Pośmiejmy się z depresji, poszydźmy z cierpienia, ze śmierci zróbmy kpiny

Uwielbiam się śmiać. Uwielbiam żartować, opowiadać dowcipy i dowcipów słuchać. Mam ogromne poczucie humoru. Lubię też czarny i makabryczny humor. Moje dzieci też mają ogromne poczucie humoru, szczególnie dwójka młodszych. Śmiech i żarty pomagają nam przetrwać w trudnych sytuacjach. Pomagają nam przezwyciężyć problemy. Ale trzeba wiedzieć kiedy przestać.

W śmiechu też trzeba znać umiar.

Potrafię śmiać się z siebie samej. Kiedyś tego nie potrafiłam i przejmowałam się wszystkim, co ludzie do mnie i o mnie niefajnego mówili. A mówili wiele. Potem nauczyłam się używać sarkazmu, ironii oraz swojej inteligencji, by większość rzeczy odwracać w żart. Dziś umiem śmiać się z siebie i swojej głupoty, choć nie zawsze jest to łatwe i czasem potrzebuję czasu, by się do owej głupoty przyznać nawet przed samą sobą. No i moja głupota też nie zawsze jest śmieszna, bo czasem się okazuje, że swoją głupotą wyrządziłam komuś niechcący krzywdę, a to nie jest śmieszne ani zabawne.

Śmiech jest zdrowy i dobry dla każdego pod warunkiem, że śmiejemy się z innymi a nie z innych.

Niestety bardzo często z wielką przykrością stwierdzam, że spora część ludzi nie potrafi odróżnić śmiechu od szyderstwa, wesołego żartu od pogardliwej kpiny. Niestetety sporą część ludzi najbardziej bawi wyśmiewanie się z kogoś. Dla mnie to objaw największego prostactwa.

Niektórzy też śmieją się  z wszystkiego, czego nie rozumieją i nie znają. To jest przykre. To rani wielu ludzi.

Choroby Mojego Dziecka należą do tych z kategorii dziwne i niespotykane, i wiele osób nie ma o nich pojęcia albo to pojęcie ma niewłaściwe. Ba, sama do niedawna byłam w tych tematach kompletnie zielona.

Jednak, czy niewiedza na temat jakiejś choroby, wady, sytuacji to wystarczający powód by się z drugiego człowieka śmiać, by mu dopierdalać, robić głupie uwagi, czy publikować debilne memy? Czy w ogóle cokolwiek usprawiedliwia wyśmiewanie się z innych? 

NIE!

Śmiejecie się z Mojego Człowieka...?

Poza tym jest XXI wiek. Każdy ma w domu Internet, już nawet  do biblioteki nie trzeba się fatygować. Kurde, nawet czytać nie trza umić, bo se wszystko na filmach albo obrazkach można znaleźć i to nawet w wersji dla opornych. Ino trochę dobrej woli trzeba, by wklepać w google pytanie i dowiedzieć się coś na ten czy inny temat zanim się pierdolnie jakąś głupotę i skrzywdzi drugiego niechcący... zanim niechcący  założy się komuś sznur na szyję. W przypadku depresji  bowiem jedna głupia uwaga może być tą ostatnią kropelką, która przechyli czarę goryczy.

DEPRESJA TO NIE ŻART. DEPRESJA TO NIE POWÓD DO ŚMIECHU.

Nie dawno ktoś znajomy opublikował na jednym z popularnych miejc w necie mem na temat depresji. Gwoli ścisłości dodam, że nie był to bynajmniej przypadkowy mem umieszczony w przypadkowym miejscu przez przypadkową osobę - taki by mi wisiał i dyndał.

Wkurzyłam się, bo tego typu memy dla osób chorujących na depresję mogą być właśnie tą ostatnią kroplą.... Przeraża mnie, że ludzie nie zdają sobie sprawy, iż mogą w ten sposób kogoś zranić, iż mogą spowodować, że osoba chora znowu upadnie, że osoba chora pogrąży się w ogromnym smutku, że osoba chora może zrobić coś, czego już nie da się odwrócić...

Dlatego postanowiłam napisć o tym na blogu. Może ktoś tu trafi przypadkiem, może akurat ten wpis da komuś do myślenia i może ten ktoś puknie się w łeb, zanim dowali  choremu na taką , czy inną dziwną chorobę i kogoś boleśnie zrani albo zabije... Niechby jedna osoba się zastanowiła, opamietała to już będzie coś.

DEPRESJA TO NIE FANABERIA.

 DEPRESJA TO POWAŻNA CHOROBA, KTÓRA NIE RZADKO KOŃCZY SIĘ ŚMIERCIĄ!!!

Brak wiedzy o depresji, to niepotrzebne dodatkowe cierpienie chorych.

Brak wiedzy o depesji to pogarda dla chorych.

Brak wiedzy o depesji to brak pomocy i wsparcia dla okropnie cierpiących ludzi.

 Brak wiedzy to brak leczenia.

Brak wiedzy o depresji to dla niektórych śmierć...

Ten mem to w sumie faktycznie był śmieszny. Ośmieszał on bowiem jego twórcę, który podawał zafundowanie sobie biegunki (zjedz kiszonych ogórków i popij je mlekiem) jako lekarstwa na depresję.

O tak, to jest zajebiście śmieszne!

 Moje Dziecko nawet nieźle się uśmiało i powiedziało, że chętnie by się zamieniło z tym co jadł te kiszone ogórki z mlekiem, bo wtedy ból brzucha trwa raptem jeden, góra trzy dni... 

Tymczasem Moje Dziecko cierpi na koszmarny ból brzucha od ponad dwóch lat z mniejszymi lub większymi przerwami. Zrobiliśmy kompleks badań - fizycznie okej, to tylko za duży stres, trauma, depresja i takie tam ŚMIESZNE duperele.

Ból brzucha, 

mdłości, 

biegunka, 

bóle i zawroty głowy,
mroczki przed oczami, 

kołatanie serca,
skoki ciśnienia,

brak apetytu, 

czasem mdłości i/lub wymioty po jedzeniu

chroniczne zmęczenie

często brak sił by podnieść się z łóżka

drażliwość

autoagresja (to jest wtedy gdy człowiek  np wali głową w ścianę, tnie się albo drapie skórę do krwi)

bezsenność

koszmary

omamy

płaczliwość

koszmarne wahania nastroju

brak chęci i sił do życia

brak chęci i sił do robienia czegokolwiek

brak nadziei na przyszłośc

nic nie cieszy, nic nie bawi

uczucie pustki

myśli samobójcze

okropny ból i pieczenie skóry po każdym kontakcie z wodą (mycie rąk boli, kąpiel czy zmoknięcie w deszczu pali żywym ogniem)

mocne zapachy powodują mdłości i ból głowy 

dźwięki (typu szczekanie psa, głosna rozmowa, przejeżdżające samochody) powodują koszmarny ból głowy...

Moje Dziecko ma raptem kilkanaście lat i zna to wszystko.

Jest nastolatką i chciała by żyć jak inne nastolatki. Tymczasem to wszystko powyżej i jeszcze parę albo i paręnaście innych objawów chorób towarzyszy jej systematycznie z drobnymi przerwami od ponad dwóch lat. Chciała by normalnie żyć, normalnie chodzić do szkoły, normalnie się uczyć, normalnie sie bawić i wygłupiać z innymi nastolatkami, ale zwyczajnie nie może bo często jest chora, bo jej organizm nie funkcjonuje tak jak powinien, bo własne ciało ją zdradza, bo wszystko co normalnie sprawia ludziom przyjemność, jej często sprawia ból.

A tu ktoś sugeruje, że gdyby raz dostała sraczki, to by zapomniała o tych wszystkich rzeczach. Ma zmienić myślenie! Serio?!!!!!!!!!!!!

ZAISTE, W CHUJ ŚMIESZNE!

 W CHUJ!

Depresja to nie jakaś pierdolona fanaberia, jak się niektórym (albo i większości) wydaje.

DEPRESJA TO POWAŻNA CHOROBA, która może skończyć się śmiercią. 

Leczenie depresji jest długotrawe, trudne, kosztowne  i nie zawsze skuteczne.

Na depresję chorują także dzieci. Chorują i nie rzadko umierają.

No ale cóż. Słyszałam z wielu źródeł, że dziś depresja ponoć w niektórych kręgach jest cool i fancy. Niektóre dziunie ponoć udają, że mają depresję... Nie wiem czy po to,by zwrócić na siebie uwagę, by się popisywać, czy może  zwyczajnie  po prostu są pierdolnięte.

