecięcych czasach śpiewała Majka Jeżowska. 

Młode w drodze do przedszkola kilka lat temu w PL

Jako mały i trochę większy smrol uwielbiałam zimę. Pierwszy śnieg, nawet jeśli była to zaledwie z lekka przypudrowana trawa, wzbudzał wręcz euforię. Od razu trzeba było gnać na pole, by zobaczyć ten cud natury z bliska. (tak, u nas na Podkarpaciu godo się: "na pole" i wcale nie chodzi o to że idziemy do żniw czy orki :P)

Jak nawaliło tyle śniegu, że nie dało się przez tydzień do wsi wjechać ani z niej wyjechać, dla nas dzieci to była frajda niesamowita. 

Madzia na drzewie

Madzia na giga zaspie śniegu

Wyciągaliśmy narty, sanki, napychaliśmy worki po nawozach sianem i ciągnęliśmy to wszystko na najbliższą albo i dalszą górkę. Czasem i 2-3 km szliśmy z tym majdanem po zaspach by sobie pozjeżdżać. Testowaliśmy też jazdę na byle czym, czyli np plastikowych i metalowych miskach. Plastikowe zwykle się rozwalały po pierwszym skoku przez kretówkę. Metalowe za to sunęły jak szalone, ale lubiły wpadać w korkociąg i nie dawało się nimi sterować. 

Babcia kiedyś podrzuciła nam pomysł z nieckami - takie drewniane korytko, w którym drzewiej zarabiało się ciasto albo kąpało dzidziusie, no a nasza babcia zjeżdżała w nich z górki. Znaleźliśmy takie cuś w starym domu i dawaj na górkę. Sunęło nieźle i zabawa była przednia... przynajmniej do czasu, gdy niecka pękła na pół. Nieźle zjeżdżało się też na starej ceracie - ze stromej górki szła jak przeciąg... tylko zadek się okropnie obijał na nierównościach.

Wspominam, że największa radocha była ganiać po polu w śnieżycę, gdy padał gęsty śnieg, wiał silny wiatr i nie było widać dalej niż na metr. Po powrocie do domu policzki miały kolor dojrzałego czerwonego jabłka.

Poza zjeżdżaniem z górki świetne było też budowanie domków ze śniegu. Koło domu mieliśmy zwykle ogromne zaspy - wyższe niż my sami. 

Wtedy byłam już dorosła (moja siostra prawie), ale zaspy były nawet nawet :-)

Gdy w nich wykopaliśmy łopatami z boku dziury - czasem tata nam pomagał - mieliśmy domek na co najmniej kilka dni, dopóki nie zasypało od nowa lub nie zaczęło topnieć i się zapadać. Potrafiliśmy oboje z bratem pół dnia w tym śniegu przesiedzieć i się bawić. Nie przeszkadzało, że rękawiczki i kombinezon przemokły, że dłoni i twarzy się prawie nie czuło. Leżeliśmy w śniegu, turlaliśmy się, czasem oczywiście jedliśmy śnieg (doświadczenia z roztapianiem śniegu w szklance by zobaczyć jaka brudną wodę się otrzyma wcale a wcale nas przed tym nie powstrzymywały)

Niezłą zabawą było też zwalanie sopli z dachów. Niektóre miały i pół metra długości a grubsze były niż nasze ręce. Ale fajnie się tłukły przy spadaniu na zmrożoną ziemię.

No i jeszcze wojny na śnieżki i lepienie bałwanów. Gdy chodziliśmy już do średniej szkoły, za punkt honoru uznawaliśmy ulepienie chociaż jednego bałwana w ciągu zimy, ale nie bodaj jakiego, tylko takiego, którego resztki doczekają do pierwszych wiosennych kwiatów. 

Jak się robi takiego bałwana? 

Proste! Musi być mokry śnieg, nie żaden puch. Pierwszą kulę toczy się dotąd, dokąd 2 nastolatków będzie ją w stanie toczyć. Czyli powinna sięgać mniej więcej do pasa albo co najmniej do uda. Drugiej nie powinno dać się podnieść we dwóch (czy dwoje).  Na pierwszą kulę wtacza się drugą po desce. Trzecia musi być mniejsza, jak na bałwanią głowę przystało. Wkłada się ją na górę z jakiegoś podestu - skrzynia, pień itp. Kapeluszem u nas była zwykle wielka metalowa balia - wiaderko by na naszym bałwanie wyglądało jak kubeczek na naszej głowie, czyli bezsensu. Nasz bałwanek miał też zwykle wadę wzroku i brat wyspawał mu okulary z grubego drutu.... 

A ludzie mówili "że też wam się chciało..." Pewnie, że nam się chciało, wszak to świetna zabawa. Choć rozumiem, że wielu nastolatków wolało poświęcić swój cenny czas na oglądanie 150 odcinka serialu Pokolenia albo na próbowanie fajek w jakimś śmierdzącym przystanku autobusowym. Każdy robi to co lubi :-) My lubiliśmy się wygłupiać. Oj tam LUBILIŚMY... Ja lubię do dziś i jakby było dostatecznie dużo śniegu poszłabym robić bałwana razem z dziećmi albo i bez nich. Nie pogardziłabym też jazdą na worku po nawozach albo na sankach plastikach. Ostatnio jeździłam jak dziewczyny były małe, bo na białe szaleństwo nigdy nie jest za późno. Najlepsza pora na jazdę na sankach i workach oczywiście jest noc i wcale nie dlatego, żeby ludzie nie widzieli jak stara łupa się bawi, ale po ciemku jest większa radocha, bo nie widać, gdzie się jedzie.

A kuligi za traktorem? To był czad. Tata odpalał traktor, wydzieraliśmy stare konne sanie i przypinaliśmy je do traktora, a za nimi małe zwykłe sanki. Potem jechaliśmy po ciotkę i kuzynów, po drodze zabieraliśmy sąsiadów. Po drodze jeszcze czasem kilka przypadkowych osób się doczepiało. Śmiechu, wrażeń  i zabawy było co niemiara. A to się ktoś wywrócił, a to komuś się sznurek urwał i połowa kuligu została z tyłu, po czym pędzili na złamanie karku by się na nowo doczepić, a to ktoś spadł ze sanek. 

Teraz na Podkarpaciu modne są kuligi konne. Też fajne, ale to dla bardziej poukładanych ludzi. Prawdziwy świr na takim kuligu się nudzi jak mops. 

Kulig klasowy Najstarszej - kiedyś w PL 

No i jeszcze jest jeszcze jedna atrakcja zimowa, która wyjątkowo rzadko się zdarzała. Gdy zimą zaczynało padać, nam się marzyło, żeby to zamarzło, bo wtedy było by porządne lodowisko. Najlepiej żeby potem nie padał śnieg, bo zamiatanie lodowiska jest męczące.

