Czy w Belgii można czuć się bezpiecznie?

Ostrzeżenie! Wpis poniższy jest moją osobistą opinią. Pamiętajcie, że ufanie bezgraniczne drugiemu człowiekowi może grozić utratą zdrowia fizycznego i psychicznegoa a nawet śmiercią. Skargi i zażalenia proszę kierować do mojego psychiatry.

Od czasu do czasu (ale systematycznie od 6 lat!) piszą do mnie ludzie, którzy pakują walizki i kupują bilety w jedną stronę  ⇉ kierunek BELGIA. Większość zadaje podobne pytania dotyczące podstawowych spraw życiowych, jak mieszkanie, zameldowanie, dokumenty, opieka zdrowotna, szkoły, zwierzęta, no i w końcu bezpieczeństwo. 

Właśnie postanowiłam poświęcić jeden wpis szerszej odpowiedzi na to ostatnie pytanie:

Czy w Belgii można czuć się bezpiecznie?

Zanim zaczęłam pisać ten artykuł, zapytałam na Instagramie kilku mniej lub bardziej przypadkowych rodaków mieszkających/bywających w Belgii, jak oni widzą kwestię bezpieczeństwa w tym kraju i się okazało, że mają podobne zdanie jak ja sama. Oczywiście, każdy widzi te sprawy trochę inaczej,  z trochę innej perspektywy na nie spogląda, ale ogólna odpowiedź brzmi "TAK".

Tak, w Belgii można czuć się bezpiecznie!

Tylko trzeba pamiętać, by:

 - nie pałętać się w nocy (ani za dnia) po dzielnicach i ulicach, gdzie chętnie dają po mordzie, gwałcą i rabują;

- uważać na swoje dzieci

- darzyć ludzi ograniczonym zaufaniem

- nosić kamizelkę odblaskową i kask, gdy się jedzie rowerem

- mieć ubezpieczenie zdrowotne, przeciwpożarowe, od kradzieży, powodzi, tornada...

- najpierw myśleć, potem robić

- w ogóle myśleć

Pod tym względem Belgia nie różni się od Polski i innych krajów na całym świecie. WSZĘDZIE można dostać w zęby, zostać okradzionym, zgwałconym, oplutym, wyśmianym, przejechanym przez pijanego kierowcę.... A nie, wróć, to ostatnie jednak o wiele bardziej prawdopodobne jest w Polsce, niż gdzie indziej... Statystyki mówią same za siebie. 

W Belgii są miejsca, gdzie lepiej nie chodzić samemu nawet za dnia, o nocy nawet nie wspominam. Tak samo jak w Polsce i wszędzie indziej.

Co nie zmienia faktu, że moje Młode jak i reszta młodziezy belgijskiej wszelakiej narodowości dojeżdża do szkoły na rowerach, autobusami i pociągami. Nie boją się ani ja się nie boję o nie. No dobra, boję się czasem, bo - tak samo jak wszędzie - w Belgii dzieci ulegają wypadkom - wywracają się i łamią kończyny, zostają przejechane przez samochody i to częstokroć śmiertelnie... Jednak mimo wszystko chyba rzadziej niż w Polsce, szczególnie gdy wziąść pod uwagę zagęszczenie ludzi na metr kwadratowy,  rowerzystów i samochodów na drogach.

Czy w niebezpiecznym miejscu, dzieci jeździły by same rowerami do szkoły podstawowej?

Moje Młode jeżdżą też samopas pociągami do dużego miasta na zakupy, gdy najdzie je tylko ochota. Takie np Mechelen to nie małe miasteczko - se sprawdźcie w wikipedii, jak nie wierzycie, ale ja po tym mieście łaziłam nocami i siedziałam na dworcu centralnym czekając na pociąg. Na ulicy o 22 widywałam spacerujące babcie i dziadziusiów z pieskami, mamusie z wózkami, małolatów na rowerach, deskach, biegaczy itd itp. Ludzie w każdym wieku i każdej narodowości - Belgowie, Chińczycy, Polacy, Rosjanie, Rumunii, Marokanie (ńczycy?), Kongijczycy i co tam sobie Państwo chcecie. Widywałam też sporo policjantów na rowerach, skuterach, i na koniach. Wiem, że w tym jak i wielu innych belgijskich miastach prawie wszędzie są kamery minitoringu... W takich miejscach jesteś bezpieczniejszy niż u siebie w salonie w domku pod Rzeszowem, w Kielcach czy w Łodzi ;-)

Jednak od znajomych wiem, że w Mechelen są dzielnie, gdzie bez kałacha lepiej się nie zapuszczać nawet za dnia.

Moje Młode (i ja sama) chadzają też po nocy do lasu na spacerowanie i jakoś specjalnie się o nie martwię. U nas jest bezpiecznie, bo mieszkamy na wsi. Co nie znaczy, że nic się nikomu złego przytrafić nie może. Nikt nigdzie nie jest na 100% bezpieczny. Boszzzz, nawet w domu ci książka czy doniczka na łeb może spaść i ukatrupić.... U nas zdarzają się często kradzieże, szczególnie rowerów, szczególnie na dworcach, no ale w Belgii to akurat jest sport narodowy - ponoć w ciągu 3 minut ginie tu jeden rower :-). No ale rower to tylko rower.

w tym lesie-parku  można śmiało spacerować nawet o północy

Jeżdżę też sama do stolicy - autobusami, pociągami, rowerem, autem i jak dotąd żyję. Mieszkałam w Brukseli przez kilka miesięcy i tam też zdazrało mi się wieczorami spacery z dziećmi urządzać i też czułam się w swojej okolicy bezpiecznie... Podkreślam - w swojej okolicy! Jakoś nie wyobrażam sobie samotnych nocnych spacerów po takim np Molenbeeku, bo tam już za dnia jest niemiło. Co nie zmienia faktu, że sporo Polaków tam mieszka i to z dziećmi... Bo szkopół w tym, że każdy z nas ma jakieś własne upodobania, poglądy i podejście do życia. Jeden lubi pomarańcze, drugi jak mu stopy śmierdzą...

Bruksela, Antwerpia i wiele innych miast nie należą do bezpiecznych, ale czyż inaczej jest w Polsce w dużych aglomeracjach? Nie.

Wiem chyba jednak, co kryje się tak na prawdę za tym niewinnym pytaniem o bezpieczeństwo w Belgii. Ba, sporo osób mówiło o tym wprost...
 Jedna z moich  instagramowych rozmówczyń zaś  podsunęła mi powód tych obaw...

Nie mam polskiej telewizji (w ogóle nie mam tv), nie czytam polskich gazet, ani w ogóle nie interesuję się za bardzo tym, co dzieje się w Polszy, (bo tu mam się czym interesować) ale coś mnie słuchy czasem dolatują, że polskie media sieją panikę i straszą Rodaków zagranicą, falą emigracji i Arabami (jednocześnie rząd rozdaje prezenty), bo przecież Polacy mają masowo wracać do tej zielonej wyspy... My tu w zagranicy ciągle twierdzimy, że chyba po resztę rzeczy i psa, a nieustające mejle do mnie od wyjeżdżających do Belgii Rodaków to potwierdzają, ale propaganda trwa i jak widać jest dość skuteczna... "Zagranica jest starszna i zła, nie jedźcie tam do tego bezbożnego kraju, gdzie Araby się wysadzają i gwałcą..."

Tera ze sprawdźcie w statystykach, ile osób zginęło w zamachach w ostatnich latach, a ile w tym samym czasie w Polsce na drogach,  ilu ludzi zamordowali  pijani Polacy za kierownicą (i nie tylko) we Wszystkich Świętych i w długie weekendy... Potem sami oceńcie, gdzie jest statystycznie bezpieczniej ;-)

Ten straszny zły Arab, ech.

Opowiem Wam tu anegdotkę.

Gdy moje dziewczynki były małe, ciotka (moja siostra) kiedyś wkurzona  powiedziała do nich:

- Sprzątajcie te klocki, bo jak nie, to zaraz wezmę na was bata.

Dziewczynki, ku wielkiemu naszemu zdziwieniu, zabrały się posłusznie za zbieranie klocków. Nie raz ciotka, babcia czy matka straszyły je "wzięciem kija" czy miotły i nigdy nie dawało to żadnych rezultatów, bo cwaniary wiedziały, że to tylko takie gadanie. Straszenie batem podziałało potem jeszcze kilka razy i nie wiedzieliśmy dlaczego, dopóki pewnego razu Młoda nie spytała:

- Ciotko, a co to jest ten bat?
Po wyjaśnieniu, straszak przestał działać.

No i właśnie, sporo Rodaków też boi się bata Araba, bo nie wiedzą, co to jest...

Mieszkałam w PL 35 lat i nie poznałam przez ten czas ani jednego Araba, ani jednego czarnego, ani jednego brązowego, ani jednego żółtego człowieka. Pamiętam jednak dokładnie jak i mnie straszono Arabami, Cyganami itd. Arab, Chińczyk czy Żyd nie może być dobry - mówiła moja babcia, gdy byłam jeszcze dziewczynką - bo oni mają innego boga, bo żyją wedle innego prawa, innych zwyczajów, czyli są źli i starszni, bo są inni. Tja! Dziś jestem dużą dziewczynką i wiem, że to jeden wielki shit.

Dziś wydaje mi się to śmieszne, ale tak na prawdę to śmieszne  nie było ani nie jest. To jest tragiczne, bo okazuje się, że od tego czasu, jak byłam małą dziewczynką, za bardzo się w poglądach i wiedzy Polaków o świecie nie  zmieniło...

A dziś mamy Internet, mnóstwo książek, w których można znaleźć bardzo wiele informacji o innych narodach, kulturach, krajach... na każdy prawie temat. Mamy mnóstwo Polaków za granicami, a wielu z nich prowadzi fantastyczne blogi, vlogi i inne relacje z obcego świata. Wielu ludzi podróżuje i też opowiadaja o tym w necie. Piszą też książki. Warto czasem wyłączyć głupią telewizję i sięgnąć po książkę czy ciekawego bloga podróżniczego i zacząć samodzielnie myśleć. To nie boli. Serio!

Cieszę się, że jednak czasem ludzie pytają. Nie uważam siebie za niewiadomokogo, ale nawet ja mogę coś powiedzieć na temat Arabów, czy innych obcych, bo spotykam ich tu na każdym kroku.

Ludzie, zapewniam Was, że Arab, Żyd, Chińczyk, Belg, Niemiec, Anglik to taki sam człek jak Wy. ma dwie ręce, dwie nogi i jedna głowę. Baby mają po 2 piersi a chłopy 1 penisa. Młodego co prawda kiedyś niebywale zaskoczyło, że jego kolega z przedszkola "ma carnego siusiacka", no ale szczegół, Wiadomo wszak, że co innego czarna buzia i ręce, a co innego siusiaczek :P

Oczywiście "obcy" mogą mieć inne poglądy niż wy, mogą mieć inny kolor niż wy, mówić innym językiem niż wy (choć tu już możecie się czasem zdziwić; jedna znajoma Belgijka mówi dosknale po rosyjsku a 2 lata uczyła się tez polskiego, bo ma polskie kumpele, znam też Hindusa, który chodził na kurs polskiego, tak że tak...).
Wierzą też często w co innego, ale ciągle przede wszystkim są ludźmi, czyli jedni będą dla was mili, drudzy z chęcią by was utopili w łyżce wody, jedni będą was szanować, inni wami gardzić, jedni z wami chętnie porozmawiają, drudzy odwrócą sie do was dupą. 

Znam osobiście kilku Muzułmanów. Można rzec, że z niektórymi się przyjaźnię, a nasze dzieci bawią się razem. Znam osobiście rodzinę uchodźców z Syrii - fajni, przyjaźni, weseli i pracowici ludzie, co więcej poznaliśmy się na szkolnej imprezie, bo oni tak samo jak i my udzielają się w tutejszej Radzie Rodziców. Belgów znam jeszcze więcej, bo tylko z nimi praktycznie się zadaję. Nie mam za wielu rodaków w sąsiedztwie ani nie mam czasu na przyjaźnie... Wszyscy jesteśmy tylko ludźmi, a człowiek to bynajmniej nie jest cud natury i najdoskonalsza istota, jak niektórzy próbują wam zapewne wmawiać. Raczej wprost przeciwnie... 

Teraz do tego garnca miodu trzeba dodać łyżkę dziegciu, bo  nic nie jest nigdy tylko czarne ani tylko białe. Są jeszcze inne kolory, odcienie i szarości, a świat wypełniają je one wszystkie na raz.