A może też faktycznie im się wydaje, że mają depresję, bo przecież "depresją" zwykło się w ostatnich czasach określać każdą chwilę gorszego nastroju, każdy objaw chwilowego smutku, chandry... Tymczasem różnica między zwykłą chandrą a depresją jest taka jak pomiędzy poparzeniem pokrzywą a poparzeniem III stopnia, jak pomiędzy zadrapaniem skóry przez kota a złamaniem otwartym.

LUDZIE OGARNIJCIE SIĘ!

Czy ktoś normalny udaje, że ma złamaną nogę i zaczyna nagle jeździć na wózku albo chodzić w gipsie, by być cool? Wątpię! Chcielibyście mieć złamaną nogę? Nie?!! Czemu? Przecież to takie śmieszne, jak ktoś cierpi. Śmiejecie się z osób po wypadkach?

Czy ktoś normalny goli se głowę na łyso, by poudawać, że ma raka? Chyba nie. Chcielibyście mieć raka? Jakto nie?!! Przecież to takie zabawne, że ktoś ma raka, że ktoś może niedługo umrze... Śmiejecie z osób chorych na raka?

Dlaczego zatem udajecie depresję?

Dlaczego zatem robicie se z depresji i ludzi poważnie chorych, podśmiechujki?

Kto normalny robi se żarty z cierpiącego dziecka?

Nosz KURWA?!

Może chcielibyście każdego dnia bez przerwy przez rok, dwa, trzy mieć sraczkę, ból brzucha, głowy, rzygać jak kot? Bo tak czują się często ludzie mający depresję, choć nie zawsze, bo ta skurwiała choroba u każdego objawia się inaczej.

Chcielibyście się czuć przez cały rok, tak jak czujecie się mając prawdziwą porządną grypę - 40 stopni gorączki, uczucie rozbicia, osłabienie, bóle mięśni i stawów? Bo tak właśnie czują się częstokroć ludzie mający depresję. Jak masz grypę to żebyś nie wiem jak chciał, żebyś nie wiem jak musiał, żebyś się zesrał to i tak nie możesz normalnie funkcjonować, bo nie masz sił. Przy grypie często człowiek nie jest w stanie się podnieść z łóżka i nic z tym nie zrobi. Nawet jak połknie coś przeciwgorączkowego i zwlecze się z tego wyra, to robota i tak idzie jak krew z nosa i słaby człowiek jak gówno...

Przy depresji człowiek czuje się bardzo podobnie, tylko często o wiele gorzej i depresja trwa miesiącami, a czasem latami, a czasem do końca życia z drobnymi przerwami. 

Czy kogoś serio śmieszy  to, że Moje Dziecko cierpi każdego dnia?

A może chcielibyście nie spać całe tygodnie? Wiecie, co to bezsenność? Chorzy na depresję często nie mogą zasnąć przez całą noc mimo ogromnego zmęczenia. Jak zasną, to i tak za chwilę budzą je straszne koszmary. I nie chodzi tu o jedną noc, ale o całe tygodnie, miesiące bez normalnego snu.

Na prawdę uważacie, że to w chuj zabawne, że Moje Dziecko nie spało porządnie od kilkunastu miesięcy?

Może chcielibyście cały świat nagle zacząć widzieć na czarno?

Rzeczy, które was dotąd cieszyły, fascynowały, bawiły nagle stają się obrzydliwe, nudne, beznadziejne. Mózg chorych na depresję zaczyna inaczej fukncjonować i cały ich świat nagle staje się brudny, bezwartościowy, Chorego nie cieszy nic. Nic nie sprawia satysfakcji. Chory odczuwa pustkę - jakby stracił wszytko,  jakby ktoś światu zabrał kolory, jakby mu wyłączył w jakiś sposób wszystkie pozytywne uczucia i emocje.

To jest okropne i przerażające uczucie.

Chory odczuwa niekończący się ból. Ból duszy, wieczne cierpienie, okropny smutek, przygnębienie. Na ten ból  nie ma tabletek przeciwbólowych. Temu bólowi bardzo szybko zaczyna towarzyszyć ból fizyczny - brzuch, głowa, gardło, uszy, zęby, mięśnie stawy... Wszystko po kolei zaczyna szlag trafiać.

Bawi was to?!! Bawi was, że Moje Dziecko nie chce żyć, bo ma już dość kurewskiego niekończącego się bólu?

 W CHUJ ŚMIESZNE. BOKI ZRYWAĆ!

A może chcielibyście być mamą, tatą, siostrą, żoną, mężem, dzieckiem kogoś kto ma te wszystkie objawy? Może wam by sprawiało przyjemność patrzenie, jak osoba którą kochacie nade wszystko cierpi, jak każdego dnia zwija sie z bólu.

Może podobało by wam się to, że wasz skarb, wasza miłość nie może spać po nocach, jak próbuje kolejno wszystkie znane i zalecane metody na dobry sen, jak testuje na sobie kolejne medykamenty, które nie działają.

Jeśli nadal uważacie, że depresja czy inne rzadkie, trudne, niezwykłe choroby są śmieszne, to zalecam wam pilne skontaktowanie się z najbliższym psychiatrą. 

A przynajmniej zróbcie mnie i ludziom chorym przyjemność i poczytajcie w google, czy w książce na temat depresji i innych chorób z którymi  zmagają się wasi znajomi, czy rodzina. Poczytajcie, obejrzcie w tv, na yt, zapytajcie lekarza, psychologa, psychiatry a potem zróbcie z tej wiedzy użytek.

Nie mówcie ludziom jak mają żyć i co mają robić, bo nie macie o tym pojęcia.

Jak pomóc ludziom z depresją?

Jak chcecie pomóc to bądźcie po prostu mili, zadzwońcie czasem, napiszcie, odwiedźcie, ale nie po to by popisywać się swoimi "mądrościami", tylko po to by zwyczajnie pogadać o rzeczach zwyczajnych, o szkole, o pracy, zapytać jak leci. Pogadajcie z człowiekiem, z dzieckiem czy dorosłym o muzyce, hobby, zwierzętach, wakacjach.

 Tylko tyle i aż tyle.

Więcej nie potrzeba.

Od leczenia, porad i trudnych rozmów osoby chore mają lekarzy, psychiatrów, psychologów terapeutów i ewentulanie przyjaciół czy inne bliskie osoby.

Osoby chore na depresję (zdrowe zresztą też) nie potrzebują pouczania ani tzw "mądrych" rad. Osoby chore na depresję potrzebują przede wszystkim wsparcia, ciepła, zainteresowania, miłych ale szczerych słów.
Potrzebują rozmów o rzeczach zwykłych, nie o problemach.
Potrzebują wysłuchania, a nie prawienia kazań, czy pouczania.

Osoby chore na depresję nie chcą i NIE POWINNY rozmawiać o katastrofach, tragediach,  wypadkach, morderstwach, cierpieniu ludzi i zwierząt czy jakiejkolwiek patologii. Nie chcą słuchać o waszych problemach ani o probemach waszych sąsiadów. Nie chcą słyszeć o tym, że inni mają gorzej czy że mają lepiej. Chcą i potrzebują słuchać i oglądać o wydarzeniach i zjawiskch pozytywnych, pięknych, neutralnych.

Pogadajcie zatem z nimi o przyrodzie, o malarstwie, muzyce, filmach, książkach - zależnie od tego, czym wasz znajomy się interesuje. Zapytajcie ich  o najnowsze dowcipy, jajcarskie wydarzenia z pracy czy szkoły, pokażcie dobre memy, ale kurwa nie na temat ich problemów.

O czym lubi rozmawiać moje dziecko? O różnych rzeczach, o wszystkim czym się interesuje.  Najchętniej jednak gada o tym, co powinno być dla każdego znajomego oczywiste - o swoich pupilach. Tak jak każda mama uwielbia gadać o swoich dzieciach, tak każdy hodowca uwielbia gadac o swoich pierzastych czy włochatych podopiecznych. Lubi też słuchać komplementów pod ich adresem, tak samo jak mama pod adresem swoich dzieci. Tylko uwaga - komplementy i zainteresowanie muszą być szczere. Inaczej lepiej się nie fatygujcie...

Niewtajemniczeni pewnie zapytają, co to ma wspólnego z depresją? A ja wam powiem, że bardzo wiele. Więcej niż jesteście sobie w stanie wyobrazić. Gadanie o tym, co się lubi i o tym, na czym się zna, bardzo pomaga. Depresja nie lubi gadania o fajnych rzeczach. To ją zabija i dusi.