Ostatni idealny rok, jaki pamiętam, był grudniu 2002. Wtedy urodziła się Najstarsza. Przez 2 tygodnie było po 20 stopni mrozu i zero śniegu. Lodowisko jak marzenie, ale niestety baba po cesarce nie mogła pójść na łyżwy i to nie było wcale fajne :-P 

W Belgii w każdym większym mieście mamy lodowisko i można iść bez problemu, ale my o takich atrakcjach mogliśmy tylko pomarzyć

Naturalne lodowisko na naszej łące koło domu - i moje rodzeństwo w akcji :-) 

Tak właśnie widzą zimę dzieci, młodzież, narciarze i inni miłośnicy śniegu, którzy MOGĄ ale NIE MUSZĄ.

Trochę... CAŁKIEM inaczej patrzy się na zimę, gdy się MUSI

musi zapalić w piecu, żeby było w domu ciepło

musi narąbać drzewa, że by było czym zapalić

musi kupić, węgiel lub zapłacić (dużo!) za prąd, gaz potrzebne do ogrzewania 

musi marznąć, bo nie ma pieniędzy na ogrzewanie

musi pójść po zakupy w zawieruchę lub w ślizgawicę

musi ogarnąć gospodarstwo

musi pójść do pracy lub szkoły

musi czekać na pociągi  lub (przeważnie spóźnione) autobusy

musi skrobać co rano szybę w samochodzie

musi odśnieżać drogę

musi iść przez zaspy kilka kilometrów

musi jechać rowerem po lodzie lub zaspach, czy w śnieżycę

musi zmieniać opony na zimowe

musi kupić buty, czapki, rękawiczki, buty, kurtki zimowe dla siebie i dzieci

musi myśleć o uszczelnianiu okien, drzwi

musi marznąć w pracy, bo nie każdy pracuje w dobrze ogrzewanym miejscu

...

gdy pies ci pomaga dokopać się do asfaltu

gdy mimo pomocy psa, nie dokopiesz się do asfaltu

W takich warunkach Madzia chodziła do szkoły i pracy (i tak, tu jest droga asfaltowa)

pług wirnikowy - jeden na całe Podparpacie

Powyższe problemy raczej rzadko zaprzątają głowę dzieci czy młodzieży, zaś dorosłych i owszem. I pewnie dlatego my dorośli zwykle nie przepadamy za zimą.

Nie zaprzeczam, że bardzo chętnie poszłabym dziś na sanki, na łyżwy, ulepiła bałwana, mimo że mam czterdziechę na karku, bo na dobrą zabawę człowiek nigdy nie jest za stary. 

Jednak wolę się obejść bez tych atrakcji, jeśli muszę przy tym akceptować takie rzeczy, jak marznięcie (zmarzluch jestem i dopiero 23 stopnie w domu mnie zadowala - choć w tym momencie mimo owych 23 na termometrze siedzę w polarze, wełnianych skarpetach i pod kocem), ubieranie tych wszystkich warstw ubrań przed wyjściem z domu i rozbierania się po przejechaniu 5 km, jazda po oblodzonej drodze, kiedy każde hamowanie kończy się obrotem o 180stopni, a często też zaliczeniem gleby, czyli rozbiciem dupska i podarciem portek oraz kurtki (o łokciach i kolanach nawet nie wspominam), marznięciem w oczekiwaniu na pociąg czy autobus, piekącymi dłońmi, którym mróz i wiatr szkodzi o wiele bardziej niż te wszystkie środki chemiczne w których paćkam się na co dzień

za tą zaspą po lewej stoi dom, w którym mieszkałam 35 lat

jak się jest młodym to i na bosaka po śniegu można biegać :-)

Belgia - ku mojej wielkiej radości, której dzieci zdecydowanie nie podzielają) jest krajem, gdzie zima, jaką poznałam w Polsce, się nie zdarza. Skutek jest taki, że jak przychodzi kilka dni zimopodobnych, ludzie mają wiele problemów.

Teraz właśnie tak troszkę zimą powiało i TRAGEDIA!!!

Z powodu braku prawdziwych zim, rzadko kto się fatyguje zakładaniem opon zimowych. Więc jak troszkę podmrozi lub podśnieży na drogach zaczyna się hard core.
Większość ludzi jeździ powolutku, wielu zostawia samochód pod domem i przesiada się na transport publiczny, a ci co mają trochę mniej wyobraźni jeżdżą potem poobijanymi samochodami :-)

Belgowie nie mogą uwierzyć, że ktoś może przeżyć temperaturę minus 25 stopni, bo tu minus 10 to już niezły mróz. Jednak trzeba w tym miejscu wspomnieć, że przy takiej wilgotności powietrza faktycznie mogło by to być śmiertelne. Wczoraj na ten przykład było tylko minus 4 stopnie rano, ale mnie się wydawało że jest z 10 mrozu. Ale cóż przy wilgotności powietrza 85% wydaje się o wiele zimniej.

My też jesteśmy do zimy nie przygotowani kompletnie. Dziś troszkę poprószyło śniegiem i Młody rano chciał pędzić pomacać śnieg. Dopiero wtedy skonstatowaliśmy, że nie ma mu co dać do ubrania na tę okoliczność:
- Nie ma butów zimowych. Bo po co mu buty zimowe? w szkole są raczej niezbyt praktyczne, bo przecież w Belgii nie zmienia się obuwia, a siedzenie 8 godzin w ocieplanych butach nie jest zbyt dobre dla zdrowia. Ma tylko adidasy i kalosze.
- Nie ma kombinezonu. Bo po co kombinezon, jak tu nie ma śniegu?
- Nie ma grubych rękawic. Bo po co grube rękawice, skoro nie ma zimy?

namiastka zimy w Belgii :-) 

Myślałam nawet o wyprawie na sanki w Ardeny, ale:
- nie mamy opon zimowych (znaczy mamy z poprzedniego sezonu i to funkiel nówka, ale na Zafirkę nie pasują)
- nie mamy kombinezonów ani butów zimowych (na obcasach raczej na sanki się nie nadadzą)
- nie mamy grubych rękawic
- nie mamy sanek, nart  ani niczego innego na czym można zjeżdżać z górki

Postanowiliśmy się, że w lecie skompletujemy wszystkie gadżety z oponami zimowymi włącznie. Póki co pozostaje nam basen i ewentualnie lodowisko :-)