 Dodam tu zatem uczciwie, iż - MOIM ZDANIEM - niekończąca się fala emigracji ma wielki wpływ na zmiejszenie bezpieczeństwa w Europie, a może być tylko gorzej, jeżeli polityka rządów się nie zmieni. Bynajmniej nie dlatego, że "Arab jest zły", ale dlatego, że np. nie można przesiedlić całej Afryki do Europy  bez poważnych konsekwencji moralnych, ekonomicznych i społecznych. Nie można bez ograniczeń mieszać ze sobą ludzi różnych kultur i religii, nie można pozwalać na nadmierną tolerancję dla wybranych grup i tolerancję nietolerancji oraz temu podobne zagrywki, które dzieją sie na naszych oczach i które faktycznie zmiejszają nasze bezpieczeństwo. I ja to widzę, bo jestem doskonałym obserwatorem. Przez ZALEDWIE  sześć lat, które tu mieszkamy, nasza okolica zmieniła się bardzo i to bynajmniej nie na korzyść. Zatem można mieć obawy, co do przyszłości Europy i całego świata, a co za tym idzie bezpieczeństwa, bo to co się dzieje, już dawno przekroczyło granice normalności (mojej normalności, bo normalność jest jak dupa - każdy ma swoją).

Mam farta mieszkać na wiosce, która jest rzut beretem od Brukseli i widzę wyraźnie, że szczury już uciekają z tonącego okrętu. Dodam, że wielu naszych belgijskich znajomych jest podobnego zdania!

Moi sąsiedzi i znajomi opowiadają, że kiedyś bardzo chętnie jeździli do stolicy na zakupy, do pracy, do kina, restauracji itd. Dziś wielu zwyczajnie sie boi albo po prostu czuje się w tym mieście niefajnie. Miasto zmienia się. Powoli staje się niebelgijskie. Blisko 1/4 mieszkańców stanowią dziś Muzułmanie, co widać, słychac i czuć. Reszta to mieszanina ludzi z całego świata z najróżniejszym bagażem doświadczeń życiowych i najdziwniejszych przekonań. Istna wieża Babel. Tam już w wielu miejscach panują obce, niebelgijskie zasady,  religia  i  prawo. Tam już Belg czy Polak musi się dostosowywać i nie jest już mile widziany. Tolerancja to w tych dzielniach jakiś egzotyczny robak, którego się rozdeptuje. 

Tak dzieje się zawsze, gdy pozwoli się jakiejś grupie lub grupom na ustępstwa i odstępstwa od normy, na nieprzestrzeganie prawa i norm społecznych. To się tak samo tyczy "naszych" jak  "kolorowych", czy wszystkich innych. Ludzi trza trzymać mocno za pysk, inaczej się to nie potrafi właściwie zachowywać. Jak każdy może zachowywac się po swojemu, to zawsze dochodzi do mordobicia. Nie trza być wykształconym, by to wiedzieć. 

W Brukseli robi się coraz większy syf. Tu i ówdzie zaczyna panować kompletna anarchia albo rządy "obcych", którzy bynajmniej obcymi nie są, bo tu się urodzili i wychowali. Są dzielnie, gdzie policja boi sie chodzić. Na ulicach coraz więcej bezdomnych i żebraków. Całe parki, dworce i place zabaw zajęte są przez uchodźców, którzy kąpią się w fontannach, kradną, żebrzą i są agresywni (kto by nie był, jak by musial spać na ulicy i nie miał co jeść).

Różnica pomiędzi dziś a 5 lat temu jest niesamowita. 3 lata temu wysiadałam z autobusu na Noordzie (Dworzec Północny) i czułam sie tam swobodnie, bezpiecznie. Zdarzało mi sie tam bywać wieczorem i też był spokój. Po zamachu nawet było bezpieczniej niż teraz, o wiele bezpieczniej! Dziś bym tam nie poszła. Jeden syf. Pełno bezdomnych, którzy zaczepiają ludzi i ...śmierdzą. Kierowcy autobusów opowiadali, że oni mają pauzę, wyjmuja kanapki a tu ktoś koło autobusu np zdejmuje portki i sobie sra. Zaczęto tam ponoć "sprzątać", ale nie wyślą przecież tych ludzi w kosmos... ani nie zastrzelą. Watpię, by było możliwe udzielenie wszystkim pomocy, bo - jak już wielokrotnie mówiłam - wyżej dupy nie podskoczysz,  z pustego i Salomon nie naleje, a całej Afryki, Europy Wschodniej i Azji nie da się przesiedlić do Europy, bo coś pierdolnie.

Dlatego każdy, kto jest uczciwy, kto chce normalnie żyć, pracować i mieszkać w normalnych, bezpiecznych  warunkach to ze stolicy  ucieka. Jest jeszcze w Brukseli sporo dobrych dzielnic, gdzie można spokojnie żyć, ale jak tak dalej pójdzie, to za następnych 6 lat już nie będzie... Podejrzewam, że w innych dużych miastach też te niekorzystne zmiany widać. 

A wtedy i u nas będzie syf. Cholera, już jest! Bo miastowe niestety nie bardzo potrafią się zachować na wsi. Co widać, słychac i czuć. Miastowe są nauczone, że śmieci można wywalić na ulicę, bo ktoś posprząta (bo tak się robi w Brukseli!). Tymczasem u nas na wsi prawo nakazuje samemu wywozić niektóre śmieci do parku kontenerowego, a zwyczaj każde ogarniać teren przed swoim domem. Jak ktoś rzuci papierek, to się podnosi i zabiera do swojego kosza. Jak koń nasra, to sie bierze szufelkę i wynosi nawóz do ogródka. A miastowy nie dość że sam pizdnie papierkiem to jeszcze nasra (albo jego pies nasra) i zostawi. Obcy nie wywozi śmieci do parku kontenerowego - on wyrzuca na łąkę albo pod lasem koło drogi. SYF!

Poza tym nie dawno pisali w gazecie, że na jednym z  fajniejszych placów zabaw w gminie lepiej już się nie bawić, bo gnoje ze stolycy handlują tam narkotykami, zaczepiają dzieci, kradną. 

Nasza gmina to jeszcze wieś, ale już coraz bardziej przypomina miasto i nie długo nie bedzie już tu bezpiecznie. My mieszkamy na zadupiu w małej wsi, ale i tu może w końcu ta dzicz miastowa zacząć sie panoszyć.
Im więcej chołoty tym mniej bezpiecznie. O tym się mówi u nas na wsi często. Zatem nie jest to tylko moja  opinia, ale opinia wielu tubylców, Belgów.

Jednakowoż póki co nie boję sie tu mieszkać z dziećmi. Nie boję się "obcych". Ba, ja uwielbiam się z nimi poznawać i zaprzyjźniać. Tylko w ten sposób dowiem się, jacy są na prawdę, bo na pewno nie dowiem się tego z mediów które mówią tylko to, na co im rząd (taki czy inny) pozwala. Nie dowiem się też tego od innych Polaków, którzy potrafią tylko na wszystko co belgijskie i "obce"  narzekać i wszystko krytykować, dla których każdy niepolak to zło. A zapytaj takiego, ilu Belgów zna osobiście? Ilu Marokanczyków, Portugalczyków, Kongijczyków...? Ani jednego, "bo Arab jest głupi, bo Belg to nierób...". Powiem szczerze, że czasem rzygać mi się chce, jak słyszę opinię "naszych", którzy latami powtarzają tylko to, co usłyszeli 30 lat temu od babci, sąsiada czy księdza w Polsce.

Wkurzam się, bo nie mogę pojąć, jak można żyć 5, 10, 15 lat pośród tych wszystkich ludzi z całego świata i trzymać się tylko i wyłącznie z innymi Polakami, narzekać na wszystko co belgijskie, arabskie, chińskie podczas gdy nawet jednego "obcego" dobrze się nie poznało. To już nawet nie jest śmieszne... To jest wkurzające, bo ci rodacy jadą potem do ojczyzny i opowiadają tam głupoty, a kolejni te głupoty tu przywożą albo karmią nimi wyjeżdżających, którzy potem wyjeżdżają pełni starchu przed złym Belgiem i Arabem mordercą i gwałcicielem. Jeżu Kolczasty!

Uwaga, jeżdżę też mimo wszystko do najniebezpieczniejszego, moim zdniem, miejsca, czyli do Brukseli. Ba, ja lubię zwiedzać to miasto. Ono jest piękne, fantastyczne, niesamowite i ma fascynującą historię. Nie muszę kochac wszystkich mieszkańców. Wolno mi nawet niektórych nienawidzić czy się ich bać, bo wszyscy jesteśmy tylko ludźmi. Nie zamierzam jednak nikogo prowokować ani pchać się, tam gdzie nie jestem mile widziana i gdzie mogę dostać po mordzie.

Belgia różni sie od Polski pod wieloma względami. Jednak najważniejsze to zrozumieć i pogodzić się z faktem, że w Belgii żyje się po belgijsku, a po polsku żyje sie w Polsce.

Ja widzę Belgię tak:

moja gmina

Bruksela - Ukkel

Mechelen nocą

Buggenhout nocą

Mechelen

Antwerpia

Tongeren

zamek Gasbeek

Bruksela

...ale gdybym była pospolitą Grażyną lubiącą straszyć swoich ziomków to sfotografowałabym tylko śmieci, bezdobnych, żebraków, ciemne i brudne ulice, płaczące dzieci i temu podobne obrazki, a potem pokazywałabym te zdjęcia wszystkim i opowiadała jaka ta Belgia jest straszna, brudna, przerażająca. Każdy widzi, co chce widzieć i słyszy co chce słyszeć... 

Świat jednak się zmienia na naszych oczach. Zmienia bardzo szybko i nikt tych zmian nie zatrzyma. Co więcej emigracje ludzi to tylko jeden z problemów. Ja osobiście bardziej matwiłabym się postępami w genetyce, technice i nauce, bo to może być dopiero niebezpieczne, gdy wymknie się spod kontroli... (o ile już się nie wymknęło) albo gdy ktoś niezbyt fajny nad tym kontrolę sprawował będzie...

Zapomniany chrześciajńsko-żydowski cmentarz Dieweg. Tajemnice Brukseli.

Bruksela skrywa wiele tajemnic i fantastycznych miejsc, których próżno szukać w przewodnikach. Zaletą takich miejsc jest, że nia ma tam tłumów.

Jednym z takich miejsc jest cmentarz Dieweg w dzielnicy Ukkel. Nie każdy jest - jak ja - fascynatem umarlaków i cmentarzy, ale myślę, że mimo wszystko ten akurat może wielu zaintersować. 

DIEWEG. 

Dla mnie bomba. Niesamowite wrażenie. Młodym też się podobało. Z tym, że Młody nastawiony był na spotkanie zombiaka. Każdy rozwalony grób oglądał dokładnie i zaglądał przez szpary, zastanawiając się czy umarlak wyszedł i gdzie jest. Zeszedł też podekscytowany do podziemi jednego z grobowców zobaczyć, czy tam nie ma zombiaków.... No ale cóż, ważne że mu się podobało.

Cmentarz jest od 1997 roku obiektem chronionym jako monument i krajobraz. Zastanawiam się jednak, czy to znaczy, że wszystkie groby muszą być pochłonięte przez roślinność...? Ma to oczywiście swój urok, wielki urok...

Historia cmentarza Dieweg.

Podobnie jak wiele innych cmentarzy w Brukseli, powstał on podczas epidemii cholery w 1866 roku. Ze względu na szybki wzrost populacji i zamknięcie 2 innych cmentarzy (Sint Job w 1871 oraz Sint-Pieterskerk w 1874) cmentarz szybko się rozrósł. Niektórzy powiadają też, że przyczyną zamykania niektórych cmentarzy była obawa przed epidemiami. 

Gdy złapiesz kapcia w rowerze elektrycznym to alleluja

Właśnie się przekonałam jak wielce pomocne  może być darmowa naprawa roweru i darmowe ubezpieczenie roweru od pecha. HA!

To jest dobre, jak się nic nie dzieje albo tam jakiś hamulec trzeba dociągnąc czy światełko wymienić. Wtedy spoko, nie pali się, ze słabym hamulcem i bez światła nadal można jeździć choćby z latarką i czekać tydzień czy dwa na mechanika. Dobre jest jak rowerujesz turystycznie, okazyjnie, a nie dzień w dzień, nie gdy twój rower jest twoim jedenym środkiem transportu. 

Jak złapiesz kapcia w tylnym kole wracając z roboty, to alleluja... 

Tak było 2 tygodnie temu. Klienci akurat świętowali swoje urodziny i z tej okazji wspaniałomyślnie kazali mi skończyć pół godziny wcześniej (bo wychodzili wieczorem gdzies do knajpki). Świetnie. Wyszłam. Wyprowadziłam rower za bramę, już mam wsiadać ale wówczas spostrzegłam kapeć w tylnim kole. K%$%# MAĆ!!! 

A zimno było wtedy. Wiało jakby się kto wściekł... 

Zadzwoniłam na Pech Bijstand... 

"Mówisz po niderlandzku wybierz 1,

 mówisz po francusku wybierz 2, 

mówisz po mandaryńsku wybierz 3249, 

jesteś w Belgii wybierz 1,

 jesteś w Holandii wybierz 2..." 

O jak mnie wkurzają te cholerne automaty! No ale dobra, przebrnęłam.

I wtedy słyszę, że dodzwoniłam się tam gdzie się dodzwoniłam, ale  wszyscy konsultanci są zajęci... i tu się zapętla. Boszzzz.