Pozytywne rozmowy są lekarstwem na depresję.

zmokły kurczak

Chcecie JAKOŚ człowiekowi pomóc? Pogadajcie. Po prostu kurwa z człowiekiem normalnie pogadajcie bez żadnego cudowania, wydziwiania, silenia się na coś więcej, bo nic więcej nie potrzeba. Zaproście na kawę, sami wpadnijcie w odwiedziny, wyślijcie kartkę na urodziny, pomahajcie wesoło przez okno, uśmiechnijcie się, rzućcie komplement od czasu do czasu... To nikomu nie zaszkodzi, nic wiele nie kosztuje (nie licząc znaczka i kawy), a dla wielu może być na wagę złota, dla wielu może znaczyć życie...

UZUPEŁNIENIE dodane kilka dni później.

Po opublikowniu powyższego postu bardzo szybko otrzymałam odpowiedź od tego, kto opublikował w/w mem... To była stosunkowo długa wiadomość pełna oburzenia. 
Pozwolę sobie zacytować naistotniejszy fragmencik:

"Nie tylko ty jesteś biedna i poszkodowana przez los. A co twoje dzieci przechodzą to jest tylko i wyłącznie twoja wina. I wiedz to że cokolwiek się stanie to będzie wyłącznie twoja wina".


No i to by było na tyle w kwestii zrozumienia powyższego wpisu i problemu depresji oraz ogólnego zrozumienia i wsparcia ze strony TAK ZWANEJ  R-O-D-Z-I-N-Y. 

O tym, że dobry wk$rw nie jest zły, czyli jak się nie rozwiedliśmy.

Dwa lata temu posumowując w grudniu kolejny rok mojego życia, pomyślałam, a nawet napisałam tu na blogu, że tamten rok był wyjątkowo dobry, że nasze życie na obczyźnie wreszcie się ustabilizowało. Cieszyłam się, że było nam dane, ale też miałam przeczucia, że teraz (znaczy od wtedy) już będzie tylko gorzej... I tak było w rzeczywistości. Ot taka samospełniejąca się zła przepowiednia... Wiedźmy to potrafią....

Z każdym miesiącem w naszym życiu przybywało nowych problemów... zdrowie się zaczęło sypać - zarówno fizyczne jak psychiczne, problemy w szkołach się nasiliły, zaczęły się problemy w pracy oraz problemy finansowe... Wszystko ze sobą powiązane i jedno od drugiego zależne. Co jedno próbujesz poprawić, to pięć innych się jeszcze bardziej pogarsza. Żedbyś się dwoił i troił - nie dasz rady wszystkiemu zaradzić na raz, nie dasz rady tego naprawić. 

Koszmar.

Z każdym miesiącem było gorzej i gorzej. Powoli wszystko zaczęło nas przerastać. Pogubiliśmy się w tym wszystkim całkowicie. Co gorsza pogubiliśmy też siebie wzajemnie.

Mieliśmy z małżonkiem drobne problemy ze zdrowiem, przez co nasza praca była trudniejsza niż w normalnych warunkach. To jednak nic.

W firmie męża coś poszło nie tak i nagle zaczęło brakować roboty, co spowodowało mnóstwo stresu i zmiejszyło nasze wcale nie jakieś przecież ogromne dochody. Zmiana pracy to znowu sporo nerwów i tygodniowe wypłaty, które spowodowały ogromne trudności, wręcz uniemożliwiły płacenie na czas wszystkich faktur. Problemy finansowe to zawsze stres. To jednak ciągle nic.

Nie jest też najgorsze to, że zgodnie z niepisaną regułą zawsze jest tak, że gdy brakuje pieniędzy to wtedy najbardziej są potrzebne i że leczenie dzieci pochłonęło sporo pieniedzy, których nie mieliśmy.

Nawet depresja - mimo, że jest jedną z najgorszch chorób, jakie się mogą człowiekowi przytrafić, a szczególnie dziecku - też wcale nie jest najgorszą rzeczą, jaka nam się w ciągu ostatnich dwóch lat przydarzyła.

To wszystko nawet każde z osobna jest paskudne, okropne, straszne i złe, i nawet każde z osobna może człowieka powalić na glebę. W komplecie stanowi to wszystko mieszaninę wyjątkowo toksyczną. Mieszaninę, która może spowodować, że nagle zaczyna się myśleć z czułością o śmierci, bo tak właśnie było w moim przypadku... Tak, taki drobny epizodzik depresyjki... To jednak wcale nie jest najgorsze.

Najgorsze jest to, że się pogubiliśmy. Zgubiliśmy siebie samych i siebie nawzajem.

Mieszkaliśmy razem, jedliśmy razem, wszystko robiliśmy razem, a jednak odeszliśmy wszyscy  od siebie bardzo, bardzo daleko.

Popełniłam (będę mówić o sobie, bo tylko za siebie odpowiadam) zupełnie nieświadomie ogromny błąd. Otóż jakoś tak mi się słuszne wydawało, że dla dobra dzieci muszę poświęcić wszystko ze sobą włącznie. Że muszę zrezygnować z siebie. Być może, a raczej wielce prawdopodobnie postanowiłam gdzieś tam w głębi swojego jestestwa ukarać w ten sposób siebie za wszystko zło jakie wyrządziłam mniej lub bardziej niechcący, za każdy błąd jaki popełniłam jako matka, jako człowiek.

Gdy problemy zaczęły się walic na nas z każdej strony i gdy przestało być możliwe rozwiązywanie je jeden po drugim, bo było ich zbyt wiele, coś we mnie pękło, coś się załamało. Myślenie logiczne przestało działać. Zgubiłam samą siebie. W jakimiś momencie najwyraźniej mój otępiały i zmęczony mózg doszedł do wniosku, że muszę wybierać pomiędzy dziećmi a partnerem, pomiedzy dziećmi a sobą, pomiedzy dziećmi a wszechświatem... Wszystko, dosłownie wszystko się pokałapućkało, poplątało i pomieszało. Nie widziałam początku ani końca, nie widziałam nadziei... To było okropne i straszne... Nie wiedziałam jak mam dalej żyć. Choć starałam się robić wszystko jak najlepiej, to nijak nie szło.

I wtedy nadeszły wakacje i mój Mąż zabrał Młodego i pojechali do Polski. Wtedy wszystko się zmieniło. Znaczy nie że od razu. Co to to nie. Ba, obawiam się, że gdyby nie On i nasz stary małżeński zwyczaj wakacyjny to dziś być może mieszkalibyśmy osobno i planowalibyśmy rozwód... Bo tak, był taki moment, że ta właśnie opcja z przyczyn różnych wydawała nam się najlepszym na dane okoliczności rozwiazaniem naszych problemów....

I bynajmniej nie dlatego, że się pokłóciliśmy, bo jakoś nie przypominam sobie by coś takiego zadarzyło się przez 9 lat wspólnego życia.

I bynajmniej nie dlatego, że przestaliśmy się sobie podobać, czy że skończyły nam się tematy do dyskusji czy inne tam typowe powody rozwodowe. Nic z tych rzeczy. Ciągle byliśmy i ciągle jesteśmy partnerami wręcz idealnymi, choć żadne z nas ideałem absolutnie nie jest. Po prostu zwyczajnie oboje jesteśmy wrażliwi i oboje nie chcieliśmy zranić tej drugiej osoby... Czyli chcieliśmy dobrze, a wyszło jak zwykle...

Po raz kolejny się okazało, robienie czegokolwiek  DLA DOBRA innych to największe zło, jakie można dla nich zrobić.

No ale na szczęście nasza małżeńska tradycja wakacyjna przewiduje pisanie listów, a dokładnie mejli. To nam pomogło. To Nas uratowało.

I dobrze, że to On zaczął i że zaczął od najgłupszego tematu, od jakiego można zacząć list do żony. Nie powiemm wam od jakiego, bo to nie wasz interes. Powiem tylko, że się wkurwiłam i że w tym wkurwie napisałam wszystko, dosłownie wszystko, co mi leżało na wątrobie, a to bynajmniej nie było ani fajne, ani czułe, ani miłe... Było za to wyjątkowo szczere i prawdziwe. A jak już wyłożyłam kawę na ławę (czego za Chiny Ludowe nie zrobiła bym gdybym nie straciła panowania nad sobą i gdybym uważała na to co mówię), wtedy mogliśmy zacząć o tym wszystkim rozmawiać. Mogliśmy porozkładać wszystko na czynniki pierwsze i dokonać głębokiej psychoanalizy, a potem wykombinować, jak to wszystko naprawić.