Choć lodowiska to mam dość po minionym tygodniu. We wtorek na drodze mieliśmy tak zwaną szklaneczkę, czyli istne lodowisko. Miałam do przejechania 10 km w jedną stronę, więc wyszłam 10 minut wcześniej niż zwykle, biorąc poprawkę na wolną jazdę i ewentualne wywrotki. Dojechałam bez szwanku, ale w jednym miejscu było cieplutko, aż mi całe plecy  ścierpły. Sunęłam jak szalona jakieś 7 km/h, czyli ślimaki mnie wyprzedzały, ale jak zobaczyłam na skrzyżowaniu z prawej auto (a tam NIGDY nic nie jeździ!) to miałam przez dobre kilka nanosekund zagwozdkę, co zrobić z tym fantem. Każdy kto jeździł kiedykolwiek rowerem po lodzie, wie że dopóki się jedzie, to można i 30 na godzinę popylać, ale użycie hamulca w 99% kończy się glebą. Jedyna słuszne hamowanie to butami, a ja jeżdżę ostatnio męskim rowerem z ramą, bo tylko taki mi się ostał. Droga hamowania butami przy prędkości pieszego to jakieś 50m - gdyby kogo interesowało. Udało mi się wyhamować przed dołami w asfalcie i przed skrzyżowaniem, co prawda około 100 stopni w stosunku do pierwotnego kierunku jazdy, ale wciąż na nogach a nie na dupie. Cieplutko jednak się zrobiło, a tu jeszcze 7 kilometrów było do celu. Na szczęście po 2 następnych się okazało, że tam już solniczki rano przejechały i lód był tylko w niektórych miejscach. Spóźniłam się tylko 5 minut. Uff!
Za to po robocie oddałyśmy się z koleżanką wielkiemu nicnierobieniu. Znaczy robiłyśmy ...kawy, herbaty, żarłyśmy ciasteczka i przedyskutowałyśmy trochę ważnych dla ludzkości spraw typu: Dlaczego zawodowa sprzątaczka musi mieć bałagan w domu? Dlaczego nieistniejącego mejla nie da się wysłać smsem? Co facet wie o dziurach? I wiele wiele innych aspektów życia codziennego, o których we dwie mogłybyśmy niezłe epopeje napisać i pewnie kiedyś się za to zabierzemy :-)

Ludzie z pasją - jak pokonać swoje słabości.

Nowy rok nastał. Najwyższa pora przedstawić Wam kolejnych rodaków z wielce interesującymi pomysłami na spędzanie czasu wolnego i nie tylko.

Dziś opowiem wam o Ewelinie, która mieszka w Belgii pod Antwerpią już ponad 11 lat, a przyjechała tu z Kraśnika. Wcześniej mieszkała zaś w małej, pięknej miejscowości Leszczyna. 

Ewelina zarabia na życie tak samo jak ja i wiele innych kobiet - jako pomoc domowa. W międzyczasie próbowała też innej pracy, jednak doszła do wniosku, że praca na sprzątaniu to świetna sprawa, bo człowiek sam sobie ustala tempo, metodykę i organizację roboty, nie musząc przy tym użerać się z nie zawsze fajnymi współpracownikami.

Dziś Ewelina jest pełnoprawnym obywatelem Belgii, którą uważa za swój dom. Do Polski nie planuje wracać, bo nic tam nie ma swojego. Bardzo dużo pracy włożyła w naukę języka i to głównie we własnym zakresie, bowiem w szkole zrobiła tylko 3 semestry. Potem uczyła się sama w domu korzystając ze słownika, czytając gazety i słuchając radia. Z Belgami - jak mówi - specjalnie się nie przyjaźni, ale głównie dlatego, że ogólnie nie przepada za spotkaniami towarzyskimi, zresztą nie ma na nie za bardzo czasu, bo praca i hobby zajmują jej każdą minutę.

Mój dzisiejszy gość  postanowił opowiedzieć mi historię swojej przemiany i walki ze słabościami, z nadzieją że być może kogoś to zmotywuje do pracy nad sobą.

Ewelina opowiada, że

Możesz spać dalej, jak tylko usmażysz naleśniki i zobaczysz śnieg

Nie chce mi się pisać, ale nie mam na dziś żadnego sensownego planu, więc czymś trzeba się zająć.

Od kilku dni bolą mnie plecy i chyba najwyższa pora w końcu wybrać się do tego znachorologa, do którego wybieram się od 4 lat i nadal się nie złożyło. Ale już mam postanowienie noworoczne,  że w tym tygodniu zadzwonię do jakiegoś i się umówię na wizytę.

Wczoraj całą noc mi się śniło, że bolą mnie plecy. Dlaczego? Bo mnie bolały! Przez to po 8 godzinach wstaję niewyspana i wkurzona. Siedzieć źle, leżeć źle, stać jeszcze gorzej... Bez sensu.

Dziś rano jednak postanowiłam poleżeć w łóżku znowu do 9tej mimo  uczucia powolnego odpadania d... od reszty ciała. No ale pech chciał, że w nocy poprószył śnieg. W sensie że POPRÓSZYŁ - nie że napadało! Ot dwa płatki na krzyż. Nadal widać trawę i kamienie, ale...

- MAMA! ŚNIEG SPADŁ! - zaryczał jakiś straszny potwór nad moją głową.

- Super, ale mogę jeszcze pospać chwilę? - wymamrotałam pytanie retoryczne

- Tak, ale zrobisz mi naleśniki na śniadanie? Bo jestem głodny. - odpowiedział potwór naleśnikowy.

No ale dobrze, że wstałam i usmażyłam te naleśniki, bo teraz mamy gotowy obiad dla dzieci... dla nas jest wczorajszy do odgrzania.

Poza tym dziś mam dzień tumizwisizmu i nic z tym nie poradzi. Leżosiedzę na kanapie z poduszką pod obolałym częściem pleców i z kołdrą w postaci laptopa na brzuchu i piszę te głupoty na blogu.

Przez dwa dni robiłam zadanie z niderlandzkiego. Nie, żeby jakieś trudne było, ale jakoś nie mogłam ogarnąć tematu ekologii. No bo weź, ferie a tu zadanie domowe. Pff. Stwierdziłam ponadto , że jestem za stara na takie tematy i za dużo wiem o realiach tego świata, by przekonywająco prawić na temat jego ratowania w takiej czy innej dziedzinie. Już dawno doszłam do wniosku, że jednostka może całe nic w takich kwestiach jak ekologia, głód, wojny itp, bo zbyt duże pieniądze w to wchodzą i żadna korporacja ani żaden rząd  nie ma interesu w poprawie stanów tych rzeczy, raczej wprost przeciwnie. 

Jednak zadanie to zadanie - chcesz czy nie chcesz, trzeba je zrobić.