W końcu udało się porozmawiać z jakimś ludziem. Ale co to była za rozmowa jeżu... Tak piździło że nie wiele słyszałam ani ludź nie wiele słyszał więc pińcet razy trza było powtarzać i się dopytywać jak głuchy... 

Przebrnęłam jednak i przez tę procedurę. Gdy już podałam  moje namiary, nazwisko, typ i numer roweru, numer buta teściowej,  imię kota i markę jego szczoteczki do zębów, ludź poinformował mnie, że spec będzie u mnie za jakąś godzinę i 15 minut. 

CO KURWA?! Ja tu w zimnie stoję, jeść mi się chce, pić mi się chce, siku mi się chce...

Ale spoko bo dostałam esemesem link, gdzie mogłam se patrzeć, ile spec ma do mnie kilometrów i ile minut jeszcze będzie jechał. Fajny bajer, ale powiem wam, że takie patrzenie na minuty trochę jakby jest nudnawe... Na szczęście ktoś napisał do mnie na Whatsaapie i mając w głębokim poważaniu to, że ja tam samiutenka w zimnie stoję z moim chorym rowerkem, zaczął opowiadać jak zwykle swoje problemy i wylewać swoje żale do całego świata... Uwierzcie mi, po roku czasu to jest jeszcze bardziej nudne niż patrzenie na minuty i jeszcze bardziej irytujące. No ale nic to, wszystko ma swoje granice i ta akurat została przekroczona, a znajomość zakończona. Ale to inna historia.

Spec w końcu przyjechał. 

Przyjechał, spróbował skleić dętkę, ale powietrze i tak zaraz zeszło. No to zabrał mnie i mój rower na lawetę i zawiózł mnie do domu. Lawetą jeszcze nie wracałam z pracy. Tak że luzik. 

No i dobra, do domu dotarłam. Tyle tylko, że rower nadal był niesprawny, a tu do roboty trza chodzić, a raczej jeździć, bo po 20-30 km dziennie to by się zesrał a nie obskoczył na piechty. 

W poniedziałek napisałam wiadomość do firmy zajmującej się naprawami mojego roweru (naprawami, za które płaci moje biuro). Po 2 dniach zadzwoniła jakaś kobiecinka i powiedziała, że mechanik z mojego regionu właśnie miał operację, a reszta ma full roboty i mogę albo czekać niewiadomoile, albo zawieść rower do miejscowego speca a oni pokryją koszty naprawy. Dodała też, że będą prowadzić śledztwo, dlaczego tamten spec z pechbijstand nie naprawił, bo oni im za to płacą by rowery z mojego biura były naprawione... No cóż, nie mój cyrk...

Zwieźliśmy do mechanika na wiosce. No ale to tuż przed świętami było i mechanik orzekł, że dopiero w środę po świętach rower będzie do odebrania.

Ja pitolę, dwa tygodnie zasuwałam na zwykłym rowerze i to męskim, no i muszę rzec, że w tym systemie dłużej bym nie dała rady fizycznie.  Nie na takie odległości, nie przy takim zachrzanie w robocie, nie w takim tempie. Znowu padałam na wyro o 20tej i spałam po 10 godzin a rano myślałam, że zmartwychwstaję a nie że zwyczajnie się budzę. 

W końcu poszliśmy po ten rower a gość mówi, że więcej tego shitu nie chce widzieć. O co się obiadolił i oprzeklinał. Powiedział, że ten rower to wg niego tylko na złom się nadaje. Dwie godziny rzekomo robił, by zmienić głupią dętkę... 

To by wyjaśniało, dlaczego ten spec z pechbijstand tego nie zrobił w drodze. 

A mnie teraz jeszcze bardziej zastanawia jak moje biuro na tych rowerach dla pracowników wyjdzie, skoro to taki shit, a my mamy 4 lata darmowego pechbijstnd i darmowych napraw. Ciekawe. Bardzo ciekawe. 

Wczoraj widziałam dziwne zjawisko. Ktoś mi to objaśni?

Wczoraj mąż namówił mnie na rowerowanie. No to pojechaliśmy przed siebie. Jechaliśmy, jechaliśmy, jechaliśmy bez planu i celu, aż nagle znaleźliśmy się w Aalst. Zatrzymaliśmy się przy jakimś ruchliwym skrzyżowaniu, by się nawodnić i zrozumieć w którą stronę do centrum, bo jakoś nie nawaliło tam sensownych drogowskazów (dziwne jak na Belgię). 

Stoimy sobie i nagle słyszymy, jak ktoś trąbi jak popitolony stojąc na czerwonym. W tym kraju nie jest to raczej zachowanie normalne, szczególnie jak na tym samym pasie widzisz radiowóz...

Coś tu nie gra... - myślimy. No i faktyczne nie grało. Za chuja tylko nie wiem co...

Powiem co widzieliśmy (byłam zajęta zbieraniem opadnietej szczęki z asfaltu i nie zrobiłam zdjęcia), ale może ktoś mi to objaśni....?

Wiodąc wzrokiem za hałasujacym pojazdem zobaczyłam auta przystrojone w kokardki i jakieś inne ozdobniki, z czego wnioskuję, że wesele...

Laski w samochodach wystrojone w świąteczne obrusy, z czego wnioskuję, że to nie było katolickie wesele. 

Wszystko by było okej, bo każdemu wolno się hajtać i świętować. Nawet trąbienie i darcie pyska ciągle pasuje mi do sytuacji.

W czym więc problem? 

W policmajstrach.

Chciałbym wiedzieć, czy to normalne, że wesele eskortuje policja w składzie 2 duże radiowozy i 6 motorów? Dodam, że tych weselnych aut było mniej więcej tyle samo sztuk, co tych policyjnych pojazdów. 

To na to idą moje ciężko zarobione pieniądze zabrane na podatki? Jakiś palant się hajta a policja zamiast pilnować miasta wozi dupę za weselem. WTF?

Bo chyba mi nie powiecie, że w jakimś cywilizowanym kraju policja pilnuje weselników, by nie przepierdalali na czerwonym, nie przejeżdżali ludzi i nie demolowali miasta... 

Czy powiecie...? (nie byłby to wszak pierwszy raz... )

W sumie to może lepiej nie mówcie, bo i tak tu pewnie zaraz jakaś pizda do mnie wyskoczy z ryjem oskarżając o rasizm i mowę nienawiści. 

Możliwe jednak, że powód jest bardziej prozaiczny i - uwierzcie mi - chciałabym żeby tak właśnie było, bo chciałabym powierzyć jeszcze trochę w normalnośc tego świata...

Muziekbos - dywany dzikich hiacyntów. Fotorelacja z wycieczki.

W 2016 mniej więcej w tym samym czasie odwiedziliśmy tak zwany niebieski las, czyli Hallerbos ⇨⇨⇨ relacja tutaj

Wówczas myślałam, że to jedyny las, gdzie można zobaczyć całe dywany kwitnących wszędzie dzikich hiacyntów. Tymczasem okazuje się, że w Belgii takich miejsc jest całkiem sporo. Wspomniany Hallerbos jest jednak najpopulraniejszym i wszyscy tam ciągną, bo i pewnie najwięcej tam tego kwiecia. Jednakowoż wczoraj byliśmy w Ronse w Musiekbos i muszę rzec, że tam o wiele bardziej mi się podobało.

 Dlaczego?

Primo mniej ludzi. Nie byliśmy co prawda tam sami. Spotkaliśmy sporo wędrowców w wieku od 0 do 100 lat. Szli piechotą , ciąnęli wózki z berbeciami albo pomykali na góralach, no ale wczoraj było jakieś 25 w plusie i ani kropli deszczu a do tego Wielkanoc, to dziwne jakby gdzieś w turystycznym miejscu nie było ludzi. Ha.

Secundo poza kwiatkami były też inne atrakcje, które podobały się Młodemu. W tym lesie było się gdzie powspinać, nazbierać szyszek, były ławki a nawet leżaki do przysiądnięcia i fajowe place zabaw. No i tak jakoś swojsko, wiejsko, bo w tym Halle to już zanadto Brukselą zajeżdża...

Muziekbos. Widząc tę nazwę pomyślałam najsampierw, że to ma coś z muzyką wspólnego, bowiem muziek to po nl muzyka. Okazuje się jednak, że "muz" w tym słowie odnosi się do celtyckiego "moeras", czyli bagno, czyli las bagienny a nie muzyczny... jakby drobna różnica.

Nie zmienia to faktu, że jest tam ładnie. Ten lasek położony we Flamandzkich Ardeach przypomina mi moje rodzinne strony - górki, górecki do łażenia.... Tylko, że to lasek, lasunio, drobinka taka. Nawet nie ma porównania z bieszczadzkimi lasami. Na weekendową wycieczkę akuratny.

Zobaczcie sobie te kilka fotek (jakość jak z iphone'a). 

Wejścia do lasu pilnują baranki :-)

Wiosenne porządki... fejzbug, wypier...papier!

Dziś miałam wolne, bo klientów poniosło gdzieś na wakacje a biuro nie znalazło mi zastęptwa (pewnie wszystkich innych też poniosło na wakacje) no to wstałam z rańca, zrobiłam sobie miskę sałatki z marchewki i selera, zeżarłam i zabrałam się za to, co wiedźmy potrafią najlepiej...

wsiadłam na miotłę i ziuuuuuuu...........

Umyłam wreszcie tę cholerną werandę na błysk - od wierzchu i od środka. Belgijski klimat ma to do siebie, że po każdej zimie na werandzie jest centymetr mchu i innego glona. No już prawie nic nie było widać przezszyby. A żeby myć wężem i miotłą dach, trza się wystroić w laczki i portki przeciwdeszczowe, wytachać drabinę ze szopy... i GO! ✓

Posiałam jakieś kwiatki i wyplewiłam te, które kwitną. ✓

Umyłam okna, te których nie myję co miesiąc, czyli tam, gdzie trzeba moskitiery odczepiać, czyli w każdej sypialni. No, u Młodej nie umyłam od zewnątrz, bo tam nie można odczepiać moskitier, gdyż ptaki mogły by wyfrunąć. Taaaa, Młoda ma papugi wolnościowe, które nigdy, NIGDY nie są zamykane w klatce. ✓

Wyprałam firanki i żaluzje z wszystkich sypialni, bo strasznie się z nich kurzyło, szczególnie tam, gdzie mieszkają zwierzaki produkujące kurz. Wyprałam też wiele innych rzeczy - pościele, dywaniki i takie tam. Jak się bawić to się bawić, przeco wolne. ✓

Wypastowałam meble i wypolerowałam. Zrobiłam też standardową rundę z odkurzaczem i szmatą oraz ugotowałam obiad. Przed 17 byłam gotowa ze wszystkim. ✓

Świetnie jest być sprzątaczką. Wiosenne porządki robi się w try miga i nawet się człowiek nie zdąży zmęczyć.

W ostatnich dniach posprzątałam też trochę w światach równoległych...

Oznajmiam uroczyście, że po 11 latach intensywnego użytkowania zmiotłam wreszcie fejbsuka do kosza. FB kilka lat temu był fajnym, ciekawym miejscem, gdzie spotykało się starych i nowych znajomych, gdzie można było podyskutować itd itp... Teraz to zwykłe wysypisko śmieci -  reklamy, posty sponsorowane, hejt i nieogarnięty plebs nie mający nic ciekawego do powiedzenia ani do pokazania, ale każdego dnia zawalający tablice pierdyliardem selfiaków, memów, łańcuszków, masakrycznych częstokroć nieaktualnych informacji lub charytatywnych zbiórek, a FB nagle musi informować, że jak usuniesz znajomego ze znajomych to on już nie będzie twoim znajomym i już nie będziesz go obserwować a on nie będzie obserwował ciebie... No serio? W życiu bym nie wpadła...

Kolesie od Cukierberga chyba nie słyszeli, że jeśli coś jest do wszystkiego, to jest do niczego...  a jak dla wszystkich to nie dla mnie, bo ja nie jestem wszyscy...

Powiedziałam sobie, pora brać dupę w troki... Ale to wcale nie jest takie łatwe, jakby się komuś zdawało. Kolesie od Cukierberga robią bowiem wszystko, byś jednak wśród tego plebsu pozostał, bo ty to hajs,  bo ty to informacje, bo twoje informacje to biznes, kontrola i władza... Pytają cię więc czy ty wiesz, co robisz i jakie to będzie miało skutki? Pytają, czy jesteś pewien, że jesteś pewien swojej pewności co do usunięcia konta, bo może jednak lepiej będzie je tylko zdezaktywować (i tak jakiś postęp, bo drzewiej tylko dezaktywacja była). Informują cię, że dezaktywacja jest odwracalna a usunięcie jest na zawsze wieki wieków do końca świata i jeden dzień dłużej, czyli już nigdy przenigdy nie będziesz mógł z tego konta skorzystać. No a jak masz wystarczająco silną wolę i jakimś cudem uda ci się wytrwać przy swojej decyzji i potwierdzić dużo dużo dużo razy,  że tak jesteś pewnien, świadom i w pełni  władz umysłowych i tak chcesz kurwa usunąć to pierdolone konto to cię powiadomią, że

 UWAGA usuwanie konta rozpocznie się za 30 (SŁOWNIE: TRZYDZIEŚCI!!!!) dni... Do tego czasu oczywiście o każdej porze dnia i nocy możesz się ponownie zalogować i oni w dobroci serca zapomną, że coś takiego głupiego ci przyszło w ogóle do głowy.... A i jeszcze dla wszelkiej pewności ci przyślą emalię, gdzie wystraczy kliknąć i już jesteś z powrotem.... Ech ten fejzbug. 