Potem to już łatwizna. Wystarczyło zacząć te nasze odjechane, ale skuteczne pomysły wprowadzać w życie i cieszyć się efektami.

Teraz jest wszystko, jak należy. Nie, że nasze problemy nagle zniknęły. Bynajmniej. Mają się całkiem dobrze, a i kilka nowych jeszcze przybyło, ale ten najważniejszy i najgorszy przestał istnieć w ciągu zaledwie kilku dni. Wystarczyło siąść na dupie w spokoju, zastanowić się nad wszystkim poważnie i zacząć rozmawiać z właściwą osobą we właściwy sposób.

Teraz znowu jesteśmy na właściwym torze i znowu jesteśmy razem a nie tylko obok siebie.

A razem możemy wszystko.

C.D.N.

Znalazłam ulicę czarownic, odwiedziłam światynię literatury i zgubiłam majtki, czyli Maastricht po mojemu.

Młodzież zażyczyła sobie skoczyć do Maastricht, bo tam jest sklep z różnymi najlepszymi słodyczami z całego świata. Spoko, pojedziemy 130 km do Maastricht, żeby se kupić cukierków? No ale w sumie dlaczego nie? Przecież są wakacje! W wakacje robi się niezwyczajne rzeczy. 

Poszłam jednak wpierw do księgarni, by kupić mapę i jakiś przewodnik. Przeczytałam też internet. Po czym wytyczyłam trasę z miejscami, które JA chcę zobaczyć i z cukierkami.

Nie było to trudne, bo wszystko było stosunkowo blisko siebie i blisko stacji kolejowej.

Do Maastricht bowiem jechaliśmy pociągiem korzystając z naszych zniżek. 

Wakacyjne zniżki na pociag.

Dla dziewczyn wykupiłam wcześniej GO Unlimited, czyli miesięczne bilety wakacyjne dla młodzieży (studenci 12-25 lat), które kosztują 25€ i umożliwiają nieograniczone podróżowanie po Belgii. W sensie raz płacisz 25 euro i dziecko może całe dnie jeździć pociagami po całym kraju przez 30 dni nic więcej nie płacąc. (Jest też opcja tygodniowa za 15€). Do wykupienia Go Unlimited potrzebna jest karta MOBIB, którą wyrabia się na dworcu od ręki. Wyrobienie kosztuje 6€. Potrzebny jest plastikowy dowód z czipem albo zdjęcie. Do MOBIB ładuje się też bilety miesieczne, roczne itd.

Ja mam Grote Gezinnen Kaart, czyli Kartę Dużej Rodziny umożliwiającą podróżowanie pociągami za 50%. Żeby dostać kartę, trzeba mieć co najmniej 3 dzieci. Wyrobienie jest darmowe, ale na rok płaci się 6€ za specjalny bilet. Wyrabia się na dworcu kolejowym. Jak nie ma tłumów przy okienku to od ręki. Do wyrobienia potrzeba wypełnić specjalny formularz do pobrania tutaj, który po wypełnieniu trzeba zalegalizować w Urzędzie Gminy (gratis). 

Nasza wycieczka

Za bilety do Maastricht (tam i z powrotem) zapłaciłam niewiele ponad 50€. Z domu wyszłyśmy 15 po szóstej i na stację pędziłyśmy rowerami. Stamtąd pojechałyśmy pociagiem do Brukseli. Z Brukseli do Luik, z Luik do Maastricht. Droga powrotna miała więcej przesiadek i na jednym odcinku trzeba było siedzieć na podłodze, bo tyle było ludzi, ale poza tym nie ma co narzekać. 

Ze stacji kierowałyśmy się w stronę Bram Piekielnych i parku, w którym miały być ptaki i jelenie...

 Po drodze mijałyśmy wiele pięknych kamieniczek...

Różnice pomiędzy ulicą rowerową, ścieżką rowerową, a sugerowanym pasem dla rowerów.

#sprzątaczkanarowerze o rowerowaniu w Belgii

Wraz z wakacjami w naszej okolicy - ku wielkiej mojej radości - pojawiło się kilka nowych ulic rowerowych FIETSSTRAAT... nie mylić ze ścieżkami rowerowymi FIETSPAD!

Jaka jest różnica? Ano spora. No ale po kolei.

Ścieżka rowerowa 

Ścieżka rowerowa FIETSPAD to droga, po której mogą poruszać się tylko rowery i ewentualnie motorowery klasy A (jeśli przed ścieżką nie stoi zakaz dla motorowerów) oraz piesi i ewentualnie psy :-). Ścieżka może być osobną ścieżką czy dróżką (asfaltową, betonową, czy glinianą lub trawiastą), może być połączona z chodnikiem lub częścią ulicy. 

  

ścieżka rowerowa, po której mogą też poruszać się piesi

 W Belgii  ścieżka rowerowa często jest połączona z drogą dla pieszych, czyli chodnikiem. Ba, w wielu przypadkach jest to jedna i ta sama dróżka to niekoniecznie szeroka, czasem o ruchu dwukierunkowym! O dziwo rowerzyści nie przejeżdżają masowo pieszych - ani dorosłych, ani dzieci, ani psów. Wszyscy się potrafią zmieścić nawet na metrowym chodniku, mimo że i pieszych, i rowerzystów tu od groma i ciut ciut. Kurde nawet nie drą ryja jeden na drugiego ani nie pokazują środkowego palca. Pieszy zwykle schodzi na kraj albo i w trawę, gdy widzi rower. Rowerzysta nadjeżdżający z tyłu dzwoni dzwonkiem i wtedy każdy schodzi na bok. Spokojnie można też dzwonić na wolniejszych rowerzystów, by trochę zjechali i przepuścili szybszych.

Po ścieżce rowerowej nie mogą jeździć samochody ani traktory. Choć i tu są wyjątki, bo czasem ścieżka rowerowa jest jednocześnie drogą dojazdową do pola i wtedy traktory mogą nią pomykać. Czasem pomykają też służby porządkowe i takie tam. Bo tak, wiele ścieżek rowerowych ma szerokość kilku metrów i auto spokojnie może nimi przejechać. No, ale żeby powstrzymać głupotę i dla bezpieczeństwa rowerzystów na szerokich ścieżkach stoją co kawałek słupki na środku ścieżki albo inne przeszkody, których autem za jasnego grzyba nie da się pokonać.

chodnikościeżka

Ścieżka rowerowa tylko dla rowerów oznaczona jest zawsze niebieskim znakiem z białym rowerem.

Chodniko-ścieżka to taki sam znak niebieski ale na nim jest  i rower, i ludziki. Jeśli ludzik jest u góry a rower u dołu to jest to kawałek ścieżki, którym poruszają się wszyscy na całej szerokości. Jeśli rower i ludzik są obok siebie, to ścieżka jest podzielona zwykle wizualnie na dwie części, np czerwony pasek dla rowerów, czarny dla pieszych (albo odwrotnie).

Ścieżka rowerowa może też być wydzielonym kawałkiem drogi. Oznaczona jest ona wówczas podwójną linią przerywaną. Nie ma znaczenia czy jest kolorowa czy nie nie, ważne by miała z obu stron linię przerywaną. To jest ścieżka rowerowa i rowerzyści muszą się nią poruszać. Ze ścieżki można zjechać tylko by skręcić lub by wyprzedzić innego rowerzystę (zachowując zasady bezpieczeństwa). Na ścieżkę rowerową auta nie mogą wzjeżdżać. Nie mogą też się tam zatrzymywać ani parkować!

ścieżka rowerowa (foto. https://www.fietsersbond-aalst.be)

Uwaga! Gdy nie ma znaku, że ścieżka jest dwukierunkowa, rowerzysta porusza się ścieżką tylko po ścieżce, która ma  po prawej stronie! Nie można jeździć po lewej. W sytuacji jak na tym obrazku powyżej (droga jednokierunkowa dla aut - dwukierunkowa dla rowerów), jadąc w kierunku dozwolonym dla aut rower jedzie bez ścieżki, w przeciwnym po ścieżce. Nigdy nie jeździmy po ścieżce z lewej strony!!! (z wyjątkiem ścieżek dwukierunkowych wyraźnie oznaczonych i zwykle wyraźnie oddzielonych od jezdni)

PIERWSZEŃSTWO na skrzyżowaniach.