Mieliśmy przygotować dwuminutowe wideo, w którym przedstawiamy własny projekt ustawy, która w ciągu 2 lat zmniejszyła by wkład Belgii w niszczenie Ziemi. Takie pitu pitu. Nie ukrywam, że wolę tematy gdzie bardziej można się pobawić w wodolejstwo, bo mogę pójść na żywioł bez przygotowania, ale z drugiej strony doceniam takie, które wymagają ode mnie zagłębienia się w temat, gdyż dzięki temu uczę się wielu nowych słów, a często też - jak było właśnie w tym wypadku - poszerzam swoją wiedzę na temat Belgii. A o to w tym kursie chodzi :-) 

 Dwa dni czytałam i oglądałam filmy na temat ekologii i ochrony środowiska, bo raczej ciężko wymyślić coś nowego nie wiedząc, co jest stare :-) To jednak mnie znudziło tak, że gdy już wymyśliłam, co mogę zaproponować, to dobre chęci niemal całkowicie mnie opuściły. Ostatecznie nagrałam swoją wypowiedź, że tak powiem na odpier... i czym prędzej ją wysłałam mejlem do nauczyciela, żeby mnie przypadkiem nie kusiło dziś tego poprawiać. No bo bez przesady :-P Okazało się, że moja wypowiedź trwała dokładnie 2 minuty i 3 sekundy - jak w pysk strzelił :-) 

Mam nadzieję, że następny temat będzie ciekawszy niż segregowanie śmieci i oszczędzanie wody :-)

Tymczasem jutro trzeba wracać do roboty. Też z jednej strony niby się nie chce, ale z drugiej już nie umiem siedzieć w domu, szczególnie o takiej porze roku. Co innego latem - można gdzieś połazić, pojechać, posiedzieć w słońcu, pogrzebać w kwiatkach. Teraz beznadzieja - zimno, ciemno, a do tego to  irytujące nieprzyjemne mrowienie w plecach - ani siedzieć, ani leżeć, ani tym bardziej stać. 

Młode też się nudzą, wszystkie trzy, bo ileż można grać na kompie, bawić się z królikiem, jeść słodycze - nie ma nic gorszego, niż brak konstruktywnego zajęcia. Młody już sam siebie przechodzi i cały czas głowę zawraca. Zanim nasmażyłam rano naleśników, on obszedł z tatą z chlebem do koników i wymacał śnieg w całej okolicy. Potem musieliśmy całą rodziną chodzić oglądać nową architekturę, jaką wybudował w swoim pokoju, graliśmy w memory i 4 w rzędzie, a on obrażał się za każdym razem, bo albo przegrał, albo ktoś mu zwrócił uwagę, że nie jego kolej. Rozmawialiśmy też z babcią przez skype...

 Cholera jasna, przechodzi jakiś dziwny etap teraz. Znaczy Młody, nie babcia... Nie pamiętam, żeby dziewczyny taki miały, ale możliwe że mnie pamięć zawodzi.  Domaga się uwagi 24 godziny na dobę - to raz. Dwa - nie chce spać w swoim pokoju. Trzy - obraża się, płacze, drze lub rzuca wszystkim z byle powodu. Przegrał - płacze. Nie wszedł pierwszy do domu - wyje. Ktoś zjadł ostatnie ciastko z pudełka - lament. W lodówce nie ma bananowego jogurtu, tylko 10 innych smaków - foch. Klocki się nie sczepiły jak chciał - wylatują z wielkim hukiem w powietrze. Tata odmawia wspólnej zabawy - "nie kocham cię już!". Uch! Każde dziecko przechodzi  różne upierdliwe dla rodziców etapy, większość z nich cała Trójca zaliczyła po kolei w adekwatnym wieku. Każde miało np okres "ja sam/a" albo okres "cokolwiek by od ciebie chcieli, zawsze bądź przeciw". Był też czas "bez mamy żyć nie mogę", kiedy to matka nawet do wuceta szła z asystą. 

Już przy Najstarszej nauczyłam się, że każdy z tych okresów trzeba przeczekać, bo one są naturalne  w rozwoju każdego dziecka. Jednak inaczej wygląda przeczekiwanie gdy się ma 25 lat a inaczej, gdy ma się 40, inaczej przy pierwszym dziecku, inaczej przy trzecim, gdy to pierwsze już prawie dorosłe jest. Niestety cierpliwość i tolerancja rodzica jest odwrotnie proporcjonalna do jego wieku i stażu w rodzicielstwie. Dlatego CZASEM mam zwyczajnie dość bycia mamą przedszkolaka, który mimo całej swojej ogromnej słodyczy i wielkiej samodzielności, ciągle jeszcze jest ZA MAŁY na wiele rzeczy.

 Są momenty, że nawet przytulanie budzi we mnie irytację, nad którą muszę panować. No, dziwne to i kilka lat temu pomyślałabym zapewne, że matka która tak mówi, jest nienormalna chyba. No cóż, punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Dziś wkurza mnie, gdy Młody co pół godziny przychodzi się przytulać, szczególnie, gdy akurat zarabiam ciasto, czytam coś, rozmawiam przez telefon albo próbuję zapisać swoje myśli, zanim mi umkną. Nie jestem też zachwycona, gdy nie mogę sobie do woli dyskutować z małżonkiem, córkami czy koleżanką, bo Młody coś chce.  Nie mogę się też doczekać kiedy draniuś wreszcie dorośnie do swojego pokoju na tyle, by ani nie zasypiać w naszym łóżku, ani nie wracać do niego po 1-2 godzinach po odtransportowaniu do swojego apartamentu. Pod tym względem jest wyjątkowo upierdliwy i niereformowalny. Już kilka razy udało nam się dojść do etapu, gdy zaczął zasypiać w swoim łóżku, gdy wystarczyło mu tam poczytać bajkę i poprzytulać na dobranoc lub pobawić się maskotkami, po czym kazał gasić księżyc (lampka nocna) i nawet wypędzał mnie do swojej sypialni, a sam zasypiał bez problemów i spał do rana. Jednak wystarczyło, że nagle złapał katar (latem alergia na pyłki) albo inne choróbsko się przyplątało i nie mogąc dobrze, spokojnie spać - przychodził do nas. Po wyzdrowieniu znowu trzeba było go przyuczać do własnego łóżka. Teraz jednak całkiem się coś potentegowało i wcale nie chce spać u siebie. To mówi, że się boi, to znowu stwierdza, że łóżko ma za niskie. Już z wieczora zapowiada ostro, by go nie odnosić, bo nie chce być sam. Rano zaś albo w środku nocy, czasem i przed północą przychodzi z wielkimi pretensjami "KTO MNIE ODNIÓSŁ?! NO KTO? Mówiłem, żebyście mnie nie odnosili. Nie lubię Was już! Mamo przytul mnie. Tato daj mi całuska"

 Czasem na hecnych tekstach się nie kończy. Często jest płacz i rozpacz. Nie wiadomo, jak reagować, bo nie do końca wiem, czy to fanaberia przedszkolaka, jakich wszak mu nie brakuje, czy też faktyczny strach przed samotnością. Młoda przecież jest dużo starsza, a boi się być sama i boi się ciemności. Tak miała zawsze odkąd pamiętam. Nawet do kiosku, który widać było z okna, czy śmietnika nie mogłam wyjść, gdy w domu nie było chociażby siostrzyczki, czy koleżanki, bo wpadała w panikę. Dziś widzę, że próbuje pokonać tę fobię i czasem zostaje sama w domu, choć woli zostawać z kimś, nawet z braciszkiem. No i drzwi muszą pozostać otwarte, gdy jest sama. Można się śmiać, ale to jest poważny problem dla dziecka, nawet dla nastolatki. Dlatego właśnie nie naciskamy na Młodego, by spał sam, bo może też faktycznie się boi. Próbujemy cierpliwie czekać, aż dorośnie do etapu, w którym spanie z rodzicami jest obciachowe i się wyprowadzi do swojego pokoju. 