Ciekawa jestem, czy oni faktycznie to konto usuwają po 30 dniach.... Czy jeszcze coś głupiego mi napiszą albo każą zrobić. Pożyjemy  zpobaczymy.

Ale wiecie co? Myślałam, że po 11 latach to jednak mi może brakować fejsa... Ale nie. Najwyraźniej nie ma tam już niczego, ani nikogo, czego bym do szczęścia potrzebowała. 

Kolejnym krokiem było pozbycie się toksycznych znajomości. Od czasu do czasu dobrze jest posprzątać tu i ówdzie, a zamknięcie niektórych drzwi pozwala odetchąć z ulgą i posiedzieć w spokoju choć chwilę... 

Hakuna Matata! 

Religia to taki bardziej ateizm, czyli szkoły katolickie po belgijsku.

Wspominam co jakiś czas o tym, że moja Młodzież uczęszcza do szkół katolickich. Właśnie uzmysłowiłam sobie, że pewnikiem większość ludzi, którzy mnie znają z poprzedniego życia, zastanawia się  od kiedy to ja taki katolik jestem... HA! Powszechnie wiadomo, że w Polsce raczej rzadko widywano mnie w kościółku. Tak raczej od większego dzwonu - kiedy ktoś się hajtał, chrzcił berbecia, czy komuś się zmarło... Uświadomiłam sobie nie dawno, że Polacy nie mają prawdopodobnie fioletowego pojęcia, czym tak na prawdę jest szkoła katolicka w Belgii. Jestem pewna, że w swojej wyobraźni widzą te obrazki wyjęte żywcem z poprzednich stuleci, czyli zamiast nauczycieli zakonnice w tych swoich dziwacznych pingwinich strojach, uczniowie wystrojeni jak szczur na otwarcie kanału maszerujący w ciszy i skupieniu po szkolnych korytarzach z różańcami w łapkach i medalikami z bozią na szyi. Każda lekcja zaczyna się zaś od modlitwy i przeżegnania się....Jestem pewna, że tak wyglądały by katolickie szkoły w dzisiejszej Polsce. Albo i jeszcze gorzej... Brrr... Do takiej szkoły na pewno bym dzieci nie posłała - zapewniam Was.

Ale my mieszkamy w BELGII...

Jak wygląda szkoła katolicka w tym kraju?

Belgijskie szkoły katolickie to zupełnie co innego, niż by się wam wydawać mogło. Tam się nikt nie modli. Watpię, czy z połowa wie, jak wygląda różaniec i do czego ewentualnie można by tego było użyć.

Szkoła katolicka częstokroć nosi imię jakiegoś świętego, Maryi, Serca Jezusowego albo po prostu ma w sobie wyraz "katolicka", a czasem nawet to nie. W klasach zwykle wiszą krzyże, czasem takie na całą ścianę, na korytarzach stoją figury znanych świętych, Maryi, czy Jezusa, czasem wypisane są też jakieś cytaty z Biblii. Na święta wielkanocne czy bożonarodzeniowe przygotowuje się stosowne dekoracje itp.

Szkoły katolickie kierują się ponadto zasadami kultury chrześcijańskiej, a obowiązującą religią w sensie przedmiotu jest religia katolicka. Dodam tu, że w szkołach państwowych i gminnych (katolickie sa rodzajem szkół prywatnych) uczeń ma do wyboru kilka religii - poza katolicką, islam, judaizm i wiele innych, zależnie od potrzeb danej społeczności. Poza religiami jest zwykle jeszcze np  filozofia o podłożu katolickim i filozofia bez podłoża religijnego, czy inne alternatywy dla religii.

To by w sumie było na tyle jeśli chodzi o katolicyzm w szkołach katolickich.

Nikt się w tych szkołach nie modli. Nikt nie wymaga chodzenia do kościoła w niedzielę. Nikogo to nawet nie obchodzi, czy jesteś katolikiem. Lekcje religii prowadzą zwykli nauczyciele, którzy często wykładają też inny przedmiot. W niektórych 2-3 razy do roku wychodzą uczniowie do kościoła, co jest zajęciem obowiązkowym. Jednak Młode mówią, że nie na żadną mszę. Jest to raczej jakiś rodzaj spotkania katolickiego. Zwykle jest po prostu jakiś temat wiodący, np "bieda na świecie", "głodujące dzieci" itp. Na tę okazję szkolny teatrzyk czy chórek przygotowuje jakieś przedstawienie, piosenki, czy wiersze. Wszyscy uczniowie dostają specjalnie na daną okazję przygotowane mini-śpiewniki. Ksiądz i nauczyciele odczyniają jakieś pogadanki, są jakieś krótkie modliwty, czasem trzeba wstać, czasem się przeżegnać. Jednak - jak donosi Młoda - takie spotkanie jest zwykle świetną okazją dla młodzieży do obgadania planów wakacyjnych czy innych tam spraw prywatnych :-)

Na lekcjach religii zwykle omawia się tematy w jakiś (nie koniecznie bardzo ścisły) związane z Biblią, życiem religijnym, świętami katolickimi. Tyle tylko, że na naukach przyrodniczych, gdzie uczniowie nie wierzą w nic, co nie zostało udowodnione i co nie jest namacalnie lub wizualnie do sprawdzenia, lekcje religii to omawianie twardych faktów, co do których wszyscy naukowcy albo przynajmniej większość się zgadza i na co są dowody, jak choćby faktyczne istnienie Jezusa i jego życie. Młoda np dowiedziała się, że Jezus wcale nie urodził się w żadnej stajni tylko bodajże w piwnicy na wino... No ale nie jestem za bardzo w temacie, zatem nie potwierdzam tego faktu, dopóki go nie sprawdzę w jakiejś wiarygodnej książce. Obawiam się jednak, że po polsku bedzie ciężko znaleźć coś wartościowego, co nie zostało przez kler uznane za herezję i zakazane. No skoro do bajki o Harry Potterze się katopsychole przywalają to o czym my tu w ogóle mówimy...

Inne tematy z lekcji religii to takie uniwersalne typu wojna, bieda, rasizm, homofobia, głód. Są co jakiś czas  organizowane jakieś akcje charytatywne, kiedy to uczniowie coś sprzedają by wesprzeć jakąs fundację czy coś...

Młoda stwierdziła, że u nich religia to taki bardziej ateizm, bo i tak nikt nie wierzy w Boga, a nawet jak wierzy to raczej się do tego nie przyznaje, bo musiał by się tłumaczyć albo dyskutować z resztą bardzo inteligentnych i dociekliwych  (jak to na naukach przyrodniczych bywa) klasowych kolegów.

Dlaczego ludzie wybierają szkoły katolickie zatem? Pewnie mają różne ku temu powody, ale podejrzewam, że spora część rodziców i dzieci z tego samego powodu co my. Bo jest tam mniej kolorowo, że tak powiem. Nie znaczy, że czarnoskórzy, brązowoskórzy czy tęczowoskórzy nie chodza do szkół katolickich. Chodzą właśnie i to nawet jeśli wcale nie są katolikami, a na ten przykład muzułmanami, bo im wolno. Tyle tylko, że do szkół katolickich chodzą zwykle ogarnięci i ucywilizowani ludzie a nie - za przeproszeniem - jakieś bydło z dziczy (nie ważne afrykańskiej czy polskiej). W tych szkołach bowiem ciągle (choć niestety jest coraz gorzej) obowiązują JAKIEŚ SENSOWNE EUROPEJSKIE ZASADY i regulaminy, i co ważniejsze są one w miarę skutecznie egzekwowane. Ludzie powiadają, że podobno jest też o wiele wyższy poziom nauki niż w szkołach państwowych, do których chodza wszyscy bez względu na pochodzenie, religię, zachowanie i stosunek do nauki. Jednak nie znam nikogo, kto chodzi do szkoły państwowej to trudno mi się wypowiadać obiektywnie. Młody chodzi do szkoły gminnej, a to jeszcze inna bajka. 

Trzeba tu jednak jeszcze dodać, że czym innym jest na pewno szkoła katolicka w małej gminie w ciągle dosyć katolickiej społeczności, gdzie sporo dzieci przystępuje do pierwszej czy drugiej  (bierzmowanie) komunii, gdzie sporo młodzieży chodzi na katolickie pielgrzymki, należy do katolickich organizacji, obchodzi katolickie święta, a czym innym szkoła katolicka w dużym wielokulturowym, międzynarodowycm mieście, gdzie częstokroć ci wyznający inną religię usiłują wcisnąć  swoje dziecko do katolickiej szkoły tylko po to, by domagać się potem zmiany regulaminu, wprowadzenia ich religii do programu i tolerowania ich  popapranych zacofanych zasad, by  czynić awantury, oskarżać wszystkich o rasizm i takie tam. Z tego robi się tylko syf i wielkie halo na cały kraj i rasizm faktycznie rośnie w społeczeństwie, bo każdemu się nóż w kieszeni otwiera, gdy ktoś najpierw podskakuje i sra drugiemu na wycieraczkę a potem ma pretensje do wszystkich.

Zatem, jeśli właśnie wybieracie się do BE i zastanawiacie się do jakiej szkoły posłać pociechę, to nie bójcie się zapisać go do szkoły katolickiej tylko dlatego, że wam do koscioła jakby nie po drodze. Tu nikt Waszej pociechy indoktrynował nie będzie. Pod tym względem bardziej ostrożnym być należy posyłając dziecko do polskiej szkoły w tym kraju... Słyszałam to i owo na ten temat, ale jako że sama nie posyłam dzieci do polskiej szkoły, to nie będę tu się na ten temat wypowiadać na razie...

Szkoła, praca, życie i nauka francuskiego.

Znowu był szybki tydzień i zakręcony jak dom ślimaka.

Wiosna się zrobiła i klienci zabrali się za remonty. Jak klient rozpirzy pół domu, to raczej nie ma sensu sprzątać. Mówią więc, żebym się nie fatygowała. Pracowanie dla największego biura dienstecheques we Flandrii ma to do siebie, że prawie zawsze uda się im znaleźć dla mnie zastępstwo. I bardzo dobrze, bo zawsze to jakaś odmiana, a i ludzi nowych można poznać. Na początku kariery wśród tańczących z miotłami zawsze miałam strasznego cykora, jak mi kazali do nowych ludzi iść. Teraz to właśnie lubię. W tym tygodniu poznałam niesamowitą parę staruszków. No, nie wiem o nich za dużo, ale to co zaobserwowałam przez te 4 godziny (a jestem doskonałym obserwatorem) bardzo mi się spodobało. Gdy przyszłam do nich, dziadzio był podłączony do jakiejś fikuśnej aparatury (nie wiem, co to robiło, ale to nie ważne). Babunia przydreptała z balkonikiem otworzyć mi drzwi. Na schodach zauważyłam zamocowane to elektryczne krzesełko do wyjeżdżania na górę. Wcześniej widywałam to ustrojstwo tylko w filmach, a tu wielu ludzi je ma w domu i to bynajmniej nie bogatych. 

Babunia podreptała do salonu, gdzie już miała przygotowane wiadro z ciepłą wodą i mydłem (oni na wszystkie produkty mówią mydło). Kazała umyć kanapy skórzane...  Potem pozadawała jeszcze kilka innych standardowych czynności i zarządziła przerwę. Nie chciałam nic innego, więc nalała wody i zaczęła się wypytywać o to skąd jestem, jak długo mieszkam, czy mam dzieci itd itd. Powiedziała że jej stała sprzątaczka też nie mówi jeszcze  dobrze po niderlandzku, ale też jest bardzo miła... Opowiadała też o sobie, że oboje są chorzy, że czeka ją nie długo operacja i że się boi... Dziadzio w tym czasie wstał i suwając stopy milimetr po milimetrze poszedł na spacer z balkonikiem. Przejście przez salon i kuchnię zajęło mu dobrych parę minut....

Co niby jest takiego nadzwyczajnego w tej parze schorowanych staruszków? - spytacie pewnie.... Niesamowita była ich pogoda ducha i emanujący z nich spokój i jakaś wewnętrzna radość, zadowolenie z życia. Obydwoje uśmiechnięci tak zwyczajnie, naturalnie, a nie na pokaz. Ja widzę takie rzeczy bardzo wyraźnie za pomocą mojego trzeciego oka zwanego też superwrażliwością emocjonalną czy empatią. Do siebie cały czas odnosili się z miłością i serdecznością. Uwielbiam odwiedzać takich ludzi, którzy mimo wszystkiego zła które je spotyka, cieszą się tym co mają. 