Gdy ścieżka oznaczona jest linią przerywaną, rowerzysta ma pierwszeństwo na skrzyżowaniu.

Z tym, że ja Was szczerze przestrzegam - siedemset razy się upewnijcie, że inni kierowcy ustępują wam pierwszeństwa zanim przemkniecie przez skrzyżowanie, bo tu ludzie niestety nie zawsze orientują się w przepisach drogowych (Pisałam już o tym tutaj) i 5 się zatrzyma, a 5 się w was wpierniczy i jeszcze będzie miało pretensje...

ścieżka z pierwszeństwem (fot: https://www.fietsersbond-aalst.be)

 Uwaga kierowcy! Na skrzyżowaniu równoległym, gdzie obowiązuje zasada prawej reki, rowerzyści są wyjątkiem. Gdy droga krzyżuje się ze ścieżką rowerową, rowerzyści mają pierwszeństwo.

foto: https://www.veiligverkeer.be

Gdy ścieżka oznaczona jest kwadratami albo punktami rowerzysta NIE MA PIERWSZEŃSTWA. Zwykle wtedy na ścieżce są też "zęby rekina", czyli namalowane trójkąty oraz stoi odwrócony trójkat "ustąp pierwszeństwa przejazdu". Tu znowu ludzie będą was przepuszczać, bo albo są nadmiernie uprzejmi albo myślą, że tak trzeba (wpis j/w). 

ścieżka bez pierwszeństwa (https://www.fietsersbond-aalst.be)

Uwaga. W Belgii można rowerem przejeżdżać przez drogę na przejściu dla pieszych, z tym że przejeżdżając nie masz żadnych przywilejów, więc musisz przepuścić auta. Jednak gdy zejdziesz z roweru i będziesz go prowadzić, wtedy jesteś pieszym i masz pierwszeństwo na przejściu.

Sugerowana droga dla rowerów FIETSSUGGESTIESTROOK.

fietssuggestiestrok (foto: http://www.geneyn.be)

W Belgii mamy jeszcze coś takiego jak Fietssuggestiestrook, czyli sugerowany pas dla rowerów. 

Tego pasa nie należy mylić ze ścieżką rowerową!!! To całkiem co innego!!!!

Fietssuggestiestrok to pas wyznaczony na krawędzi jezdni. Może mieć kolor czerwony, zielony, żółtawy lub szary albo być zrobiony z innego materiału niż jezdnia. Czasem są po prostu na jezdni namalowane symbole roweru. Gdy taki pasek nie jest oznaczony znakiem drogowym (okragły znak - biały rower na niebieskim tle) ani przerywaną linią z obu stron, to nie jest to ścieżka rowerowa tylko sugerowany pas dla rowerów, który w przeciwieństwie do ścieżki jest częścią jezdni i mogą się po nim poruszać samochody, moga też się zatrzymywać i parkować. Rowery mogą nią jeździć, ale nie muszą! Te pasy są zwykle w miejscach, gdzie jest za mało miejsca na ścieżkę. Mają one na celu wizualnie zmniejszyć jezdnię i spowodować, że kierowcy będą tam wolniej i ostrożniej jechać. Rowerzyści nie mają żadnych specjalnych uprawnień na tym pasie.

W Belgii jednak mamy jeszcze coś takiego jak ulica rowerowa FIETSSTRAAT . 

Fietsstraat to taki odcinek drogi, po której mogą się poruszać wszyscy - i rowery, i auta - z tym że rowerzyści są tam najważniejsi. Na fietstraat nie wolno na rowerzystów trąbić ani w inny sposób ich poganiać czy denerowować. Taką drogą rowerzysta może se jechać nawet z prędkością ślimaka i mu wolno, a autem trzeba się za ślimakiem wlec. Rowerzyści mogą też jechać koło siebie.

Fietsstraat zonaczona jest niebieskim prostokątnym znakiem z obrazkiem czerwonego auta i białego rowerzysty.

W ostatnim czasie w Belgii (i Holandii też) zaczęto też budować sieć rowerostrad, czyli szybkich ścieżek rowerowych FIETSSNELWEG (snelfietsroute, fiets-o-strade), przeznaczonych dla rowerów zwykłych, leżących, rowerów bagażowych, velomobiel(i) . To ostatnie ustrojstwo, nawiasem mówiąc,  jest wielce stresujące, gdy nagle cię wyprzedza na ścieżce, bo toto porusza się niemal bezdźwięcznie a wygląda... hm, kosmicznie dość.

Fietssnelwegs są szersze i gładsze, staranniej srobione, zwykle asfaltowe lub betonowe. Budują je w wyjątkowo zagęszczonych rowerowo miejscach na dłuższych, bardzo często uczęszczanych trasach.

fietssnelweg - foto z wikipedii

rower bagażowy

rower leżący fot. wikipedia

velomobil

velomobil - foto wikipedia

Inne moje wpisy o rowerowaniu:

https://belgianasznowydom.blogspot.com/2018/08/nasze-rowerowanie-po-flandrii-co-to-sa.html

https://belgianasznowydom.blogspot.com/2017/10/jak-sie-jezdzi-rowerem-elektrycznym-i.html

Obrazki z mojego rowerowania po Belgii (i wszystkie inne moje zdjęcia) znajdziecie u mnie na instagramie: @belgianaszdom

Swoje  rowerowe zdjęcia  oznaczam hasztagiem #sprzątaczkanarowerze

parkowisko rowerowe w mieście

parkowisko rowerowe w mieście 

parkowisko rowerowe na wsi

święto rowerów w Brukseli

Sikający chłopiec, sikająca dziewczynka i sikający pies, czyli znowu BRUKSELA.

Pewnie każdy słyszał o słynnym siusiającym chłopcu w Brukseli, ale czy każdy wie, że w stolicy jest też siusiająca dziewczynka i siusiający pies? Watpię.

A czy wiecie, że siusiający chłopiec lubi się przebieraći  ma własną garderobę, która liczy sobie już około tysiąca ubranek, a w tym 10 polskich?

Siusiająca dziewczynka nazywa się Jeanneke (Jeanneke Pis).

Figurka sikającej dziewczynki  została umieszczona w centrum Brukseli z inicjatywy okolicznych handlarzy w 1987 w celu przyciagnięcia większej liczby ludzi w te okolice i poprawienia biznesu.
Adres: Getrouwheidsgang 10, 1000 Bruksela.

Marole. Ciekawe miejsca w Brukseli.

Wstęp.

Czasem dobrze jest wrzucić kilka flaszek wody i mapę do plecaka i wyjść z domu, by wsiąść do pociągu  bylejakiego czy autobusu, a potem wysiąść w mieście i łazić, łazić, łazić cały dzień, aż kopyta zaczną odpadać.

Tak zrobiłam w długi majowy weekend z okazji swoich urodzin. Cały dzień łaziłam po Brukseli. Łaziłam, oglądałam i robiłam zdjęcia. Od czasu do czasu wstępowałam do jakiejść knajpki, by wypić dobre belgijskie piwo czy zjeść najlepsze na świecie belgijskie frytki. Nie odpuściłam też lodom z lodowozu. Gdy wieczorem szłam w stronę dworca autobusowego nogi zaczęły mi odmawiać posłuszeństwa, miałam skurcze mięśni nóg. Widocznie za mało piłam, choć niby miałam sporo wody... Tak czy owak było warto. Samotna wycieczka do Brukseli do świetny pomysł na relaks, na zapomnienie o problemach choć na ten jeden dzień. Jeszcze nie raz powtórzę taką formę relaksu, bo w Belgii jest mnóstwo miejsc do oglądania.

MAROLE

Tym razem wędrowałam głównie po Marolach - dzielnicy fascynującej i ciekawej. Podejrzewam, że większość Polaków mieszkających w stolicy bywa w tej dzielni co najmniej raz w tygodniu, bo tam jest polski kościół. Zresztą akurat byłam tam w niedzielę i dotarłam pod ten kościół akurat, gdy miała zaczynać się msza i "naszych" było tam od groma. Jednak mnie kościoły interesują tylko od strony turystycznej, więc poszłam w inną stronę. Na Marolach każda uliczka jest niesamowita, każda warta przedreptania. Pełno tam restauracyjek i kafejek z całego świata. Tyleż samo jest sklepów ze starociami i innego cudactwa. Na Marolach odbywa się też co weekend pchli targ, gdzie można kupić i sprzedać dosłownie wszystko, tylko co do niektórych rzeczy - z tego co mi wiadomo - trzeba wiedzieć gdzie iść i o kogo pytać.