Jednak o ile przebywanie z dzieckiem do trzech lat 24 godziny na dobę jest dla mamy czymś naturalnym i oczywistym, tak w przypadku starszej pociechy już nie koniecznie. Powoli zaczyna irytować, i ta irytacja rośnie z każdym miesiącem, bo matka też człowiek i czasem potrzebuje trochę pobyć sam na sam ze swoim mężem, choćby po to by obejrzeć sobie razem w spokoju dobry film inny niż Król Lew czy Minionki, a który przedszkolaki nie za bardzo oglądać mogą. O przyjemniejszych rzeczach to już nawet nie wspominam. Jak żyć, Panie? Jak żyć? 

Świąteczne wycieczki (Leuven, Middeburg)

Naszą tradycją rodzinną stało się nocne wycieczkowanie po kolacji wigilijnej, zdmuchnięciu świeczek na torcie i rozpakowaniu podarków.
W tym roku pojechaliśmy zobaczyć, jak wygląda Leuven nocą w czasie Bożego Narodzenia.
Podobało nam się. Ratusz oświetlony lampami zmieniającymi kolory. Pod ratuszem ładna szopka z żywymi owieczkami oraz różne inne interesujące dekoracje. Ogólnie centrum wygląda bardzo ładnie. Wyraźnie widać klimat świąteczny. Trochę za późno się wybraliśmy (nie sprawdziłam tego w necie niestety), bo jak dotarliśmy do Leuven to już było połowę Mszy, więc tylko zajrzeliśmy do kościoła. Tutaj - podobnie jak w niektórych kościołach w Polsce - Msze są trochę wcześniej przed północą, nawet dużo wczesniej, bo o 18:00 czy 20:00. Okazuje się, że - wbrew temu co się słyszy - całkiem sporo ludzi chodzi do kościoła w święta. Na pewno nie tyle co w Polsce, jednak wczoraj w Leuven kościół był pełny. Dziś byliśmy w Holandii w Middelburgu i zauważyliśmy tłumy ludzi zmierzających całymi rodzinami w jednym kierunku. Okazało się, że idą pieszo i jadą na rowerach do kościoła właśnie....

Jednak miałam pokazać wam, co widzieliśmy w tych dwóch miastach, a nie snuć refleksje na temat chodzenia do kościoła. O tym będzie innym razem.

A teraz pora na zdjęcia.

Jeszcze tylko jeden dzień

Wczoraj Młody obudził mnie o 6.30 (gdy mogłam spać do 7.00 bo dzieci nie szły do szkoły), by mnie poinformować, że do dnia otwierania prezentów zostało tylko 2 dni! Oczywiście uprzednio był na dole w salonie to sprawdzić w swoim kalendarzu... 

Dlaczego dzieci, gdy trzeba wstawać do szkoły, śpią, a gdy można spać - wstają o świcie? 

szopka pod ratuszem w Mechelen

A ja miałam wczoraj jeden z bardziej męczących dni. Dobrze, że M-jak-Mąż miał urlop i postanowił zostać moim osobistym taksówkarzem, bo nie dała bym rady wyrobić się w czasoprzestrzeni. Pracowałam wczoraj wyjątkowo (święta komplikują życie) u dwóch klientów, którzy mieszkają jakieś 15 km od siebie. M zawiózł mnie rano do pierwszego domu, potem przyjechał po mnie i zawiózł do drugiego, potem przewiózł mnie z kolei na stację, skąd pojechałam do Mechelen na lekcje, w końcu o 23 odebrał mnie ze stacji i przywiózł wreszcie do domu.

Takie dni przypominają mi, że ja nie mogę pracować na cały etat, nawet żebym nie wiem jak bardzo chciała, bo mam jeszcze co innego na głowie poza pracą.

Tak sobie myślę nie raz, latając z odkurzaczem, czy inną tam miotłą po czyimś domu, że będąc przez 5 lat bezrobotną i mogąc się skupić tylko i wyłącznie na domowych obowiązkach, zauważyłam, że w domu to jednak jest sporo pracy. Jest tyle roboty, że będąc cały dzień w domu, ma się ciągle zajęcie. Sprzątanie, mycie okien, pranie, prasowanie, porządki w szafach i pod szafami, gotowanie, zakupy, mycie garów, mycie dzieci, pilnowanie dzieci, pomaganie im w lekcjach, koszenie trwanika, sadzenie kwiatków... Nie można narzekać na nudę. Do tego nikt nawet centa za tą robotę nie zapłaci ani urlopu od niej nie ma, do tego kobieta często słyszy, że "tylko w domu SIEDZI". 

Dlatego ja nie siedzę w domu, bo tam jest za dużo roboty!

Teraz jednak pytanie główne... 

Jak ta kobieta pójdzie do pracy, to kto przejmuje te wszystkie obowiązki? 

Czy one przestają istnieć z tej okazji? 

Czy też może same się nagle zaczynają robić? 

Niestety żadna z tych opcji. Po prostu zwyczajnie trzeba zacząć zagęszczać ruchy i tyle. Powyższe czynności trzeba zrobić zwyczajnie po powrocie z pracy i w końcu pojąć, że niedziela to dzień jak każdy inny i serio niebo nie zrobi się zielone jak nastawisz w ten dzień pranie ani ptaki nie zaczną się doić jak wykosisz trawnik czy poodkurzasz sypialnie, gdy w sobotę braknie ci dnia. Oczywiście ja tam wolę w niedzielę trochę odpocząć, ale też wolę mieć więcej pieniędzy niż mniej, dlatego jest różnie :-)  Natomiast jak ta kobieta ma na tyle nie po kolei w głowie, by do tego jeszcze się uczyć i udzielać społecznie, to czasem pada na ryj i musi walczyć rano by zwlec się o 6.30 z wyra, a czasem nawet musi chwilę szukać po sypialni swojego uśmiechu, by wyjść do ludzi (w tym własnego potomstwa i lustra) z uśmiechniętym pyskiem, bo ludzie (w tym własne potomstwo i lustro) nie lubią oglądać samych ponurych mord całe dnie i ktoś musi dać przykład i otuchę ludziom (w tym własnemu potomstwu i sobie samej).