Mam wielu takich klientów i uwielbiam u nich sprzątać. Ich spokój i radość ładuje mi baterie i daje wiele nadziei na przyszłość. Patrząc na szczęśliwych ludzi w różnym wieku, wiem że można być szczęśliwym do końca swoich dni mimo tych wszystkich przeżyć, operacji, chorób, niedogodności, problemów ze wzrokiem, słuchem, poruszaniem się. Mam nadzieję, że i ja też nigdy nie przestanę cieszyć sie życiem i odnajdować we wszystkim pozytywy i okruchy szczęścia bez względu na wszystko...

Tu nie chodzi o to by wiecznie cieszyć michę, by nigdy nie być smutnym, by nigdy nie zapłakać, nie trzasnąć drzwiami, nie wykrzyczeć złości, czy nie ponarzekać na to czy tamto, bo tak to najwyżej psychopata się może zachowywać. Chodzi o to, by pomimo strachu, bólu, łez i złości potrafić się cieszyć życiem i przyjmować je takim jakie jest. 

No ale u mnie to jest tak, że jestem uzależniona od pogody. Wystarczy przejrzeć posty z okresu jesien-zima, gdy to tak trudno przychodziło mi zkupywstać i iść do przodu. Teraz jest słonecznie, ciepło w miarę i od razu świat jest łatwiejszy...

Wszystko kwitnie, pachnie, owady latają, ptaki ćwierkolą i wiją gniazda. Jeżu, mamy w ogródku sikorkę, znaczy ich jest liczba mnoga, ale jedna co rano siada na werandzie i drze dziób jak opętana. Ciemno jeszcze jest, gdy schodzimy na śniadanie, a tu już pitu-pitu-pitu, jakby kto blachę brzeszczotem piłował. Nie wiem, czy ona ma tam jakieś nagłośnienie, wzmacniacze czy co.... Bo jakoś nie wydaje mi się by taki mały pierdzioszek mógł wydawać takie głośne dźwięki. Młoda aż czasem krzyknie w stronę okna "HOU JE MOND!" (czyli "stul dziób"). No bo to normalnie nie idzie zdzierżyć... człowiek chce pogadać, a tu pitu-pitu i pitu-pitu. Co prawda wolę o niebo piosenki miłosne sikorki niż piosenki miłosne kotów o 3 nad ranem. O, te głupieloki to dopiero dają koncerty aż się prześcieradło filcuje... Ech!

Tak czy owak w taki czas pracuje się i żyje o wiele lepiej. Nawet jak w środę wyciągnęłam w pośpiechu rower z kanciapy i zmarkowałam, że ma kapcia to tylko się uśmiałam. Zesadziłam Młodego z bagażnika (bo to był dzień pt: trza się śpieszyć-matka zawiezie-będzie szybciej) i nawróciłam po zwykły rower... Jakby tak padało i wiało, to klęłabym na czym świat stoi. A tak to se popedałowałam zacnie te 10 km bez wspomagania. A że zachrzan niesamowity, to do dziś mechanik nie wie, że mój rower ma naprawić. Jutro napiszę emalię, to może w przyszłym tygodniu przyjadą i zrobią. Że co? Że czego se sama kapcia nie zrobię, że to nie trudne...? Nie zrobię se, bo naprawy wszelakie mam gratis od pracodawcy, a jak mechanik przyjeżdża zmienić dętkę to rzutem na taśmę robi kompletny przegląd, podociąga hamulce, naoliwi, wymieni też lampę która niedomaga , a nawet silnik jeśli uzna za stosowne. On ma na tym biznes, ja za to nie płacę a mam zrobione - oboje korzystamy a biuro płaci :-) Cycuś glancuś!

Jednak przy takich niedomaganiach rowerowych mogę sie przekonać, że mając tylko zwykły rower za Chiny Ludowe nie była bym wstanie pracować na cały etat mając klientów w takich odległościach jak mam. Już w środę moje mięśnie ud miały jakieś sapy, jak dojechałam na miejsce do klienta, to zaczęły odmawiać posłuszeństwa. To jest zajebiste czasem - nagle mięśnie przestają działać, luzują się i można się wywalić na pysk. Choć wolę to, niż skurcz, po którym nie może się chodzić trzy dni. Być może znowu za mało wody piję, choć niby staram się pamiętać pić i pić czy mi sie chce czy nie. No ale czasem człowiek zagnany, śpieszy się i łatwo przegapić porę pojenia... A zużycie wody jest ogromne przy fitnessie 9 godzin dziennie codziennie. Taka tam Lewandowska czy inne gwiazdeczki telewizyjne mogą nam - tańczącym z miotłami - co najwyżej buty wiązać... i to wątpię czy sięgają :-)

No ale dobra... teraz wam powiem, jak normalna inaczej znajduje motywację do nauki języka... Bom właśnie znalazła... hihi

Zapisałam się na ten francuski bez specjalnego przekonania, głównie z myślą o Najstarszej.

Owszem podoba mi się ten język, chcę się go nauczyć choć trochę, chcę rozumieć, co Frankofony (których tu coraz więcej i więcej) mówią i co piszą na FB, chcę jeździć do Brukseli, Walonii i Francji i tam się dogadywać po francusku, bo inaczej patrzą na ciebie jakbyś im ojca naleśnikiem zabiła i są niemili... To jednak mało by się chciało chcieć...

Nie chce mi się wieczorem wychodzić z domu. Jeżu, ja zwykle chodzę spać o 21, a bywa że i o 19tej. Tymczasem kurs kończy się o 22. Uuuuuuu. Nie chce mi się uczyć. Ten język jest na razie dla mnie bardzo trudny. To też szósty język, jakiego się uczę w moim życiu.

Po nauczeniu się ojczystego, 7 lat uczyłąm się rosyjskiego, kilka lat korespondowałam nawet z rówieśniczkami z dawnego Zwiądzku Radzieckiego. Ten język był łatwy do nauczenia, a ja bardzo chętnie się go uczyłam i cieszyło mnie, że umiem. Dziś umiem czytać i trochę rozumiem, jak koleżanki gadają, ale mówić mi ciężko bo przez ponad 20 lat wyparowało (mam w planach powtórzyć sobie z internetem ale nie wiem kiedy).

Następnie był angielski. Jak tata kupił Atari to siłą rzeczy trzeba było choć trochę słów w tym języku przyswoić. Uczyłam się z bratem w domu z książek i kaset (takie coś co moje dzieci tylko w internecie widziały). W domu nikt nie znał tego języka i nikt nam nie mógł pomóc w jego nauce, ale coś tam się naumieliśmy. Dziś rozumiem jak ludzie mówią po angielsku i rozumiem pisany tekst. Nie umiem nic powiedzieć.

Trzy lata uczyłam się też niemieckiego w liceum i chyba dobrze opanowałam podstawy. Dziś rozumiem trochę jak próbuję coś czytać  w necie, ale niewiele. Umknęło.

Po angielskim i niemieckim nauka niderlandzkiego przyszła stosunkowo łatwo i dziś nieźle gadam, czytam i piszę. Do perfekcji brakuje dużo (o wiele za dużo jak na mój gust), ale daję rady wszędzie. Już nasz dialekt nawet ogarniam coraz bardziej, a dialekty flamandzkie do niderlandzkiego mają się tak jak śląski do polskiego - niby ten sam język a ni diabła nie rozumisz, z tym że tu na każdej wsi inny dialekt... 

Jednak francuski.... jeżyczku najkolczaściejszy! Ten język jest zupełnie inny, niż te które znam, pokręcony na maksa. No a ja stara dupa jestem i do tego wpadam na te lekcje z biegu, prosto po robocie i pół godziny zajmuje mi zrozumienie gdzie jestem i po co tam tak w ogóle przyszłam... To nie jest bułka z masłem. O nie nie.

Do tego mam w grupie dwie "diwy". Wspominałam już o nich - mama z córką. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że to diwy, ale od pierwszego spojrzenia ich nie lubię (moje trzecie oko, czyli przeczucie,  nigdy się nie myli, co do ludzi. NIGDY!). Nic mi nie zrobiły, ale ich nie cierpię. Zawsze siedzę za nimi mniej lub bardziej z tyłu i mimowolnie obserwuję. Kurde, nie da się nie zauważyć ani pomylić z czymś innym, kiedy ktoś na każdym kroku każdym gestem i słowem pokazuje, że ma się za bógwieco i czuje się ważniejszym i lepszym. Z obserwacji świata wiem, że im większy idiota, tym większe mniemamnie o sobie, ale nie zmienia to faktu, że mnie to wkurza. 

Kurs z domniemania (i opisu) miał być przeznaczony dla kompletnie zielonych, którzy nigdy przenigdy nie mieli do czynienia z językiem francuskim. Dlatego nazywa się on 1.1.1 kurs dla kompletnych nieogarów. Dla nas bomba. Tymczasem się okazuje, że większość grupy mówi po francusku i to - wydaje mi się  - całkiem dobrze. Być może kali jeść, kali pić, ale spokojnie o wszystko pytają sie po francusku i luzacko odpowiadają na pytania, no i co najważniejsze - wszystko rozumieją. Tymczasem ja, moja córka i dziewczyna z Ukrainy (która nie dawno przyjechała do Be i uczy się jednocześniej niderlandzkiego i francuskiego) nie rozumiemy ani połowy, co baba gada. Było by to okej, gdyby i reszta nie rozumiała albo przynajmniej na każdym kroku nie udowadniała, że my jesteśmy debile i nieogary, a nauczycielka jeszcze to wspiera polecając zawsze jednej z diw przetłumaczyć na niderlandzki dla konkretnej osoby. A te się mało nie zesrają ze szczęścia. Wierzcie mi lub nie, ale popisują się i to się zwyczajnie rzuca w oczy - jak jakieś przygłupawe dzieci z przedszkola a nie dorosłe kobity. Córcia ma ponad 20 lat a mamusia pod pięćdziesiątkę. Do tego proste fakty: obie są rodowitymi Belgijkami, z czego wniosek, że obie musiały mieć francuski obowiązkowo w szkole od piątej klasy do końca szkoły średniej, co daje jakieś 8-9 lat nauki języka. Ja się zastanawiam, co one zatem robią na kursie dla całkowicie początkujących? Przyszły sie popisywać? CHORE!!! Mało tego, odnoszę często wrażenie, że nauczycielka prowadzi lekcje właśnie dla nich dwóch - popierdala z materiałem i nie patrzy czy wszyscy nadążają. A nie nadążają, bo jak wyszła na przerwę (a diwy za nią) to wywiązała sie dyskusja na ten temat i całe reszta grupy stwierdziła, że coś tu jest nie tak, ale postanowiono poczekać na właściwego nauczyciela, bo ta pani jest tylko na zastępstwie i jeszcze tylko jedna lekcją z nią...

Najstarsza po ostatnim teście, powiedziała że więcej nie idzie, bo to jest za trudne i ona nic nie rozumie. Aż się dziecko rozpłakało... Ale pójdzie jeszcze sprawdzić jak będzie z tą drugą nauczycielką... Ja też jestem ciekawa, bo to się serio odechciewa wszystkiego... Jakby nie patrzeć nie zapłaciłam tych 200€ po to, byśmy chodziły posiedzieć jak na tureckim kazaniu i by oglądać popisy dwóch zmanieryzowanych belgijskich pizduniek, które by wyżej srały niż dupę mają. Najlepsze jest to, że nie mamy żadnych książek, nie ma też smartschool-a i jak człowiek nie idzie, to zostaje w czarnej dupie, bo nie wie, co było na lekcji. Kicha.

Jednak na ostatniej lekcji diwy przegieły i postanowiłam, że ja nie tylko nie zrezygnuje z kursu, ale w czerwcu będę mieć lepsze wyniki niż te pizdy dwie razem wzięte, które mi działają na nerwy w każdej sekundzie lekcji, a nawet - co widać po tym wpisie - poza lekcjami. Bo to nie może być tak, żeby coś tak irytującego było odemnie lepsze w czymkolwiek. Ja jezdem najlebrza we fżysdkim. 

Ostatnio tłumaczyły mi mówiąc do mnie w taki sposób, jakbym była jednocześnie głuchoniema, ślepa i niedorozwinięta, że za tydzień lekcje nie są w środę tylko we wtorek (bo przeco wiadomo polska sprzątaczka która nie mówi perfekcyjnie NAWET po niderlandzku, musi być bardzo ale to bardzo głupia), tam chuj, że tę informację znają wszycy od początku kursu. Mówię jednak w miarę spokojnie, że "wiem, ale raczej nie przyjdę, bo mam zebranie rady rodzciów", a mamusia przewracajac oczami powiedziała do córki (oczywiście ja ciagle byłam głuchoniema, ślepa i niedorozwinięta) że to strasznie dziwne jest, że taka ja i rada rodziców... i w ogóle... One są normalnie jak Godlewskie, tylko tamte mają rybie pyski a te rybie oczy. Głupota i egoizm  jednak na mniej więcej na tym samym poziomie. No i te na razie nie śpiewają ani nie pokazują cycków. Tego bym już nie zdzierżyła. 