Dzielnica Marole znajduje się pomiędzy Pałacem Sprawiedliwości (Justitie Paleis) i Dworcem Póołudniowym (Zuid Station).

Muzeum Afrykańskie. Fotorelacja.

Jakiś czas temu odwiedziliśmy Królewskie Muzeum Afryki Środkowej w Tervuren (nie daleko Brukseli) .

Nie będę tu pisać na nowo historii muzeum, bo w wikipedii jest wpis po polsku, więc jak ktoś ciekawy, niech zajrzy tam ⇰ Królewskie Muzeum Afryki

Powiem tylko, że moim dzieckom w tym muzeum bardzo się podobało. Wypchane zwierzęta afrykańskie, czaszki, szkielety, owady, kamienie, minerały i wiele innych eksponatów, które ciekawych świata miłośników natury  zawsze interesują.

Co to są CHUJE? Czyli podśmieCHUJKI z języka niderlandzkiego ;-)

Skoro są wakacje, to trzeba się bawić. Dziś bawimy się językiem niderlandzkim. Zebrałyśmy z Młodą wszytko albo prawie wszystko, z czego mamy ubaw.

Na początek o chujach.

Większość Polaków, którzy po raz pierwszy słyszą ludzi gadających po niderlandzku, pomyśli zapewne, że oni strasznie przeklinają. Każdego dnia, a raczej kilka razy dziennie słyszymy tutaj bowiem CHUJE, CHUJE, CHUJE....

Po niderlandzku "chuje", co pisze się GOEIE znaczy po prostu "dobry". Zatem coś może być "goeie", czyli chuje. Mamy też całą masę przywitań adekwatnych do pory dnia: goeie-morgen, goeie-dag, goeie-middag, goeie-avond. Cały czas CHUJE I CHUJE... 

Inny zapis słowa '"dobry" to "goede", czyli tym razem "CHUDE". Znacznie lepiej brzmi, aczkolwiek nadal zabawnie :-)

Teraz o tym, że w niderlandzkim prawidłowa wymowa ma OGROMNE znaczenie.

Najwięcej problemów w języku niderlandzkim nam Polakom sprawia ichnie U.
Tutaj U wymawia się jak coś pomiedzy I-Y-U. Nnnno nie da się tego zapisać, to trzeba usłyszeć. W każdym bądź razie nigdy nie wymawiajcie U jako naszego U. NIGDY PRZENIGDY!

Wiedzieć wam trzeba, że w niderlandzkim jest jednak nasze U. 

U nich tak czyta się "OE". Oe to nasze u:

 "schoen" (but) czytamy: schun,

 zoen (całus), czytamy: zun

bloem (kwiatek albo mąka), czytamy blum,

 itd itd 

OE ⇒ czytamy U

No i tak... Mamy dwa zdania:

1. Ik moet HUUR betalen.

2. Ik moet HOER betalen.

Niewielka różnica. Tylko dwie literki c'nie?

"ik moet huur betalen" przeczytamy mniej więcej jak: "ik mut HIUR betalen"

"ik moet hoer betalen" przeczytamy: "ik mut HUR betalen".

W pierwszym chodzi o zapłacenie czynszu, a w drugim zapłacenie dziwki. 

Tak że tak... 

Mój ulubieniec.

MAG DA? 

To jest pytanie. "Można tak?"

Prawidłowo powinno się zapisać "Mag dat?" ale często w języku potoczym piszą to "Mag da?"

-Mag da? (można tak?)

-Ja, dat mag. (tak, tak można)

- Nee, dat mag niet. (nie, tak nie można)

Kolejne ulubione to:

KOM MAAR 

Jaki znowu KOMAR? Myślę zawsze.

Kom maar znaczy mniej więcej "chodź, no!" "Chodź, proszę!"

Polski VS niderlandzki . "Nasze" słowa, które występują w niderlandzkim, tylko znaczą całkiem co innego.

boek - [buk] - książka
cava - [kawa] - wino musujące

dom - głupi
golf - fala
ja - tak
klei - plastelina
kont - zadek  (i to ichnie "lekker kontje", gdzie lekker znaczy smaczny, przyjemny...)
koper - miedź
kot - kanciapa, szopa, mieszkanko dla studenta (pokój)
kruk - stołek, kule ortopedyczne
mus - wróbel 

pan - patelnia
papa - tata
parkiet - papużka
pet - czapka z daszkiem
pot - doniczka, słoik
rok - spódnica
sap - sok
sok - skarpeta
spoed [spud] - pogotowie
tak - gałąź

I trochę podobnych do naszych... które też mogą prowadzić do lekkiej konsternacji...

de dupe (ofiara, poszkodowany)
dochter - córka
dokter - doktor, lekarz (dlatego ja używam zawsze "arts", co też znaczy doktor)
goeie [chuje] - dobre, dobry
kibbelen - kłócić się (o głupoty)

stoel [stul] - krzesło

huur - czynsz
hoer - dziwka

Moje osobiste heheszki.

Poniższe słowa po prosru mnie osobiście śmieszą bez żadnego powodu :-)

knooflok - czosnek

pagina - strona (w książce)

appel klokhuis - ogryzek

foefelen [fufelen] - oszukiwać, sciemniać (flamandzki)

knoeien [knujen] bałaganić
morsen - chlapać, rozlewać, śmiecić
kapstok - wieszak
pompelmoes  - grejpfrut
ui - cebula
ei -  jajo

Niderlandzki jest bardzo prostym językiem ;-) Nie chciało im się wymyślać nowych wyrazów, więc nowe tworzyli łącząc stare. I tak mamy np:

SCHOENEN - buty
⇓

HANDSCHOENEN - rękawiczki (buty na ręce)
⇓

OVENHANDSCHOENEN - buty na ręce do piekarnika, czyli rękawice kuchenne

Tego typu słów jest w niderlandzki wielkie mnóstwo i czasem mnie bawią.

Irytujące podwójne samogłoski.

W niderlandzkim jest z pierdyliard słów, które mają jedno "e" lub dwa "ee", jedno "a" lub dwa "aa", czyli tzw krótkie i długie samogłoski.
Cholera, jedna literka, a znaczenie całkiem inne.

mes - nóż

mees - sikorka

man - mężczyzna

maan - księżyc

zon - słońce

zoon - syn
bom - bomba
boom - drzewo
bot - kość
boot - łódka

Całe zdanie czy jąkanie?

vliegen vliegen - muchy latają
graven graven graven - hrabiowie kopią groby.

Het was mooi weer weer. We gingen op onze fietsen fietsen. Onderweg hoorden we zagen zagen en zagen we veel vliegen vliegen maar er was geen enkele bij bij. Ik wilde wat te eten eten. En ook wat te drinken drinken. Want het was heet, maar wat heet heet? Ik vroeg: heb je aardbeien bij je?

Była ładna pogoda znowu. Poszliśmy na naszych rowerach rowerować. W drodze słyszeliśmy piłujące piły i widzieliśmy dużo latających much ale nie było żadnej pszczoły przy tym. Chciałem troche jedzenia zjeść. I również trochę picia się napić. Poniewż było gorąco, ale co tak naprawdę znaczy gorąco? Zapytałem: czy masz truskawki przy sobie ?


Oczywiście ten tekst jest stworzony w celu podśmiechujkowym (a tłumaczenie jest  po mojemu ;-)). W oficjalnych tekstach tego typu powtórzenia nie są uważane za poprawne. 

Łamacze językowe 

tafel van vermenigvuldiging - tabliczka mnożenia, przy czym "tafel" znaczy "stół" i Belgowie dla żartów na pytanie czy znasz tabliczkę (czyli stół) odpowiadają: tak, stół w kuchni, stół w salonie...

tegenovergestelde - przeciwieństwo, przeciwnie

https://www.tongbrekers.net/comment-page-1/

Nowy rozdział.

Zmiana wizualna bloga. 

Ta zmiana ma głównie charakter symboliczny. Mój osobisty. Coś się kończy. Coś się zaczyna.

Formatowanie twardego dysku mózgu.

Zaistniały powody, dla których postanowiłam to i owo zmienić.

Czasem trzeba spaść z bardzo wysoka i mocno jebnąć się w łeb, by zrozumieć pewne rzeczy.

Pierwszą myślą było całkowite zakończenie pisania, stąd tabliczka że zamknięte.