Ale dość tego fizolowania...

Dziś miałam wreszcie wolne, tyle że zaraz po południu wywiadówki u dziewczyn, a to mi trochę rozwaliło dzień. Upiekłam jednak chleb i makowce oraz zrobiłam tort dla jutrzejszej solenizantki. Ta zażyczyła sobie śmietanowy z galaretkami. Dobrze, że obie dziewczyny w tym roku wybrały najłatwiejsze opcje z możliwych. Najprostsze a zarazem najlepsze torciki. 

tym razem upiekłam duży bochen, bo małe za szybko się kończą

W czasie wyrastania naszych ciast drożdżowych obskoczyłyśmy do naszego doktora, bo Młoda jak zwykle miała problemy z brzuchem. Dlaczego "jak zwykle"? Ano od urodzenia dziecię me borykało się z zaparciami przez mniej więcej 9 lat. Potem się trochę uregulowało, ale nie całkiem jeszcze. Gdy była dzidziusiem to nawet lekarz się dziwił, bo niemowlaki karmione piersią ponoć nie powinny mieć zaparć. Młoda jednak - jak na członka naszej rodziny przystało - musi być oryginałem jakich świat nie nosił dotąd. 

W międzyczasie zaliczyła salmonellę, kilka infekcji dróg moczowych oraz ból brzucha okołostresowy a od niedawna do problemów brzucha dołączył ból podczas miesiączkowania. No i weź tu żyj człowieku, jak wiecznie boli cię brzuszek. 

Teraz były egzaminy na koniec trymestru. Tutaj to wszyscy przeżywają, jak w PL testy na koniec 6 klasy czy tam gimnazjum. Tyle, że proeven (nl. próby) są na koniec każdego trymestru w szkole średniej, tj 3 razy do roku. Pisze się tylko z najważniejszych przedmiotów. Dziennie jest jeden test lub dwa. U nas trwały 4 dni po 2 testy, w innych szkołach 2 tygodnie, bo niektóre przedmioty jak podzielone były na dwa etapy (np z matmy osobno geometria, osobno rachunki). Młoda też przeżywała i nie mogła spać. Spała przy zapalonym świetle i narzekała na ból brzucha. Były momenty, że prosiła o nurofen, bo tak bolało. Na egzaminie też miała przekichane. Jak nie zapanuje w końcu nad tym stresem, to będzie mieć ciężko w szkole. Jednak egzaminy skończyły się w poniedziałek, a tej nocy znowu bolał ją brzuch i do tego pojawiła się gorączka... Z racji, że święta poszliśmy do doktora, ale stwierdził, że to jednak stres, który nasila też jej stałe problemy z jelitami, a gorączka jednorazowa najpewniej z tym wszystkim nie ma nic wspólnego, ot taki pech. Dał jakieś pigułki na poprawę pracy jelit i zobaczymy czy pomogą.

Póki co zaczęły się ferie. Ja też będę mieć kilka dni wolnych, nie ciągiem, ale zawsze coś; więc będziemy odpoczywać. Jutro trzeba nagotować jedzenia, żeby było co przegryzać przez najbliższe dni i nie trzeba było nic robić wiele. 

Poza jedzeniem mamy w planach jakieś drobne zwiedzanie. Jak się uda, to pochwalę się na pewno kilkoma zdjęciami, bo ja bez tego żyć nie mogę. Jak lubicie moje smartfonowe fotki, zaglądajcie na Instagram od czasu do czasu (nie trzeba mieć tam konta, by z niego korzystać - dodajmy gwoli ścisłości).

https://www.instagram.com/belgianasznowydom/

Ja zaś idę się wyspać za cały tydzień, choć jestem pewna, że jutro rano zostanę obudzona, by dowiedzieć się, że to jest ten dzień, w którym będziemy odpakowywać prezenty i zapalać świeczki na torcie, i jeść czerwoną zupę - nie koniecznie w takiej kolejności...

jedna z szopek przydrożnych w naszej wsi

Życzę Wam na tę okoliczność wiele spokoju, zdrowia, serdeczności, radości (nie tylko z odpakowywania prezentów). 

Niech choć na te kilka dni umilkną spory i waśnie, byśmy się wszyscy mogli cieszyć chwilami spędzonymi z najbliższymi, choćby to były chwile rozmów przez telefon czy skype.

Wesołych Świąt! 

🎄

Czekanie jest trudne

W końcu przestawiłam choinkę na miejsce docelowe i wyłożyłam pierwsze prezenty. Młody wrócił ze szkoły i od razu zauważył, co jest pod choinką.
- To był Mikołaj, czy ty kupiłaś?
- No ja, bo na święta to sami kupujemy prezenty dla tych, których lubimy.
- Aha. A kiedy będziemy je odpakowywać?
- W święta. Zjemy wigilijną kolację i dopiero wtedy.
- Będziemy jeść czerwoną zupę?
- Pewnie tak...
- A ile to dni?
- Masz przecież swój kalendarz. Tam, gdzie tort - tam jest wigilia, bo to są też urodziny twojej siostrzyczki. Policz sobie. - Młody biegnie do swojego kalendarza, przypomina sobie, że nie skreślił dnia rano, skreśla i liczy... -  Een, twee, dree.... acht. Osiem to dużo. Ja nie chcę tak długo czekać! Mogę otworzyć teraz?
- Nie, nie możesz.
- A który jest mój?

Po uzyskaniu informacji, zaczyna obmacywać prezenty i zgadywać, co też tam może być w środku.
Po kilku minutach znowu się pyta, czy może otworzyć i oświadcza, że nie chce tak długo czekać.

Na szczęście wczoraj był u nas winterhappening i poszliśmy wieczorem powozić się na karuzelach. Młody miał darmowe bilety ze szkoły i się wybawił. Ku wielkiej swojej radości spotkał tam większość klasowych kolegów i koleżanek. Łowił też kaczuszki i wygrał autko. Potem jeszcze upatrzył na jednym stoisku maskotki pieski z Psiego Patrolu, który to film uwielbia. Gdy już prawie udało mi sie go przekonać, że takie wielkie maskotki nijak nie pasują do jego zestawu, właścicielka stoiska powiedziała, że one śpiewają i chodzą, po czym zaprezentowała, jak to działa... Sprzedawcy potrafią wesprzeć matkę w takiej sytuacji. Jestem wdzięczna za tego Marschalla, którego wybrał sobie Młody. Dziś przez cały dzień słuchaliśmy "paw patrol, paw patrol....". Zabawka ma tak głośny dźwięk, że nawet jak Młody poszedł z nią do swojego pokoju na górę i zamknął drzwi, ciągle słyszeliśmy paw patrol paw patrol...