Tak serio to nie wiem, czy dotrwam do końca tego kursu. Straszna kicha. Zobaczę jak będą wyglądać lekcje z inną babą (żeby było śmieszniej HISZPANKĄ!). Mamy z Najstarszą też pomysł, że ja będę sama chodzić na kurs i potem raz lub dwa razy w tygodniu będziemy się razem uczyć w domu na podstawie tego, czego ja się nauczę na danej lekcji, bo skoro lekcje mają być dla niej stresem, to serio nie ma sensu się męczyć. Mnie to tam w biedronki czy się nauczę czy nie. Tylko tych dwóch stówek żal...

W tym tygodniu zaś idę  poczytać belgijskim pierwszakom po polsku. Znowu będzie kupa śmiechu, bo klasa Młodego to przewariaty są. Tej drugiej pierwszej nie znam za dobrze, ale chyba też fajne łobuziory. Może Młodej się będzie chciało iść ze mną, to jeszcze fajniej będzie. Pod koniec tygodnia akurat już będzie po egzaminach, a potem 2 tygodnie ferii wielkanocnych iiihaaaa!

A może by tak urlop rodzicielski...?

Jakiś (SPORY) czas temu znajoma mnie poinformowała, że w Belgii jest coś takiego jak urlop rodzicielski (ouderschapsverlof), który może wziąć każde z rodziców mające dziatwę w wieku mniej niż 12 lat. 

A dobrze wiedzieć - odrzekłam, zanotowałam tę informację w pamięci i więcej się nad tym nie zastanawiałam, bo po co mnie niby taki urlop? - pomyślałam. Dopiero teraz na fejsbukowej grupie sprzątaczek w Belgii ktoś zapytał, jak laski mające potomstwo małoletnie, rozwiązują problem wakacji, w sensie opieki itd. No i tam matki wymieniały obozy, starsze rodzeństwo, babcie, ciocie, świetlice wakacyjne no i sporo babek podało, że biorą sobie miesiąc urlopu rodzicielskiego...

Aaaa to tak można!? Żarówka mi się nad głową nagle zapaliła jak Pomysłowemu Dobromirowi z kreskówki. Zaraz zapytałam wujka Gugla Co? Jak? Gdzie? Z kim? Za ile? Po czym obgadaliśmy z małżonkiem i postanowiłam, że BIERE! 

Co to jest urlop rodzicielski (ouderschapsverlof)?

Urlop rodzicielski jest jednym z trzech rodzajów tzw urlopów tematycznych (dwa pozostałe to: urlop paliatywny i urlop z przyczyn medycznych). Przysługuje on każdemu z rodziców, których pociecha nie ukończyła 12 lat.

Tego urlopu jest 4 miesiące (dla każdego rodzica).

Podczas urlopu można:

- wogóle nie pracować przez 4 miesiące (z możliwością odbierania go po minimum 1 miesiącu)

- pracować na pół etetu przez 8 miesięcy (z możliwością podzielenia po 2 miesiące)

- pracować na 4/5 przez 20 miesięcy (można podzielić po minimum 5 miecięcy na raz)

Można też z tymi możliwościami kombinować. Uwaga! W szkolnictwie nie można tego urlopu dzielić (chyba że wakacje letnie wypadną po środku, to wtedy jest możliwe)!

W sektorze prywatnym trzeba w czasie 15 miesięcy poprzedzającym złożenie podania o urlop  przepracować minimum 12 miesięcy.

Pracodawca nie może odmówić udzielenia tego urlopu, ale ma możliwość odroczenia go na max 6 miesięcy, gdy ma ku temu konkretne powody.

Jak to się robi?

Najpierw trzeba powiadomić pracodawcę minimum 3 miesiące wcześniej wysyłając pismo listem poleconym lub dając pracodawcy w dwóch egzemplarzach, z których jeden podpisany przez pracodawcę zachowujemy dla siebie. Potem (najpóźniej 2 miesiące przed urlopem) wysyła się listem poleconym specjalny formularz wypełniony zarówno przez pracownika jak i pracodawcę do najbliższego RVA. 

Ten urlop jest bezpłatny, ale otrzymuje się specjalny zasiłek na tę okoliczność. Nie jest to to co wypłata, ale zawsze jakieś cenciochy żeby z głodu nie umrzeć.

Teraz zatem jest najwyższa pora na składanie podania, gdy chce się go wziąć na letnie wakacje. Ja zapytałam telefonicznie w moim biurze i laski powiedziały że nie ma problemu żadnego. Kazały mi przyjść, a pomogą mi wypełnić adekwatny formularz. Ja bym chciała zaraz potem wybrać urlop zwykły. No, przynajmniej tyle ile trzeba, by nie kazali wakacyjnego oddawać :-) Ale to mam uzgodnić z laskami w biurze na miejscu. 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tak czy owak już postanowiłam, że w tym roku będę się opierdzielać w lecie na całego. Może uda mi się w ten sposób przywrócić mój stan psychiczno-emocjonalny do stanuużywalności. Fizycznie O DZIWO nie jestem jakoś specjalnie zmęczona na razie. Znaczy wieczorami to oczywiście nie chce mi się nic i najchętniej zalegam z książką, gazetą czy telefonem oraz winkiem czy herbatką na kanapie, no ale to takie zwykłe zdrowe zmęczenie a nie że umieram ze zmęczenia jak wcześniej. Psychicznie jednak trochę nie ten teges - problemy ze snem, koncentracją, dziury w pamięci, czyli ogólne pomieszanie z poplątanem, fiu bziu na zmianę z fiksum dyrdum. Oczywiście wielce prawdopodobne, że to okres przedmenopauzalny sie był zwyczajnie rozpoczął (w końcu stara dupa ze mnie) i na to żadne wakacje mi nie pomogą. Trza przeczekać i tyle. 

Jednak chce mi się tych wakacji i już się nie mogę doczekać. Chcę mieć tyle wakacji by mi się w cholerę znudziły i bym mogła z wielką radością, chęcią i pełnia sił wrócić po nich do roboty...

Póki co mamy jednak marzec. W tym tygodniu zaczynają się kolejne egzaminy w liceum. A zaraz po nich ferie wielkanocne... Noooo, ja też zachodzę w głowę jak to możliwe, przecież dopiero co wczoraj było Boże Narodzenie.... 

Przed feriami pewnie znowu nawali wywiadówek wszędzie i znowu się trzeba będzie rozmnożyć, żeby wszystkie obskoczyć... U Najstarszej wywiadówka będzie połączona z wieczorem informacyjnym na temat wycieczki do Londynu. Kurka, śmieszne to - niby to nie ja jadę, tylko moje dziecię, ale już nie mogę się doczekać tej wycieczki, bo ciekawam jest jej wrażeń z wymarzonego Londynu... 

Póki co cieszę się chwilą wiosny, która nam Mamusia Natura podarowała. Wczoraj po robocie ogarnęliśmy z Małżonkiem nasz byczy ogród. Trawa wykoszona, posypana jakimś nawozem, krzesła umyte, kwiatki, płytki i kamienie uwolnione od chwastów. Posypane też co trzeba roztapiaczem ślimaków, bo to cholerstwo już się obudziło i zaczęło wpieprzać tulipany. GNOJE! Zostały po nich tylko muszelki... Buuuuachacha, z wiedźmami się nie zaczyna!

Dziś rano byłam w robocie, bo klienci nie wyrobili się z remontem i w poniedziałek ich chata ciągle wyglądała jak by tam co wybuchło, no więc się umówiłyśmy z babką na dziś. W sumie dziś nadal roboty trwały w najlepsze, ale tylko na dole, więc górę doprowadziłyśmy do porządku z grubsza. Powiem wam, że wolę takie sprzątanie po remoncie niż standardowe - zawsze to jakieś urozmaicenie :-) Jeszcze obiad u nich zjadłam, a drugi potem w domu, bo M-Jak-Mąż ugotował jakiejś pszenicy z sosem szpinakowym. TAK TO MOŻNA ŻYĆ.

Po południu nawiedziłyśmy z Młodą bibliotekę. Ja wymieniłam książki dla Młodego, a Młoda nie miała nic wypożyczać, bo egzaminy, ale te książki tak się na człowieka błagalnie patrzą z półek, takie samotne, nieszczęśliwe sie wydają,  że nie przejdziesz obojętnie, zlitujesz się, weźmiesz choćby te dwie przygarniesz... czy trzy...

Jutro chcemy porowerować - jak Matka Natura będzie łaskawa. W Opdorp jest kolejna edycja targu roślin oraz wystawa rzeźb w parku pomiędzy żonkilami...

Tu fotki pingwinów z Opdorp 2016 roku

Tu wystawa i targi w Opdorp z 2017 roku

Trzeba zobaczyć, co tam w tym roku postawili... 

No a ostatnio, gdy robiłam zastępstwo w nowym miejscu, zmiarkowałam, że tam dalej daleko, hajno za górecką tośmy przeco jeszcze nie byli na rowerach... Tak być to nie bedzie! 

Kto chodzi do szkoły w piżamie, o kim zapomniała wróżka i inne życiowe problemy

Dobrze że ten tydzień już się kończy, bo mam dość! 

Wiecie, co mi się marzy? Wyjechać gdzieś na tydzień SAMEJ! No dobra, bez przesadyzmu, niech będzie że na trzy dni. Gdzie? To akurat nie ma żadnego znaczenia. Ważne by przez 3 dni i 3 noce nie myśleć o niczym ważnym, o żadnych problemach , o żadnych dzieciach, żadnych mężach, żadnej szkole, żadnej chorobie, żadnej robocie. Nie widzieć i nie słyszeć nikogo i niczego z wyżej wymienioncyh. 

Co bym tam robiła? Wszystko, czego nie mogę robić tu i teraz... No dobra bez przesadyzmu.... dragi, przygodny seks, obijanie mordy wszystkim, którzy mnie kiedykolwiek wkurzyli możemy ostatecznie wykreślić. 

Ale na ten przykład pozwiedzała bym chętnie SAMA w POJEDYNKĘ kilka miast. Nie koniecznie od razu Dubai, NY czy Sydney. Zwykłe belgijskie, francuskie czy holednerskie zadupie by mi wystraczyło. Ważne by zobaczyć wszystko, co się chce zobaczyć. Pomacać wszystko, co się pomacać chce. Zatrzymać się przy dowolnym kamieniu dowolną ilość czasu, zrobić dowolną ilość zdjęć każdego dowolnego miejsca i o świcie, i o zmierzchu, a nawet o północy. Posiedzieć dowolną ilość czasu na ławce pod dowolną fontanną... Bez pośpiechu, bez poganiania, bez pogoni, bez wysłuchiwania że ktoś jest głodny, ktoś chce pić,  siku,  do domu i po co żeśmy w ogóle tu przyszli... Po prostu robić co się chce, myśleć tylko o głupotach, bzdetach, rzeczach nie ważnych...

Gdyby mi się znudziło na mieście, chętnie połaziłabym po jakichś lasach i górkach z plecakiem przez cały dzień aż by mi kopyta odpadały... a potem chętnie  wskoczyła bym do wanny pełnej wody by tam po prostu posiedzieć... (już mówiłam że sama!!! boszzz). Zaliczyłabym też z chęcią jakiś wycześny park rozrywki, koniecznie z dobrym rollercoasterem... Tak, to też bez towarzystwa. 

Na koniec przeczytałabym jakąś dobrą książkę, bo teraz często czytam po jednej stronie i zasypiam...
  

No dobra, przyznaję, obicie komuś mordy zastąpiło by mi te wszystkie inne atrakcje bo ja zła kobieta jestem :P

Ot taki RESET systemu i powrót do ustawień fabrycznych.

Wtedy mogłabym wrócić do domu i robić dalej to co robię teraz. Tyle że - tego jestem pewna na 350% - mój mózg i układ nerwowy znowu by działy jak należy bez żadnych lagów, jak teraz... 

Pomarzyć dobra rzecz. 

Pogoda jaka jest - każdyn widzi. Piździ i leje bez opamiętania. No żesz kurtka, ludzie starsi ode mnie drugie tyle powiadają, że takiego wiatru to nie pamiętają. Ja rozumiem jeden dzień, ale ponad tydzień to już zaczyna być nudne. Co prawda jeszzce parę drzew stoi na swoim miejscu i jeszcze parę dachów jest dobrych, ale na następny raz też mogło by jeszcze coś zostać..

Chcesz spać a tu ziuuuuuu ziuuuuu ziuuuu (wyje na płocie) bam-bam-bam (jakaś blacha o mur wali), tururururur napierdala jakąś puszką po asfalcie i kamieniach... Królik się boi i zaczyna walić łupce jak opętany. To budzi Młodego śpiącego podłogę niżej. Młody przychodzi do nas, bo "słyszałem jakieś dziwne dźwięki i się boję". Odprowdazamy, uspokajamy 🔃 REW. PLAY. I tak całą noc, drugą noc, trzecią noc... KUR...!