Jednak ja potrzebuję pisać, gadać, opowiadać.  Lubię to. Pisanie zesztą zaleciła mi psychiatra jako metodę autoterapii... No to posłucham się lekarza. Będę pisać. Chyba...

Ostatnio zrozumiałam, że nic nie jest takie, jak się wydawało.

Znowu trzeba było całkowicie zweryfikować wiele poglądów i zmienić podejście do życia.

Czasem się patrzy, ale się nie widzi. Czasem się słucha, ale się nie słyszy.

Długo mi zajęło zrozumienie, że pewne fakty trzeba zaakceptować i się z nimi pogodzić i spróbować z nimi nauczyć się żyć,  a nie udawać, że nas nie dotyczą albo że są gdzieś obok w innej czasoprzestrzeni. 

Trzeba było zaakceptować to, że pewnych rzeczy nie da się zmienić, pewnych zmian nie da się cofnąć, bo w życiu ani Delete, ani Ctrl+Z nie działa (a szkoda).

Cholernie trudno jest się przyznać przed samym sobą do błędów.

Cholernie trudno jest samego siebie przekonać do zmiany poglądów, przy których się człowiek upierał jak głupi przez długi czas.

Cholernie trudno jest wyjebać do kosza marzenia i plany.

Cholernie trudno jest pozostać optymistą, gdy się zrozumie, że osobista przyszłość gówno znaczy, a liczy się tylko przyszłość dzieci, na którą nie mamy wpływu i na której postrzeganie nie mamy wpływu.

Cholernie trudno pogodzić się z faktem, że nie zawsze wystarczy chcieć i być cierpliwym.

Cholernie trudno jest być matką dziecka, które ma wiele poważnych powodów, by nie chcieć żyć.

Cholernie trudno jest być żoną, gdy jest się matką i matką, gdy jest się żoną.

Cholernie trudno jest być matką, która się dowiaduje, że wszystko co robiła dla dobra swoich dzieci, odwróciło się przeciwko nim.

Cholernie trudno jest pozostać sobą, gdy twój świat misternie z małych cegiełek przez ponad 40 lat budowany nagle do połowy się zawali, a ty musisz na tych ruinach wybudować nowy. 

Nie chce się zaczynać od nowa po raz srajdziesiąty, nie mając żadnej gwarancji, że tym razem się uda. Znudziło mi się. Nie chce mi się. Mam dość. Wkurza mnie to. Posiedzę, popatrzę może samo się zrobi, samo przeżyje, samo... Guzik. Wiem, że nic się samo nie zrobi. Tylko ja mogę uratować mój świat. Muszę. Ale i tak mi się nie chce...

----------------------------------

Należę do gatunku wiedźm, które czerpią energię z piękna przyrody, ze słońca, cudów natury, sztuki, literatury, odkrywania świata oraz szczęścia innych, a potem tę energię pomnażają i rozdają innym. 

Ludzie rzadko mnie traktują poważnie i rzadko zauważają, ale czują się dobrze w moim otoczeniu, gdzie jest mnóstwo pozytywnego promieniowania. 

Ludzie lubią też zwalać mi na głowę wszystkie swoje problemy, bo pozytywne wiedźmy są doskonałymi słuchaczami. Ludzkie problemy zużywają bardzo szybko moją pozytywną energię.

Są ludzie, których niekończący się pesymizm i wieczne narzekania mogą wiedźmę pozbawić całkowicie sił. Szczególnie, gdy nie dają nic w zamian, czyli nigdy się nie uśmiechną, nigdy nie okazują najmniejszego zadowolenia, czy wdzięczności dla kogo- czy czegokolwiek. Tylko żale, żale, biadolenia. Zwykłe pijawki... Postanowiłam się trzymać z dala od takich ludzi. Moja energia jest teraz tylko dla naszej Piątki, bo my teraz bardzo potrzebujemy jasnych ciepłych promieni.

Teraz jestem zmęczona. Psychicznie. Słaba.

 Wiedźma nie ma teraz dużo pozytywnej energii. Oby mi dla najbliższych starczyło.

Brakuje mi optymizmu i nadziei. Nie jestem sobą.

Brakuje mi chęci do życia. Słabo mnie cieszy odkrywanie świata.  Źle się z tym czuję.


Jednak teraz mam wakacje, które będą trwały miesiąc.
Będę próbować odnaleźć w sobie na nowo pozytywną wiedźmę.
Chcę zrobić jak najwięcej pozytywnych rzeczy dla siebie i dzieci. Chcę się bawić razem z moimi dziećmi. Nie w sensie, że zabawiać dzieci, ale właśnie bawić się z nimi.

zamknięte

Wpis urodzinowy, czyli zachwyt nad sobą samym xD

Właśnie mam urodziny... Dziś kończę 42 lata, słownie czterdzieści dwa. 

Biorąc pod uwagę, że ludziom zdarza się żyć często do około 80 lat, to by wychodziło, że jakąś połowę życia mam za sobą. Ulalala.... sporo!. Gdybym należała do tych co widzą zawsze szklankę do połowy pustą, zapewne zaczęłabym pisać testament, wybierać urnę i krematorium... Ludziom zdarza się też umierać wcześniej, a nawet dużo wcześniej i nikt mi nie zagwarantuje, że i ja na ten przykład jutro, pojutrze czy za 3 lata nie wybiorę się do krainy wiecznych łowów... Może się tak zadarzyć. Jednak co mnie to DZIŚ obchodzi? Nic! Jak wykituję nagle to tym bardziej mnie to obchodzić nie będzie. Mogę też dożyć 120 lat, bo i to się ludziom zdarza... Nikt jednak nie wie, co nam pisane,  zatem najlepiej jest po prostu cieszyć się tym co jest tu i teraz i korzystać z każdej chwili. A to ja potrafię doskonale, mimo że czasem i mnie zdarzają się dni zwątpienia...

Gdybym zaś była statystyczną Karen czy Grażyną stałabym zapewne całe dnie przed lustrem użalając się nad przemijającym czasem i biadoląc że nie wglądam jak jakaś cipcia z liceum.

Na szczęście ja jestem normalna inaczej. Ja cieszę się z każdych urodzin. Każdy rok przynosi wiele odkryć, wiele przygód, mnóstwo tajemnic zostaje rozwiązanych, a jednak ciągle pozostaje wiele do poznania. I o to chodzi. Co rok wiem więcej o świecie, o życiu, co rok wiem więcej o moich dzieciach, o moim mężu i o sobie samej. To jest niesamowite i fascynujące, ile tajemnic kryje się w nas samych i naszych bliskich. Gdybyśmy wiedzieli wszystko, to nie było by po co żyć.

Z każdym rokiem czuję się mądrzejsza, odważniejsza, silniejsza, a jednak jeszcze wiele wyzwań przede mną. Z wiekiem coraz więcej rzeczy i ludzi mam zwyczajnie w dupie, a im bardziej mam wszystko i wszystkich w dupie, tym bardziej mogę być sobą.

Co znaczy jednak być sobą? Hm, w moim przypadku co roku znaczy to co innego, bo ciągle się zmieniam, ciągle odkrywam swoje ja. Nie jest to łatwe, bo moje ja jest przywalone całą kupą oczekiwań innych,  osaczone i miażdżone całą masą norm, praw i zasad społecznych. W społeczeństwie dosyć ciężko jest być tak na prawdę sobą. Ba, obawiam się, że jest to praktycznie niemożliwe... za dużo ograniczeń z każdej strony. Ale ja próbuję na tyle, na ile sie da...

A dziś wyjątkowo z okazji urodzin popatrzę dłużej w lustro i pozachwycam się sobą... 

Jaka jestem?

Jestem normalna inaczej. Ostatnio odkryłam, że jestem po prostu wysokowrażliwa, ale pozostanę przy normalnej inaczej - lepiej brzmi i bardziej pasuje do sytuacji.

Jestem inna niż większość. Jestem wysokowrażliwa, co znaczy że chcąc nie chcąc czuję, widzę i rozumiem więcej niż 80% populacji (20% ponoć jest wysokowrażliwych). To czasem ułatwia a czasem utrudnia egzystencję. 

Poza tym mam badzo duże poczucie humoru zahaczające niestety (albo stety)  o sarkazm i ironię, co w połączeniu z dosyć wysokim poziomem inteligencji i wysoką wrażliwością częstokroć utrudnia porozumiewanie się i rozumienie toku myślenia innych ludzi.