Poza tym Młody co jakiś czas (srednio raz na godzinę) każdemu z osobna i wszystkim po kolei oświadcza, że jest już dużym chłopcem i będzie czekał na otwarcie prezentów do wigilii.

Dziewczyny mają swoją choinkę, ale właśnie przeniosły prezenty od siebie pod naszą choinkę, bo Fluffy też chciała wiedzieć, co zawierają, a królik nie daje się tak łatwo przekonywać do czekania na święta ;-)

Gdy Polacy wstydzą się mówić po polsku

W dziale  TO MY POLACY zamieszczam przypadkowe rozmowy rodaków zasłyszane (także przez moich czytelników)  przypadkiem na ulicy, w metrze, pociągu.... 

Od niektórych skarpetki się filcują...

Miejsce: Gdzieś w Belgii u bram pewnej szkoły podstawowej
Czas: godzina 15:30


- Mamo, czekaj... - zawołała po polsku kilkulatka.
- Cicho! - wysyczała w odpowiedzi mama
- Mamo, patrz!
- CICHO! - wysyczała matka po raz drugi
- Mamuś, no ale popatrz..
- No kurwa, zamknij się, mówię!

Grudniowy sezon prezentowo-imprezowy

Tyle się mi zajęć nazbierało w ostatnich dniach, że nie było czasu siąść na dupie i spisać cotygodniowego sprawozdania w pamiętniku, czy jak kto woli na blogu. Teraz też nie mam czasu, ale bolą mnie plecy i sobie postanowiłam trochę posiedzieć przy kompie zamiast dokończać sprzątanie domu.

Co się działo w ciągu ostatnich dwóch tygodni? DUŻO!

W zeszłym tygodniu mąż miał imprezę w pracy, na której byliśmy obydwoje  wraz z Młodym. Było to święto świętego Eligiusza (Sint Elooi) patrona m.in. złotników, metalowców, weterynarzy i koniarzy. Miałam więc okazję poznać kolejnych kolegów męża. Był to bardzo przyjemnie spędzony wieczór - dobre wino, pyszne jedzenie, muzyka, sympatyczni, weseli ludzie. Wróciliśmy do domu trochę przed północą. Młody pierwszy raz był tak późno poza domem, prawie zasypiał na stojąco, ale bardzo mu się podobało, bo po pierwsze miał do zabawy rówieśnika, a po drugie impreza odbywała się w klimatycznej sali przy szkółce jeździeckiej, z widokiem na oświetlone pomieszczenie, gdzie młodzież jeździła na koniach i kucykach. Młody miłośnik koników  przesiedział sporo czasu z nosem przy szybie.

Następnego dnia byliśmy na spotkaniu z Mikołajem w bibliotece. Młody razem z innymi maluchami najpierw zrobił sobie szaszłyka z owoców, dał się zmienić w tygryska, potem spotkał się z autorką książek dla dzieci, a w końcu odebrał od Sinterklaasa worek ze słodyczami. Bardzo sympatycznie spędzony czas. Imprezy organizowane w tutejszej bibliotece publicznej wyglądają bardzo podobnie jak w tej w PL,  w której kiedyś pracowałam. O innych podobieństwach i różnicach pomiędzy tymi placówkami napiszę za jakiś czas. Na razie się przyglądam i zbieram informacje. W międzyczasie naprawiłam im poniszczone książki, która zalegały w magazynie. Zostało mi jeszcze tylko kilkadziesiąt komiksów do zszycia, ale myślę że w przyszłym tygodniu się z tym uporam. Zszywa się je tu dużym zszywaczem, do którego można zakładać zszywki różnej wielkości. Po czym grzbiet okleja się mocną  taśmą tekstylną. Nie jest to jakaś nowoczesna metoda, ale jak mówią inni belgijscy naprawiacze książek - póki co lepszej doraźnej  (i taniej) metody nie odkryto. Inne "rozsypane" książki skleja się bindownicą. Metoda szybka, wygodna i książki nadal ładnie wyglądają. Spodobały mi się natomiast taśmy samoprzylepne, które tu pierwszy raz używałam. Sprawdzałam, czy są w PL i są, ale kosztują 50-100 zeta za rolkę więc wątpię czy dużo bibliotek je używa. Są to taśmy papierowe - cieniutkie do sklejania rozerwanych kartek, których nie widać po przyklejeniu oraz trochę grubsze do przyklejania pojedynczych wypadniętych kartek. Główna ich zaleta - nie zmieniają koloru po jakimś czasie i zawsze można je odkleić po  lekkim ogrzaniu. Poza tym są taśmy tekstylne - grube do klejenia grzbietów i cienkie (coś jak lepiec z apteki na rolce) do wzmacniania okładki w środku. No ale odbiegłam (jak zwykle!) od tematu.

Podczas, gdy my bawiliśmy się w bibliotece, a dziewczyny tworzyły coś w Akademii Sztuk Pięknych Mikołaj zajrzał też do nas do domu i podrzucił kilka prezentów dla Trójcy. Młody dostał wymarzoną bazę Psiego Patrolu, Młoda trochę drobiazgów, w tym akcesoriów gimnastycznych. Nie wiem, czy wiecie, ale Młoda ostatnimi czasy dużo czasu poświęca na sport. Poza codziennym dojeżdżaniem do szkoły na rowerze (w te i nazad 14 km dziennie) prawie codziennie chodzi do lasu by tam pobiegać i pospacerować. Do tego każdego wieczoru uprawia w domu gimnastykę. Najstarsza też gimnastykuje się dosyć często, ale nie aż tak uparcie jak młodsza siostra.

Najstarsza dostała małą, szarą, puchatą kulkę, która zażera marchewki i gania po pokoju jak szalona.

Fluffy - bo tak kulka została nazwana - ma być dla córki mięciutkim przytulaśnym przyjacielem. Prawdziwych ludzkich przyjaciół na pewno nie zastąpi, ale być może trochę ogrzeje serducho.

 

Flafunia 💖

To jednak dopiero początek sezonu prezentowego. W tym tygodniu Młoda skończyła 12 lat. Zażyczyła sobie ulubiony tort bezowy z truskawkami, więc spełniłam jej życzenie. Trochę miałam wątpliwości co do truskawek o tej porze, ale się okazało, że były przepyszne, słodziutkie i pachnące jak w sezonie. 