A tu od rana do wieczora trzeba cierpliwie, ze stoickim spokojem i  uśmiechem na ryju znosić czyjeś fochy, widzimisia, wysłuchiwać problemów, żalów i zwierzeń całego świata. I jeszcze robotę w międzyczasie  odrobić jako tako. 

Cieszę się , że Mamusia Natura obdarzyła mnie sakramencką cierpliwością i zajebistym poczuciem humoru oraz niekończącym się optymizmenm, bo inaczej już by mnie dawno niewątpliwie szlag trafił.

No weźcie taki tydzień jak ten, czy choćby taki dzień jak wczoraj... No ale po kolei...

Tydzień zaczął się nawet normalnie, bez szału. A nie... Młodemu wypadły 2 pierwsze zęby. Pierwszym razem debilna zębowa wróżka nie zauważyła, że ząb leży pod poduszką. Świnia normalnie ona jest. Byście widzieli tę zawiedzioną minę dziecka, które drepcze raniutko w piżamie ze zwieszonym na kwintę nosem ze swojej sypialni a w dłoni dzierży niezauważony przez nikogo ząbek... Te ogromne oczy prawie pełne łez, bo jak mogła to zrobić dziecku ta gópia wruszka...

Się opamiętałam i powiedziałam, że pewnie miała tej nocy strasznie dużo roboty i nie zdążyła, i że  pewnie na następną noc podrzuci ten pieniążek... 

A drugi dzień...

- Tylko dwa euro?

- yyy...Pomyśl, ile masz jeszcze zębów

- Ano tak, może następnym razem da 5€ albo 10....

Drugim razem dała tylko jedno euro, ale to tylko potwierdziło powyższą teorię... Ech!

W środę to ja dałam czadu.

Pomiędzy robotami jak zawsze byłam w domu i jak zawsze próbowałam wcześniej wyjść, i jak zawsze wyszłam późno... Dlatego niewiele przed szóstą dopiero skończyłam, potem jeszcze przerowerowałam te 10 km wstępując po drodze do mądrej ściany. Przyszłam do domu, M-JAK-MĄŻ akurat odgrzał "wczorajszy obiad". Siedzimy, szamiemy. Ten się pyta czy idziemy na francuski. No idziemy - oczywista sprawa. Szamiemy dalej i wtedy ja patrze na zegar i widzę że jest 18.30. Co? COOOOO?! WTF? Jakim cudem? Lekcja zaczyna się za 10 minut a ja muszę jeszcze wziąć prysznic, wysuszyć włosy, ubrać się po ludzku i dotrzeć do szkoły, do której jest 5 km... Trochę jakby trudne. Pouczyłyśmy się z Najstarszą w domu, ale powiem wam szczerze, że ja coś czarno widzę te testy co to mają być za tydzień i za dwa tygodnie. Ale jeszcze nie odklepałam. Będę próbować walczyć z francuskim dalej. Pozytyw taki, że klient się przeprowadza parę km bliżej nas i te 5 minut może mnie uratować :-)

No ale ten czwartek...

Lało i wiało normalnie jak od kilku dni non stop a może nawet bardziej. Niewyspana, wkurzona, zmęczona kręciłam się po domu od szóstej jak gówno w przeręblu nie mogąc ogarnąć rzeczywistości, z tymi wszystkimi kanapkami, pudełkami, ciastkami, ubraniami, tornistrami, strojami na w-f. Nie ogarniałam za bardzo czy do kapci na gimnastykę to bardziej szynka czy czekolada pasuje i czy herbatę robi się w mikrofalówc  czy lepiej w tosterze... Ale jakoś udało mi się wydostać z tego cyrku i nie zapomnieć ani dziecka, ani żadnej torby, ani kurtki przeciwdeszczowej, ani nawet siebie. Wyszliśmy z Młodym o 7.30.... Po czym wróciliśmy, bo Młodemu zachciało się siku zanim wsiadł na rower... Szliście kiedy do wuceta w kurtce zimowej, kasku rowerowym i mając szelki pod kurtką, a na szelkach bluzę na zamek? Nie pytajcie jak on to zrobił, ale portki miał suche, jak wyszedł :-) MÓJ SYN! MÓJ SYN!

Potem wyszliśmy już całkiem i do szkoły dotarliśmy bez większych przeszkód... Jakąś godzinę później zadzwoniła Młoda z powiadomieniem że "na prawdę chciała pójśc do tej szkoły, ale w połowie drogi poczuła się bardzo źle, zwymiotowała i wróciła w domu". Okej geen problem verzorg je goed. Niby nic  nowego i już takim sytuacjom  się ani  nie dziwię, ani nie przejmuję, szczególnie odkąd szkoła jest w temacie i przychylnie natawiona do tych "wagarów", ale tu coś mi nie pasowało, bo przecież Młoda rano miała doskonały humor; jak wychodziłam to obie rżały z czegoś jak szalone... Młoda jest konsekwentna w swoich zachowaniach. Jak rano wygląda i zachowuje się jak chmura gradowa albo siedem nieszczęść to wtedy jest pewne, że albo wcale nie pójdzie do szkoły albo wróci przed południem, ale jak jest uśmiechnięta to raczej dotrwa do końca dnia nawet w niesprzyjającyh warunkach szkolno-pogodowych. 

Powodów domyśliłam się (nawet nie musiałam Młodej pytać, bo to oczywiste) gdy zobaczyłam ponad 20 nieprzeczytanych wiadomości na Whatsappie. Rodzice się kurwa kapnęli, że w Belgii jest chujowa pogoda! Pogratulować belgijskiego refleksu. KURWA! Leje od poniedziałku i piździ, a te się w czwartek zorientowały, że "może by zawiózł dzieci". Wiadomość-pytanie wysłane o 7.50. SPOKO KURWA! Jak się jedzie rowerem to trochę nie bardzo idzie śledzić co się dzieje na Whatsappie. Dzieci nie należą do tej grupy, a choćby nawet to Młoda wyjeżdża rowerem o 7.45 z domu. Czyli gdy któraś mądra mama napisała to pytanie, ona już pedałowała. Potem oni tam wszyscy przez dobre parę minut nie mogli dojść do porozuminia, kto ma jechać rano, kto wieczorem i kto kogo bierze.

A Młoda tymczasem dojechała na miejsce, gdzie się wszyscy codziennie spotykają i na pewno nieźle się wkurzyła, że nikogo nie ma. Pojechała sama wściekła jak niewiemco. A tamci gdy się w końcu dogadali i podjechali pod nasz dom, i się zorientowali, że nikogo nie ma to łaskawie ktoś do Młodej zadzwonił zapytać czy jedzie. No nie wiem jak wy, ale mnie by na pewno wkurw wziął maksymalny... Ona była już w połowie drogi, czyli jakieś 3 km od domu przemoknięta do majtek i zmęczona wiezieniem tych siedemdziesięciu kilo (ona plus tornister) pod ten sakramecki wiatr. No to sie wkurzyła i wróciła do chaty. I dobrze. Szkoła nie jest najważniejsza. Najważniejsze jest zdrowie i dobre samopoczucie. Potrzebowałam trochę czasu, by to pojąć, ale lepiej późno niż wcale.

Potem dostałam telefon z CLB, że znaleźli nam psychiatrę w okolicy, który jest nam potrzebny do wydania tego całego atestu, czy co to jest potrzebne by móc chodzić do szkoły na pół etatu. Super, szkoda tylko że wizytę mamy dopiero w kwietniu... Jednak jak usłyszałam cenę za wizytę to mi się skarpetki lekko sfilcowały... 200€ słownie: dwieście euro. Kurde, a mnie się wydawało, że 50€ u psychologa to fiu-fiu. Na szczęście babka dodała, że jak weźmiemy skierowanko od lekarza rodzinnego, to ubezpieczyciela zwróci większość. Uff. Zrobiłam se wywiad na grupce mieszkańców gminy i jak najbardziej tego psychiatrę wszyscy polecają. Świetnie, bo może nie tylko dla atestu się przyda, a może i co doradzi mądrego w kwestii tej całej nadwrażliwości. A po jeszcze paru temu podobnych dniach to i mnie na pewno będzie dobry psychiatra wskazany.

Wieczorem jeszcze zaliczyliśmy doktora, bo Młodej już się problemy żołądkowe, grypy i depresja oraz nadwrażliwość znudziły i postanowiła pomieć se dla urozmaicenia zapalenie pęcherza. A co! Dawno nie było.

Potem się okazało jeszcze, że apteka we czwartki po południu jest nie czynna i trzeba było głowę rodziny ścignąć na sąsiednią wieś. Będziesz tu człowieku normalny? Nie będziesz! 

Przez ten cały cyrk nie zjadłam na czas i migrena się rozpętała na całego, a tu ci jeszcze jedna dupę zawraca swoimi problemami (bo swoich mam wyjątkowo mało), a druga pisze, że następnym razem jak coś popsuję to mam powiadomić i  że to nic, że to tylko ramka na zdjęcie, ale żeby jej to było ostatni raz.... No kurwa to było na 100% ostatni raz. Jeszcze raz mnie posądzi o coś z czym nie mam nic wspólnego, ma pewne jak w banku, że będzie se szukać nowej sprzątaczki. Jeszcze 2 lata temu bym się srała i tłumaczyła jak debil. Dziś to mnie mogą wszyscy cmoknąć... Nie pasuje, niech spierdalają. Jedno słowo do pierwszej lepszej sąsiadki i na swojej ulicy mam pełny etat bez pierdolenia się po obcych wsiach z wkurwiajacymi ludźmi. Bo wiecie co? Zdarza mi się coś rozwalić (ostatnio często mi coś z rąk leci), zdarza mi się coś odpierdolić albo nawet zwyczajnie po ludzku opierdalać w robocie i jak by mnie kto czasem za to zjebał to przyjmę to z pokorą, a nawet  postaram się poprawić, ale coś takiego? Na takie zagrywki nawet moja super hiper zajebista cierpliwość jest za cienka i sie mogę wkurwić.

Nic to, nażarłam się, połknęłam pigułę i poszłam w kimę. Po 10 godzinach spania nadal oczywiscie miałam migrenę i mam ciągle z przerwami w bólu głowy na czas działania piguł, ale piątek, piąteczek, piątunio to już pikuś...

Pyjamadag, czyli dzień piżamy

Dziś był fajny dzień (pomijając migrenę i pogodę) Matki się dogadały i ogarnęły transport na czas więc Młoda pojechała dziś do szkoły autem.

Młody za to dziś poszedł do szkoły w piżamie, bo 15 marca jest Nationale Pyjamadag, czyli dzień piżamy. Wielu uczniów przychodzi do szkoły w piżamie solidaryzując się w ten sposób z uczniami, którzy przez długotrwałą chorobę nie mogą chodzić do szkoły. Akcja związana jest z projektem bednet, czyli systemem umożliwiającym pozostającym długi czas w domu lub szpitalu dzieciom uczestniczenie w lekcjach swojej klasy przez Internet. 

Anegdota na zakończenie.

Na zakończenie reflekcja Młodej na temat skóropodobnych leginsów, które jej byłam podarowałam na gwiazdkę i które często nosi i całkiem zacnie w nich wygląda. 

- Jak te legginsy? Wygodne toto? - pytam.

- Spoko, tylko mają jedną wadę. - odpowiada Młoda

- Pewnie nie przepuszczają wody i dupa ci się w nich poci - domyślam się.

- To też, ale gorzej że nie przepuszcają też gazów... No i jak puszczasz cichacza to ten głupi materiał robi "prrrrrr". Ale to i tak nic, zawsze można zwalić na kogoś innego... Gorzej że ten gaz się nie wydostaje normalnie z tyłu jak zawsze tylko idzie do góry i potem przez pół dnia czujesz ten jebitny smród przy kapturze. 

A po niderlandzku - bo tego was na kursie pewnie nie nauczą - "póścić bąka" to "sheetje gelaten" [czyt. schicie helaten]. 

Wie heeft er een sheetje gelaten? Kto póścił bąka?

Gdy dziadzio był instruktorem jazdy, czyli Belg na drodze.

Dziś podzielę się z Wami swoją pokrętna teorią na temat tego, dlaczego w Belgii jest - MOIM ZDANIEM - na drogach bezpieczniej niż w Polsce. Choć i tak wolę rowerem poruszać się takimi drogami, jak na obrazku poniżej.

mój rower elektryczny i drewniana ściezka przez pola

Gdy przyjechaliśmy do Belgii byłam zszokowana belgijskimi zachowaniami na drodze. Bardzo pozytywnie zszokowana, o czym nie raz i nie dwa tutaj na tym oto blożku Wam opowiadałam. Jednak, gdy już ten zachwyt wszystkim co nowe i obce mi trochę przeszedł i zaczęłam się światu przyglądać bardziej trzeźwo i dokładnie wszystko analizować, a potem dyskutować o tym z resztą z Piątki i resztą świata, to ten rajski obraz zaczął bardziej ludzko wyglądać, czyli mieć wady. 