Dlatego też ludzi traktuję z dystansem. Uwielbiam gadać, umiem słuchać (co jest niestety często wykorzystwywane), lubię pomagać innym (co jest wykorzystywane jeszcze bardziej), lubię od czasu do czasu przebywać wśród ludzi. Nie ma dla mnie znaczenia ani kolor skóry, ani preferencje seksualne, ani żadne inne rzeczy dopóki ktoś pozostaje człowiekiem i traktuje mnie równie tolerancyjnie oraz nie próbuje mi mówić jak mam żyć... (inaczej lepiej niech trzyma się najdalej z dala bo nie ręczę za siebie)

Nie mam najmniejszych problemów z poznawaniem nowych twarzy, zagajaniem do obcych, występami przed publicznością, czy kamerami. Nienawidzę za to rozmów przez telefon i wolę iść z trampka 5 km by o coś zapytać niż wystukac numer. Teraz na szczęście prawie wszystko da się załatwić przez e-mail. Pisać lubię. Ponoć też potrafię nieźle pisać, ale moja ciotka-polonistka by pewnie z tym dykutowała, bo bywam mało kulturalna językowo - klnę jak szewc i co gorsza (albo lepsza) lubię se grubo przeklinać od czasu do czasu, a nawet częściej. 

Nie zaprzyjaźniam się. Najlepiej bowiem czuję się sama ze sobą w swoim własnym towarzystwie, a że lubię rozmawiać z inteligentnymi ludźmi, to często gadam do siebie.

Z wierzchu

Z wierzchu wyglądam nienajgorzej jak na swoje lata ha ha ha. Większość włosów na łbie (gdzie indziej to nie wiem) mam siwych od dawna, ale farbuję je od czasu do czasu, bo mi wolno a poza tym lubię zmiany. Jednak lubię też i szanuję swoje siwe włosy, a nie długo pewnie znowu będę mieć fryzurę wojskową, własnoręcznie opicholoną maszynką na 13 mm, jak już drzewiej bywało i niczym nie pomalowaną.... a może w końcu pomaluję sobie na zielono albo na niebiesko...? Kto wie, na co mnie jutro najdzie ochota. Zaleta bycia starą dupą jest taka, że nie musisz się pytać matki ani nauczyciela o zgodę na takie rzeczy, ha!

Zmarszczki? No to ba! Ktoś, kto wiecznie się z czegoś śmieje, kto patrzy w niebo, pod słońce, kto sporo czasu spędza na świeżym powietrzu w słońcu, deszczu, wietrze musi mieć zmarszczki. Zmarszczki to cecha pogodnych, odważnych, wesołych i szalonych ludzi. Dobrze mieć zmarszczki.

Rozstępy? Mam i jestem z nich dumna. To dowód na to,  że jestem prawdziwą kobietą. Jestem matką. Mój brzuch spełnił swoje zadanie wyznaczone mi przez Matkę Naturę i to trzykrotnie - trzy razy po 9 miesięcy był inkubatorem dla nowego człowieka. Nie popsuł się, nie odpadł, nie urwał się. Trochę się porozciągał tylko, ale jak na 42 letni brzuch trzyma się całkiem nieźle. Nie mam tam zapasów tłuszczu na najbliższą zimę, ani tym bardziej na 10 następnych...

Piersi? Nie mam, bo jak można było wybierć cycki to akurat stałam w kolejce po rozum, fantazję, wrażliwość i poczucie humoru. Nie żałuję! Nic mi nie zawadza, nie muszę wydawać milionów na cyckonosze, a trójkę dzieci wykarmiłam i to jest najważniejsze. 

Z reszty zwłok też jestem zadowolona, bo jeszcze całkiem nieźle sobie radzą jak na 42 lata intensywnego użytkowania. Pełnego szpagatu co prawda już nie  zrobię (bo mi się ścięgno raz kiedyś popsowało i ciągle niedomaga), ale w gumę spokojnie ograłabym każdą gówniarę (zakładając że któraś wiedziała by co to guma do skakania i że istnieją jakieś gry, do których nie trzeba telefonu). Spokojnie robię też gwiazdę (nawet 10 pod rząd), mostek ze stania, bez problemu usiądę w pozycji lotosu, ciągle zdarza mi się zapalać światło stopami, gdy mam zajęte ręce, mimo że pstryczki są dość wysoko. Ciągle przejeżdżam rowerem 40 km na raz bez problemu. Jest git.

I tak, ja robię od czasu do czasu takie szalone rzeczy. Nie wstydzę się robić gwiazd na plaży, huśtać na huśtwakach w parku czy zjeżdżać na zjeżdżalni. Nie mam grubej dupy, więc nie ma obawy że utknę :-) Jeśli komuś wydaje się to niestosowne czy śmieszne, to znaczy że  musi być kurwesko stary albo ma zwyczajnie kij w dupie. 

Moja dieta i fitness.

Nie chodzę na żaden głupi fitness, mam w dupie zdrowe odżywianie, w życiu nie byłam na żadnej diecie, w życiu ani przez jeden dzień roku nie musiałam się odchudzać. Dzień zaczynam od jedzenia i jedzeniem kończę. Obiad jem koło 18-19tej, a potem jem jeszcze kolację. Zdarza mi się wstać w nocy, by coś przekąsić, bowiem nie mogę spać, gdy jestem głodna. Jem dużo chipsów, ciastek, cukierków i czekoladek, ale uwielbiam też owoce - szczególnie truskawki, awokado, winogron i banany, no i orzechy wszystkie w dużych ilościach. Lubię też wino, porto i piwo - tu w Be jestem w raju :-)

Całe dnie żyję w ruchu. Moja praca to najlepszy klub sportowy, najwspanialszy fitness. Najpierw pół godziny rowerowania. Potem 4 godziny intensywnych ćwiczeń ze sprzętem: odkurzacz, miotła, mop, wiadro, szmata, drabinka, schody . Znowu rowerek i znowu 4 godziny ćwiczeń. Na koniec jeszcze rowerek. 9 godzin dziennie codziennie przez 5 dni w tygodniu. W weekendy dla relaksu też lubię porowerować. Ważę 56kg przy wzroście 165cm - tyle samo co w liceum. Nigdy nie miałam nawet kila nadwagi. Nie mam na to czasu :P

Hobby, media  i czas wolny.

Telewizja. Nie wiem co to, bo  nie używam od wielu lat. Nie mamy telewizji.

Internet: Kocham. Używam od niepamiętnych czasów do zdobywania wiedzy o świecie, poznawania ludzi i kontaktów z niemi, krajowych i międzynarodowych zakupów, załatwiania wszelakich spraw urzędowych, płatności i wszelakiej innej rozrywki. 

Telefon:  Nie rozstaję się. Aktualnie mam Iphone6. Używam go do robienia zdjęć, komunikacji z dziećmi, mężem, innymi rodzicami, do robienia zdjeć, do pracy, zakupów, płatności, tłumaczeń, nawigowania, internetu no i gram namiętnie (szczególnie w kiblu) w Candy Crush Saga (>1000 poziomów)....  czy mówiłam już o robieniu zdjęć...? 

Książki. Uwielbiam od dziecka. Czytam po polsku i niderlandzku, w papierze i ebooku. Ulubione to thrillery, kryminały, popularno-naukowe, reportaże.  Ulubieni autorzy powieści to m.in.: R. Cook, S. King, Donato Carrrisi, Jeffery Deaver, Tess Gerritsen

Najciekawsze książki przeczytane w ostatnim czasie?

Wysokowrażliwi - Aaron Elaine R.

Ludzkość poprawiona - Grzegorz Lindenberg

Po prostu mnie przytul. - Kaja Platowska

Kongo. Opowieść o zrujnowanym kraju. - David van Reybrouck

Z nienawiści do kobiet - Justyna Kopińska

Mój sąsiad islamista. Kalifat u drzwi Europy- Marek Orzechowski.

Początek - Dan Brown
Klichowski - Narodziny cyborgizacji
Luis Montero Manglano -Poszukiwacze
Nie ma Boga prócz Allaha - Reza Aslan
Heretyczka - Ayaan Hirsi Ali
Głód - Martin Caparros

Największa porażka ostatniego czasu to Nosowska i jej "A ja żem jej powiedziała". 

Czasopisma. Te same od liceum: "Wiedza i Życie" i  "Świat Nauki".

Poza tym, a może przede wszystkim lubię spędzać czas z własnymi dzieckami i małżonkiem, no i odkrywać nowe miejsca i właśnie zamierzam coś odkryć... Może nawet dziś, kto wie...?