Ponadto po powrocie z pracy (zanim Młode dotarły ze szkoły) na szybko udekorowałam kuchnię girlandą i balonami  (tylko czarne mieliśmy na stanie po halloween, ale ona lubi ten kolor), przygotowałam świece i kieliszki oraz szampana truskawkowego. Gdy przywiozłam Młodego ze szkoły, po wejściu do kuchni powiedział "o łał ale ciad!". Młodej też się spodobało. W prezencie dostała bon do sklepu Toys Temple. Kilka miesięcy temu powiedziała, że na następne urodziny chce bon do tej "świątyni". Jako że Mikołaj przyniósł jej niezbyt drogi prezent, w porównaniu z tym, co dostało rodzeństwo (taki zestaw króliczy - zwierzak, jego mieszkanko, żarełko itd - kosztował Mikołaja na pewno ponad stówę :-) ) postanowiliśmy kupić bon za 50€. Teraz tylko trzeba kogoś cierpliwego żeby z nią do tego sklepu poszedł, bo obawiam się że z kilka godzin może tam tkwić, zanim wybierze. To jest na prawdę wielki sklep.

torcik był pycha i zniknął w 5 minut :-)

W tym miesiącu jeszcze mamy urodziny Najstarszej no i święta. Nie ukrywam jednak, że lubię kupować prezenty najbliższym i robić im różne małe niespodzianki. Daje mi to wiele radości. To są ponadto wyjątkowo  magiczne chwile pełne ciepła i miłości, które w tym szalonym pędzie za pieniądzem, pracą i wiedzą są nam wszystkim bardzo potrzebne.

Nie ma jednak czasu by długo świętować. 14 grudnia zaczynają się bowiem testy na koniec trymestru, do których dziewczyny muszą się przygotować. Najstarszej trochę pomagam - poganiam, zachęcam, siadamy razem na dywanie i omawiamy poszczególne tematy. Młodsza nie chce pomocy - sama się uczy. Póki co przeglądnęłam raporty i z pierwszoklasistki jestem dumna. Jeszcze czekam na wywiadówkę, która będzie przed samymi świętami, ale wyniki są bardzo dobre. Bo czyż można narzekać na takie punkty w liceum po zaledwie 3 latach pobytu w Belgii? Tutaj mamy oceny procentowe (nie ma w BE takich ocen jak w PL), przedmioty po polsku to kolejno: religia, geografia, przyroda, historia, niderlandzki, francuski, matematyka, wf, technika, STEM, muzyka, plastyka. Pod spodem jest średnia Młodej i średnia klasy, w której większością są rodowici Belgowie. Jestem dumna z mojego dziecka, bo na te rezultaty bardzo ciężko pracuje. 

Oby tak dalej, a będą z niej ludzie. Druga córa ma wyniki różne - z jednych przedmiotów powyżej 90, z innych poniżej 40%. Matma utrzymuje się od początku na wysokim poziomie, teraz ponad 80%, bo nie wymaga znajomości obcego języka. Podobnie z przedmiotami artystycznymi typu muzyka, plastyka, moda. Reszta - że tak powiem - tak sobie. Teraz dużo zależy od wyników z testów, bo jeśli ma się słabe wyniki z trymestru to można napisać dobrze test i juz jest okej. Tak samo odwrotnie - jeśli ma się dobre punkty z pracy w ciągu trymestru to zawalenie testu nie jest problemem. Gorzej jak i tu i tu do dupy. Nie ma się jednak co martwić na zapas. Jeszcze sporo roku szkolnego przed nami i wszystko się może zdarzyć.

W tym tygodniu i ja wróciłam wreszcie do szkoły. Nawet nie wiecie, jak mi się nie chce jeździć na ten kurs. Uf. Aż się boję tych kilku najbliższych miesięcy. Znaczy, wiecie, sam kurs jako taki jest super - nauka nowych rzeczy i poprawianie błędów własnych daje mi wiele satysfakcji, możliwość poznawania nowych ludzi z całego świata jest ciągle niesamowite, te  6 godzin spędzanych co tydzień w szkolnej ławce jest bardzo przyjemne, ale niestety cholernie męczące. W normalny dzień chodzimy spać o 21, czasem nawet wcześniej, bo zmęczenie stało się naszym stałym towarzyszem. Tylko wyjątkowo człowiek dłużej posiedzi czasem, ale to na prawdę rzadko. Jednak z kursy wracam o 23 i mąż mnie odbiera za stacji, więc i on nie może się wyspać należycie przez dwa dni w tygodniu. We wrześniu było za mało osób na ten poziom, teraz jest za to dużo, bo aż 18 osób. Nie lubię dużych grup, ale jest nadzieja, że niektórzy będą mieć od czasu do czasu ciekawsze zajęcia niż udział w lekcji i nie będzie zawsze pełnego stanu, bo taka duża grupa to nic dobrego. Im mniej ludzi, tym prędzej się można czegoś nauczyć. W grupie są ludzie z całego świata - Europa, Azja, Afryka, Ameryka, Australia - będzie się można więc wielu ciekawych rzeczy dowiedzieć. Poziom - jak zauważyłam już na pierwszej lekcji - jest bardzo różny, ale większość wygląda na takich którym zależy na nauce, więc myślę, że to będzie równie dobra grupa jak poprzednia. Nauczycielem tym razem jest facet z dużym poczuciem humoru, w grupie też już zauważyłam kilku dowcipasów, czyli rokowania na ten trymestr są dobre, a jak będzie to się okaże. Byle tylko sił starczyło na te dojazdy do Mechelen.

W międzyczasie poza biblioteką próbuję się trochę udzielać społecznie w szkole podstawowej. Wczoraj wieczorem kroiliśmy cebulę i pory do zupy cebulowej na coroczną  imprezę organizowaną przez szkołę pt:  "Kaas en wijnavond" (czyli wieczór wina i sera). Impreza odbywa się w sali parafialnej i jest to impreza dla wszystkich chętnych - dzieci i dorosłych, którzy mają ochotę wszamać i wypić coś dobrego oraz spędzić miło wieczór. Dochód przeznaczony jest oczywiście na Komitet Rodzicielski. Ponadto każdy uczeń dostał 2 cegiełki na wsparcie Komitetu o wartości 4€, których zakup jest dobrowolny, ale za  które można odebrać porcję jedzenia podczas imprezy. 

Impreza odbywa się przez dwa dni. Ja idę jutro wieczorem do pomocy. Raczej nie spodziewam się powrotu przed północą, bo na niedzielę sala ma być wysprzątana, a impreza trwa do dziesiątej. 

Ponadto jutro rano jeszcze lecę do roboty na 3 godziny, bo klientka w gipsie i nie mogę kobiecie odmówić pomocy w takich okolicznościach, zwłaszcza że mi za to przecież płacą. W międzyczasie nie zaszkodziło by też choć z chwilę posiedzieć na dywanie z podręcznikami do szkoły średniej :-) 

Z grubszych wydarzeń to by było na razie tyle. Teraz spadam na chwilę do książek, bo czas leci nieubłaganie, a nic samo się zrobić nie chce...