Nadal uważam, że w Belgii jest o wiele bezpieczniej na drogach, niż w Polsce mimo większej ilości, dróg,  kierowców i rowerzystów przypadającej na metr kwadratowy. Chcąc przeprawić się pieszo na drugą stronę ulicy nie trzeba mieć ze sobą zapasu żywności na tydzień, bo kierowcy natychmiast się zatrzymują, tak samo w kwestii jazdy na suwak. Przestrzega się też bardziej ograniczeń prędkości, zakazów czy zasad parkowania i td. 

Ale dziś już wiem, że to nie dlatego, że każdy Belg jest doskonałym kierowcą i superpraworządnym  oraz nadwyraz rozsądnym człowiekiem. O nie nie. "Przeciętny Belg" i "doskonały kierowca" to dwa bardzo odległe terminy. Przyglądamy się z M-Jak-Mężem temu co się dzieje na drodze bardzo dokładnie (takie nowe hobby) i z naszych (i nie tylko naszych) obserwacji wynika, że tu w Belgii ludzie nie umieją jeździć ani nie znają najpodstawowszych przepisów drogowych. 

No ale tak. Babcia 85-letnia, u której pracuję opowiedziała mi, że ona nauczyła się jeździć na ciężarówce taty. Wtedy jeszcze nie było czegoś takiego jak prawo jazdy, bo było mało samochodów, a jak to coś wymyślono, to ci co już wtedy umieli jeździć po prostu ten dokument dostali i już. Ona, ta babcia, nigdy nie uczyła się przepisów ani nie zdawała żadnego egzaminu a jeździ do dziś, jak cała masa jej rówieśników. Tu cywilizacja dotarła ciut wcześniej niż do PL i tu większość 70cio, 80cio,  czy nawet 90latków ma auto i nim jeździ. A jak jeżdżą? Ano normalnie jak to babcia, która już czasem niedowidzi, niedosłyszy, ma spowolnione reakcje itd. Parkują też jak babcia i nawet pewnie nie usłyszą jak w coś przydzwonią... No i dobrze, że jeżdżą, że mogą, że podjadą sobie sami do fryzjera, do lekarza, na zakupy, do knajpki na kawkę z kumoszką, że są niezależni i mogą się cieszyć życiem emeryta.

Ale też każdy wie, że na drodze są te babcie i dziadziusie i że jego babcia i jej dziadek też być może właśnie gdzieś jedzie i zwykle mają to wszyscy na uwadze samemu siadając za kierownicę.

Mają też zapewne na uwadze, że poza babciami i dziadkami w samochodach na drodze jest cała masa rowerzystów. Jeśli ktoś nie był w Belgii czy Holandii być może nawet nie jest sobie  stanie wyobrazić, co tak na prawdę znaczy "masa rowerzystów". Dżinie, mieszkam tu 6 lat i patrzę i niby wiem, a jak byłam ostatnio u Młodej w szkole podczas lekcji i zobaczyłam to morze (dobre kilkaset sztuk) zaparkowanych rowerów (kilka dużych parkowisk widziałam wcześniej, ale puste nie robią wrażenia) to mi szczena na asfalt opadła.... Większość tych rowerzystów pomyka ścieżkami, których też tu jest od groma, ale te ścieżki częso krzyżują się z drogami dla samochodów. Każdy musi mieć świadomość, że gdzieś tam inną albo i tą samą drogą pedałuje jego dziecko, jego rodzic, dziadek, sąsiad, narzeczona i że trzeba uważać na to tałatajswto rowerowe, bo nigdy nie wiadomo, kto ci przed zderzak nagle wyskoczy.

takie jakby selfie... 

Poza tym w Belgii są bardzo kosztowne mandaty. Za pewne wykroczenia (jedno konkretne lub kilka razy pod rząd ten sam przypał) można stracić prawo jazdy - czasem na kilka godzin, innym razem kilka dni, jeszcze innym trzeba zdawać od nowa egzamin, a jeszcze innym otrzymuje się skierowanie na psychotesty, które ponoć nie łatwo jest zaliczyć. Nieprawidłowo zaparkowane auto bardzo szybko ląduje na policyjnym parkingu, z którego czasem nawet się nie opłaca go odbierać, bo koszty tego eksluzywnego parkowiska przekraczają po 2-3 dniach wartość klamota.

Do tego prawie wszędzie już są kamery i inne wynalazki rejestrujące mniej lub bardziej debilne zachowania ludzi, którzy to ludzie potem dostają pozdrowienia z policji z numerem konta do wpłacenia tych stu czy 300€. Uwaga, zagramaniczni też! Jakiś czas temu czytałam o polskim kozaku w Holandii, który się chwalił wszystkim, że systematycznie przejeżdża na czerwonym bo jak ma auto na polskich blachach, guzik mu kto zrobi... Co prawda chwilę trwało, ale w koncu dostał tę fakturę na kilkatysięcy ojro... Może do dziś spłaca, kto wie...? 

Kolejnym ciekawym rozwiązaniem wymuszającym prawidłowe zachowania na drodze są wszechobecne - jak to my nazywamy - spowalniaczki. To skrzynki, słupki i inne cudactwa poustawiane na drodze raz z jednej raz z drugiej strony wymuszjące jazdę slalomem, czyli zatrzymywanie się i przepuszczanie tych z przeciwka, czyli wolną jazdę. Nooo, tyle że niektórzy nie bardzo wiedzą, kto kogo ma przepuścić. Niektórym bynajmniej logiczne się nie wydaje, że zatrzymać się ma ten, co ma przeszkodę po swojej stronie, a ten dziwny obrazek na słupku z czarną i czerwoną strzałką też nie bardzo jest zrozumiały, ot jakaś fikuśna dekoracja czy cóś... Szczególnie jak za kierownicą siedzi starszy pan w garniaku a kierownica przyczepiona jest do puszki zwanej Mercedes. To samo tyczy gównażerii w beemwicach. Oni może i słyszeli że jest coś takiego jak zasady ruchu i kultura na drodze, ale nie wiedzą za bardzo czy to jakaś egzotyczn potrawa czy nazwa związku chemicznego, czy jeszcze jakieś inne coś.

Tak, pod tym względem Belgia i Polska jest taka sama - BMW i Mercedes to nie auta, to stan umysłu. Kolejne niebezpieczne zjawisko to kręcidupki w chujogniotach. Dla niewtajemniczonych: osobnik  zwykle płci męskiej w wieku 30-60 ubrany w czarne (koniecznie czarne niewidoczne w nocy) obcisłe legginsy (coś jak Irek kKrosny, tylko chudziejsze)i takąż koszulkę z kieszenią na plechach, w której ma bidon albo telefon oraz w hełmie na pustej makówie popierdalający jakimś rodzajem kolarki za pierdyliard euro (bez odblasków, czy jakiegokolwiek oświetlenia, które by obciążało rower i nie mógł by gostek popierdalać tak szybko). Kręcidupek koniecznie musi popierdalać środkiem ulicy nawet jak po obu stronach są wycześne, szerokie na 4 metry ścieżki rowerowe. Na każde zwrócenie uwagi gostek reaguje środkowym palcem i innymi tego typu gestami oraz adekwatnym słownictwem. Skurysyństwo i wirus pośród szanujących się rowerzystów. Ostatnio taki jeden mało się we mnie nie wpierdolił, bo jechał jak zwykle po ciemku ubrany na czarno (to chujostwo popierdala ponad 30km/h) i kutafona nie zauważyłam wyjeżdżając z bocznej ścieżki, mimo że zawsze się tam dobrze rozglądam i wyjeżdżam ostrożnie, bo wyjeżdża się na chodniko-ścieżkę dwukierunkową z wąskiej ścieżki wiodącej wedle wysokiego żywopłotu, a jeszcze jakie mamrotanie i pretensje. Bym to kopnęła w tę chudą dupę to by trzy dni z motylkami latał. Znajoma swego czasu mówiła, że jeden taki wjebał się w nastolatkę na pasach. Zmarła w szpitalu...

Poza tymi w/w i paru innymi odchyłami od normy reszta ludzi jest na drodze niebywale (w porównaiu ze znanymi mi polskimi realiami) uprzejmych i spokojnych. I to jest kolejny powód bezpieczeństwa w ruchu ulicznym. Ten ichni spokój i cierpliwość czasem jest aż śmieszna albo wręcz irytująca. A i nadmierna uprzejmość też czasem drażni. Bo gdy tak np zatrzymuję się na skrzyżowaniu, by przepuścić kierowców z prawej, to taki Jos z prawej też się zatrzymie hamując cały ruch, bo chce pokazać, że jest uprzejmy dla rowerzystów. (facepalm) Zatrzyma się też przed ścieżką rowerową, na której są odwrócone trójkąty mówiące mi ustąp przejazdu, nawet jak wyraźnie widzi, że specjalnie kuźwa zwolniłam by debil jeden z drugim przejechał i mogłam bez zatrzymywania jechać dalej (nawet nie wiecie, jak mnie to wkurza!). 

A jak są światła to na czerwonym Belgowie się spokojnie zatrzymają, po czym gapią przez okna, dłubią w zębach, rozmawiają z pasażerem, gdy takiego wiozą (bo Polak to od razu nerwa przy byle zwolnieniu ruchu - już kurwy lecą, tupanie nogą, walenie w kierownicę i różne inne typowo polskie reakcje znane mi bardzo dobrze z racji posiadnia polskiego małżonka haha). No i potem światło się zmienia na zielone... Polak ruszy z kopyta. Belg będzie chwilę się spokojnie zastanawiał, czy możliwe, że będzie jeszcze bardziej zielone, czy może to już trzeba jechać. Zanim ruszy już jest żółte, ale co tam - się poczeka... Luzik. 

Kolejny powód w miarę bezpiecznego i szybkiego przemieszcania się z miejsca na miejsce w BE jest niesamowita sieć autostrad a także ogromna ilość wąskich, ale licznych polnych (ale betonowych czy asfaltowych) dróżek na wioskach. Oczywiście wiejskie dróżki trzeba znać dobrze, by niemi jeździć, bo dla nawigacji droga to droga, toto nie wie czy tam nie chodzą krowy albo nie trzeba się przedzierać przez jakieś chaszcze rysujące samochód do gołej blachy. Jeszcze ci powie "trzymaj się prawej strony" jak cudem już jest w ogóle trzymać się drogi nie wypadając z żadnej strony w błoto na poboczu albo rów...

Ważny jest też system kanałów, którymi transportuje się sporo towarów oraz pociągi, co zdecydowanie zmniejsza ilośc tirów na drogach. Pozostałe też pomykają autostradami a nie pchają się na wioski bez potrzeby.

Z Małżonkiem doszliśmy jakiś czas temu do wniosku, że jakby nie te mandaty, te spowalniaczki i ten belgijski luz to tu by się ludzie w dzień powybijali biorąc pod uwagę ilość (i jakość, szybkość) aut, rowerów i całej reszty potencjanych uczestników ruchu. 

Ale zapewniam Was, że i tu bezmózgich czubów nie brakuje. Wyprzedzanie na trzeciego, zajeżdżanie drogi i takie tam. Ja nawet myślę, czy nie skombinować sobie takich kolczastych naćwiekowanych rękawiczek na rower, żeby głaskać nimi wszystkie zajeżdżające mi nagle drogę samochody. Ostatnio pomykam sobie spokojnie przez wioskę o dużym natężeniu ruchu. Godziny szczytu. Widzę kątem oka, że ktoś mnie wyprzedza. Okej. Wolno mu. A ten jeb - zajeżdża mi drogę by wjechać w swoją bramę. Noż kurwa, serio? Zbawiło by go te dwie sekundy, bo dłużej by za mną nie jechał przecież. Kupię sobie takie rękawiczki albo mini maczugę, serio.

Nie dawno u nas suszyli (robią to ostatnimi czasy systematycznie, tak samo jak kontrole trzeźwości) to zabrali kilkanaście praw jazdy, a rekordzista popierdalał 200 tam, gdzie jest do 50. Tak że tak.

A i podejście do tematu policmajstrów identyko jak w Polszy. Swój nie zatrzymie ani nie wlepi mandatu za parkowanie na przejściu dla pieszych czy za jazdę pod wpływem, ale na obcych się uważa. Ostrzeżenia przed suszarkami i kontrolami trzeźwości widuję systematycznie na grupie fb mieszkańców gminy. Sąsiadka - widziałam - ma też jakąś appkę do tego typu rzeczy. W Polsce są miśki, tu jest jest Mega Mindy (to taki naiwny film dla dzieci o policjantce-superbohaterze). 

A Wy pamiętajcie by nie plątać się w czarnym odzieniu po ulicy po nocy, nie wstydźcie sie światełek i odblasków i bądźcie mili oraz wyrozumiali dla innych uczestników ruchu, bo każdy , KAŻDY - także ja czy TY - od czasu do czasu coś odpierdoli na drodze czy w innym miejscu, bo jesteśby tylko ludźmi.